Aναφορά σχoλίου

PlanetARIS δεκτές οι επισημάνσεις σου μόνο που έχω την εντύπωση πως αν το αποτέλεσμα του αγώνα ήταν 0-4 και όχι 4-0, θα είχε σίγουρα αρκετά σχόλια.

Δεν θα πω ότι κάποιοι στεναχωρέθηκαν που κερδίσαμε με το εμφατικό 4-0, αλλά σίγουρα δεν το χάρηκαν και όσο θα ήθελαν.

Θα προτιμούσαν ίσως ένα 2-1,1-0,0-0,0-1.Έτσι ώστε να βγουν να πουν τα δικά τους.

Αλλά όταν το σκορ είναι 4-0 τι να βγεις να πεις.Απλά περιμένεις την επόμενη ευκαιρία.

Απαράδεκτο αυτό που έκανε λοιπόν η ομάδα.Να μην ξανά επαναληφθεί.

Ας μην γελιόμαστε ένα μέρος απ΄όσους δεν γουστάρουν τον Καρυπίδη και δεν τον γουστάρουν από την αρχή, πριν καν αναλάβει επίσημα την ομάδα,στεναχωριούνται όταν τα πηγαίνει καλά ο πισινός του Σαββίδη και του Μαρινάκη.

Αυτή η αντιπαλότητα και η διαρκείς εναλλαγή συναισθημάτων στον εσωτερικό τους κόσμο, μεταξύ χαράς και λύπης, δυο αντίθετων φαινομενικά δυνάμεων που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοεξαρτώνται, δημιουργώντας η μια την άλλη χάρη στη μεταξύ τους αλληλοσύνδεση, δεν είναι κάτι καινούργιο στην Αρειανή ψυχοσύνθεση.

Κάπως έτσι βαδίζουμε από το 1914 έως σήμερα και θα πορευόμαστε μέχρι την αιωνιότητα.

Προσωπικά δεν πηγαίνω με βαριά καρδιά στο γήπεδο.Με βαρύ στομάχι ναι!!! Ούτε και γράφω με βαριά καρδιά για το ποδόσφαιρο.

Αν κάτι με χαλάει ή με δημιουργεί το οποιοδήποτε πρόβλημα, απλά δεν ασχολούμαι και κοιτάω να κάνω κάτι που να με ευχαριστεί.

Ότι έπραξε δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των Αρειανών.

Δεν ξέρω ίσως να είμαι πολύ ρομαντικός ή πολύ αναίσθητος ή και τα 2 μαζί ή απλά να βρίσκομαι κάτω από την επήρεια των "turn the page" από Bob Seger,"fighting man" από Ian Gillan,"Stargazer" από Rainbow και "learning to fly" από Τom Petty, αναλογιζόμενος πόσο όμορφη είναι η ζωή έστω μαι με τον Άρη στην β-γ εθνική.

Με την επανεκκίνηση δεν καταφέρνεις κάτι.Format χρειάζεται.

Την ιστοσελίδα την παρακολουθώ περιοδικά αρκετά χρόνια.Αυτό ήταν το πρώτο μου σχόλιο.

Καλά ότι ήθελα να σας τρολάρω, το ήθελα.Δεν θα την κρύψω την αμαρτία μου.

(to be continued)