Aναφορά σχoλίου

Φίλε Σ.ΠΑΠΑΣ,
Νομίζω ότι η παραμονή του Β.Αγγέλου είναι δευτερεύων σε σχέση με την "φιλοσοφία" της νέας διοίκησης που ακοόμη δεν έχει αποκαλυφθεί. Η άποψη μου για τον συγκεκριμένο προπονητή είναι γνωστή και σε καμία περίπτωση δεν τον θεωρώ ικανό για το κάτι παραπάνω. Είναι μια ασφαλή λύση για μια νερόβραστη χρονιά όπως ακριβώς ήταν και ο Πρίφτης. Βλέπωντας την Ζαλγκίρις φέτος σε κάμποσα παιχνίδια όπως και το χθεσινό παρατήρησα ακριβώς αυτό το στοιχείο που έχει εξαφανισθεί από τον ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια. Η ομάδα έχει χάσει την δίψα της για διακρίση. Ξεκινάει η σεζόν και ο στόχος της διοίκησης αντί να είναι να στήσει μια ομάδα που θα παλεύει μέσα στο γήπεδο και θα διεκδικεί κάθε ευκαιρία που θα βρεθεί μπροστά της γίνεται ένας αγώνας που έχει ως στόχο απλά να πείσει τον κόσμο ότι η διοίκηση, ο προπονητής και οι παίκτες κάνουν το καλύτερο και πετυχαίνουν... Είτε την επιτυχία την βαφτίσουμε 4η θέση, είτε 6η θέση, είτε συμμετοχή στα πλέιοφς, είτε πρόκριση στους 16 του BCL. Αυτός είναι ο καημός όλων... να φανούν πετυχημένοι. Αντιθέτως φέτος είδαμε ομάδες που με τρέλα, δίψα και πάθος για τη νίκη έφθασαν εκεί που δεν θα μπορούσαν να φθάσουν με την ψυχρή λογική των μπάτζετ, των ανίκητων αντιπάλων, των χαμηλών στόχων, των ταβανιών και των υπερβάσεων.

Και δεν είναι μόνο η Ζαλγκίρις. Για εμένα πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η ΑΕΚ που πιστεύω ότι δεν είχε διψασμένους και παθιασμένους παίκτες αλλά είχε διψασμένη διοίκηση που ανεξάρτητα από τα μπάτζετ έβαλε τον πήχη πολύ ψηλά. Όταν λοιπόν στοχεύεις στην κορυφη η αποτυχία σου μπορεί να είναι κοντά στην κορυφή. Η ΑΕΚ δεν έχει καταφέρει στο πρωτάθλημα να μπει ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό αλλά κατάφερε να αρπάξει την ευκαιρία και να κατακτήσει 2 τίτλους. Τόσο απλά. Ενώ και ο Προμηθέας για εμένα είναι ένα παράδειγμα οργάνωσης και σωστής δουλειάς. Γιατί σε αντίθεση με το Λαύριο, ο Προμηθέας δεν βασίζεται σε κάποια λάχεια εξ Αμερικής αλλά σε σωστές ξεκάθαρες επιλογές που κυκλοφορούν μπροστά στα μάτια μας εδώ και χρόνια.

Την ίδια στιγμή στον ΑΡΗ μιλάμε για "ανάσταση" του Μούρτου χάρη στον Αγγέλου και στο αν ο Χρηστίδης θα μπορέσει να προσαρμοστεί αλλά και αν ο Δίπλαρος πρέπει να επιστρέψει.

Με τέτοια νοοτροπία όποιος και αν είναι ο προπονητής δεν έχει σημασία. Για αυτό και για εμένα όταν ακούω αυτές τις μπούρδες περί καλών ανθρώπων και οικογενειακού κλίματος εκνευρίζομαι. Μπορούμε να βρούμε το επόμενο ψώνιο στυλ Μπόμπι Μπράουν, Μάικ Τζέιμς, Ντίξον που θα πιστεύει ότι θα μπορεί να ξεπεράσει τον Τζόρνταν ακόμη και αν αγωνίζεται στην Α2 Ιταλίας? Έναν προπονητή με την τρέλα που έχει ο Γιασκεβίτσιους? Αυτοί είναι χαρακτήρες για να κερδίσεις και όχι αθόρυβοι εργάτες με το βλέμμα χαμηλά. Τους αθόρυβους εργάτες τους θες για συμπλήρωμα των "τρελών" και όχι για να γίνει η βάση της ομάδος σου.

Και ναι... όσο ο Γουλιέλμος δεν μιλάει μόνο αρνητικά είναι τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει ο καθένας.