Aναφορά σχoλίου

"Οταν ο Λαζαρίδης έκανε το 2-3 μου φάνηκε πως είδα μια ανεμόσκαλα που οδηγούσε από το «Βιθέντε Καλντερόν» στην ευτυχία. Για ένα βράδυ πάλι ήμασταν όλοι με τον Αρη, όπως τον καιρό του Γκάλη. Στριμωχνόμασταν και προσπαθούσαμε να γαντζωθούμε στην ανεμόσκαλα. Οχι, μάγκες, αυτή τη φορά η ευτυχία είναι μόνο δική τους…"

Το παραπάνω φινάλε αυτού του άρθρου περιέχει όλη την ουσία και δείχνει τους λόγους που ο ΑΡΗΣ αντιμετωπίζετε με τόσο μίσος σε κάθε ευκαιρία. Οι οπαδοί, τα ΜΜΕ, οι παράγοντες και γενικά όποιος δεν ανήκει στην οικογένεια του ΑΡΗ μας τρελαίνετε απο την ζήλια του γιατί ο ΑΡΗΣ συνεχίζει και πετυχαίνει αυτό που δεν έχει ποτέ καμιά άλλη ομάδα στην Ελλάδα. Όλοι οι Ελληνες να νιώσουν υπερηφάνια για την επιτυχία ενός Ελληνικού συλλόγου! Όπως το κατάφερε με τον Νίκο Γκάλη και την παρέα του στην Ευρώπη έτσι το κατάφερε και προχθες. Και το χειρότερο για αυτούς είναι οτι αυτά που πετυχαίνουμε εμείς τα πετυχαίνουμε με έναν μοναδικό, αγνό παλικαρίσιο τρόπο και όχι με τον σιχαμένο βρώμικο δικό τους που τόσο χρόνια τον επικροτούν ως ιδανικό και μονόδρομο για την επιτυχία.

ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΙΜΑΙ ΑΡΗΣ!