Μετά κόπων και βασάνων ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να διπλασιάσει τις νίκες του επί του μαχητικού Ηρακλή και να βελτιώσει την θέση του στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Σε ένα κακό ποιοτικά παιχνίδι, ο ΑΡΗΣ αν και προηγήθηκε με 17 πόντους στην 3^η περίοδο, πάλεψε… με όλες τις δυνάμεις του ώστε να το χάσει το παιχνίδι, ευτυχώς όμως ο Ηρακλής δεν εκμεταλλεύτηκε τα δώρα μας και η νίκη βάφτηκε κιτρινόμαυρη. Έντονη δυσαρέσκεια στον κόσμο για το συνονθύλευμα που παρακολουθήσαμε παρά τη σημαντική νίκη.

ΣΕ ΡΥΘΜΟΥΣ ΝΤΕΡΜΠΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ

Ντέρμπι περιμέναμε, ντέρμπι είδαμε από το ξεκίνημα. Ο ΑΡΗΣ είχε τον πρώτο λόγο, είχε το προβάδισμα βρίσκοντας λύσεις στο ξεκίνημα από τον Νουά και τον Μήτρου Λόγνκ , ο Ηρακλής όμως είχε τις απαντήσεις. Μια ο Φόρμαν μια ο Φάντεμπεργκ μια τα χαμένα μας επιθετικά ριμπάουντ και η κακή άμυνα κοντά στο καλάθι μας και το παιχνίδι σε όλο το ημίχρονο ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια της ομάδας μας να ξεφύγει στο σκορ.

ΠΑΤΗΣΕ ΓΚΑΖΙ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ

Με τους αντιπάλους μας να είναι πιο μονόπλευροι στην επίθεση και τον ΑΡΗ να βρίσκει διαφορετικούς πρωταγωνιστές κατά διαστήματα στην επίθεση στο τρίτο δεκάλεπτο ήρθε το ξεπέταγμα που περιμέναμε. Ο Άντζουτσιτς βρήκε κάποια σουτ, ο Μήτρου Λόγνκ πρόσθεσε και αυτός μερικά και ο Τζόουνς που δεν είχε κάνει αισθητή την παρουσία του πήρε μπρος! Η διαφορά λίγο πριν την 4^η περίοδο έφθασε στο +17 αλλά το 7-0 σερί του Ηρακλή στο φινάλε της 3^ης περιόδου ήταν το σήμα κινδύνου που ξεκίνησε να εκπέμπει η ομάδα μας.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ Ο ΑΡΗΣ

Και πάνω που σε είχε πείσει η ομάδα ότι μπορεί να κερδίσει χωρίς ιδιαίτερο άγχος ήρθε η 4^η περίοδος για να επανέλθουμε όλοι στην πραγματικότητα. Αστοχία ακόμη και κάτω από το καλάθι, αδικαιολόγητα βιαστικές επιλογές, φθηνά λάθη, χαμένα ριμπάουντ, κακή άμυνα και μια ασταμάτητη προσπάθεια και από τον κόουτς ώστε να χαθεί αυτή η νίκη! Ευτυχώς και οι αντίπαλοι μας έκαναν τα λάθη τους και αστόχησαν στα ελεύθερα καθοριστικά σουτ.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ «ΧΑΛΑΚΙ» ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Το φοβόμασταν το παιχνίδι και οι φόβοι μας ως ένα βαθμό επιβεβαιώθηκαν.  Ευτυχώς… ως ένα βαθμό γιατί 1-2 σουτ να κατέληγαν διαφορετικά ίσως τώρα να μιλούσαμε για ακόμη ένα αγωνιστικό ναυάγιο.  Η διαφορά ποιότητας και ποσότητας σε παίκτες-κλειδιά όπως και στο πρώτο παιχνίδι ήταν αρκετή για να μας χαρίσει τη νίκη. Ο Μίλιτσιτς δείχνει ότι προσπαθεί αλλά φαίνεται ότι δεν μπορεί και σιγά σιγά από λύση – όπως αρχικά ήρθε στην ομάδα – εξελίσσεται σε μείζον πρόβλημα. Όταν ο κόουτς θεωρεί ότι η ομάδα έχει βελτιωθεί, αναφέρεται ακόμη και σήμερα για το ξεκίνημα της περιόδου και πιστεύει ότι η φετινή μας πορεία είναι καλή σε Ελλάδα και Ευρώπη από τη στιγμή που ανέλαβε… μάλλον δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα διαφορετικό για τη συνέχεια. Οι ίδιες κακές επιλογές, οι ίδιοι μπασκετικοί παραλογισμοί και μια στασιμότητα που τρομάζει.

ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ

Ο ΑΡΗΣ μας επέστρεψε στις νίκες. Όχι θεαματικά, όχι θριαμβευτικά, αλλά κέρδισε... Οι αντίπαλοι μας περίμεναν από 2 παίκτες να κάνουν τη διαφορά σε όλο το σαρανταπεντάλεπτο , ο ΑΡΗΣ μας είχε 3-4 και αυτή η ποσοτική διαφορά ήταν αρκετή παρά την υπερπροσπάθεια που κάναμε στο τέλος για να τους χαρίσουμε τη νίκη. Είναι αρκετό το ότι κερδίσαμε ώστε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι παραμένει επικίνδυνα στάσιμη η ομάδα και δεν μπορεί να νιώθει την ασφάλεια της νίκης ακόμη και όταν αγωνίζεται με υποδεέστερες ομάδες μπροστά στον κόσμο της; Μάλλον όχι…

ΥΓ. Θύμισε Καστρίτη και σήμερα ο Μίλιτσιτς τόσο στις επιλογές του κατά τη διάρκεια του αγώνα όσο και με τις δηλώσεις του με τη λήξη. Ξεκάθαρα το πρόβλημα δεν είναι αγωνιστικό… αλλά το ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι η ομάδα έχει βελτιωθεί, συνεχίζει να βελτιώνεται γιατί δουλεύει σκληρά και ότι από την στιγμή που ήρθε ο κόουτς η ομάδα πραγματοποιεί μια καλή(?!?!) πορεία.

Απέφυγε τη συντριβή ο ΑΡΗΣ μας στην Ισπανία και όντας παρόντας ουσιαστικά μόνο στο 2^ο ημίχρονο κατάφερε να χάσει με μια πιο «ευκολοχώνευτη» διαφορά από τους 30+ που διαφαινόταν. Ωστόσο οι φωνές απελπισίας από το ναυάγιο των πρώτων 20’ με τους 63 πόντους παθητικό ηχούν ακόμη στα αυτιά μας. Το θέμα είναι αν ακούγονται και ως τα γραφεία της ΚΑΕ μπας και παρθούν επιτέλους οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΑ 20 ΛΕΠΤΑ

Κυριολεκτικά δεν υπήρχε ο ΑΡΗΣ στο γήπεδο για 2 ολόκληρα δεκάλεπτα. Η ομάδα δεν πάτησε ποτέ στο παρκέ, οι Ισπανοί έκαναν ανενόχλητοι ότι ήθελαν μέσα στο γήπεδο στήνοντας σε χρόνο ρεκόρ το δικό τους πάρτι. Η τρύπια άμυνα μας και η έλλειψη μαχητικότητας στα ριμπάουντ ήταν η καταδίκη μας. Η διαφορά έφθασε λίγο πριν την ανάπαυλα στο +32 για τη Μανρέσα με την ομάδα μας να μοιάζει με ανήμπορη βαρκούλα ανάμεσα στα κύματα.

ΣΟΒΑΡΕΥΤΗΚΕ, ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΑΡΓΑ

Το πόσο κακός ήταν ο ΑΡΗΣ στα πρώτα είκοσι λεπτά επιβεβαιώθηκε από την αντίδραση που έβγαλε στο 2^ο ημίχρονο. Με τους Νουά και Τζόουνς να είναι οι κινητήριοι μοχλοί και τον Μήτρου Λόνγκ να μπαίνει σιγά σιγά στην εξίσωση ο ΑΡΗΣ άρχισε να ξεκλειδώνεται στην επίθεση και να βρίσκει εύκολους πόντους που του έδιναν ψυχολογία. Ψυχολογία να παλέψει λίγο παραπάνω σε άμυνα και ριμπάουντ κάτι που δεν το είχε κάνει ως τότε στο παιχνίδι. Χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό αλλά απλά όντας πιο σοβαρός, ροκάνισε το μεγαλύτερο κομμάτι της διαφοράς, έφθασε στο -8 αλλά εκεί οι Ισπανοί βρήκαν τα μεγάλα σουτ και απέφυγαν το άγχος των τελευταίων λεπτών.

ΕΓΚΩΒΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ, ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Οι 63 πόντοι που δεχθήκαμε σε ένα ημίχρονο δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες του τι ακριβώς συμβαίνει. Κανένας παίκτης δεν έχει διάθεση να παίξει άμυνα, κανένας δεν κάνει μπλοκ άουτ, κανείς δεν ξέρει τι ρόλο βαράει στην επίθεση. Και πως να ξέρει ο παίκτης όταν ο ίδιος ο προπονητής έχει χάσει την ωριμότητα της σκέψης του. Έχει βγάλει τους μισούς παίκτες άκυρους και εκτός του Νουά δεν φαίνεται από το ροτέισον που κάνει να εμπιστεύεται κανέναν. Ούτε καν αυτόν τον Τζόουνς που παρά τα όποια θέματα του, έχει δείξει ότι ίσως να μπορούσες να χτίσεις πάνω του. Για τους ψηλούς ο τρόπος διαχείρισης τους μοιάζει με μήνυμα του στυλ «αλλάξτε επάγγελμα, όχι μπάσκετ». Όσο για την χρησιμοποίηση του Φόρμπς που στην άμυνα τραβιέται για να μην ζοριστεί τα λόγια είναι περιττά… Αν  πάντως αυτή η σταθερά κακή εικόνα δεν έχει να κάνει με τον προπονητή, τότε με τι έχει να κάνει και πως ακριβώς διορθώνεται;

ΦΩΝΑΖΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΕΣ

Απέφυγε τη συντριβή ο ΑΡΗΣ μας στην Ισπανία και όντας παρόντας ουσιαστικά μόνο στο 2^ο ημίχρονο κατάφερε να χάσει με μια πιο «ευκολοχώνευτη» διαφορά από τους 30+ που διαφαινόταν. Ωστόσο οι φωνές απελπισίας από το ναυάγιο των πρώτων 20’ με τους 63 πόντους παθητικό ηχούν ακόμη στα αυτιά μας. Το θέμα είναι αν ακούγονται και ως τα γραφεία της ΚΑΕ μπας και παρθούν επιτέλους οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν.

ΥΓ. Καλώς να έρθει ο Αντετοκούνμπο σίγουρα θα βοηθήσει. Αυτό το χάλι όμως δεν διορθώνεται έτσι απλά. Και ούτε έτσι απλά από τις 6 Ιανουαρίου θα ξεκινήσουμε να μιλάμε για την επόμενη χρονιά…

Δεν μπόρεσε να πατήσει πάνω στον «ενθουσιασμό» του ο ΑΡΗΣ μας ώστε να διεκδικήσει κάτι παραπάνω από κάποιες καλές στιγμές μέσα στο παιχνίδι και μια ήττα με διαφορά εντός μπασκετικής λογικής. Η χαλαρότητα στην άμυνα ήταν το μόνιμο πρόβλημα από το τζάμπολ, ο Ολυμπιακός με 32 ασίστ έκανε ότι ήθελε στο γήπεδο και αυτό ήταν αρκετό για να φθάσει σε μια νίκη χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Σταθερά προβληματικός ο ΑΡΗΣ μας, ούτε σήμερα έπεισε ότι κάτι βελτιώνεται.

ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ VS ΚΟΥΡΑΣΗ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ

Είχε την απάντηση του ο ΑΡΗΣ μας στο καλό ξεκίνημα του Ολυμπιακού και αυτός ο ενθουσιασμός ήταν η κινητήριος δύναμη για την ομάδα μας που έδειχνε αποφασισμένη να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο της. Ο καλοδουλεμένος Ολυμπιακός με τον Γουόκαπ και τον Φουρνιέ να κυκλοφορούν σωστά την μπάλα και τον Ντόρσεϊ να σκοράρει με κάθε ευκαιρία εκμεταλλεύτηκε την έλλειψη συγκέντρωσης στην άμυνα και κατάφερε να έχει ένα προβάδισμα σε όλο το πρώτο ημίχρονο. Τα καλά ποσοστά μας έξω από τα 6.75 ήταν αυτά που μας κρατούσαν μέσα στο παιχνίδι και μας επέτρεπαν να ελπίζουμε για την «έκπληξη» στο Β ημίχρονο.

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΑΜΥΝΑ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ

Λίγα λεπτά στο Β ημίχρονο ήταν αρκετά για να  γίνει κατανοητό ότι μια πληγή όταν δεν την γιατρεύεις στο τέλος θα σε λυγίσει. Ο ΑΡΗΣ δεν έλεγε να διορθωθεί στην άμυνα, το μοίρασμα της μπάλας από τους αντιπάλους μας αποσυντόνιζε την άμυνα μας και με σχετική ευκολία δεχόμασταν καλάθια. Και όταν τα σουτ σταματάνε να μπαίνουν τότε με μαθηματική ακρίβεια κόντρα σε τόσο δυνατούς αντιπάλους δεν έχεις ελπίδα για τίποτα.  Ο Μίλιτσιτς δεν μπόρεσε να βρει λύσεις ούτε στην άμυνα, ούτε στην επίθεση και ο Ολυμπιακός χωρίς να ιδρώσει έχτισε μια διψήφια διαφορά που την κράτησε χωρίς να ζοριστεί ως το τέλος.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΚΑΚΟΣ

Ανεξάρτητα από το πως εξελίχθηκε το παιχνίδι και την δυναμική του αντιπάλου, τίποτα διαφορετικό δεν είδαμε σήμερα από τον ΑΡΗ μας. Πέρα από την πολύ σημαντική απουσία του Μιλουντίνοφ ο Ολυμπιακός είχε την κούραση του από το απαιτητικό παιχνίδι της Ευρωλίγκας σε αντίθεση με εμάς που αγωνισθήκαμε μεσοβδόμαδα νωρίτερα. Μια συνθήκη που μάλλον δεν υπήρχε στα πλάνα του προπονητή ώστε να πιέσουμε λίγο παραπάνω, να τους τρέξουμε και να τους φθείρουμε. Αντιθέτως ήταν πολλές οι περιπτώσεις όπου στο transition οι παίκτες μας έμεναν πίσω. Σαν προέκταση της γενικότερης κακής αμυντικής μας συμπεριφοράς όπου οι θέσεις χάνονται και οι εντάσεις μας αυξομειώνονται με τυχαίους ρυθμούς. Και να πεις ότι στην επίθεση γίνεται κάτι διαφορετικό; Μάλλον όχι… Το ότι μπήκαν κάποια μακρινά σουτ δεν αποτελεί στοιχείο βελτίωσης. Αντιθέτως αυτά τα περίεργα σχήματα χωρίς ψηλούς, η συνύπαρξη Τζόουνς – Μήτρου Λόγνκ και το περίεργο ροτέισον με παίκτες που φαίνεται να «πατάνε καλά» στο παρκέ ξαφνικά να χαντακώνονται στον πάγκο. Αν δυσκολεύεται ύστερα από τόσο καιρό στην ομάδα ο Μίλιτσιτς να καταλάβει ότι ο μοναδικός καθαρός πλέι μέικερ είναι ο Πουλιανίτης και ότι το να επιφορτίζεις τους Τζόουνς και Μήτρου Λόγνκ με το κομμάτι της οργάνωσης ουσιαστικά τους «ακυρώνεις»  τότε μάλλον καθαρά ρεαλιστικά δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε τίποτα.  Ίσως πάντως να πρέπει η διοίκηση να αλλάξει τον τρόπο σκέψης της και από εκεί που αναζητά παίκτες μήπως να αρχίσει να αναζητά έναν προπονητή που αντί να βγάζει με διάφορους τρόπους την μισή ομάδα(και παραπάνω) άχρηστη να αρχίσει να αξιοποιεί και 1-2 πραγματάκια.

ΗΘΕΛΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Πιστός στις αδυναμίες του ο ΑΡΗΣ μας, αρκέστηκε για ακόμη μια φορά σε κάποια επιθετικά ξεσπάσματα και στις «καλές εντυπώσεις» κόντρα σε έναν πιο δυνατό αντίπαλο σε ένα παιχνίδι σχεδόν τυπική διαδικασία. Η ομάδα ήθελε αλλά δεν μπορούσε. Και πως να μπορέσει όταν αδυνατεί εδώ και καιρό να κάνει έστω ένα δειλό βήμα προς την βελτίωση. Αν τώρα μετά τον διασυρμό από την Τσεντεβίτα  η σημερινή εμφάνιση εκλαμβάνεται ως «αντίδραση» ή οτιδήποτε άλλο θετικό τότε μάλλον θα πρέπει να ξανακοιτάξουμε τη βαθμολογία της GBL με την ολοκλήρωση του Α’ γύρου μπας και αντιληφθούμε(κυρίως εκεί στην ΚΑΕ) τι ακριβώς συμβαίνει.

ΥΓ. Επειδή ο «προϋπολογισμός» εκεί στην ΚΑΕ είναι πολύ σφιχτός για παίκτες, μήπως είναι πιο έξυπνο(και πιο οικονομικό) να ψαχτούμε για προπονητή; Έτσι και αλλιώς μεταβατική χρονιά είναι, πενταετές πλάνα, τι 3^ος τι 8^ος και τέτοια…

ΥΓ2. Κατά τα άλλα Social Tickets με 35€...

Με μια αποκαρδιωτική εμφάνιση που οδήγησε στη συντριβή από την Τσεντεβίτα με 60-89 ο ΑΡΗΣ μας αποχαιρέτησε το 2025 με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Το κατάμεστο Παλέ και το «πρέπει» της νίκης μάλλον επηρέασε αρνητικά… τον Μίλιτσιτς και τους παίκτες του που μόλις για περίπου 7-8 λεπτά παρουσίασαν κάτι που θύμιζε η ομάδα. Σκασμένος ο κόσμος,  δεν μπορούσε να πιστέψει το ξεφτιλίκι που παρακολουθούσε και δικαιολογημένα ξέσπασε σε αποδοκιμασίες τόσο στη λήξη όσο και κατά τη διάρκεια του αγώνα.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΣΤΑ ΖΟΡΙΑ

Το παιχνίδι ξεκίνησε με ένα σχετικά ισορροπημένο τέμπο, αλλά σύντομα φάνηκε πως ο ΑΡΗΣ δεν είχε τη  συγκέντρωση που χρειαζόταν για να ακολουθήσει τον ρυθμό του αντιπάλου και αυτό ξεκίνησε να φαίνεται μετά από περίπου 5΄ παιχνιδιού. Η Τσεντεβίτα ήταν πιο καθαρή στις επιλογές της στην επίθεση, πιο πειθαρχημένη στην άμυνα και διάβαζε όσο κυλούσε ο χρόνος καλύτερα τις αδυναμίες μας. Αδυναμίες όπως αυτές στην άμυνα που με 1-2 πάσες σκορπούσε, στα ριμπάουντ που χάναμε το ένα μετά το άλλο και στην επίθεση με τον μονόπλευρο τρόπο που προσπαθούσαμε να σκοράρουμε.

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΠΕΤΑΞΕ ΛΕΥΚΗ ΠΕΤΣΕΤΑ

Η ομάδα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, ο χρόνος κυλούσε και η διαφορά με συνοπτικές διαδικασίες συνεχώς αυξανόταν. Ο Μίλιτσιτς με ένα κοουτσάρισμα που φώναζε ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ δεν μπορούσε να αλλάξει κάτι και η Τσεντεβίτα κυριάρχησε μέχρι το τέλος του αγώνα με χαρακτηριστική ευκολία.

ΟΤΑΝ Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΡ

Ναι το τελικό αποτέλεσμα μας εξέπληξε. Δεν έπεσε όμως κανείς και από τα σύννεφα με αυτά τα χάλια παρακολουθήσαμε . Πρώτη φορά είδαμε να μην παίζει η ομάδα άμυνα, να χάνει τα ριμπάουντ, να επιτίθεται ανορθόδοξα και να αστοχεί απελπιστικά; Όχι. Απλά σήμερα τα είδαμε όλα μαζί σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα χωρίς κανένα διάλλειμα. Φταίνε οι παίκτες; Φταίει ο προπονητής; Ναι και πάλι ναι. Μάλιστα όσο περνάει ο καιρός και η ομάδα παραμένει στάσιμη οι ευθύνες του Μίλιτσιτς πληθαίνουν. Όταν ο κόουτς τα έχει χαμένα, λειτουργεί υπό καθεστώς πανικού και πορεύεται χωρίς πλάνο, πως γίνεται οι παίκτες να λειτουργήσουν διαφορετικά; Τον κάπως καλό Άντζουσιτς στο ξεκίνημα του αγώνα τον απέσυρε ξαφνικά, τον έβγαλε εκτός ρυθμού και μαζί όλη την ομάδα. Προσπάθησε να βρει ισορροπία με τον Πουλιανίτη στην οργάνωση του παιχνιδιού… αλλά ακόμη και όταν ήταν μέσα τις περισσότερες φορές την οργάνωση του παιχνιδιού την αναλάμβανε ο Τζόουνς ή ο Μήτρου Λόνγκ!!!! Άλλαζε διαρκώς σχήματα μπας και του βγει κάτι και παρόλο που το παιχνίδι είχε ξεφύγει από νωρίς δεν τόλμησε να δώσει λίγο χρόνο παραπάνω στον Φόρμπς ή τον Γκιουζέλη. Όπως δεν έχει τολμήσει από την πρώτη ημέρα που ήρθε να επενδύσει σε κάποια ορθολογικά σχήματα ώστε να αποκτήσει η ομάδα κάποιες σταθερές. Και αυτό το τελευταίο πληρώνει ο ΑΡΗΣ και δεν μπορεί να βρει τον δρόμο του. Και ειλικρινά βλέποντας τον τρόπο που διαχειρίζεται την κατάσταση ο προπονητής μου φαίνεται αδύνατο να πορευτεί η ομάδα με αυτόν τον στο τιμόνι για πολύ καιρό ακόμη. Εκτός και αν η λευκή πετσέτα που βιάστηκε να πετάξει η ομάδα στο αποψινό παιχνίδι αφορά ολόκληρη τη χρονιά και τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία τη δεδομένη χρονική στιγμή.

ΚΑΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ, ΚΑΛΟ ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Δεν θα πούμε πάνω στην πίκρα μας ότι αυτό που είδαμε σήμερα είναι αντιπροσωπευτικό του φετινού ΑΡΗ.  Δεν θα προσπεράσουμε όμως και έτσι απλά αυτό το χάλι που παρακολουθήσαμε σε μια βραδιά που ο κόσμος έσπευσε να γεμίσει ασφυκτικά το Παλέ με την ελπίδα να χαρεί και μια σημαντική νίκη. Καλή ομάδα η Τσεντεβίτα αλλά όχι τόσο ώστε να μας κάνει πλάκα χωρίς καν να ιδρώσει.  Όταν όμως τα έχεις κάνει όλα λάθος και συνεχίζεις να επιτρέπεις σε έναν μπερδεμένο προπονητή και κάποιους ταλαίπωρους παίκτες να κάνουν τα δικά τους χωρίς συνέπειες, αυτά θα έχεις ...ελπίζοντας να έχουν πάρει το μάθημα τους.

ΥΓ. Λείπει η αθλητικότητα λέει ο κόουτς αλλά επέλεξε(?) τον Άντζουσιτς. Όπως και για ψηλό επέλεξε(?) τον Τσαϊρέλη που δεν τον βάζει καθόλου.

ΥΓ2. Πραγματικά με την περίπτωση του Φόρμπς έχω μπερδευτεί. Ο παίκτης δεν έχει ένα υψηλό συμβόλαιο; Αυτό το συμβόλαιο δεν πληρώνεται; Ποιο το νόημα να παραμένει και να πληρώνεται αν δεν χρησιμοποιείται ή δεν είναι σε θέση να βοηθήσει;

ΥΓ3. Απίστευτο πάντως πως μια σεζόν ορόσημο όπως θα έπρεπε να είναι η φετινή έχει μετατραπεί σε τέτοια ταλαιπωρία… ας ελπίσουμε το 2026 να φέρει καλύτερες ημέρες γιατί δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση.

Κόντρα στις γνωστές αδυναμίες του αλλά και σε μια σκανδαλώδη διαιτησία επί 40’ ο ΑΡΗΣ τελικά γνώρισε την ήττα από την ΑΕΚ με 82-76 στα Λιόσια, κλείνοντας τη χρονιά στις εγχώριες διοργανώσεις με πικρό τρόπο. Τα πολλά λάθη, το κακό κοουτσάρισμα του Μίλιτσιτς και τα τρανταχτά «κενά» στο ρόστερ αποτέλεσαν και σήμερα σημείο αναφοράς στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Χάθηκε η ευκαιρία κόντρα σε μια προβληματική ΑΕΚ για μια σημαντική νίκη που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα στο ελληνική πρωτάθλημα για την ομάδα μας.

100-0 ΟΙ ΓΚΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Χαλαρά μπήκε ο ΑΡΗΣ στο παιχνίδι με το μυαλό στα Χριστουγεννιάτικα Ρεβεγιόν… μια κατάσταση που έδωσε την ευκαιρία στην ΑΕΚ να μπει δυνατά στο παιχνίδι. Σε αυτό το δυνατό ξεκίνημα κινητήριος μοχλός για τους αντιπάλους μας ήταν οι 3 διαιτητές που σφύριζαν μόνο υπέρ ΑΕΚ. Φάουλ με το παραμικρό στη μια πλευρά, κατάπιναν τη σφυρίχτρα τους όταν αμυνόταν η ΑΕΚ. Ακόμη και έτσι όταν σοβαρευτήκαμε ελαφρώς στην άμυνα και ξεκινήσαμε να κυκλοφορούμε καλύτερα την μπάλα στην επίθεση η ομάδα κατάφερε να αντιδράσει και από το -8 να προσπεράσει στο σκορ. Οι «γκρι» δεν κάθισαν με σταυρωμένα χέρια, με πολλαπλάσια φάουλ και βολές υπέρ της ΑΕΚ, οι αντίπαλοι μας διαρκώς προσπαθούσαν να ξεφύγουν στο σκορ και να χτίσουν  μια διαφορά ασφαλείας. Ο ΑΡΗΣ όμως μια με τον Τζόουνς, μια με τον Νουά, τον Κουλμπόκα ή τον Ίνοχ είχε τις απαντήσεις και έμενε μέσα στην διεκδίκηση της νίκης.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙ ΚΑΙ ΗΤΤΗΘΗΚΕ

Σε ένα σταθερό μοτίβο εξελισσόταν το παιχνίδι σχεδόν σε όλα τα κομμάτια της αναμέτρησης. Τα αμυντικά και επιθετικά ξεσπάσματα μας ήταν αυτά που μας κρατούσαν μέσα στο παιχνίδι αλλά ως εκεί.  Αντιθέτως η ΑΕΚ παρά τα προβλήματα και τις απουσίες της κατάφερε κυρίως αμυντικά να προσαρμοστεί καλύτερα στις συνθήκες του αγώνα και τελικά να επικρατήσει. Οι άμυνες των Κατσίβελη και Φλιώνη – πέρα από τους πόντους που πέτυχαν τα 2 γκαρντ – αλλά και αυτές του Χαραλαμπόπουλου στο 4^ο δεκάλεπτο ήταν αυτές που έγειραν οριστικά την πλάστιγγα υπέρ της ΑΕΚ. Ο ΑΡΗΣ στα τελευταία λεπτά αρκέστηκε φθηνά λάθη, κακές επιλογές και κάποια σουτ απελπισίας που δεν ήταν ικανά να αλλάξουν το τελικό αποτέλεσμα.

ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΟΣ

Διαφορετικά σχολιάζεις ένα παιχνίδι σαν νικητής και διαφορετικά σαν ηττημένος. Αναγκαστικά ελέω διαιτησίας ο ΑΡΗΣ ηττήθηκε. Μια διαιτησία που ναι μεν έκρινε το τελικό αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα της ομάδας που παραμένει προβληματική. Προβληματική γιατί ο Μίλιτσιτις συνεχίζει να λειτουργεί σαν να παρακολουθεί άλλο παιχνίδι, διαφορετικό από αυτό που διεξάγεται μπροστά, προβληματική γιατί αυτό το ρόστερ έχει τρανταχτές αδυναμίες που δεν διορθώνονται δια μαγείας. Ο Μίλιτσιτς είδε στο πρόσωπο του Άντζουτζιτς έναν παίκτη που άξιζε να πάρει σχεδόν 27 παρόλο που η εικόνα και η στατιστική δείχνουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Αποφάσισε να κόψει τον επιθετικό οίστρο του Τζόουνς και να τον αφήσει στον πάγκο αντί απλά να του πάρει την μπάλα από τα χέρια. Προτίμησε να μην επιμείνει στον Ίνοχ όταν η αδυναμία χωρίς αυτόν κοντά στο καλάθι ήταν εμφανής. Όσο για τα 5’ του Τσαϊρέλη είναι άλλη μια απόδειξη για την ποιότητα του 5ετούς πλάνου και της οργάνωσης στην νέα εποχή της ΚΑΕ. Όλα αυτά δυστυχώς δεν ανακαλύφθηκαν σήμερα μετά την ήττα από την ΑΕΚ αλλά υπάρχουν εδώ και καιρό και για κάποιο λόγο όλοι οι ιθύνοντες τα προσπερνάνε.

Η ΑΡΝΗΣΗ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΝΑΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Σε ένα παιχνίδι οριακό ανάμεσα σε 2 ισοδύναμες κακές ομάδες όπου η μια βαράει τριπλάσιες βολές(33-11) από την άλλη λογικά αυτή με τις περισσότερες και θα κερδίσει. Ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ θα μπορούσε με μια στοιχειώδη σοβαρότητα να είχε κερδίσει εύκολα αυτή την προβληματική ΑΕΚ. Όχι ότι ομάδα κρίνεται επειδή δεν κατάφερε να κερδίσει και τους απίστευτους διαιτητές αλλά και να κέρδιζε αυτό το «μπάχαλο» δεν θα βαφτιζόταν ξαφνικά ομάδα που βελτιώνεται, διορθώνει τα καλοκαιρινά λάθη και προοδεύει. Και αυτή η αδυναμία(?) ή έλλειψη διάθεσης(?) είναι που πληγώνει περισσότερο από τα ίδια τα αρνητικά αποτελέσματα. Αν δεν κάνεις καν την προσπάθεια να διορθώσεις τις αγωνιστικές αδυναμίες σου και να θωρακιστείς εξωαγωνιστικά τότε σε τι μπορείς να ελπίζεις για τη συνέχεια;

ΥΓ. Για αντιαθλητικό χτύπημα όπως αυτό στον Νουά μπορείς να κάνεις challenge ανά πάσα στιγμή. Το είδαμε ακόμη και στο παράλογο παραλήρημα του Σίλβα που δεν χρεώθηκε με τεχνική ποινή στο τελευταίο λεπτό. Το να λες όμως ότι μπερδεμένοι είναι μόνο οι παίκτες και όχι και το τεχνικό τιμ σε μια ομάδα που λειτουργεί όπως λειτουργεί ώρες ώρες ο φετινός ΑΡΗΣ μάλλον είναι παράλογο.

ΥΓ2. Για τον ελληνικό κορμό και το πόσους  Έλληνες παίκτες που αγωνίζονται σε άλλες ομάδες της Basket League που τους έχουμε βγάλει ανάξιους για τον ΑΡΗ τα έχουμε γράψει χίλιες φορές. Δυστυχώς αν και το ιδιοκτησιακό καθεστώς έχει αλλάξει, κάποιες μίζερες νοοτροπίες παραμένουν ριζωμένες εκεί στην ΚΑΕ.

Το έξτρα πεντάλεπτο της παράτασης και τη μεγαλειώδη εμφάνιση του Νουά(27 πόντοι) χρειάστηκε ο ΑΡΗΣ μας για να κάμψει την αντίσταση του Περιστερίου και στο φινάλε να πανηγυρίσει τη νίκη!  Η ομάδα του Ίγκορ Μίλιτσιτς είχε την πρώτο λόγο, έχτισε μια μικρή διαφορά, είδε όμως τους φιλοξενούμενους να επιστρέφουν και να στέλνουν την αναμέτρηση στην επιπλέον περίοδο — εκεί όπου ο ΑΡΗΣ βρήκε τα μεγάλα σουτ και πήρε τη νίκη μοιράζοντας χαμόγελα στο σχεδόν κατάμεστο Nick Galis Hall.

ΗΘΕΛΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Ο ΑΡΗΣ αν και φάνηκε να ξεκινάει καλά, με έλεγχο στα ριμπάουντ και καλές επιλογές στην επίθεση πολύ γρήγορα έχασε τη συγκέντρωση του. Η εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας χάλασε το μυαλό των παικτών μας και ενώ φαινόταν ότι ελέγχαμε το παιχνίδι ξαφνικά παρακολουθούσαμε ένα ντέρμπι ανάμεσα σε 2 ομάδες που έμοιαζαν ισοδύναμες. Μάλιστα σε πολλές φάσεις του αγώνα και ιδιαίτερα όταν παίζαμε χωρίς ψηλούς, το Περιστέρι με τον Κακλαμανάκη και τον Γιάνκοβιτς μας έκαναν μεγάλη ζημιά.

ΠΗΓΕ ΝΑ ΓΛΙΣΤΡΙΣΕΙ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΜΕΙΝΕ ΟΡΘΙΟΣ

Στην 3η περίοδο ο ΑΡΗΣ μας έδειξε ότι μπορεί να επιβάλει τους κανόνες του και να τελειώσει από νωρίς την υπόθεση νίκη. Με καλή άμυνα και συνέπεια στην επίθεση η διαφορά ανέβηκε μέχρι και στους 10 πόντους (58‑48). Όταν όμως η επίθεση άρχισε να κολλάει ξαφνικά το πρόβλημα απλώθηκε σε όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού. Πολλά χαμένα ριμπάουντ, τραγική άμυνα κοντά στο καλάθι και λάθη επι λαθών ακόμη και στις πιο απλές φάσεις.  Μια κατάσταση που επέτρεψε στο Περιστέρι να μειώσει και τελικά να ισοφαρίσει — στέλνοντας το παιχνίδι στην παράταση παρόλο που είχαμε πάρα πολλές ευκαιρίες για να το καθαρίσουμε. Στην παράταση ευτυχώς μπήκαν τα μεγάλα σουτ, ο Νουά έκανε τη διαφορά και ο ΑΡΗΣ απέφυγε το χαρακίρι έστω και με αυτόν τον ψυχοφθόρο τρόπο.

ΣΤΑΣΙΜΟΣ, ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΤΗΣ

Μόνο ικανοποίηση θα πρέπει να νιώθουμε για την 4^η συνεχόμενη νίκη της ομάδας, παρόλο που και οι 4 ήρθαν με την ψυχή στο στόμα. Κάτι δείχνει αυτό, κυρίως για την ποιότητα των παικτών μιας και τα παιχνίδια που κρίνονται στις λεπτομέρειες, κρίνονται από τα μεγάλα σουτ. Ο ΑΡΗΣ τα έχει βρει και έχει πάρει τις νίκες. Αν μείνουμε όμως εκεί δεν πάμε πουθενά. Ο Μίλιτσιτς αντί πιο ήρεμος να έχει καταφέρει να βρει 2-3 σταθερές στο παιχνίδι μας, δείχνει πιο μπερδεμένος από ποτέ. Λίγο έλειψε να χαθεί το σημερινό,  κυρίως λόγω της εμμονής του να μην παίξουμε με ψηλό όταν οι άλλοι μας είχαν διαλύσει κοντά στο καλάθι. Ενώ και στα κρίσιμα λεπτά άργησε πολύ να ρίξει τον Νουά στην μάχη. Γενικά ο τρόπος που διαβάζει τα παιχνίδια προβληματίζει. Όπως και ότι εικόνα του ΑΡΗ παραμένει προβληματική. Ναι κερδίσαμε αλλά θα πρέπει να κοιτάξουμε και πέρα από αυτό. Η ομάδα απέχει πολύ από τις πραγματικές δυνατότητες και πρέπει να βελτιωθεί. Ή ακόμη και να ενισχυθεί γιατί και σήμερα με έναν ψηλό παίξαμε και αυτός δεν χαίρει της εμπιστοσύνης του Μίλιτσιτς.

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ

Η αστοχία, η αδυναμία στους ψηλούς και η έλλειψη συγκέντρωσης  λίγο έλειψε να μας στοιχίσουν. Στο τέλος όμως για ακόμη ένα παιχνίδι, η ομάδα βρήκε τις λύσεις στο πρόσωπο του εντυπωσιακού Νουά και κέρδισε. Δεν θα σου βγαίνουν όμως πάντα οι φάσεις στο τέλος… για αυτό και κάποια στιγμή ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του θα πρέπει να βρουν την άκρη. Μέχρι να την βρουν την άκρη ας ελπίσουμε η «ρέντα» των τελευταίων παιχνιδιών να μην μας εγκαταλείψει. Μας έσκασες ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ …αλλά στο τέλος μας έκανες και χαμογελάσαμε!

ΥΓ. Σίγα μην είχαμε ένα ήρεμο χαλαρό απόγευμα στο Παλέ, με τον ΑΡΗ να κερδίζει έτσι απλά χωρίς σασπένς.

Σε ένα γήπεδο όπου θύμιζε περισσότερο «Nick Galis Hall» παρά η έδρα του Αμβούργου ο ΑΡΗΣ  πήρε πολύτιμη νίκη που τον κρατάει δυνατό στη μάχη της πρόκρισης. Πολύ καλοί οι Τζόουνς και Άντζουτσιτις, καθοριστικοί στα κρίσιμα οι Νουά και Κουλμπόκα. Δεν στοίχισαν τα «πνευματικά κενά» αν και θα μπορούσε πολύ πιο εύκολα να κερδίσει με λίγη σοβαρότητα παραπάνω.

5’ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΑΟΣ

Με τον Άντζουτσιτς σε ρόλο οργανωτή και τον Πουλιανίτη στο αρχικό σχήμα ο ΑΡΗΣ για πρώτη φορά έδειξε μια απίστευτη ηρεμία και ωριμότητα στο παιχνίδι. Κυκλοφορούσε σωστά την μπάλα και πήγαινε σε ορθολογικές επιλογές. Όλα αυτά όμως διήρκησαν για περίπου 5’. Κάπου εκεί ξεκίνησε από τον Μίλιτσιτς και τους παίκτες του η ολική διαγραφή του καλού ξεκινήματος μέχρι να ξεχαστεί τελείως. Στη θέση του είδαμε έναν ΑΡΗ χωρίς αρχή μέση και τέλος να ψάχνεται και στις 2 πλευρές του γηπέδου. Το 27-20 λίγο πριν τη λήξη του πρώτου δεκαλέπτου σήμανε συναγερμό.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΑΡΔΙΟΓΡΑΦΗΜΑ

Καρδιογράφημα έμοιαζε η απόδοση της ομάδας. Από το -7 στο +10 με περίσσια αποφασιστικότητα για να καταλήξουμε στο 64-63 στο φινάλε της 3^ης περιόδου με μια εικόνα διάλυσης. Οι συνεχόμενες αλλαγές και οι εμμονές σε σχήματα που δεν έβγαιναν από τον Μίλιτσιτς είχε εμπεδώσει μια αναρχία στη σκέψη των παικτών μας. Οι κακές επιλογές και η αστοχία στην επίθεση, τα φθηνά λάθη, οι αργές επιστροφές και η χαλαρότητα στην άμυνα ήταν αυτά που επέτρεψαν στους Γερμανούς να πιστέψουν στη νίκη και να την διεκδικήσουν μέχρι το τέλος.

ΕΜΕΙΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Κάτι από το παιχνίδι με τον Ηρακλή θύμισε το τελευταίο μέρος του αγώνα. Οι 2 ομάδες είχαν τις ευκαιρίες τους αλλά την σπαταλούσαν με περίσσια αφέλεια. Οι βολές ήταν βαρόμετρο όμως τα μεγάλα σουτ από τους Κουλμπόκα και Νουά ήταν αυτά που άνοιξαν τον δρόμο προς τη νίκη. Νίκη που την είχε στην αγκαλιά του άλλα πάλευε με τον εαυτό για να μην του γλιστρήσει από τα χέρια.

ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ

Κατευθείαν για τον ψυχολόγο πρέπει να πάει αυτή η ομάδα αν ο τρόπος που λειτουργεί αποτυπώνει την ψυχοσύνθεση της. Κέρδισε και αυτό λέει πολλά για την ποιότητα που έχει σε επίπεδο μονάδων. Ποιότητα που φαίνεται ξεκάθαρα σε παίκτες όπως ο Τζόουνς, ο Νουά, ο Άντζουτζιτς, ο Κουλμπόκα και ο Χάρελ που σε διάφορα σημεία του αγώνα ο καθένας τους ξεχωριστά ήταν πρωταγωνιστής με τον τρόπο του. Σαν ομάδα όμως ένα ατελείωτο μπέρδεμα. Μπέρδεμα που ξεκινάει από τον πάγκο. Γιατί περί μπερδέματος πρόκειται όταν ξεχνάς σχήματα και παίκτες που σου βγαίνουν και δοκιμάζεις διαρκώς άλλα. Ειλικρινά δεν μπορώ να αποκρυπτογραφήσω τι είχε στο μυαλό του ο προπονητής σήμερα και διαχειρίστηκε με αυτόν τον τρόπο το παιχνίδι. Καλή η νίκη, αυτή ήταν ο στόχος και επετεύχθη. Κάπου όμως θα πρέπει και αυτά τα αγωνιστικά προβλήματα ένα ένα να λύνονται. Κάπου φαίνεται να έχουμε κολλήσει και παρά τις νίκες παραμένουμε κολλημένοι.

ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΣΗ

Ίδρωσε και αγχώθηκε παραπάνω από όσο θα έπρεπε αλλά στο τέλος όμως τα κατάφερε και αυτό έχει σημασία. Όπως και ότι κατάφερε αυτή τη φορά να «αποζημιώσει» αυτή την καταπληκτική κιτρινόμαυρη κερκίδα με μια νίκη. Νίκη που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για την συνέχεια της ευρωπαϊκής μας διαδρομής. Οφείλει όμως η ομάδα να εκμεταλλευτεί αυτά τα αποτελέσματα, να βελτιώσει την εικόνα της και όταν έρθουν τα «παιχνίδια χωρίς γυρισμό» να είναι απόλυτα έτοιμη. ΑΡΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ!    

Ντέρμπι από τα παλιά είχαμε στο Ιβανώφειο, με τον ΑΡΗ μας όπως διαχρονικά συνηθίζει να φεύγει με τη νίκη από αυτό το γήπεδο με το οριακό 80-82! Παιχνίδι με γερά νευρά, κρίθηκε στις λεπτομέρειες εκεί όπου ο ΑΡΗΣ έδειξε ψυχή και χαρακτήρα ώστε να πάρει στο τέλος αυτό που άξιζε βάσει της συνολικής εικόνα του παιχνιδιού. Σημαντική νίκη που μας δίνει νέα ώθηση στο πρωτάθλημα που μετά το κακό μας ξεκίνημα είχαμε μείνει αρκετά πίσω.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΤΟΙΜΟΣ

Πνευματικά έτοιμος πάτησε στο παρκέ ο ΑΡΗΣ μας, με τους παίκτες μας όχι μόνο να μην επηρεάζονται από την καυτή ατμόσφαιρα αλλά αντιθέτως να μοιάζουν ψυχωμένοι και αποφασισμένοι για να πάρουν τον έλεγχο του αγώνα. Ο Τζόουνς ήταν από το ξεκίνημα ο πιο ζεστός και μαζί με τους Χάρελ και Ίνοχ ήταν αυτοί που έβαλαν τον ΑΡΗΣ σε θέση οδηγού.

ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ «ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ» ΤΗ ΝΙΚΗ

Ο ΑΡΗΣ είχε βρει ρυθμό, είχε διαβάσει σωστά το παιχνίδι και με σχετική ευκολία μπορούσε να διατηρεί ένα προβάδισμα μεταξύ 7 με 9 πόντων.  Κάποιες στιγμές χαλάρωσης στην άμυνα και τα πολλά χαμένα ριμπάουντ τον εμπόδισαν όμως ώστε να χτίσει μια διαφορά ασφαλείας και να πάει πιο ήρεμος στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα. Η φθορά των φάουλ και η κούραση έπαιξε ρόλο, το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν η χαμηλή συμβολή στο παιχνίδι σημαντικών παικτών όπως ο Νουά, ο Κουλμπόκα και ο Άντζουτσιτς.

ΕΔΕΙΞΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕ

Η άνοδος του Φάντεμπεργκ και η επιστροφή του Φόρμπς στο σκοράρισμα έδωσε την ευκαιρία στον Ηρακλή όχι μόνο να ροκανίσει τη διαφορά αλλά να διεκδικήσει και τη νίκη μέχρι το τέλος. Σε εκείνο όμως το σημείο φάνηκε η ποιότητα που έχει ο ΑΡΗΣ ως ομάδα, με παίκτες σχεδόν εξαφανισμένους να φωνάζουν δυνατό παρών. Ο Νουά βγήκε μπροστά, ο άφαντος Κουλμπόκα εμφανίσθηκε στο γήπεδο και μαζί με τους σταθερά καλούς Πουλιανίτη και Τζόουνς ο ΑΡΗΣ σε αυτό το παιχνίδι για γερά νεύρα πήρε στο τέλος τη νίκη που άξιζε!

ΜΕΤΡΙΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ, ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΨΥΧΙΚΑ

Μόνο ικανοποίηση μπορούμε να νιώθουμε για το σημερινό αποτέλεσμα και τη συνολική παρουσία της ομάδας μετά από αυτό το σπουδαίο διπλό. Ο ΑΡΗΣ χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό σήμερα, χωρίς να έχει τους παίκτες που έπρεπε σε εγρήγορση, χωρίς να βασιστεί στα μακρινά σουτ, πήρε μια σπουδαία νίκη κόντρα σε μια άκρως μαχητική ομάδα που ήταν στην κορυφή της απόδοσης το τελευταίο χρονικό διάστημα μέσα σε μια καυτή έδρα. Και αν όλο αυτό δεν είναι μια απόδειξη ότι επιτέλους η ομάδα αποκτά χαρακτήρα και αυτοπεποίθηση, τότε τι θα μπορούσε να είναι; Ωριμάζει η ομάδα, δείχνει να πιστεύει περισσότερο στις δυνατότητες της και να αντιλαμβάνονται και οι παίκτες μεταξύ τους ότι ο ένας μπορεί να στηριχτεί στον άλλον. Όπως και ο Μίλιτσιτς φαίνεται να καταλαβαίνει σιγά σιγά ότι μπορεί να πάρει θετικά στοιχεία από όλους τους παίκτες όπως πήρε σήμερα από τον Πουλιανίτη, τον Μποχωρίδη και τον νεοφερμένο Τσαϊρέλη. Κάπως έτσι καλύπτεις το «κακό φεγγάρι» του Άντζουτσιτς ή οποιουδήποτε άλλου παίκτη που δεν του βγαίνει το παιχνίδι. Και όταν αυτή η νίκη έρχεται σε συνέχεια της νίκης επι της Βενέτσια, τότε μιλάμε για βελτίωση, πρόοδο και όχι μια εμφάνιση πυροτέχνημα.

ΝΤΕΡΜΠΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΙΚΗ ΟΠΩΣ ΠΑΛΙΑ

Ντέρμπι από τα παλιά και  νίκη όπως παλιά με τον χιτσκοκικό τρόπο που έχουμε συνηθίσει να κερδίζουμε σε αυτό το γήπεδο. Μπορούσε και έπρεπε να το κερδίσει πιο εύκολα, στο φινάλε όμως η ομάδα έδειξε χαρακτήρα, διαχειρίστηκε σωστά την πίεση και έφθασε στη νίκη. Νίκη που μας δίνει την απαραίτητη ώθηση για το πρωτάθλημα και μαζί με τη νίκη επί της Βενέτσια την ευκαιρία να αφήσουμε οριστικά πίσω μας το κακό ξεκίνημα. Θέλει δουλειά ακόμη αλλά πλέον ο ΑΡΗΣ δείχνει πιο δυνατός και να πορεύεται με σαφώς περισσότερη αυτοπεποίθηση.  Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Δεν θα πούμε “καλώς τους” γιατί ποτέ δεν χαθήκαμε. Όταν η ιστορία επιστρέφει στο προσκήνιο, μόνο το μπάσκετ κερδίζει. Το μπάσκετ χρειάζεται ΑΡΗ – Ηρακλή με γεμάτα γήπεδα και ένταση, αρκεί όλα να μένουν εντός των τεσσάρων γραμμών.

Σημαντικό πλεονέκτημα για τη συνέχεια της διοργάνωσης απόκτησε ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας τη Βενέτσια με 90-86 στο Nick Galis Hall! Με σκαμπανεβάσματα στην απόδοση της η ομάδα, μας άγχωσε από εκεί που φαινόταν ότι έλεγχε το παιχνίδι, στο τέλος όμως έδειξε χαρακτήρα και πήρε τη νίκη. Μια νίκη που όπως φάνηκε από τις δηλώσεις του προπονητή και των παικτών αλλά και από τις αντιδράσεις του κόσμου, την είχαμε ανάγκη.

ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ 5’ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΓΚΑΖΙ

Να αιφνιδιάσουν θέλησαν οι Ιταλοί στο ξεκίνημα του αγώνα με την ευστοχία τους, ο ΑΡΗΣ όμως είχε τις απαντήσεις. Και όχι μόνο είχε τις απαντήσεις και δεν επέτρεψε στην Βενέτσια να ξεφύγει στο σκορ, με το που ολοκληρώθηκε το πεντάλεπτο πάτησε για τα καλά το γκάζι. Τζόουνς και Νουά έδειχναν από το ξεκίνημα ζεστοί, την διαφορά όμως την έκαναν οι Κουλμπόκα και Μποχωρίδης που ήρθαν από τον πάγκο. Μαζί με την πολύτιμη συνεισφορά του Φόρεστερ το δυνατό ξεκίνημα των Ιταλών έγινε καπνός και ο ΑΡΗΣ κατάφερε να πετύχει 33 στο πρώτο δεκάλεπτο και να προηγηθεί μέχρι και με 14 πόντους. Ένας ξέφρενος ρυθμός στο παιχνίδι και μια επίθεση φωτιά που συνεχίστηκε και στο 2^ο δεκάλεπτο που έκλεισε στο +13!

ΠΗΓΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΞΑΝΑ

Σαν σε επανάληψη του αγώνα με την Κλουζ, ο ΑΡΗΣ στο Β ημίχρονο θυμήθηκε τον κακό του εαυτό. Αυτόν τον επιπόλαιο που με μια αδικαιολόγητη βιασύνη, τα κάνει όλα λάθος! Όχι μόνο ενώ είχε το πάνω χέρι έτρεχε χωρίς λογική αλλά οι κακές επιλογές του στην επίθεση επέτρεπε διαρκώς στους Ιταλούς να πετυχαίνουν εύκολους πόντους στην αντεπίθεση! Κάπως έτσι ένα παιχνίδι που το είχε φέρει στα μέτρα του, το μετέτρεψε σε ντέρμπι για γερά νεύρα. Από την μια ο ΑΡΗΣ μας να προσπαθεί να ξαναβρεί ένα μαξιλαράκι ασφαλείας και από την άλλη η Βενέτσια να μην εγκαταλείπει την μάχη με τίποτα.

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΗΤΑΝ ΨΥΧΡΑΙΜΟΣ

Την ωριμότητα και την ψυχραιμία στα τελευταία λεπτά που δεν είχαμε κόντρα στην Κλουζ, την είχαμε σήμερα. Ο ΑΡΗΣ έστω και με καθυστέρηση πάτησε και λίγο το φρένο και κοίταξε το φινάλε με περισσότερη ηρεμία. Άτζουτζιτς, Νουά και Μήτρου Λόνγκ ήταν εύστοχοι στις κρίσιμες βολές, ενώ όσες στις κακές επιλογές στην επίθεση ο μαχητικός Χάρελ αλλά και ο Φόρεστερ πήραν σημαντικά επιθετικά ριμπάουντ ροκανίζοντας καταλυτικά τον χρόνο.

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ

Μετά από αυτό που πάθαμε με την Κλουζ, ο φόβος μην ξανασυμβούν τα ίδια ήταν διάχυτος σε όλο το Nick Galis Hall.  Από τον προπονητή μέχρι τους παίκτες και τον κόσμο στην κερκίδα, εκεί γύρω στο 25’ φοβόμασταν ότι θα δούμε ακριβώς το ίδιο έργο. Αυτή τη φορά όμως ο Μίλιτσιτς δεν έκατσε με σταυρωμένα χέρια και κάπου με τις αλλαγές του τράβηξε το χαλινάρι στην ομάδα. Αν και τους είχε ξεχάσει, στο τέλος «πόνταρε» στην εμπειρία παικτών όπως του Νουά και του Άτζουτζιτς. Άνοιξε περισσότερο το ροτέισον και πήρε βοήθειες σχεδόν από όλους. Και αυτή η αντίδραση του κόουτς ήταν που έκανε τη διαφορά σε σχέση με το παιχνίδι της περασμένης αγωνιστικής. Όσο για τους παίκτες, ζητούμενο παραμένει η σταθερότητα στην απόδοση τους.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΝΤΟΠΑΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Νίκη ουσίας και ψυχολογίας για τον ΑΡΗ μας κόντρα στη Βενέτσια, σε ένα παιχνίδι για γερά νευρά. Ευτυχώς αυτή τη φορά η ομάδα αντέδρασε καλύτερα στην αντεπίθεση των Ιταλών και πήρε αυτό που ήθελε. Μια νίκη που μας δίνει το προβάδισμα για ένα καλύτερο πλασάρισμα στην τελική κατάταξη και πιθανό πλεονέκτημα στην επόμενη φάση. Το σημαντικό είναι ότι η ομάδα σήμερα φάνηκε να «ξεκολλάει» πνευματικά να βρίσκει τις λύσεις και να οδεύει με ανεβασμένη ψυχολογία στο σημαντικό παιχνίδι για το πρωτάθλημα στο Ιβανώφειο. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Καθοριστικά τα επιθετικά ριμπάουντ στα τελεύταια δευτερόλεπτα των δύο κυρίων της φωτογραφίας!

Από την «σιγουριά για τη νίκη» που απόπνεε ο ΑΡΗΣ μας  για περίπου 18’ , καταλήξαμε στην απελπιστική εικόνα μιας ομάδας που δεν ξέρει να κάνει ούτε τα βασικά. Οι Ρουμάνοι δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία που τους δώσαμε και πετυχαίνοντας 60 πόντους στο Β ημίχρονο πήρε την πολύτιμη νίκη. Απογοήτευση στον κόσμο που βλέπει την ομάδα να παραμένει στάσιμη και να μην μπορεί να διορθώσει τα κακώς κείμενα που την χαρακτηρίζουν από την αρχή της χρονιάς.

ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ

Ιδανικό ήταν το ξεκίνημα για τον ΑΡΗ μας που με ένα γρήγορο 8-0 ξεσήκωσε το σχεδόν κατάμεστο Nick Galis Hall! Νουά, Άντζουσιτς και Κουλμπόκα με περίσσια αυτοπεποίθηση και καλές επιλογές βοήθησαν στο να φθάσουμε στο +9! Η ωριμότητα στην επίθεση και η συνέπεια στην άμυνα έδειχναν ότι η ομάδα πατούσε πλέον γερά.  Οι Ρουμάνοι είχαν πολλά προβλήματα και στις 2 πλευρές του γηπέδου και δεν έμοιαζαν ικανοί να αντιδράσουν.

ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Από τα τελευταία λεπτά όμως του 2^ου δεκαλέπτου άρχισε σιγά σιγά να χαλάει το μυαλό των παικτών μας. Η αρχή έγινε μάλλον από τις πολλές χαμένες βολές που επέτρεπε στους αντιπάλους να ροκανίζουν τη διαφορά με το σταγονόμετρο. Η συνέχεια όμως ήταν ακόμη χειρότερη με κακές ατομικές ενέργειες κυρίως των περιφερειακών, φθηνά λάθη και έναν εκνευρισμό που κλόνισε μέχρι και την προσήλωση που είχαμε σε άμυνα και ριμπάουντ. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε από τον πάγκο με το περιορισμένο ροτέισον, τις εμμονές και τα χαμηλά σχήματα που όχι μόνο  δεν έπιασαν τόπο αλλά μας χαντάκωσαν για τα καλά. Οι Ρουμάνοι κάλυψαν τη διαφορά, προσπέρασαν και δεν ξανακοίταξαν πίσω μέχρι το τέλος του αγώνα.

ΑΠΟ ΤΟ ΟΛΑ ΣΩΣΤΑ ΣΤΟ ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ

Από όμορφος κύκνος σε ασχημόπαπο μεταμορφώθηκε η ομάδα μέσα στο παιχνίδι, επιβεβαιώνοντας ότι αν και η ενίσχυση ήρθε, τα αγωνιστικά αγκάθια παραμένουν καρφωμένα στο σώμα μας. Επιμένει ο Μίλιτσιτς σε αυτά τα χαμηλά σχήματα, επιμένει στο να παίζει με κουμανταδόρους τους Τζόουνς και Μήτρου-Λόνγκ, επιμένει στο να μην εμπλέκει και τους ψηλούς στο παιχνίδι μας.  Με αυτά και αυτά από εκεί που φαινόσουν να σκαρφαλώνεις στην νίκη, μας πήρε ένας κατήφορος χωρίς σταματημό.  Και πως να σταματήσει ο κατήφορος όταν ο ίδιος ο προπονητής δεν δοκιμάζει κάτι το διαφορετικό για να το αλλάξει; Το ίδιο καλάθι το έφαγες 10 φορές. Ένα σύστημα έπαιζαν οι Ρουμάνοι κοντά στο καλάθι και δεν μπορέσαμε να βρούμε τον τρόπο να αντιδράσουμε. Αντιθέτως όσο κυλούσε το παιχνίδι το εκτελούσαν και πιο εύκολα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΣΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε αποφασισμένος να κάνει ένα καθοριστικό βήμα πρόκρισης κόντρα στους Ρουμάνους και για περίπου 18’ σε έπειθε ότι μπορεί να το κάνει. Τελικά, είδαμε μια ομάδα χωρίς διάρκεια, που πλήρωσε με το χειρότερο δυνατό τρόπο την έλλειψη συγκέντρωσης και την απουσία λύσεων και καθαρού μυαλού από τον πάγκο. Ζορίζεται η ομάδα να απεγκλωβιστεί από τα προβλήματα της παρά τις κινήσεις ενίσχυσης και αυτό φαίνεται κάθε φορά που συναντάμε έναν σοβαρό αντίπαλο. Δεν γίνεται όμως να κυλήσει έτσι όλη η χρονιά…