Στην αναμενόμενη απόφαση αντικατάστασης του Άκη Μάντζιου προχώρησε ο Θ.Καρυπίδης σε μια προσπάθεια να σώσει ότι σώζεται από την φετινή δύσκολη όπως εξελίσσεται χρονιά. Είχαμε τονίσει αρκετές φορές στο παρελθόν ότι από την στιγμή που αδυνατούσε ο Μάντζιος να αλλάξει την κατάσταση αργά ή γρήγορα αυτός θα γινόταν η αλλαγή που χρειάζεται η ομάδα. Πόσο μάλλον όταν η διοίκηση παρά την στήριξη που στα λόγια του παρείχε όπως φάνηκε στην πράξη προτίμησε να αποδυναμώσει την ομάδα με την πώληση του Τζέγκο παρά να την ενισχύσει με ετοιμοπόλεμους παίκτες που πιθανόν να άλλαζαν την αγωνιστική μας εικόνα.

ΘΕΤΙΚΟ ΤΟ ΠΡΟΣΗΜΟ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Προετοιμασμένος για την σκληρή κριτική που δέχθηκε εξαρχής είχε έρθει ο Άκης Μάντζιος στον ΑΡΗ μας και εκ του αποτελέσματος μπορούμε να πούμε ότι όχι μόνο κατάφερε να την διαχειριστεί αλλά πέτυχε να αλλάξει το κλίμα εις βάρος του σε εντυπωσιακό βαθμό! Η περσινή 2^η θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος στην «χρονιά των ρεκόρ» δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για το έργο του Έλληνα τεχνικού. Ωστόσο στην επόμενη σεζόν που ακολούθησε το  «άλλοθι» του μεταγραφικού σχεδιασμού και της προετοιμασίας δεν υπήρχε και αυτό έπαιξε ποικιλοτρόπως το ρόλο του. Συγκυρίες ή μη, ένα χαμένο πέναλτι και πολλές άχαστες ευκαιρίες στα σκουπίδια τα αποτελέσματα έδειχναν ότι όχι μόνο ο Μάντζιος δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να χτίσει την ομάδα όπως αυτός ήθελε αλλά και ότι από ένα σημείο και μετά αδυνατούσε να διαχειριστεί όλη την κατάσταση. Οι τελευταίες του σπασμωδικές κινήσεις έδειξαν ότι όχι μόνο είχε χάσει τα αποδυτήρια αλλά και ότι η κριτική που του ασκούνταν ήταν αυτή που επηρέαζε τις όποιες επιλογές. Έστω και έτσι και σε σχέση με άλλους προπονητές που πέρασαν και δεν ακούμπησαν ο Μάντζιος κατάφερε να αφήσει το στίγμα του.

Η ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΚΑΡΥΠΙΔΗ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΟΡΑΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Ως τώρα ο Καρυπίδης στη θητεία του στον ΑΡΗ έχει δοκιμάσει λογής και λογής πειράματα. Όλα ημιτελή, όλα με ταβάνι, όλα με πλάνα που στην πορεία κάπου χάνονται. Η επιλογή Μάντζιου είχε ξενίσει άπαντες μιας και το να περιμένεις να κάνεις το βήμα παραπάνω ως ομάδα με Έλληνα προπονητή στον πάγκο σου ακούγεται ως ανέκδοτο στα αυτιά των περισσοτέρων.  Τους Έλληνες προπονητές όσο τους εμπιστευτήκαμε τους εμπιστευτήκαμε, τους τεχνικούς διευθυντές με την πρώτη ευκαιρία τους πήραμε τα κλειδιά από τα χέρια, τους τουρίστες ξένους τους αποχωριστήκαμε με εκνευρισμό και η στροφή στο λάτιν μοντέλο είναι πλέον γεγονός! Αυτό δείχνει η απόφαση του Θ.Καρυπίδη να ξαναχτίσει αγωνιστικά τον ΑΡΗ από την αρχή επιλέγοντας τον Χερμάν Μπούργος ως τον άνθρωπο που θα αποφασίζει για τα πάντα σε σχέση με το αγωνιστικό!

ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΧΕΡΜΑΝ ΜΠΟΥΡΓΟΣ

Όποιος πιστεύει ότι η «ψυχολογία» δεν παίζει μπάλα μάλλον τρέφει αυταπάτες. Αν δεν είναι ψυχολογικό το πρόβλημα ή τα αποδυτήρια δεν παίζουν ρόλο τότε το φαινόμενο της αστάθειας κάποιων παικτών που μας δείχνουν από το καλύτερο πρόσωπο ενός παικταρά μέχρι το χειρότερο ενός παίκτη που σε κάνει να απορείς πως παίζει στον ΑΡΗ δεν έχει εξήγηση.  Και σε αυτό το κομμάτι της ψυχολογίας η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και η εμπιστοσύνη που δείχνει ο κόσμος στην ομάδα παίζει σημαντικό ρόλο. Αυτό το σκέλος σε πρώτη φάση φαίνεται να το έχει κερδίσει τόσο ο Καρυπίδης όσο και ο Μπούργος πριν καν πατήσει στο γήπεδο. Αρέσει στον Αρειανό η «λάτιν λογική», γουστάρει ο κόσμος δυνατές προσωπικότητες και μαχητές στον πάγκο. Ενώ η εμπειρία του από μια ομάδα σαν αυτή της Ατλέτικο Μαδρίτης, η καθημερινή τριβή με σπουδαίες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες σε ένα περιβάλλον μόνιμης πίεσης υπό το βάρος του πρωταθλητισμού και της κατάκτησης τίτλων  είναι κάτι στο οποίο ο ΑΡΗΣ των τελευταίων χρόνων παρά τις σχετικά καλές του πορείες υστερεί. Παρόλα αυτά όταν μιλάμε για επαγγελματικό αθλητισμό καθρέφτης είναι μόνο το γήπεδο. Εκεί που ευχόμαστε ο Χερμάν Μπούργος στο τιμόνι του ΑΡΗ μας να διαπρέψει!

ΥΓ. Από τους ηθικούς αυτουργούς και βασικούς μηχανισμούς της εγκληματικής οργάνωσης δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από επικοινωνιακά παιχνίδια στην πλάτη του δολοφονημένου Άλκη Καμπανού.

Μια από τα ίδια για τον ΑΡΗ μας όπου και σήμερα κατάφερε να επιβεβαιώσει το τεράστιο πρόβλημα του σκοράρισμα. Έχασε τα άχαστα και έμεινε στο μηδέν απέναντι σε μια ομάδα που για ακόμη ένα παιχνίδι ήρθε για την «επικοινωνιακή» νίκη και όχι την αγωνιστική. Ίδια μέτρια εικόνα συνολικά, ίδια τακτικά λάθη, ίδια αδιάφορη εμφάνιση από τους ίδιους παίκτες.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Μόλις στο 3^ο λεπτό η ομάδα έδωσε το στίγμα της. Αυτό το μίζερο στίγμα τις αφλογιστίας ακόμη και στις πιο εύκολες φαινομενικά φάσεις για να σκοράρεις. Και αν στο πρώτο σουτ του Καμαρά υπήρχε ένας Πασχαλάκης, στο δεύτερο σουτ ο Ιντέγιε έχει όλη την εστία μπροστά του. Μια φάση που μας έφερε όλους στο μυαλό τους αγώνες με Γιάννενα και Βόλο.

ΗΘΕΛΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Αν και οι αντίπαλοι μας δεν απείλησαν πέρασαν από 1-2 φάσεις έδειχναν να ελέγχουν τον ρυθμό του αγώνα έχοντας καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας. Εμείς από την άλλη χαμένοι σε μια σκέψη να δώσουμε την μπάλα στον αντίπαλο χτυπώντας στην αντεπίθεση… μιας και στην πράξη όπως φάνηκε δεν ήξερε ούτε πότε να πιέσει ψηλά αλλά και ούτε να κυκλοφορήσει την μπάλα σωστά όποτε την κλέψει. Ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ βρήκε 2-3 καλές ευκαιρίες με τον Πασχαλάκη να πραγματοποιεί άλλη μια σπουδαία εμφάνιση απέναντι μας αλλά και τον Σάσα να αστοχεί με το κεφάλι ολομόναχος από ιδανική θέση για γκολ.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΞΕΣΚΑΡΤΑΡΙΣΜΑ

Σκιές του εαυτού τους είναι οι περισσότεροι παίκτες μας. Ακόμη και αυτοί που κατά διαστήματα έχουν δείξει εξαιρετικά στοιχεία πλέον θυμίζουν ελάχιστα από τους παίκτες που θαυμάζαμε. Σε κάθε κίνηση με την μπάλα στα πόδια μας η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι εμφανής. Όπως και μια διάθεση αποποίησης ευθυνών με όλους εκτός του Εντιαγέ να αποφεύγουν να παίρνουν πρωτοβουλίες στην επίθεση και προσπάθειες για γκολ. Προφανώς και η ομάδα χρειάζεται κάτι που να αλλάξει την ψυχολογία ώστε να ξεκλειδώσει το μυαλό των παικτών. Αν όχι όλων σίγουρα αρκετών ώστε ο ΑΡΗΣ να σταματήσει να αδικεί τον εαυτό του. Όσο για αυτούς που όντως δεν μπορούν όπως επιμένουν να μας δείχνουν ας μας αδειάσουν την γωνιά το συντομότερο δυνατό. Μακάρι ο Μπούργος να είναι αυτός που θα αφυπνίσει τους παίκτες μας και θα κάνει και το απαραίτητο ξεσκαρτάρισμα.

ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ

Αν κάποια ομάδα άξιζε να κερδίσει σήμερα, αναμφίβολα αυτή ήταν ο ΑΡΗΣ. Παρόλα αυτά η απογοήτευση για την άνευρη εμφάνιση και την εκνευριστική αναποτελεσματικότητα δεν μπορεί να κρυφθεί. Άγνωστο αν προλαβαίνουμε να σώσουμε τη φετινή χρονιά, σίγουρα πάντως αυτή η ομάδα χρειάζεται ριζικές αλλαγές για να πάει μπροστά. Χάθηκε η ευκαιρία για μια σημαντική νίκη που την είχαμε όλοι ανάγκη για πολλούς λόγους.

ΥΓ. Στάθηκε στο ύψος του ο κόσμος ξεμπροστιάζοντας τις αρχές που με την σειρά τους έκαναν ότι μπορούσαν για να ταλαιπωρήσουν και εκνευρίσουν όσους βρέθηκαν στο γήπεδο σήμερα.

ΥΓ2. Έπρεπε το «μήνυμα» να ήταν πιο ηχηρό σε όλα τα επίπεδα…

Για τον Άλκη και τον κάθε Άλκη! Αυτό πρέπει να είναι στη σκέψη όλων μας για το σημερινό ντέρμπι. Όλων ανεξαιρέτως! Από τον πρόεδρο, τον υπηρεσιακό προπονητή, τους παίκτες, τον κάθε οπαδό της ομάδος μας που θα βρεθεί στο Κλ.Βικελίδης ή απλά θα παρακολουθήσει το παιχνίδι εξ αποστάσεως.

Όχι γιατί η νίκη μπορεί να καταλαγιάσει τον πόνο ή την απέχθεια για όλο αυτό που συμβαίνει από ανθρωποειδές που πρέπει να αποκαλούμε «συμπολίτες» αλλά γιατί η σημερινή αναμέτρηση μας δίνει την ευκαιρία να στείλουμε ακόμη ένα ηχηρό μήνυμα εντός και εκτός ελληνικών συνόρων. Μήνυμα ελπίδας για τον κάθε Άλκη μιας και ο Άλκης δεν είναι πια ανάμεσα μας, μήνυμα αντίστασης στην τρομοκρατία κάποιων ανθρωπόμορφων τεράτων και των «εγκεφάλων» που βρίσκονται από πίσω τους.

Σωστές οι παραινέσεις από την ΠΑΕ για όμορφο κλίμα χωρίς παρεκτροπές αλλά ο κόσμος του ΑΡΗ έχει δώσει πολλάκις τα διαπιστευτήρια του και δεν χρειάζεται να απολογείται για τον στρουθοκαμηλισμό της κοινωνίας. Κρίμα που η στυγερή δολοφονία του Άλκη και η παραλίγο δολοφονία των φίλων του αποτέλεσε την αφορμή για να ανοίξει μια τόσο σημαντική συζήτηση και το κράτος των Αθηνών να ρίξει το βλέμμα του και στη δύσμοιρη δικτατορία της Θεσσαλονίκης. Αλλά το ότι ανήκουμε σε 2 διαφορετικούς κόσμους είναι κάτι που το αντιλαμβάνεται ο κάθε Αρειανός από τα πρώτα του χρόνια.

Όσο για τα αντανακλαστικά των αρχών… είναι για γέλια και για κλάματα. Που ήταν άραγε οι αρχές όταν τα τάγματα εφόδου στην καθημερινή τους ρουτίνα έβγαιναν στην γύρα να βρουν τον Άλκη και τον κάθε Άλκη; Που ήταν οι αρχές και η δικαιοσύνη όταν οι δολοφόνοι του Τόσκο αποφυλακιζόντουσαν. Που ήταν οι αρχές όταν στην πρόσφατη νίκη του ΑΡΗ μέσα στην Τούμπα οι αντίπαλοι οπαδοί επιδόθηκαν στην αγαπημένη τους συνήθεια;

Για τις αρχές της πόλης και ιδιαίτερα τις δημοτικές αρχές μέχρι και η ίδια η ντροπή έχει κρυφθεί από την ντροπή της. Από την εκκωφαντική σιωπή φθάσαμε να βλέπουμε δημάρχους να καταθέτουν ως μάρτυρες υπεράσπισης για κατηγορούμενο οπαδάρχη αλλά και να δίνεται αυτή η εμετική εντολή(όλως τυχαία) για καθαρισμό των γκράφιτι αρχίζοντας φυσικά από το «ΑΛΚΗ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΡΕΙΑΝΟΣ».

Στηρίζουμε την ομάδα όπως μόνο εμείς ξέρουμε και με την φωνή μας την ωθούμε στη νίκη. Νίκη και μόνο νίκη! Για τον Άλκη και τον κάθε Άλκη!

Αν δεν έχεις τύχη όσο και αν προσπαθείς μπορεί τελικά να κάνεις μια τρύπα στο νερό. Από την άλλη αν επαναλαμβανόμενα «δεν έχεις τύχη» τότε εφόσον η τύχη σου δεν λέει να αλλάξει κάτι πρέπει να αλλάξεις εσύ από μόνος σου…

Πολλά έχουμε να πούμε για το αγωνιστικό, τον προπονητή, τους παίκτες, τον πρόεδρο και τα πρέπει. Θα το κάνουμε τις επόμενες ημέρες αφού ηρεμήσει λίγο το μυαλό μας από τις συνεχόμενες προκλήσεις της εγκληματικής οργάνωσης.

Συγκλονιστικό το πανό και το συγγνώμη των φίλων των Ιωαννίνων που και αυτοί με τη σειρά τους στηρίζουν τον αγώνα κατά της οπαδικής βίας …όταν στην πόλη μας πεισματικά αρνούνται να πάρουν ξεκάθαρη θέση οι εμπλεκόμενοι και χρειάζονται 12 ημέρες για να γράψουν λίγες σειρές που δεν σε κάνουν να ντρέπεσαι ως συμπολίτης.

Πολύτιμη νίκη που εξασφαλίζει την ηρεμία στην ομάδα πιθανόν και έως το τέλος της σεζόν πήρε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στον Ιωνικό με 79-75! Συγχαρητήρια στον κόουτς και τους παίκτες του που παρά τις σημαντικές απουσίες ανταποκρίθηκαν στις συνθήκες του αγώνα!

Αξίζει να σημειωθεί ότι και αυτή η αγωνιστική ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Άλκη και κατά των φαινομένων οπαδικής βίας.

ΥΓ. Όσο η δικαιοσύνη καθυστερεί να κάνει το χρέος της και  δολοφόνοι του Άλκη συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, η διάθεση για αγωνιστική ανάλυση περιττεύει.

Αρκετά ανταγωνιστικός ο ΑΡΗΣ απέναντι στον Ολυμπιακό παρά τις πολλές και σημαντικές απουσίες. Πάλεψαν οι παίκτες του Γ.Καστρίτη  όσο τους το επέτρεψαν οι συνθήκες.  Φυσικά και «δεν δικαιούται» ο αδύναμος ΑΡΗΣ να διαμαρτύρεται για την διαιτησία κόντρα στον δυνατό και φορμαρισμένο Ολυμπιακό αλλά ίσως η μπασκετική κοινότητα που διαρκώς συρρικνώνεται να πρέπει να προβληματιστεί με μερικά πραγματάκια από το σημερινό παιχνίδι… Όταν κρίνονται αναμετρήσεις στο τελευταίο δευτερόλεπτο με αμφιλεγόμενες αποφάσεις αρνούνται πεισματικά να συμβουλευτούν το VAR(?) και όταν ο παίκτης του Ολυμπιακού(ή του Παναθηναϊκού) σας το ζητάει εσείς γυρίζετε μέχρι και τον χρόνο πίσω για να αποδώσετε «δικαιοσύνη». Και πως γίνεται να χρεώνεται ο Χάνλαν σε αυτή τη φάση αντιαθλητικό και στο Β ημίχρονο σε ίδια και ακόμη πιο σκληρή φάση που σφυρίζετε φάουλ εις βάρος του Ολυμπιακού να είναι απλό?!?!?! Α, και να μην ξεχάσουμε να αναφερθούμε στον Ηλία Καρπάνο που σήμερα συστήθηκε στην μπασκετική Ελλάδα.

ΥΓ. Όσο η δικαιοσύνη αργεί, η διάθεση για αγωνιστικό σχολιασμό παραμένει περιορισμένη. Καλές οι συλλήψεις αλλά μέχρι να πέσουν οι βαριές ποινές, διαλυθεί οριστικά η εγκληματική οργάνωση και ασχοληθείτε με τους ηθικούς αυτουργούς δεν θα ηρεμήσουμε.

ΥΓ2. Ο δημοσιογράφος που πήρε συνέντευξη από τον Μπαρτζώκα μάλλον πριν λίγο είχε προσγειωθεί στο Ελλαδιστάν. Κανένα ενδιαφέρον για τον σεβασμό και την κατάθεση ψυχής του Μπαρτζώκα, παρά μόνο για το δύσκολο πρόγραμμα του Ολυμπιακού. Ρε θα μας τρελάνετε εκεί στην κρατική?

Επιστροφή στις κακές συνήθειες για τον ΑΡΗ μας που έμεινε από μόνος του στο μηδέν κόντρα στον Βόλο και κατάφερε μάλιστα στο τέλος να χάσει κιόλας. Καλή παρουσία είχε η ομάδα μας στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, έκανε μπόλικες καλές ευκαιρίες αλλά με τεράστια ευκολία έκλεισε την παρένθεση που άνοιξε με τα 2 in game goals που πέτυχε με την ΑΕΚ μένοντας άσφαιρος… Χάθηκαν  3 πολύτιμοι βαθμοί που περιπλέκουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα στην βαθμολογία.

ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ

Πιστός στα γνωστά του πλάνα ο Άκης Μάντζιος και κόντρα στον Βόλο άλλαξε ελάχιστα πράγματα σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι με τον Ασλανίδη να είναι η έκπληξη στη θέση του Φαμπιάνο αντί για έναν εκ των Μπεναλουάν και Δεληζήση.   Σύστημα, αγωνιστική φιλοσοφία η ίδια και σε μεγάλο βαθμό όλα δούλεψαν ρολόι εκτός από την ουσία που είναι το γκολ. Η ομάδα είχε εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, δημιούργησε πολλές φορές καταστάσεις για γκολ, έχασε εξαιρετικές ευκαιρίες για να σκοράρει και όλα αυτά χωρίς να απειληθεί μέχρι το 80’ καθόλου. Έφαγε το γκολ στην πρώτη ευκαιρία του Βόλου και κατάρρευσε… έτσι απλά και Αρειανά όπως μας έχει συνηθίσει ο ΑΡΗΣ φέτος.

ΑΡΝΗΤΗΣ ΑΛΛΑΓΩΝ Ο ΜΑΝΤΖΙΟΣ

Πόση ευθύνη μπορείς να ρίξεις σε έναν προπονητή όταν οι παίκτες του δεν μπορούν να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα ακόμη και με τις καλύτερες προϋποθέσεις; Από ελάχιστη ως καθόλου με το «ελάχιστη» να έχει να κάνει κυρίως με την επιλογή προσώπων. Το βασικό κομμάτι της δουλειάς του προπονητή είναι να προετοιμάσει και να στήσει την ομάδα με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργεί ευκαιρίες, να βάζει γκολ, να μην τρώει γκολ και τελικά να κερδίζει. Έτσι απλοποιημένα αν το δούμε τότε ναι φταίει ο Μάντζιος, κυρίως γιατί επιμένει στα ίδια και στα ίδια. Δεν ξέρω αν ο ίδιος ο προπονητής μας θεωρεί φυσιολογική την πορεία του ΑΡΗ και τα σκαμπανεβάσματα σε απόδοση και αποτελέσματα αλλά σίγουρα το καλοκαίρι μέχρι και τα τέλη του 21 υπήρχαν άλλες προσδοκίες. Ελπίζω σύντομα να δοκιμάσει διαφορετικά πράγματα τουλάχιστον για να μας φύγει από το μυαλό η σκέψη ότι ο ΑΡΗΣ έτσι όπως είναι μπορεί να πάει καλύτερα απλά αλλάζοντας 2-3 πραγματάκια. 2-3 πραγματάκια όπως πχ  τον ρόλο του Καμαρά στο παιχνίδι. Ο Καμαρά μόλις σε μια φάση κινήθηκε για να σκοράρει επιβεβαιώνοντας ότι ο παίκτης σίγουρα δεν έχει το γκολ στην σκέψη του αλλά μόνο την δημιουργία(?) του γκολ για τους συμπαίκτες του. Άρα θα πρέπει να βρεθεί ο παίκτης στην επίθεση που έχει στο μυαλό του το γκολ. Δεν ξέρω αν αυτός μπορεί να είναι ο Λόπεθ αλλά μετά τη νίκη επί της ΑΕΚ με τον τρόπο που ήρθε, θα μπορούσε τόσο ο Ισπανός όσο και ο Σάκιτς να πάρουν μια ευκαιρία από την αρχή του αγώνα σήμερα. Έτσι απλά μπας και κάποιες διαφορετικές επιλογές έφερναν τελικά και διαφορετικό αποτέλεσμα.  Ενώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι είναι άλλο πράγμα να δίνεις ευκαιρίες στους νέους με χρόνο συμμετοχής και άλλο να τους δίνεις φανέλα βασικού ακυρώνοντας έμπειρους παίκτες που χρειάζεσαι με τόση ευκολία.

Ο «ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ» ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Ο «νόμος του ποδοσφαίρου», ανικανότητα, γκαντεμιά όπως θέλεις πες το αλλά ο ΑΡΗΣ άξιζε να κερδίσει τον Βόλο. Τώρα τι έγινε στο τέλος και χάσαμε ακόμη και  τον βαθμό ισοπαλίας είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Όπως πονεμένη ιστορία είναι η μεταγραφική ενίσχυση που δεν έγινε αλλά και η άρνηση από τον προπονητή να δοκιμάσει κάτι το διαφορετικό. Όχι ότι είναι ευθύνη του Μάντζιου αν οι παίκτες του δεν σκοράρουν ούτε με πέναλτι αλλά η λογική λέει ότι από την στιγμή που ο ίδιος ο προπονητής αποφεύγει να αλλάξει κάτι… αργά ή γρήγορα αυτός θα γίνει η αλλαγή.

ΥΓ. Πραγματικά λυπηρό στην σκιά της δολοφονίας του Άλκη να ασχολούμαστε με τα παιχνίδια εμείς και όλοι οι υπόλοιποι αντί να έχουν παγώσει όλα μέχρι να καθαρίσει ο χώρος. Πόσο μάλλον όταν μπροστά στα μάτια μας γίνεται μια συντονισμένη προσπάθεια να την βγάλουν καθαρή οι δολοφόνοι και ένα υποκριτικό «τσουβάλιασμα» που εξισώνει πταίσματα με οργανωμένα τάγματα δολοφόνων.

Με γκολ του Σάκιτς στις καθυστερήσεις ο ΑΡΗΣ κέρδισε με 2-1 την ΑΕΚ στο Κλεάνθης Βικελίδης στη σκιά της δολοφονίας του Άλκη Καμπανού από την εγκληματική οργάνωση των οπαδών του παοκ.

Στο πρώτο ημίχρονο ο Εντιαγέ με ένα εντυπωσιακό τακουνάκι είχε ανοίξει το σκορ, μέχρι το

Και όλα αυτά σε ένα παιχνίδι λίγα μέτρα από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Άλκης και έπρεπε να αναβληθεί. Όπως θα έπρεπε να αναβληθεί ολόκληρο το πρωτάθλημα μέχρι να σπάσει ο κύκλος της βίας. Προφανώς η Πολιτεία αλλά και ιθύνοντες του ποδοσφαίρου με την κυνικότητα τους μας δείχνουν την ευαισθησία και τις προθέσεις τους για αυτό το τραγικό γεγονός…

Εμείς από την άλλη στο Planet ARIS όπως ήταν λογικό μιας και δεν είμαστε επαγγελματίες δημοσιογράφοι  αλλά απλοί φίλαθλοι, συνοπαδοί και συμπολίτες του Άλκη δεν θα μπορούσαμε να ασχοληθούμε με την ανάλυση ενός  αγώνα που δεν θα έπρεπε να γίνει…  

Λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του Άλκη από τα ανθρωπόμορφα τέρατα που με πρόσχημα την οπαδική τους ταυτότητα(αυτή του Παοκτζή) σκορπούν τον θάνατο χωρίς λόγο και αφορμή και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία(και όχι μόνο) συνεχίζει  να παρακολουθεί αποσβολωμένη την εξέλιξη αυτού του νέου δράματος.

Εμείς ως φίλαθλοι-οπαδοί του ΑΡΗ Θεσσαλονίκης έχουμε έναν πόνο παραπάνω για τον Άλκη, πόνο που σε καμία περίπτωση  δεν πλησιάζει αυτόν της οικογένειας και των κοντινών ανθρώπων του παιδιού αλλά δεν παύει να έχουμε κατακλυστεί από την πρώτη στιγμή του ακούσματος της δολοφονίας από ένα πλήθος μαύρων συναισθημάτων. Συναισθήματα όπως φόβο γιατί μπορεί εγώ, εσύ, το παιδί μου, το παιδί σου ή κάποιος δικός σου ή δικός μου άνθρωπος να ήταν στη θέση του Άλκη. Τρομοκρατία και απόγνωση γιατί διαπιστώνεις ότι η Πολιτεία όχι μόνο δεν κάνει το καθήκον της να προστατεύσει τον κάθε Άλκη αλλά υπάρχει και το ενδεχόμενο να «οπλίζει» με τη στάση της το χέρι κάθε αδίστακτου δολοφόνου αλλά και αυτών που βρίσκονται από πίσω του. Θυμό, οργή και ενοχές που όλοι εμείς, ο καθένας από το πόστο του δεν μπορέσαμε να προστατέψουμε τον Άλκη.

Πλέον είναι ξεκάθαρο ότι είναι ευθύνη όλων μας να κρατήσουμε τη μνήμη του Άλκη ζωντανή και να μην επιτρέψουμε το «ξέπλυμα» των δολοφόνων, των ηθικών αυτουργών και όλων αυτών που έχουν τη δύναμη(πέρα από την απόλυτη ευθύνη) να δώσουν ένα τέλος σε αυτόν τον κύκλο βίας. Όχι για να μπορεί ο φίλαθλος του ΆΡΗ, του Ηρακλή ή  οποιασδήποτε άλλης ομάδος να κυκλοφορεί με μια μπλούζα της αγαπημένης του ομάδος… αλλά για να καταφέρουμε να ζούμε σαν πολιτισμένοι άνθρωποι με σεβασμό σε μια χώρα όπου η ζωή σου δεν θα κρίνεται από την απάντηση που θα δώσεις σε μια ανόητη ερώτηση όπως «Τι ομάδα είσαι;” ή οποιασδήποτε άλλης ερώτησης από κάποιο τέρας ή καλύτερα αγέλη τεράτων που κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα μας.  Δύσκολα να αποφύγουμε σε όλο αυτό την ρητορική μίσους αλλά οφείλουμε να βάλουμε όλοι τα δυνατά μας…

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΠΟΥ ΣΤΑΖΕΙ ΑΙΜΑ

Ήταν τα παιδιά και οι γονείς της ομάδος μας στη Σουρωτή που δέχθηκαν τις μαχαιριές, τα παιδιά των ακαδημιών του Ολυμπιακού Θεσσαλονίκης που έζησαν τον τρόμο, ανάλογες  επιθέσεις εις βάρος του Ηρακλή (με πλάτες της αστυνομίας όπως καταγγέλθηκε), η δολοφονία του Τόσκο με έναν τρόπο που παραπέμπει σε γκανγκστερική ταινία και αμέτρητα καθημερινά περιστατικά δολοφονικών επιδρομών στη Χαριλάου αλλά και σε ολόκληρη την πόλη της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο. Το ίδιο μοτίβο, πιθανόν η ίδια δεξαμενή ανθρωπόμορφων τεράτων με τους ίδιους ηθικούς αυτουργούς. Για την υπόλοιπη Ελλάδα δεν ξέρω αν όντως «έπεσαν από τα σύννεφα» όπως παρουσιάζεται στα ΜΜΕ, εμείς πάντως στη Θεσσαλονίκη καθόλου. Και αυτό το τελευταίο είναι το προσωπικό μας μερίδιο ευθύνης που μας γεμίζει με ενοχές. «Κροκοδείλια δάκρυα» από συλλόγους, από τα ΜΜΕ, από την ίδια Πολιτεία και την κοινωνία που δείχνει μια διάθεση να αντιμετωπίσει τη δολοφονία του Άλκη σαν έναν ακόμη περιστατικό «τυφλής οπαδικής βίας» που απασχολεί την επικαιρότητα και με την πρώτη ευκαιρία θα το στριμωξεί στις μαύρες σελίδες της ιστορίας του τόπου μας.

ΤΟ «ΞΕΠΛΥΜΑ» ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ  «ΤΣΟΥΒΑΛΙΑΣΜΑ» ΠΟΥ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ

Από τον αρθρογράφο(επώνυμο ή ανώνυμο), τον επαγγελματία δημοσιογράφο που ενημερώνει το κοινό μέχρι και τους «opinion maker» στα social media και τους  «οπαδικά απολιτίκ» συνανθρώπους μας.  Όταν στο έγκλημα και σε κάθε παραβατική πράξη βάζεις ταμπέλα όπως σε εξυπηρετεί ιδεολογικά απλά χάνεται η ουσία και συνηγορείς στην ατιμωρησία. Δεν με ενδιαφέρει ποια ομάδα υποστηρίζει ο εγκληματίας, τι ψηφίζει, αν είναι Έλληνας ή αλλοδαπός, χριστιανός ή μουσουλμάνος, άνδρας ή γυναίκα, μικρός ή μεγάλος σε ηλικία. Το έγκλημα είναι έγκλημα και δεν μετριάζονται οι τραγικές επιπτώσεις του ανάλογα με την ταυτότητα του θύτη και το «ταμπελάκι» που θα του κρεμάσετε. Ακόμη και εσείς που μπορεί να μην ξέρετε τι είναι ο ΑΡΗΣ, ο παοκ, ο Ηρακλής, δεν έχετε πάει ποτέ στο γήπεδο και αγνοείτε τι σχήμα έχει η μπάλα έχετε αυταπάτες αν νομίζετε ότι δεν κινδυνεύετε λόγω της άγνοιας σας. Αύριο μεθαύριο μπορεί να έρθει η σειρά σας, στον δικό σας χώρο «ψυχαγωγίας», στη δική σας επαγγελματική δραστηριότητα ή όπως προκλητικά γράφτηκε στα ΜΜΕ της πόλης το ντροπιαστικό «βρέθηκε σε λάθος μέρος, την λάθος στιγμή». Μόνο άλλοθι δίνεις στους θύτες όταν βαφτίζεις την ενέδρα-δολοφονία του Τόσκο και του Άλκη «περιστατικό οπαδικής βίας» και το κρύβεις πίσω από χρώματα και ταμπέλες. Εγκληματικό «τσουβάλιασμα» σε σημείο που θα πρέπει ο κάθε φίλαθλος να απολογείται για την αγάπη για την ομάδα του και την παρουσία του στο γήπεδο αλλά και το γιατί κάποιοι γονείς μεταδίδουν αυτή την αγάπη στα παιδιά τους και τους ωθούν στον αθλητισμό. Μια ώθηση προς τον αθλητισμό που σε μεγάλο βαθμό πηγάζει από κατά καιρούς σπουδαίες ομάδες, σπουδαίους αθλητές με ήθος και σημαντικά αθλητικά γεγονότα.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΤΙΒΟ, Η ΙΔΙΑ ΕΚΓΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ, Η ΙΔΙΑ ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ

Δεν είναι ένα ούτε δύο μεμονωμένα περιστατικά από έναν παοκτσή συνδεσμίτη ξένης καταγωγής… Είναι μια σειρά από εγκληματικές ενέργειες με κοινά στοιχεία και πολλές διαβολικές συμπτώσεις που ξεπερνάνε την δράση κάποιων ανεγκέφαλων. Είναι μια σειρά από ενέργειες που έχουν κορυφωθεί τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη κόντρα στην κοινή φίλαθλη λογική(?) που όταν η ομάδα σου κερδίζει, κατακτά τίτλους νιώθεις χαρά και δεν ασχολείσαι με τους άλλους. Είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο οποίο έχει συμμετοχή και ο επίσημος παοκ αλλά και οι αρχές. Μόνο στις επίσημες δημόσιες τοποθετήσεις(και αναρτήσεις) του Μάκη Γκαγκάτση που χωρίζει την Ελλάδα στα 2 και του George Savvidis με τα μαχαίρια, τα ντου, τις απειλές να ανατρέξεις που εκπροσωπούν την λαοφιλή ομάδα του συμπολίτη αρκεί για να καταλάβεις πολλά. Αν σε αυτά προσθέσεις την έφοδο του Ιβάν με το όπλο μέσα στο γήπεδο, την σχέση με τις αρχές(προσλήψεις πρώην αστυνομικών, δωρεές σε Α.Τ.) και άλλα θα δεις ότι μιλάμε για κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Και αν ούτε τα παραπάνω σου αρκούν για να κάνεις την σύνδεση που τα ΜΜΕ αποφεύγουν να κάνουν βρες το θάρρος να διαβάσεις τις λεπτομέρειες της δολοφονίας του Τόσκο σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της Θεσσαλονίκης καθώς και την «δικαιοσύνη» που αποδόθηκε για αυτήν την υπόθεση ώστε να φρίξεις και να νιώσεις αυτό που βιώνουμε στην Θεσσαλονίκη. Αν από την άλλη σε κουράζουν όλα αυτά… τότε δώσε λίγη βάση στις επίσημες ανακοινώσεις του παοκ, των σ.φ. παοκ και του Μάκη Γκαγκάτση όπου απουσιάζει εκκωφαντικά η πρόθεση για συνεργασία με τις αρχές ώστε η δολοφονία του Άλκη να εξιχνιαστεί αλλά και τα γήπεδα πέρα από την πόλη μας να γίνουν ένα πιο ασφαλές και φιλικό περιβάλλον.

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΟΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Ο καθένας μας έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης αλλά δεν μπαίνουν όλα στην ίδια ζυγαριά και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε όλοι να δώσουμε λύσεις. Η βία φέρνει βία, η αυτοδικία δεν χωράει σε μια σύγχρονη κοινωνία συν φυσικά η αυταπάτη ότι αν αντί για τον Άλκη και τους φίλους του ήταν κάποια άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή πιο γεροδεμένα θα μπορούσαν να αντιδράσουν διαφορετικά. Υπάρχει κράτος με υπουργείο προστασίας του πολίτη, υπάρχουν οι αστυνομικές αρχές, υπάρχει το σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης. Δική τους η ευθύνη στην ιεραρχία απόδοσης ευθυνών, πρώτοι στην ιεραρχία αυτών που θα πρέπει με πράξεις να δώσουν τέλος στον κύκλο βίας όπως και όπου εκφράζεται αυτή. Κανένα φιλικό ομάδων,  ανακοίνωση βετεράνων  ή επίσημη τοποθέτηση ομάδος δεν μπορεί να δώσει λύση σε αυτό το πρόβλημα. Έχουν την ξεχωριστή τους σημασία οι συμβολικές κινήσεις αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτές απευθύνονται στους υγιείς σκεπτόμενους φιλάθλους όλων των ομάδων και όχι των εγκληματιών που βρίσκουν καταφύγιο γύρω από αυτές. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε το πρόσφατο παράδειγμα με την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής όπου όταν το πήρε απόφαση η οργανωμένη Πολιτεία έκανε ως έναν βαθμό το χρέος της. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση υπήρχαν και τα ψηφαλάκια από πίσω αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση που δεν υπάρχει λόγος να αναλυθεί εδώ.

ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ, ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ

Όλοι μας οφείλουμε να διατηρήσουμε τη μνήμη του Άλκη ζωντανή και να πιέσουμε ώστε αυτή τη φορά να δούμε πράξεις προς τη σωστή κατεύθυνση ώστε να μην υπάρξει άλλος Άλκης. Όπως ακριβώς έπρεπε να γίνει και όταν δολοφονήθηκε ο Τόσκο. Αν τότε δεν υπήρχε το «ξέπλυμα» των δολοφόνων και η Πολιτεία είχε κάνει το χρέος της, τώρα ο Άλκης θα συνέχιζε να κυκλοφορεί χαμογελαστός ανάμεσα μας. Πράξεις όπως η εξιχνίαση του εγκλήματος, η σύλληψη των ενόχων, οι βαριές ποινές από το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, ο εντοπισμός των ηθικών αυτουργών και η διάλυση της βιομηχανίας του οργανωμένου εγκλήματος στη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο.

Τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του Άλκη και τους οικείους του και ένα μεγάλο συγγνώμη προς τον Άλκη. Συγγνώμη Άλκη που δεν μπορέσαμε να σε προστατέψουμε….

Την αστάθεια του σε άμυνα και επίθεση πλήρωσε ο ΑΡΗΣ κόντρα στον Παναθηναϊκό γνωρίζοντας την ήττα με το ευρύ 103-83. Ο ΑΡΗΣ το πάλεψε όσο μπορούσε αλλά για ακόμη μια φορά φάνηκε ανέτοιμος και αδύναμος να ανταποκριθεί σε ένα εξαρχής δύσκολο παιχνίδι.

ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Αμέτρητες φορές έχουμε τονίσει πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η ψυχολογία και ο τρόπος με τον οποίο μπαίνει η ομάδα στο παιχνίδι. Όταν ξεκινάς με ένα εύκολο -15 στα πρώτα λεπτά τότε λογικό είναι οι αντίπαλοι να σουτάρουν με άλλον αέρα ενώ εσύ από νωρίς βρίσκεσαι με την πλάτη στον τοίχο. Οι παίκτες του Γ.Καστρίτη δεν μπήκαν πνευματικά έτοιμοι στο παιχνίδι, δεν κράτησαν σε αργό τέμπο το παιχνίδι και το πλήρωσαν.

ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ ΜΕ “BALLS”

Ο ΑΡΗΣ έκανε την έκπληξη στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με μια επική ανατροπή από το -19. Σε εκείνο το παιχνίδι έβγαλε η ομάδα αντίδραση, είχε μεγάλα σουτ αλλά υπήρχαν και 3 διαιτητές που κόντρα σε ότι μας έχουν συνηθίσει δεν προστάτευσαν τον Παναθηναϊκό. Αντιθέτως σε αυτό το παιχνίδι οι διαιτητές σφύριζαν όπως κάνουν σχεδόν πάντα με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά. Τι και αν έπαιζε ο ΑΡΗΣ άμυνα με τα μάτια, ακόμη και η ανάσα δινόταν φάουλ. Δινόταν φάουλ με ευκολία πρέπει ο αντίπαλος μας να αποκτήσει μια μεγάλη διαφορά ευκολίας και όποτε ο ΑΡΗΣ έβγαζε αντίδραση. Αντίδραση που έβγαλε και χθες μειώνοντας στο 4^ο δεκάλεπτο στους 7 πόντους. «Συμπτωματικά» όποτε το παιχνίδι πήγαινε να γίνει ανταγωνιστικό τα σφυρίγματα ήταν πάντα εις βάρος μας. Και αυτό δεν έχει σχέση αν μιλάμε για έναν αδύναμο ΑΡΗ κόντρα σε έναν πιο δυνατό Παναθηναϊκό με πολλαπλάσιο μπάτζετ και ποιοτικότερους παίκτες.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΨΑΧΝΕΤΕ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΒΕΛΤΙΩΣΗ

Δύσκολα μπορείς να πεις ότι ο ΑΡΗΣ είχε κάποιο κέρδος από αυτό το  παιχνίδι. Τα προβλήματα που βλέπουμε σχεδόν σε κάθε παιχνίδι ανεξαρτήτως αντιπάλου τα είδαμε και σε αυτό. Λείπει το καθαρό μυαλό στην επίθεση, χάνεται συχνά πυκνά η συγκέντρωση στην άμυνα. Κομμάτια που πρέπει να διορθωθούν για μια λιγότερο αγχωτική συνέχεια.