Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Πρώτα οι νίκες, μετά τα κομπιουτεράκια...

Posted On Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014 14:35

Φωτιά έχουν πάρει τα κομπιουτεράκια μετά την ολοκλήρωση του αγώνα με τη Βέροια όπου παρέα με το πρόγραμμα των ομάδων που βρίσκονται στην ουρά του βαθμολογικού πίνακα οδηγούν σε επαναλαμβανόμενους υπολογισμούς σχετικά με το πως μπορεί ο ΑΡΗΣ μας να σωθεί. Μια λογική που πολύ συχνά χρησιμοποιείται για να δώσει άλλοθι  και να κατευνάσει τα πνεύματα σε δύσκολες καταστάσεις όπως αυτή που βιώνει ο ΑΡΗΣ την φετινή χρονιά.  Δυστυχώς το αποτέλεσμα πολλές φορές είναι ο αποπροσανατολισμός και το χάσιμο των ρεαλιστικών στόχων που δεν είναι άλλος από τη νίκη σε κάθε παιχνίδι.

Εδώ και αρκετές αγωνιστικές ο Σ.Παπαδόπουλος κάνει αναφορές στους βαθμούς που πρέπει να συγκεντρώσουμε και στο που μπορούν να καλυφθούν οι χαμένοι βαθμοί θέλοντας κατά κάποιο τρόπο να πείσει άπαντες ότι τίποτα δεν έχει χαθεί και ότι ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να σωθεί. Όταν όμως έρχεται η ώρα του αγώνα και βλέπεις την ομάδα να πετάει ένα ημίχρονο στα σκουπίδια με τόση ευκολία τότε μάλλον ο προπονητής μας θα πρέπει να αναθεωρήσει το σκεπτικό του και να προσπαθήσει να περάσει την λογική του "τελικού" στους παίκτες του αλλά και στον κόσμο. Κάτι που έγινε με τον Πανιώνιο αλλά δεν έγινε με τη Βέροια. Με τον Πανιώνιο όλοι μας πήγαμε στο γήπεδο γνωρίζοντας ότι αν δεν κερδίσουμε καταστραφήκαμε και για αυτό σχεδόν όλο το γήπεδο θα μπορούσε να πει κανείς ότι συμμετείχε στον αγώνα. Το ίδιο και ο πάγκος της ομάδος που πραγματικά εντυπωσίασε με την συμπεριφορά του στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Όλο αυτό το κλίμα δεν άφησε ανεπηρέαστους τους παίκτες που παρόλο που δεν πραγματοποίησαν κάποια σπουδαία εμφάνιση και είχαν κάποια θεματάκια με τον Πανιώνιο και τα σφυρίγματα του Τοπούζη τελικά το πάθος, το πείσμα και η αναγκαιότητα των 3 βαθμών οδήγησαν στη νίκη. Και αν και φάνηκε ότι είχαμε βρει τη συνταγή, μια συνταγή που έγινε ακόμη πιο "δυνατή" με τις προπαγανδιστικές δηλώσεις και ανακοινώσεις του Πανιωνίου για ανεξήγητο λόγο όλοι μας χαλαρώσαμε και πιστέψαμε σε χαζές θεωρίες του στυλ "εύκολα ή δύσκολα θα το κερδίσουμε". Ο κόσμος έδωσε βροντερό παρών στο γήπεδο αλλά δεν ήταν τόσο εκδηλωτικός, ο πάγκος μας είχε την κλασσική ηρεμία και οι παίκτες μας δεν έβγαλαν το κάτι παραπάνω στο γήπεδο. Ο κόσμος δεν παίζει μπάλα, ούτε καν ο προπονητής αλλά στον αγώνα με τη Βέροια φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο ένας μπορεί να σπρώξει τον άλλο και όλοι μαζί να βαδίσουμε προς τη νίκη. Το σύνθημα θα πρέπει να δοθεί από την κορυφή, δηλαδή την διοίκηση. Στην συνέχεια ο προπονητής θα το περάσει στους παίκτες και εμείς στην κερκίδα θα τους κάνουμε να συνειδητοποιήσουν ότι σε κάθε αγώνα από εδώ και πέρα θα πρέπει να παλέψουμε μέχρι θανάτου. Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά.

 Μπροστά μας δεν έχουμε "τελικούς" γιατί στον τελικό διεκδικείς τίτλο για να χαρείς. Εδώ μιλάμε για αγώνα επιβίωσης που αν χάσεις όλα θα αλλάξουν. Και φυσικά αγαπητέ Σούλη και παίκτες του ΑΡΗ όταν παλεύεις μέχρι θανάτου ισοπαλία δεν υπάρχει. Για αυτό λοιπόν αφήνουμε τα κομπιουτεράκια στην άκρη και ετοιμαζόμαστε όλοι για αγώνες με την πλάτη στον τοίχο, για κατάθεση ψυχής μέσα στο γήπεδο και για αποστολή "αυτοκτονίας" στην Κρήτη και στα υπόλοιπα παιχνίδια μέχρι ο ΑΡΗΣ να ξυπνήσει αυτόν τον εφιάλτη!