Το ζεστό χειροκρότημα του κόσμου απόλαυσαν οι παίκτες και το τεχνικό τιμ της ομάδος παρά το γεγονός που και σήμερα μας κέρασαν απογοήτευση με την παρουσία τους πάνω στο παρκέ. Μια κίνηση που χαρακτηρίζει τον κόσμο του ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια σε σημείο που κοντεύουμε να παρεξηγηθούμε. Και μάλλον πρέπει να μας έχουν παρεξηγήσει ακόμη και οι άνθρωποι που αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ μιας και ούτε στο φινάλε της χρονιάς είδαμε κάτι το διαφορετικό. Και όταν λέμε κάτι παραπάνω εννοούμε λίγο μπασκετικό εγωισμό παραπάνω και όχι αυτό το φοβισμένο πρόσωπο που δείχνουμε κάθε φορά συναντάμε έναν δυνατό αντίπαλο.

Και αν κανείς αναρωτιέται τι μπορούσε παραπάνω να κάνει αυτή η ομάδα απέναντι στον Ολυμπιακό τότε απλά θα πρέπει να απομονώσει τα πρώτα 3 λεπτά της 3ης περιόδου εκεί όπου οι παίκτες μας ανέβασαν ταχύτητα, έβγαλαν ενέργεια και έδειξαν αποφασιστικότητα στις κινήσεις τους. Έστω για 3' σταμάτησαν να φοβούνται να σουτάρουν(όπως έκανε σχεδόν σε ολόκληρη την αναμέτρηση ο Γκίκας ), πίεσαν και προσπάθησαν να δηλώσουν παρών. Αυτή λοιπόν η προσπάθεια ήταν καθαρά θέμα πόρωσης της στιγμής ή έμπνευσης από ότι ειπώθηκε στα αποδυτήρια. Αυτή την προσπάθεια θέλει να βλέπει ο οπαδός από τους παίκτες της ομάδος ώστε να αφήσει σε δεύτερη μοίρα το τελικό αποτέλεσμα... Όταν όμως αντί για αυτό βλέπεις παίκτες που δεν τολμάνε να σουτάρουν, που δείχνουν να βρίσκονται σε άλλο γήπεδο και έναν προπονητή που βιάζεται τόσο πολύ να τελειώσει το παιχνίδι που δεν μπαίνει καν στον κόπο να πάρει τάιμ άουτ τότε επιτρέψτε μου να μην ασπάζομαι τα νερόβραστα "παλέψανε τα παιδιά αλλά...".  Όπως ξεκίνησε αγωνιστικά η χρονιά έτσι τέλειωσε. Με την ομάδα να δείχνει καλά στοιχεία αμυντικά αλλά στην επίθεση να ζορίζεται απελπιστικά. Και αν με 60-65 πόντους κερδίζεις κάποιες άλλες κακές ομάδες, τον Ολυμπιακό στην καλή του ημέρα απλά τον περιορίζεις ελαφρώς.  Κάποιες καλές προσωπικές ενέργειες και μερικές εξαιρετικές φάσεις που βγήκαν περνάνε σε δεύτερη μοίρα όταν ο ΑΡΗΣ σε μια σειρά πλέοφς αποκλείεται  χωρίς αντίσταση με συνολική διαφορά 48 πόντων... Ναι ΑΡΗ θυμίσου μια ζωή μαζί σου γιατί το γήπεδο δεν θα μου το κόψει κανείς αλλά αυτή την απογοήτευση δυσκολεύομαι να την χειροκροτήσω. 

Πάει και αυτή η χρονιά, σχεδόν όσο πιο άδοξα μπορούμε. Ζήτημα να μπορούμε να κρατήσουμε 2-3 νίκες από μια σεζόν με περισσότερα από 30 παιχνίδια. Και όταν μιλάμε για μπάσκετ, δηλαδή αυτό που πηγαίνει να δει στο γήπεδο ο κάθε οπαδός τότε καλώς ή κακώς τα οικονομικά, τα διοικητικά, τα δικαστικά και τα λοιπά κομμάτια που αφορούν μια ΚΑΕ μένουν εκτός παρκέ. Εκεί ο ΑΡΗΣ απέτυχε παταγωδός και η 7η θέση στην τελική κατάταξη, δηλαδή μια θέση πιο κάτω από πέρσι είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη. Χωρίς καμία αμφιβολία αυτή η ομάδα διαθέτει αρκετό νεανικό ταλέντο και σίγουρα η διοίκηση του κ.Αρβανίτη δεν θυμίζει σχεδόν σε τίποτα το προηγούμενο διοικητικό καθεστώς. Παρόλα αυτά η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω με τις δημόσιες τοποθετήσεις των μελών της διοίκησης δεν στέλνει κάποιο αισιόδοξο μήνυμα για την επόμενη χρονιά. Όπως και να ναι τα πράγματα και την νέα αγωνιστική σεζόν θα είμαστε εκεί και θα περιμένουμε το θαύμα...

Σάκος του μποξ αποδείχθηκε για ακόμη ένα παιχνίδι ο ΑΡΗΣ μας που με εμφανίσεις σαν και αυτές η ζημία που γίνεται στο γόητρο του κόσμου του ΑΡΗ είναι τεράστια παρά τα όσα ελαφρυντικά και αν ψάξει κανείς να βρει για τον Μ.Μίνιτς και τους παίκτες του. Σε λιγότερο από μιάμιση ώρα,(που πιθανόν να αποτελεί και ρεκόρ για συνολική διάρκεια αγώνα μπάσκετ) ο  Ολυμπιακός κατάφερε να μας διασύρει με συνοπτικές διαδικασίες. Η ήττα από τον Κολοσσό Ρόδου σήμαινε πρόωρες διακοπές και 2 παιχνίδια βάσανο για κάθε Αρειανό, με το ένα από τα δύο να ολοκληρωθήκε με τον χειρότερο(?) δυνατό τρόπο πριν από λίγο όπως σωστά αποτυπώνει και το τελικό σκορ.

Μια ομάδα καλοδουλεμένη που αγωνίζεται χωρίς πίεση για το τελικό αποτέλεσμα προσπαθεί να παίξει το παιχνίδι της ανεξάρτητα από τον αντίπαλο. Σήμερα από τα πρώτα 3' της αναμέτρησης ήταν ολοφάνερο ότι οι παίκτες μας δεν ήταν συγκεντρωμένοι και είχαν άλλα στο μυαλό τους. Κακή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση με αποτέλεσμα να γίνονται πολλές προσωπικές ενέργειες υπό δύσκολες συνθήκες και μακρινά σουτ υπό τον φόβο της λήξης του χρόνου των 24'' . Ενώ στην άμυνα τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα. Σχεδόν όλα τα μακρινά σουτ των παικτών του Ολυμπιακού από το ξεκίνημα του αγώνα έγιναν χωρίς την παραμικρή πίεση. Λογική συνέπεια με το που άρχιζαν να μπαίνουν τα ελεύθερα σουτ το παιχνίδι θα ξέφευγε. Εκεί βέβαια όπως αμέτρητες φορές έχουμε πει κατά το παρελθόν πρέπει να έχεις στον πάγκο έναν σοβαρό προπονητή, ικανό να τραβήξει τα λουριά να ηρεμήσει τον κάθε Μποχωρίδη, να εξηγήσει στον Γκίκα ότι όταν σε μαρκάρουν 5 μέτρα πίσω σουτάρεις, να δώσει έναν ρόλο στον Μούρτο και τον Λαρετζάκη και να προσπαθήσει να διορθώσει κάτι σε αυτό το χάλι. Αντιθέτως όπως είδαμε και στον τελικό του κυπέλλου ο Μ.Μίνιτς ήταν απλός θεατής... Τώρα βέβαια όταν ολόκληρη τη χρονιά δεν μπορούν οι παίκτες σου να κατανοήσουν πότε πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουν φάουλ στα τελευταία δευτερόλεπτα ενός αγώνα λογικό είναι κάθε οδηγία στα σκουπίδια. Μοναδικός διασωθέντας ο Πελεκάνος που ήταν απελπιστικά μόνος του.

Κάπως έτσι θα μαζευτούμε την Πέμπτη το απόγευμα για την σεμνή τελετή λήξης μιας μαύρης χρονιάς που αρκετοί συνΑρειανοί μας προσπαθούν να μας πείσουν ότι το πρόσημο είναι θετικό και ότι πρέπει να είμαστε χαρούμενοι. Η απλή λογική λέει ότι ανεξάρτητα από το πλάνο που θα οργανώσεις σε οικονομικό επίπεδο αυτό αποκλείεται να περιλαμβάνει αγωνιστικά βήματα προς τα πίσω. Και αν ο περσινός 6ος ΑΡΗΣ που κατέληξε φέτος 7ος δεν είναι βήμα προς τα πίσω τότε τι είναι;  Και φυσικά η 7η θέση μπορεί να φάνηκε ότι προήλθε από το τρίποντο του Παπαντωνίου στην Ρόδο αλλά η αλήθεια είναι ότι συνολικά ο ΑΡΗΣ από την αρχή της χρονιάς έδειξε τρομερή αστάθεια και τάσης αυτοκτονίας που ίσως τελικά να πήραμε αυτό που αξίζουμε. Όταν λοιπόν καταλήγεις 7ος και δηλώνεις ικανοποιημένος τότε μην απορείς για τις 30αρες στο κεφάλι. 

ΥΓ. Τελικά έτσι όπως το πάμε το πράγμα σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ στο τέλος θα μας καταντήσουν να γίνουμε οι πρώτοι οπαδοί παγκοσμίως που θα βγούμε στον δρόμο να πανηγυρίσουμε αντί για κάποια σπουδαία πρόκριση, κατάκτηση τίτλου, θριαμβευτική νίκη την επίτευξη κάποιας σπουδαίας εμπορικής συμφωνίας...

"Πυροτέχνημα" τελικά αποδείχθηκε το φορμάρισμα της ομάδος όπου στο πιο κρίσιμο παιχνίδι των τελευταίων αγωνιστικών επέστρεψε στις μέτριες εμφανίσεις και γνώρισε οδυνηρή ήττα από τον αδιάφορο Κολοσσό. Ένα αποτέλεσμα που σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα μας οδηγούν στην 7η θέση και μας στέλνουν στο ΣΕΦ και στον Ολυμπιακό με ότι αυτό συνεπάγεται για τις ελπίδες μας στα πλέιοφς. Μια εξέλιξη που δικαιολογημένα μας γεμίζει με απογοήτευση και αναγκαστικά μας ωθεί να σκεφτόμαστε και πάλι όλα τα λάθη που έγιναν από την αρχή της χρονιάς.

Μπορεί η ομάδα μας να μπήκε δυνατά και να έδειξε ότι ήρθε αποφασισμένη να πάρει την πολύτιμη νίκη αλλά από το πρώτο δεκάλεπτο φάνηκα τα πρώτα αρνητικά δείγματα γραφής μιας και παρόλο που ήμασταν μπροστά στην επίθεση υπήρχε πρόβλημα. Η πολυφωνία στην επίθεση που ήταν και το στοιχείο που είχε αλλάξει τις τελευταίες αγωνιστικές στον τρόπο παιχνιδιού μας σήμερα δεν υπήρχε με αποτέλεσμα σχεδόν όλο το επιθετικό βάρος να πέσει στους  Μποχωρίδη, Πελεκάνο και Βεζένκοφ που πέτυχαν τους 51 από τους 69 πόντους της ομάδος. Ενώ από τους υπόλοιπους προσπάθησαν οι Χαρίσης και Μούρτος χωρίς όμως να κάνουν την διαφορά. Αν και δεν υπήρχε πλήρη τηλεοπτική κάλυψη πέρα από κάποια αποσπασματικές συνδέσεις που έκανε το Novasports ώστε να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα, απορίας άξιο είναι το γιατί ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου σύμφωνα με την στατιστική όπως ήταν ο Βεζένκοφ αγωνίστηκε μόλις 21΄ σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ δεν είχε τις επιθετικές λύσεις των προηγούμενων αγωνιστικών. Από την άλλη όπως φάνηκε σε όλα τα γήπεδα σήμερα αδιάφορες ομάδες δεν υπήρχαν και ο Κολοσσός έκανε αυτό που οφείλει να κάνει κάθε ομάδα που σέβεται τους οπαδούς και την ιστορία της.  Και παρόλο που από το +8 βρέθηκε στο -2 λίγο πριν την λήξη του αγώνα τελικά χάρη στο τρίποντο του Νώντα Παπαντωνίου 1'' πριν την λήξη του αγώνα πήρε την νίκη. Ένας Παπαντωνίου που όπως και στο Παλέ έτσι και στην Ρόδο ήταν ο καλύτερος παίκτης του Κολοσσού. Ένας παίκτης τον οποίο έχουμε αναφέρει αρκετές φορές μέσα από το PlanetARIS.gr τα τελευταία 2 χρόνια όταν η δικαιολογία για το απαγορευτικό μεταγραφών της FIBA αρχίζει και κουράζει. 4η γεμάτη χρονιά στην Α1 για τον 23χρονο παίκτη με τις 2 προηγούμενες στο Περιστέρι να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και κατέληξε στον Κολοσσό. Όταν οι φωστήρες του τεχνικού τιμ της ΚΑΕ αποφάσισαν να αφήσουν την ομάδα με λιγότερους περιφερειακούς παίκτες, χωρίς ούτε έναν από αυτούς στους οποίους βασίστηκαν να έχουν στο βιογραφικό τους τον χρόνο συμμετοχής που έχει ο νεαρός αθλητής στην Α1.

Κατάρα έχει πέσει στον σύλλογο και όλα μας πάνε στράβα μπορεί να πει κάποιος ή απλά ότι θερίζουμε ότι σπείραμε το καλοκαίρι όπου γίνεται ο σχεδιασμός της ομάδος... Μπορεί αγαπημένες ατάκες των προπονητών και των διοικήσεων να είναι "στο τέλος κάνουμε ταμείο", "να μας κρίνετε στο τέλος", "στα πλέιοφς θα δείξουμε", κτλ κτλ αλλά η σταθερότητα και η αγωνιστική αξιοπιστία είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία μιας σωστής επαγγελματικής ομάδος. Πέρσι που τόσο πολύ ανεβάσαμε την ομάδα μας για τις εμφανίσεις της στους αγώνες με τον Πανιώνιο προσπεράσαμε με τεράστια ευκολία μια μίζερη χρονιά που αν δεν μας ευνοούσαν τα άλλα αποτελέσματα και δεν ήταν σωστός ο Πανιώνιος στην Πάτρα θα καταλήγαμε έβδομοι όπως φέτος που οι συγκυρίες μας τα χάλασαν. Έτσι λοιπόν φέτος σύμφωνα με την εικόνα που δείξαμε ολόκληρη την χρονιά ο ΑΡΗΣ μάλλον για την 7η θέση αξίζαμε μιας και όλες οι ομάδες που μας προσπέρασαν και ιδιαίτερα οι Πανιώνιος, μπαογκ και ΑΕΝΚ από την αρχή έδειξαν ένα σαφώς καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο. Ο ΑΡΗΣ οφείλει να παλέψει τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε και κάτι καλύτερο από κάποια "τιμητική εμφάνιση". Τουλάχιστον τώρα που καταλήξαμε έβδομοι ας σταματήσουν τα παραμύθια στην ΚΑΕ περί στόχων που παρουσιάζονται όπως βολεύει και πλάνων με μακρινό χρονικό ορίζοντα και ας κοιτάξουν σε αυτό το αστείο πρωτάθλημα να παρουσιάσουν μια ομάδα που τουλάχιστον να μην πληγώνει τον Αρειανό, όπως τον πλήγωσε σήμερα...

ΥΓ1. Τώρα δηλαδή ο Μίνιτς δεν κάνει καλή δουλειά και φεύγει;

ΥΓ2. Παρακαλούμε τους αμέτοχους-μετόχους αφού αποφάσισαν να ανοίξουν το στοματάκι τους και να "πιαστούν" με τον έναν και συγκεκριμένο όπου όλοι οι παράγοντες του ΑΡΗ έχουν κάτι να πουν να μας εξηγήσουν για τα χρέη της ΚΑΕ, τον Γ.Δαμιανίδη και την συμμετοχή τους στις "πετυχημένες" διοικήσεις της ΠΑΕ που στήριξαν.

Μπορεί στη θεωρία ο ΑΡΗΣ να αποδυναμώθηκε με την φυγή του Αθηναίου στην πράξη όμως φαίνεται τα πράγματα να έχουν πάρει μια πολύ πιο διαφορετική τροπή από όσο φανταζόμασταν. Η ανάγκη να καλύφθει το κενό του πρώτου σκόρερ και ασιστμαν της ομάδος έχει οδηγήσει τους υπόλοιπους παίκτες να παίρνουν περισσότερες πρωτοβουλίες και να έχουν πιο ενεργή συμμετοχή στο παιχνίδι με αποτέλεσμα να βλέπουμε για ακόμη μια αγωνιστική τον ΑΡΗ παίζει σαφώς πιο ώριμα, να έχει καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας, σαφώς περισσότερες ασιστ, καλύτερες επιθετικές επιλογές και μεγαλύτερη διάρκεια στον αγώνα. 

Ο Ίκαρος Χαλκίδας έπαιζε ίσως το τελευταίο του χαρτί για παραμονή στην κατηγορία και αυτό από μόνο του ήταν αρκετό ώστε να κάνει την αποστολή μας πολύ δύσκολη. Κάτι τέτοιο όμως δεν φάνηκε στον αγώνα όπου ο ΑΡΗΣ με ένα ξεκίνημα ανάλογο με αυτό που είχε πραγματοποιήσει απέναντι στον Πανιώνιο στον ημιτελικό του κυπέλλου έδειξε από τα "αποδυτήρια" ότι ήρθε αποφασισμένος για τη νίκη. Με τον Πελεκάνο και τον Μποχωρίδη να πραγματοποιούν την καλύτερη φετινή εμφάνιση, τον Βεζένκοφ να συμπληρώνει άλλη μια ολολκηρωτική παρουσία και τον Γκίκα να ανταποκρίνεται στον ρόλο του πόιντ γκαρντ η νίκη ήρθε πολύ πιο εύκολα από όσο περιμέναμε. Οι 36 πόντοι της πρώτης περιόδου και το +22 που έφθασε η διαφορά δείχνει ότι ο ΑΡΗΣ ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του αγώνα. Άσκα, Σάτον και Γκαγκαλούδης προσπάθησαν να γυρίσουν το παιχνίδι  αλλά χωρίς αποτέλεσμα μιας και ο ΑΡΗΣ υπερτερούσε σχεδόν παντού σύμφωνα με την στατιστική. Καθοριστική η παρουσία και του Χαρίση που με 12 ριμπάουντ και 2 κοψίματα έκανε αρκετή βρώμικη δουλειά, ενώ ο Μούρτος έδωσε αρκετές λύσεις στην επίθεση με 12 πόντους.

Με 3 σερί νίκες η ομάδα μας άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά και από αουτσάιντερ για την 6η θέση πλέον είναι το φαβορί. 2 νίκες στα επόμενα 2 παιχνίδια και μόνο με θαύμα θα χαθεί η έκτη θέση. Η άνοδος του Μποχωρίδη και του Γκίκα,  το ξέσπασμα του Πελεκάνου, το σταθερό φορμάρισμα του Βεζένκοφ αλλά και η συμμετοχή των ψηλών στον παιχνίδι της ομάδος πλησιάζοντας προς τα πλέιοφς μοιάζει ότι καλύτερο την δεδομένη χρονική στιγμή. Αρκεί φυσικά η διακοπή του πρωταθλήματος να μην επηρρεάσει αρνητικά την ομάδα. Είναι σημαντικό με την ομάδα στο άρθρο 99 να φανεί ότι και αγωνιστικά μπορούμε να πετύχουμε κάτι και αυτό είναι πάρουμε την έκτη θέση και να κάνουμε ότι δεν κάναμε πέρσι κόντρα στον Πανιώνιο. Έτσι όχι μόνο θα ανέβει το ηθικό κόσμο από μια ταλαίπωρη χρονιά σε όλα τα τμήματα αλλά μπορεί και όλοι αυτοί που το σκέφτονται να εμπλακούν διοικητικά στην ΚΑΕ να ζεσταθούν και να κάνουν επιτέλους τις προθέσεις τους ψάξεις. Όπως αρκετές φορές έχουμε τονίσει, καλή η οργάνωση και η οικονομική εξυγίανση αλλά ο "καθρέφτης" της ομάδος δεν είναι τα γραφεία αλλά το παρκέ.

Είχαμε τονίσει πριν το παιχνίδι, ότι ενδεχόμενο αρνητικό αποτέλεσμα πιθανόν να μας έμπλεκε στα σενάρια υποβιβασμού και με αυτά που μας έχει δείξει ο φετινός ΑΡΗΣ το ψυχολογικό βάρος μιας τέτοιας κατάστασης πολύ πιθανόν να λύγιζε τους παίκτες μας ακόμη και σε φαινομενικά εύκολα εντός έδρας παιχνίδια όπως αυτό με τα Τρίκαλα και την Ελευσίνα. Σήμερα όμως ο ΑΡΗΣ χάρη στην εξαιρετική του άμυνα κατάφερε να φθάσει στη νίκη και να δίωξει κάθε αρνητική σκέψη οριστικά. 

Ο Ηλυσιακός σήμερα έπαιζε ένα από τα τελευταία του χαρτιά και αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να χαρακτηριστεί το παιχνίδι ιδιαίτερα δύσκολο. Ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά και από την αρχή είχε τα ηνία του αγώνα. Το +11 του ημιχρόνου αυτό ακριβώς δείχνει. Το καταραμμένο τρίτο δεκάλεπτο έκανε για ακόμη μια φορά την εμφάνιση του  και με επιμέρους σκορ 24-12 ο Ηλυσιακός πήρε για πρώτη φορά κεφάλι στο σκορ. Ευτυχώς ο ΑΡΗΣ στην τέταρτη περίοδο βρήκε τα ψυχικά αποθέματα, έσφιξε την άμυνα του και με μπροστάρη τον Μ.Πελεκάνο που πέτυχε 9 συνεχώμενους πόντους πήρε την καθοριστική νίκη. Μεγάλος πρωταγωνιστής ο Πελεκάνος που έκανε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του, ενώ και ο Γ.Αθηναίου παρά τα άσχημα ποσοστά με  τους 17 πόντους που πέτυχε βοήθησε στο να έρθει η νίκη. Τη βρώμικη δουλειά έκανε ο Βεζένκοφ σήμερα που εκτός από τους 8 πόντους που πέτυχε, μάζεψε 12 ριμπάουντ, μοίρασε 2 ασίστ, είχε ένα κλέψιμο σε 26' χωρίς μάλιστα να υποπέσει σε ούτε ένα λάθος. Και σε αυτό το παιχνίδι ο Μ.Μινιτς φάνηκε να εμπιστεύεται τους ψηλούς του σε αντίθεση με τα πρώτα παιχνίδια και αυτό μόνο ως θετικό μπορεί να κριθεί.

Με αυτή τη νίκη η ομάδα μας όχι μόνο γλίτωσε τα χειρότερα αλλά σε συνδυασμό με την απρόσμενη εντός έδρας ήττα του Απόλλων Πατρών από τα Τρίκαλα αρχίσαμε να ξαναρίχνουμε και κλεφτές ματιές προς τα πάνω. Αν αύριο ηττηθεί και ο ΚΑΟΔ από το Ρέθυμνο ίσως η υπόθεση 6η θέση να μην έχει τελειώσει οριστικά. Όλα αυτά φυσικά δεν αποτελούν λόγοι για να πανηγυρίζουμε, ούτε καν για να αισθανθούμε κάποιου είδους ικανοποίηση. Με όλα αυτά όμως που συμβαίνουν στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ, στο βόλεϊ και σε άλλα τμήματα του συλλόγου αναγκαστικά πηγαίνουμε με το γνωστό "το μη χείρον, βέλτιστον".

Με το όμορφο περιτύλιγμα στα μακροχρόνια πλάνα να ξεφτίζει από νωρίς και τους έτσι και αλλιώς ανούσιους στόχους να απομακρύνονται ο ΑΡΗΣ θα προσπαθήσει να κάνει το απόλυτο στα 5 εναπομείναντα παιχνίδια μπας και οι συγκυρίες τα φέρουν τα πράγματα έτσι και τελικά ο στόχος της 6ης θέσης επιτευχθεί παρά τα σημερινά αρνητικά δεδομένα. Ένας στόχος που έτσι και αλλιώς  προέκυψε στην πορεία μιας και το αρχικά σεμνό ένα βήμα παραπάνω σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά έγινε προς την ανάποδη κατεύθυνση. Οι λόγοι πολλοί αλλά θα αναλυθούν κάποια άλλη στιγμή μιας και αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα είναι ο ΑΡΗΣ να κερδίσει και τουλάχιστον να διαλυθούν τα οποιαδήποτε σενάρια εμπλέκουν τον Αυτοκράτορα του Ελληνικού αθλητισμού στην μάχη παραμονής στην Α1...

Ότι σπείραμε το καλοκαίρι θερίζουμε τώρα με τον Μ.Μίνιτς όπως έχει αποδειχθεί να είναι μια συνέχεια των πολλών κακών επιλογών της διοίκησης Αρβανίτη. Η οδυνηρή ήττα από τον Απόλλων Πατρών στο Παλέ και η αδυναμία να κερδίσεις τον χειρότερο(και βαθμολογικά αδιάφορο) Ολυμπιακό όλων των εποχών αυτό έδειξε. Τώρα το αν απέναντι σε μια ομάδα σαν τον Ηλυσιακό που παίζει ίσως το τελευταίο του χαρτί για να σωθεί στο αυριανό παιχνίδι καταφέρουμε να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό είναι κάτι που θα το διαπιστώσουμε πάνω στο παρκέ.  Αν και πολύ διαφορετικός ο Ηλυσιακός σε σχέση με την ομάδα που κερδίσαμε με χαρακτηριστική ευκολία στο παιχνίδι του πρώτου γύρου, οι 4 ξένοι που διαθέτοι καθώς και οι έμπειροι Έλληνες όπως ο Χατζής, ο Καυκής και ο Δορκοφίκης δεν φαίνεται να είναι αρκετοί για να το κρατήσουν στην κατηγορία. Με τον φετινό όμως ΑΡΗ δύκολα κανείς μπορεί να θεωρήσει κάποιο παιχνίδι εύκολο. Ο Μίνιτς στα τελευταία παιχνίδια δείχνει να έχει αρχίσει να εμπιστεύεται τους ψηλούς της ομάδος και να αρχίσει να ζητάει να περνάει η μπάλα κοντά στο καλάθι. Εκεί ακριβώς που πρέπει να χτυπήσουμε μιας και ο Ηλυσιακός εκτός του Σενεγαλέζου Μπόντζ δεν έχει κάποιον άλλο αξιόλογο ψηλό. Ενώ αν ρισκάρουμε με τα μακρινά σουτ τότε σε περίπτωση που το παιχνίδι κριθεί στις λεπτομέρειες δύσκολα να βρούμε τις λύσεις.  Η παράδοση είναι με το μέρος μας και ακόμη και σε χρονιές που ο Ηλυσιακός είχε σαφώς καλύτερη ομάδα εύκολα ή δύσκολα καταφέρναμε και φεύγαμε νικητές. Αρκετά αρνητικά ρεκόρ έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια, όπως και πολλές θετικές παραδόσεις έχουν τερματιστεί. Ας μην σημειώσουμε άλλη μια.

Η 6αδα μπορεί να μοιάζει μακρινή αλλά η επικίνδυνη ζώνη βρίσκεται πιο κοντά. Και σύμφωνα με όσα έχουμε δει αν αυτή η ομάδα φθάσει στο σημείο να αρχίσει να ιδρώνει και να χρειάζεται πάση θυσία νίκες για να σωθεί δύσκολα να βρει τα ψυχικά αποθέματα για να ανταπεξέλθει. Για αυτό λοιπόν με μια νίκη αύριο ουσιαστικά διώχνουμε κάθε αρνητική σκέψη και προχωράμε στη συνέχεια ευελπιστώντας σε κάτι καλύτερο από την 10η θέση που βρισκόμαστε σήμερα. Και φυσικά με την ελπίδα ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι  έχουν διδαχθεί από τα λάθη τους ενόψει της επόμενης χρονιάς...

Στα σκουπίδια πέταξε την τεράστια ευκαιρία που δόθηκε στην ομάδα μας σήμερα για να σπάσει μια αρνητική παράδοση αρκετών ετών και να πάρει μια σημαντική νίκη απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό. Μια νίκη που θα μας κρατούσε ζωντανούς στην μάχη για την 6η θέση και την ελπίδα ότι στα πλέιοφς θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι καλύτερο αλλά από την στιγμή που αδυνατείς να κερδίσεις τον χειρότερο Ολυμπιακό που πέρασε από το Παλέ τα τελευταία 10 χρόνια(τουλάχιστον) τότε ίσως να μην μας αξίζει κάτι παραπάνω από την 10η θέση που βρισκόμαστε σήμερα.

Αν η ομάδα που βρισκόταν απέναντι μας δεν φορούσε την φανέλα του Ολυμπιακού τότε η αναφορά ότι η συγκεκριμένη ομάδα είναι η πρωταθλήτρια Ευρώπης και μάλιστα για 2η συνεχόμενη φορά μάλλον θα προκαλούσε γέλιο. Εξαρχής γνωρίζαμε ότι ο Σπανούλης είναι σχεδόν ολόκληρος ο Ολυμπιακός, όπως και ότι ο Πρίντεζης αποτελεί σημαντικό παίκτη για αυτή την ομάδα αλλά ότι θα βρεθούν σε τόσο κακή ημέρα και όλοι οι υπόλοιποι παίκτες ήταν κάτι που μας ξάφνιασε. Βλέποντας τον Μίνιτς παραδόξως να μην επαναλαμβάνει τα λάθη των προηγούμενων αγωνιστικών(με εξαίρεση ίσως το υπερβολικό ροτέισον) και τον ΑΡΗ μας έστω και με ένα προβάδισμα 4 πόντων να είναι σχεδόν για 35' μπροστά εύκολα ή δύσκολα πιστέψαμε ότι η νίκη θα έρθει. Έλα όμως που ξεχάσαμε τον πανικό που διακατέχει όλους τους παίκτες μας όταν μπαίνουμε στα τελευταία λεπτά του αγώνα και η μπάλα καίει... Εκεί είδαμε τον γνωστό κακό ΑΡΗ που με ανάλογα 5λεπτα  κατάφερε να ηττηθεί από τον Πανιώνιο, τον Απόλλων Π., τα Τρίκαλα και 2 φορές από τον μπάογκ. 6 δικά μας παιχνίδια(μαζί με το σημερινό) όπου χάθηκαν με πανομοιότυπο τρόπο και αν τα είχαμε κερδίσει θα μιλούσαμε για έναν ΑΡΗ ικανό να πρωταγωνιστήσει τα επόμενα χρόνια και όχι έναν ΑΡΗ που θα πρέπει να ξαναχτιστεί σχεδόν από την αρχή αν θέλουμε να μην ξαναζήσουμε χρονιές σαν τις τελευταίες. Είναι άδικο να κρίνουμε την συνολική παρουσία των παικτών μόνο από τα τελευταία λεπτά του αγώνα αλλά για πολλοστή φορά φάνηκε ότι αυτή η ομάδα με μόλις έναν έμπειρο περιφερειακό παίκτη που δεν θα έτρεμε στα τελευταία λεπτά και μπορούσε να βγάλει μια φυσιολογική επίθεση θα είχε πολύ διαφορετική πορεία. Όπως φυσικά και με έναν άλλο προπονητή που ακόμη και όταν αποφεύγει τις γνωστές του γκάφες στα κρίσιμα σημεία είναι και αυτός ένας απλός παρατηρητής από τον πάγκο. Ούτε ένας παίκτης από αυτούς που είχε ο Ολυμπιακός σήμερα δεν θα μπορούσε να κάνει την διαφορά αν ήταν φέτος στον ΑΡΗ μας. Μέτριοι παίκτες που δίπλα σε έναν εξαιρετικό Σπανούλη έχουν καταφέρει να χτίσουν μια νοοτροπία νικητή, κάτι που δυστυχώς απουσιάζει εδώ και χρόνια από την ομάδα μας.

Δυσκολεύομαι να δώσω συγχαρητήρια στα "παιδιά" για την προσπάθεια τους για περίπου 35' μιας και αυτή ακριβώς η νοοτροπία μας έχει φέρει ως εδώ. Μαζί φυσικά με την πολυετή προσπάθεια μικρών παραγόντων και προπονητών να μας πείσουν ότι τα παιχνίδια με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό ακόμη και εντός έδρας είναι "εκτός προγράμματος" και το μόνο που μπορούμε να κερδίσουμε είναι εμπειρίες, όπως σήμερα... Όπως χθες στο ποδόσφαιρο έτσι και σήμερα στο μπάσκετ εκτός συγκλονιστικού απροόπτου η χρονιά έλαβε τέλος. Τα εναπομείναντα παιχνίδια μοιάζουν περισσότερο με τυπική διαδικασία ως αγγαρεία και θέλοντας και μη το μυαλό όλων από τα μέσα Μαρτίου πηγαίνει στην επόμενη χρονιά. Μια χρονιά που καλό είναι προτού μας αναλύσει τα πλάνα του ο κ.Αρβανίτης και οι συνεργάτες του να κάνουν τον κόπο να μας εξηγήσουν με τι σκεπτικό χτίστηκε ο φετινός ΑΡΗΣ. Πως δηλαδή ενώ μιλούσαμε για κορμό από την προηγούμενη χρονιά δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε ούτε έναν από τους 3 περιφερειακούς παίκτες(Πάσαλιτς, Βεργίνης, Καραποστόλου) που ήταν πρώτοι σε χρόνο συμμετοχής, πως δεν μπορούσαμε να πάρουμε έναν ξένο από αυτούς που είχαμε δικαίωμα ενώ είχαμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε στον Β.Αγγέλου ένα από τα υψηλότερα συμβόλαια προπονητή στην Α1, γιατί παρέμεινε στην ομάδα ο κουτσός Τζ.Χαντ  και γιατί δεν προτιμήθηκε κάποιος δευτεροκλασσάτος Έλληνας παίκτης την στιγμή που οι νεαροί Λαρετζάκης, Πουλιανίτης και Μήτογλου δεν υπολογιζόταν από τον προπονητή που τους διάλεξε. Έτσι απλά για να καταλάβουμε λίγο την φιλοσοφία των ανθρώπων στη διοίκηση γιατί αν γυρίσουμε τον χρόνο πίσω προς τις αρχές της σεζόν και θυμηθούμε τις "βαρυσήμαντες" δηλώσεις από τεχνικό τιμ, διοικητικούς και εξωδιοικητικούς μάλλον για κάποια άλλη ομάδα όπως αποδείχθηκε θα έπρεπε να μιλούσαν και όχι για τον φετινό ΑΡΗ που βρίσκεται πιο μακριά από την 6αδα(ο μεγάλος φετινός μας στόχος?!?!) από ότι στον υποβιβασμό...

ΥΓ. Παρακολουθώντας το κοουτσάρισμα του Μίνιτς στα τελευταία 2 παιχνίδια με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό κατέληξα ότι μάλλον στα προηγούμενα ήταν μεθυσμένος ή δεν είχε κοιμηθεί καλά το βράδυ...

Με την μίζερη νοοτροπία που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στον σύλλογο τα άλλοτε ντέρμπι κόντρα σε δυνατούς αντιπάλους όπως είναι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έχουν μετατραπεί από τους διάφορους "μικρούς" παράγοντες, προπονητές και παίκτες  σε αγώνες εκτός προγράμματος που ως "στόχο" έχουμε τις πολύτιμες "εμπειρίες" που κερδίζουν οι παίκτες μας από αυτές τις ντροπιαστικές ήττες... Φέτος τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά και με τις "γερές βάσεις" που έβαλε ο Β.Αγγέλου από την αρχή της χρονιάς και τον "άξιο" συνεχιστή νίκη πλέον η 6αδα μοιάζει με έναν πολύ μακρινό στόχο. Αν λοιπόν ο Μ.Μίνιτς θέλουν και μπορούν να περισώσουν κάτι από αυτή την μαύρη χρονιά τότε σήμερα θα πρέπει να αρπάξουν την ευκαιρία που τους δίνεται από τα μαλλιά και να πάρουν μια σημαντική νίκη απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης.

Ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια έχει αποδείξει πόσο δυνατή ομάδα είναι. Για αυτό άλλωστε και 2 συνεχόμενες χρονιές κατάφερε να κατακτήσει την Ευρωλίγκα κόντρα στα προγνωστικά. Αν και διαθέτει εξαιρετικούς παίκτες σε σημείο που μέχρι και αυτοί που μένουν εκτός 12αδας να μπορούσαν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποια άλλη ομάδα της Α1 απουσίες σαν αυτή του Σπανούλη και του Πρίντεζη είναι σημαντικότατες για τους σημερινούς μας αντιπάλους. Χωρίς αυτούς τους 2 παίκτες ο Ολυμπιακός είναι άλλη ομάδα και ο ΑΡΗΣ οφείλει να χτυπήσει το παιχνίδι στα ίσια και να κάνει ότι μπορεί για να το κερδίσει. Για αυτό καλό είναι ο Μίνιτς να βγάλει από το μυαλό τους λέξεις όπως "προπόνηση" που μας είχε πει μετά τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό την προηγούμενη αγωνιστική και να αφήσει τις ευκαιρίες για τους πιτσιρικάδες για άλλα παιχνίδια. Άλλωστε μετά τα χθεσινά αποτελέσματα ο ΑΡΗΣ θέλει μόνο νίκη για να παραμείνει στην διεκδίκηση της 6ης θέσης. Κλειδί στον αγώνα θα είναι η επιθετική ημέρα που θα βρεθούν παίκτες κλειδιά της ομάδος όπως ο Αθηναίου, ο Πελεκάνος και ο Βεζένκοφ. Από εκεί και πέρα εξίσου σημαντικό ρόλο θα παίξει αν ο Μίνιτς αποφασίσει να δώσει εντολή να περάσει η μπάλα κάτω από καλάθι, εκεί που κυρίως ο Σαρικόπουλος έδειξε στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Αν δεν πάρουμε πόντους και από άλλους παίκτες ώστε να προβληματίσουμε την άμυνα του Ολυμπιακού τότε δύσκολα να φθάσουμε στη νίκη.

Με τις πίκρες αυτής της αγωνιστικής σεζόν να μην έχουν τελειωμό σε όλα τα τμήματα του συλλόγου ο Αρειανός όπως και χθες στο Κλ.Βικελίδης έτσι και σήμερα στο Παλέ θα πρέπει να βρει τα κουράγια και να σταθεί δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τις υπόλοιπες ομάδες είναι η δυναμική του κόσμου μας αλλά και η αξιοθαύμαστη αφοσίωση στην ομάδα. Μπορεί οι αγωνιστικοί στόχοι να μην μας εκφράζουν αλλά το καθήκον μας επιβάλλει να είμαστε εκεί. Για αυτό στις 18.00 όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Παλέ!

Με την μίζερη νοοτροπία που επικρατεί τα τελευταία χρόνια στον σύλλογο τα άλλοτε ντέρμπι κόντρα σε δυνατούς αντιπάλους όπως είναι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έχουν μετατραπεί από τους διάφορους "μικρούς" παράγοντες, προπονητές και παίκτες  σε αγώνες εκτός προγράμματος που ως "στόχο" έχουμε τις πολύτιμες "εμπειρίες" που κερδίζουν οι παίκτες μας από αυτές τις ντροπιαστικές ήττες... Φέτος τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά και με τις "γερές βάσεις" που έβαλε ο Β.Αγγέλου από την αρχή της χρονιάς και τον "άξιο" συνεχιστή νίκη πλέον η 6αδα μοιάζει με έναν πολύ μακρινό στόχο. Αν λοιπόν ο Μ.Μίνιτς θέλουν και μπορούν να περισώσουν κάτι από αυτή την μαύρη χρονιά τότε σήμερα θα πρέπει να αρπάξουν την ευκαιρία που τους δίνεται από τα μαλλιά και να πάρουν μια σημαντική νίκη απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης.

Ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια έχει αποδείξει πόσο δυνατή ομάδα είναι. Για αυτό άλλωστε και 2 συνεχόμενες χρονιές κατάφερε να κατακτήσει την Ευρωλίγκα κόντρα στα προγνωστικά. Αν και διαθέτει εξαιρετικούς παίκτες σε σημείο που μέχρι και αυτοί που μένουν εκτός 12αδας να μπορούσαν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε κάποια άλλη ομάδα της Α1 απουσίες σαν αυτή του Σπανούλη και του Πρίντεζη είναι σημαντικότατες για τους σημερινούς μας αντιπάλους. Χωρίς αυτούς τους 2 παίκτες ο Ολυμπιακός είναι άλλη ομάδα και ο ΑΡΗΣ οφείλει να χτυπήσει το παιχνίδι στα ίσια και να κάνει ότι μπορεί για να το κερδίσει. Για αυτό καλό είναι ο Μίνιτς να βγάλει από το μυαλό τους λέξεις όπως "προπόνηση" που μας είχε πει μετά τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό την προηγούμενη αγωνιστική και να αφήσει τις ευκαιρίες για τους πιτσιρικάδες για άλλα παιχνίδια. Άλλωστε μετά τα χθεσινά αποτελέσματα ο ΑΡΗΣ θέλει μόνο νίκη για να παραμείνει στην διεκδίκηση της 6ης θέσης. Κλειδί στον αγώνα θα είναι η επιθετική ημέρα που θα βρεθούν παίκτες κλειδιά της ομάδος όπως ο Αθηναίου, ο Πελεκάνος και ο Βεζένκοφ. Από εκεί και πέρα εξίσου σημαντικό ρόλο θα παίξει αν ο Μίνιτς αποφασίσει να δώσει εντολή να περάσει η μπάλα κάτω από καλάθι, εκεί που κυρίως ο Σαρικόπουλος έδειξε στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Αν δεν πάρουμε πόντους και από άλλους παίκτες ώστε να προβληματίσουμε την άμυνα του Ολυμπιακού τότε δύσκολα να φθάσουμε στη νίκη.

Με τις πίκρες αυτής της αγωνιστικής σεζόν να μην έχουν τελειωμό σε όλα τα τμήματα του συλλόγου ο Αρειανός όπως και χθες στο Κλ.Βικελίδης έτσι και σήμερα στο Παλέ θα πρέπει να βρει τα κουράγια και να σταθεί δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τις υπόλοιπες ομάδες είναι η δυναμική του κόσμου μας αλλά και η αξιοθαύμαστη αφοσίωση στην ομάδα. Μπορεί οι αγωνιστικοί στόχοι να μην μας εκφράζουν αλλά το καθήκον μας επιβάλλει να είμαστε εκεί. Για αυτό στις 18.00 όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Παλέ!

Με φόντο τις αδιέξοδες συζητήσεις των μετόχων για την οικονομική στήριξη της ομάδος αλλά και το θέμα Μίνιτς που πέρασε στα ψιλά η ομάδα μας κατέβηκε στο σημερινό παιχνίδι στο ΟΑΚΑ απέναντι στον Παναθηναϊκό με στόχο να διαφυλάξει την αξιοπρέπεια της ομάδος αλλά και να αποκομίσει κάποια αγωνιστικά οφέλη ενόψει της δύσκολης συνέχειας. Κάτι που σε μεγάλο βαθμό το πέτυχε μιας και η ομάδα παρά τις απουσίες και την εξέλιξη του αγώνα με τη διαφορά να φθάνει στο +24 έδειξε μια σοβαρότητα και έναν ξεκάθαρο προσανατολισμό στο επιθετικό παιχνίδι του.

Στον φετινό ΑΡΗ η λογική δεν χωράει γιατί αν χωρούσε θα μιλούσαμε για τα σημαντικά οφέλη της ομάδος από την σημερινή αναμέτρηση. Εκεί όπου ο ΑΡΗΣ για τρίτη φορά φέτος(άλλες 2 φορές με Π.Μουρατίδη στον πάγκο) προσπάθησε να βάλει στο επιθετικό κομμάτι της ομάδος τους ψηλούς και τα κατάφερε σχεδόν με απόλυτη επιτυχία. Αυτό ακριβώς δείχνουν οι 20 ασιστ και το 10/11 δίποντα κάτω από το καλάθι αλλά και οι συνολικά 36 πόντοι που πέτυχε η ομάδα μέσα στη ρακέτα. Μέχρι και ο Βεζένκοβ που αγωνίσθηκε κυρίως στη θέση 3 λόγω των απουσιών του Πελεκάνου κα Χάντ τα 4 στα 5 δίποντα που ευστόχησε προήλθαν από ενέργειες κοντά στο καλάθι μετά από καλές συνεργασίες με τους συμπαίκτες του. Εξαιρετικός ο Ζ.Σαρικόπουλος όπως και ο Γ.Αθηναίου που αν και έμεινε στους 7 πόντους πραγματοποίησε μια πολύ ώριμη εμφάνιση και αξιοποίησε τους συμπαίκτες του με 9 ασίστ! Πέρα από τη δεδομένη διαφορά δυναμικότητας εκεί που ο υστέρησε σημαντικά η ομάδα μας σήμερα ήταν στην περιφερειακή άμυνα, κυρίως λόγω της παρουσίας του Βεζένκοφ στη θέση 3 με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ακολουθήσει την πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας από τους παίκτες του Παναθηναϊκού.  Όλα τα παραπάνω θα ήταν είχαν ξεχωριστή σημασία αν μιλούσαμε για μια φυσιολογική ομάδα και έναν φυσιολογικό προπονητή. Το ότι το στυλ παιχνιδιού του σημερινού ΑΡΗ δεν είχε καμία απολύτως σχέση με τα προηγούμενα αλλά και τη γενικότερη φιλοσοφία που έχει δείξει ο Μ.Μινιτς από την πρώτη ημέρα που ήρθε στην ομάδα καθιστούν όλα αυτά που είδαμε μια "ευχάριστη παρένθεση", αν φυσικά μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει ευχάριστο ένα παιχνίδι διαδικαστικού χαρακτήρα που σχεδόν από το ξεκίνημα έμοιαζε με φιλικό παιχνίδι. Όταν λοιπόν βλέπεις τον Ζ.Σαρικόπουλο αλλά και τον Κ.Χαρίση να είναι αποτελεσματικοί κοντά στο καλάθι και όλη την ομάδα με πρωτεργάτη τον Γ.Αθηναίου να περνάνε πολύ ωραία την μπάλα κοντά στο καλάθι τότε λογικά έρχεται το ερώτημα στο μυαλό όλων μας γιατί στον αγώνα με τον Απόλλων Π. είδαμε επί 25' έναν ΑΡΗ χωρίς σέντερ που να σπαταλάει την ενέργεια του σε ένα φεστιβάλ άστοχων τριπόντων; Αν υπάρχει συνέχεια σε αυτό που είδαμε σήμερα τότε όλα καλά, διαφορετικά πάλι οδηγούμαστε στο απόλυτο τίποτα.

Σαν να μην φθάνει το ποδοσφαιρικό δράμα παρακολουθώντας και τον μπασκετικό ΑΡΗ να βρίσκεται στην 9η θέση του πρωταθλήματος πραγματικά ο Αρειανός φέτος δεν έχει από πουθενά να "πιαστεί". Μάλιστα πολλές φορές το τμήμα μπάσκετ γίνεται "οδηγός" για τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ. Για παράδειγμα όταν η συνταγή της επιτυχίας των ανθρώπων της ΚΑΕ για το άρθρο 99 δεν περιείχε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου για συγκεκριμένους λόγους, είναι να απορεί κανείς για ποιο λόγο υπάρχει τόσο μεγάλος καημός όσο εκρεμμεί το άρθρο 99 στο ποδόσφαιρο να τρέχει παράλληλα και ΑΜΚ. Ενώ θα έπρεπε να μας προβληματίσει πως όταν στο μπάσκετ που απαιτούνται 200.000 ευρώ για να βγει η χρονιά και ενώ υπάρχουν οι "ενεργοί"  μέτοχοι της ομάδος που έχουν και αυτοί τις ευθύνες τους για τα χρέη, υπάρχει το ARIS Golden Club και μια σαφώς πιο σταθερή διοικητική κατάσταση το να μαζευτούν αυτά τα 200.000 ευρώ μοιάζει με γολγοθάς, πως ο κ.Στεφανίδης ευελπιστεί ότι αυτό το τρελό πλάνο με τα 3.000 ευρώ των "επιφανών" Αρειανών που θα οδηγήσουν στα 600.000 ευρώ μπορεί να πραγματοποιηθεί... 

ΥΓ. Ακούγοντας τον κ.Κουφό να σχολιάζει πραμγατικά συνειδητοποιείς πόσο κόμπλεξ έχουν κάποιοι άνθρωποι μέσα τους για τον Αυτοκράτορα του Ελληνικού αθλητισμού. Το πρότζεκτ με τους νεαρούς παίκτες του ΑΡΗ ο Ηλυσιακός ήταν αυτός που το πρωτοέκανε, ο Μποχωρίδης θα έπρεπε να πάει στον Παναθηναϊκό σε αντίθεση με τους νεαρούς του Παναθηναϊκού που θα πρέπει να πάνε σε άλλες ομάδες για να πάρουν χρόνο συμμετοχής, ο Βεζένκωφ πρέπει να φύγει και ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να ακολουθήσει τα βήματα του μπάογκ(!?!?!?!) που έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να είναι μέσα στην 4αδα... Πληροφοριακά ας ενημερώσει κάποιος τον κ.Κουφό ότι τα τελευταία 5 χρόνια ο συμπολίτης έχει τερματίσει 5ος, 3ος, 7ος, 5ος, 8ος αντίστοιχα... και σίγουρα δεν μπορεί να αποτελέσει "οδηγό" για καμία ομάδα, πόσο βέβαια για μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ με τόσους τίτλους...

Μετά από μια θυελλώδες εβδομάδα όπου θα μπορούσε να πει κανείς ότι τα πράγματα έγιναν χειρότερα αντί να γίνουν καλύτερα μετά το φιάσκο του τελικού της Κρήτης ο ΑΡΗΣ μας καλείται να ξεπεράσει τα εσωτερικά του προβλήματα πάνω στο παρκέ. Αντίπαλος μας ο Πανιώνιος σε ένα παιχνίδι ιδιαίτερων συνθηκών μιας και η προπαγάνδα του ποδοσφαιρικού Πανιωνίου κατάφερε να πείσει τους οπαδούς της ομάδος της πλατείας ότι κάτι περίεργο έγινε στο Κλ.Βικελίδης με αποτέλεσμα οι "πάνθηρες" να απειλούν και να υπόσχονται γήπεδο-ζούγκλα. Υπό φυσιολογικές συνθήκες κάτι τέτοιο θα με ανησυχούσε αλλά αυτός ο ΑΡΗΣ του 50-13 σε ένα ημίχρονο, της ήττας με κατεβασμένα χέρα από τον Κολοσσό και των πολλών προβληματικών εμφανίσεων δεν έχει ανάγκη από "ειδικές" συνθήκες για να τα σκατώσει... Φυσικά υπάρχει και το παιχνίδι-φάρος κόντρα στον Πανιώνιο για τα ημιτελικά του κυπέλλου που αν και τείνει να ξεχαστεί ευελπιστούμε μέσα στη χρονιά να δούμε μια ανάλογη εμφάνιση.

Αν και το συμβάν "ακυρώθηκε" από τους παίκτες που έπλεξαν το εγκώμιο της διοίκησης η ειδησεογραφία λέει ότι ο Μίνιτς τελικά πείσθηκε να μην τραβήξει την ιστορία στα άκρα και συνέχισε κανονικά τις προπονήσεις. Προπονήσεις που περιμένουμε κάποια στιγμή να βγουν πάνω στο παρκέ και να δούμε επιτέλους και την πινελιά του Σέρβου προπονητή σε αυτόν τον ΑΡΗ. Οι συνθήκες γίνονται ιδανικές για τον Μίνιτς και τους παίκτες του μιας και μετά από καιρό το απουσιολόγιο της ομάδος είναι λευκό και στη Ν.Σμύρνη ταξίδεψαν όλοι. Τα μικροπροβλήματα που αντιμετώπισαν οι Ασημακόπουλος, Βεζένκοβ και Χαρίσης ξεπεράστηκαν ενώ και ο Σαρικόπουλος προπονήθηκε κανονικά. Σε ότι έχει να κάνει καθαρά με το τεχνικό κομμάτι του αγώνα όλα πιστεύω θα εξαρτηθούν από τον ΑΡΗ που θα παρουσιαστεί στο γήπεδο αλλά και από τις αντοχές που θα δείξει η ομάδα μας καθώς θα κυλάει ο χρόνος. Ο Πανιώνιος είναι μια πλήρης ομάδα με αρκετούς καλούς παίκτες ικανούς να κάνουν τη ζημιά και ο μόνος τρόπος για να τους αντιμετωπίσεις είναι η καλή ομαδική άμυνα για 40'. Μπορεί ο Ντούβνιακ να είναι ο συνήθης ύποπτος αλλά και τους υπόλοιπους δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Ιδιαίτερο ενδιαφέρων θα έχει να δούμε τώρα που επέστρεψε και ο Σαρικόπουλος αν ο Μίνιτς θα επιδιώξει το παιχνίδι κοντά στο καλάθι ή θα αρκεστούμε σε χαμηλά σχήματα και σε φεστιβάλ τρίποντων.

Βαθμολογικά η ομάδα μας αν θέλει να σώσει τη χρονιά και να μην την τελειώσει με εντελώς άδοξο τρόπο θα πρέπει να κυνηγήσει νίκες εκτός έδρας για να ρεφάρει τα στραβοπατήματα μέσα στο Παλέ, τα οποία ήταν κάμποσα. Μακάρι να φύγουμε νικητές αύριο από το κλειστό της Ν.Σμύρνης αλλά όταν δεν τα καταφέραμε σε πιο εύκολες έδρες με πιο αδύναμους αντιπάλους τότε μάλλον δεν θα πρέπει να περιμένουμε πολλά. Πάντως μετά από όλα όσα έγιναν την Κυριακή στην Κρήτη, το κράξιμο που ακολούθησε προς τη διοίκηση αλλά και τα "τεχνάσματα" του ποδοσφαιρικού Πανιωνίοιυ εύχομαι ο κ.Αρβανίτης και οι συνεργάτες του να έχουν κατέβει προετοιμασμένοι και να μην ανεχτούν οποιαδήποτε πρόκληση. Οι χαμηλοί τόνοι και το σκυμμένο κεφάλι δεν ταιριάζει στον ΑΡΗ και τον κόσμο του και αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν όλοι. Διοίκηση, προπονητής και παίκτες!