Σχεδόν μια εβδομάδα μετά την ολοκλήρωση των επίσημων υποχρεώσεων της αγαπημένης μας ομάδας ήρθε η στιγμή να κάνουμε το συνολικό ταμείο της χρονιάς όπως αρέσκονται να ζητάνε διοικούντες, προπονητές και παίκτες κατά τη διάρκεια της χρονιάς και κυρίως μετά από αποτυχίες για να κατευνάσουν τα πνεύματα και να κερδισούν χρόνο. "Κρίνετε μας στο τέλος", "ταμείο θα κάνουμε στο τέλος", "η ομάδα χρειάζεται 2 μήνες", "μετά τον Δεκέμβρη.." κτλ κτλ που προσωπικά τα εκλαμβάνω ως την εύκολη δικαιολογία στην οποία δύσκολα μπορεί οποιοσδήποτε να αντιπαρατεθεί. Όπως όμως σε όλα στην ζωή έτσι και στον μπασκετικό ΑΡΗ έφθασε το πλήρωμα του χρόνου και πλέον με μια πιο καθαρή ματιά συνολικά μπορούμε να δούμε αν το πρόσημο του φετινού ΑΡΗ είναι θετικό ή αρνητικό.
Ο κακός καλοκαιρινός σχεδιασμός και τα οφθαλμοφανέστατα λάθη
Οι ομάδες χτίζονται το καλοκαίρι συνηθίζουνε να λένε οι ειδικοί και θα συμφωνήσω μαζί τους, ιδίως στην περίπτωση του ΑΡΗ μας που οι διορθωτικές κινήσεις στη μέση της χρονιάς δεν είναι εφικτές λόγω του απαγορευτικού της FIBA. Την διατήρηση του βασικού κορμού είχε ως πρωταρχικό στόχο ο Β.Αγγέλου και οι ιθύνοντες της ΚΑΕ αλλά στην πράξη είδαμε διαφορετικά πράγματα. Ολόκληρη η περιφερειακή γραμμή των γκαρντ(Πάσαλιτς, Βεργίνης, Καραποστόλου) ξηλώθηκε και όλο το βάρος έπεσε στους νεαρούς Μποχωρίδη, Μούρτο, στον εξίσου νέο και χωρίς εμπειρία από Α1 Γκίκα και στον ρολίστα Αθηναίου. Συνολικά και μόνο από το δούμε το θέμα από πλευρά στατιστικής ο ΑΡΗΣ πέρσι είχε ουσιαστικά 5 ετοιμοπόλεμους γκαρντ με τους 3 μάλιστα να είναι ιδιαίτερα έμπειροι και να σηκώνουν σε πολλά παιχνίδια μόνοι τους επιθετικά την ομάδα ενώ φέτος είχε 4 με κανέναν σε θεωρητικό επίπεδο να μην μπορεί να αποτελέσει εγγύηση είτε στην οργάνωση του παιχνιδιού είτε στο σκοράρισμα. Ενώ και στη θέση 3 πάρθηκε το τεράστιο ρίσκο της παραμονής του "άμπαλου" και τραυματία Τζ.Χαντ ενώ θα μπορούσε να γίνει μια μεταγραφή τύπου Γιαννόπουλου(είχε μείνει ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό) ή έστω να έμενε ο Τσιάρας που μπορούσε με ευκολία να αγωνιστεί στη θέση 3 και 4. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι το ρίσκο με τον Τζ.Χαντ δημιουργεί και κάποια ερωτηματικά μιας και ο τραυματίας Αμερικάνος που φέτος δεν αγωνίσθηκε σχεδόν καθόλου υπέγραψε πέρσι 2ετες συμβόλαιο συνεργασίας που θα πρέπει να σπάσει. Αν και σε όλες τις επιλογές αυτό που προωθούσε επικοινωνιακά η ΚΑΕ και ο κόουτς Αγγέλου ήταν οτι οι κινήσεις που έγιναν ήταν κατά βάση αναγκαστικές λόγω των περιορισμών στις μεταγραφές και της οικονομικής δυστοκίας, οι διαθέσιμες επιλογές που υπήρχαν έδειχναν ότι έγιναν με βάση τη φιλοσοφία του προπονητή που προτιμούσε παίκτες ρολίστες που θα προσπαθούν να ακολουθήσουν απλά τις εντολές χωρίς να δημιουργήσουν πρόβλημα... Όταν λοιπόν όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν το βασικό θέμα συζήτησης του περσινού Καλοκαιριού στο PlanetARIS.gr και σε άλλες ιστοσελίδες τότε ο χαρακτηρισμός "κακός σχεδιασμός και οφθαλμοφανέστατα λάθη" είναι αρκετά επιεικής.
Για του λόγου το αληθές μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στις σχετικές αναρτήσεις και στα σχόλια των επισκεπτών
Επένδυση στον βασικό κορμό και στο μέλλον λόγω FIBA
Χάθηκε ο Πάσαλιτς, λιγοστεύουν οι επιλογές!
Αδιέξοδο στην αναζήτηση γκαρντ
Η τραγική διαχείριση του ρόστερ, η απουσία ρόλων στην ομάδα και οι 2 προπονητές
Ο περιορισμός των μεταγραφών μπορεί να είναι σημαντικό στοιχείο στη δημιουργία μιας ομάδος αλλά η κακή διαχείριση και ο αποκλεισμός παικτών μπορεί να αποβεί καταστροφικός όπως συνέβη στην περίπτωση του ΑΡΗ μας. Για σχεδόν μισό πρωτάθλημα και κάτι παραπάνω ο ΑΡΗΣ αγωνιζόταν χωρίς σέντερ και τον Α.Ασημακόπουλο στα 37 του να αγγίζει και να ξεπερνάει σε αρκετά παιχνίδια τα 30' συμμετοχής, κυρίως στη θέση 5 κόντρα σε πιο ψηλούς και πιο δυνατούς αντιπάλους. Τι και αν στο φινάλε του πρό προηγούμενου πρωταθλήματος ο Κ.Χαρίσης αξιοποιήθηκε από τους συμπαίκτες του και ήταν εκ των κορυφαίων και βασικών λόγων που παραλίγο ο ΑΡΗΣ θα έκανε το μπρέικ με τον Πανιώνιο, ο κόουτς Αγγέλου επέστρεψε στην γνωστή συνταγή με σέντερ τύπου Χάινς και Ντόρσεϊ χωρίς όμως να διαθέτει ανάλογους αθλητές. Το επιθετικό πλάνο της ομάδος δεν συμπεριλάμβανε και τους ψηλούς της ομάδος και η εύκολη λύση του μακρινού σουτ ήταν το σήμα κατατεθέν μας. Νίκες όπως αυτές στην Πυλαία και στη Δράμα στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος με αστεία σκορ όπως αποδείχθηκε οφειλόταν κυρίως στον κακό βαθμό ετοιμότητας του αντιπάλου και τίποτα παραπάνω. Συνεχίζοντας με την τραγική διαχείριση του ροστερ είδαμε και πάλι το φαινόμενο των "χαμένων" παικτών. Στο ένα παιχνίδι κορυφαίος στο άλλο καρφωμένος στον πάγκο. Κανείς παίκτες εκτός ελαχίστων δεν γνώριζε ποιος είναι ο ρόλος του στην ομάδα σε σημείο που μπορεί στο ένα παιχνίδι να αγωνιζόταν 25' και να έπαιρνε τα εύσημα του προπονητή του και στα επόμενα 3 να είχε συνολικό χρόνο συμμετοχής 5 λεπτά... Το φαινόμενο αυτό το είδαμε με παίκτες όπως ο Χαρίσης, ο Σαρικόπουλος, ο Μούρτος, ο Τσακαλέρης, ο Γκίκας. Πιθανόν για να μην φορμαριστούν ιδιαίτερα οι συγκεκριμένοι αθλητές και πάρουν τα μυαλά τους αέρα ο κόουτς Αγγέλου αποφάσισε να τους κόψει την φόρα... Ενώ και με τους νεαρούς Λαρετζάκη και Πουλιανίτη παρόλο που είχαν δείξει θετικά στοιχεία ο ρόλος τους ήταν διακοσμητικός. Η εμφάνιση του Λαρετζάκη στον αγώνα με τον Πανελευσινιακό ήταν απλά η απόδειξη ότι κάτι δεν έβλεπε σωστά ο κόουτς Αγγέλου... Ενώ μετά από την φετινή περιπέτεια το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι μέχρι και για να κάνεις ένα καθοριστικό φάουλ την κατάλληλη στιγμή πρέπει να έχεις υψηλό μπάτζετ και Αμερικάνους... Ο Μ.Μίνιτς σουλούπωσε ως ένα σημείο την κατάσταση βάζοντας τους ψηλούς στο επιθετικό κομμάτι της ομάδος παρόλα αυτά δεν απέφυγε και αυτός τα λάθη. Το ότι κατάφερε να παρουσιάσει έναν καλύτερο ΑΡΗ μετά τη φυγή του Αθηναίου και το θετικό του ρεκόρ σε νίκες ήττες σε αντίθεση με αυτό που είχε ο Αγγέλου δείχνει απλά ότι ο χρυσός(από την Χαλκίδα) που μας παρουσίαζαν ίσως και να ήταν άνθρακας. Πάντως αυτό που θα μας μείνει από τον Μ.Μίνιτς στην δεύτερη του παρουσία στον πάγκο του ΑΡΗ θα είναι τα χαμόγελα του στον τελικό με τον Παναθηναϊκό χωρίς ίχνος ντροπής ή αίσθησης του τι είχε συμβεί.
Το "ταξίδι" και ο "προορισμός" πάνω στο παρκέ
Πέρσι ο ΑΡΗΣ χάρη στην εντιμότητα του Πανιωνίου(που κέρδισε μέσα στην Πάτρα την τελευταία αγωνιστική) κατέληξε 6ος και παραλίγο θα έκανε το μπαμ στα πλέιοφς αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση. Ο αυτονόητος στόχος τόσο βάση λογικής, πλάνου αλλά και των δηλώσεων όλων όσων αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ ήταν το βήμα παραπάνω. Βήμα παραπάνω σημαίνει από 6ος να βγεις τουλάχιστον 5ος. Το να καταλήξεις 7ος είναι βήμα προς τα πίσω. Εξίσου σημαντικό ιδίως για αυτούς που παρακολουθούν από κοντά τον μπασκετικό ΑΡΗ και δεν αρκούνται στο τελικό αποτέλεσμα και στη βαθμολογία είναι και το "ταξίδι". Ο ΑΡΗΣ προς τα μέσα του Β γύρου(και πιο μετά) ήταν μεταξύ των θέσεων 7 με 11 και αυτό από μόνο του φανερώνει πόσο τραγική ήταν η φετινή του πορεία. Αν δεν αυτοκτονούσαμε σε κάποια παιχνίδια κυρίως εντός έδρας θα μπορούσαμε να μιλάμε για έναν ΑΡΗ που άνετα θα ήταν στην 4αδα, δηλαδή για μια εντελώς διαφορετική χρονιά. Όταν όμως παιχνίδια(μπαογκ, Πανιώνιος, Τρίκαλα, Απόλλων Π., Κολοσσός Ρ.) επανειλημμένα κρίνονται στην αδυναμία σου να κάνεις ένα φάουλ την κατάλληλη στιγμή τότε μάλλον είσαι άξιος της μοίρας σου. Οι 2 νίκες επί του Πανιωνίου με την μια να οδηγεί στον τελικό του κυπέλλου είναι ότι πιο αξιόλογο πετύχαμε την φετινή χρονιά αλλά ταυτόχρονα μας αφήνει και ένα μεγάλο παράπονο μιας και σε αυτά τα 2 παιχνίδια ο ΑΡΗΣ έπαιξε εξαιρετικό μπασκετ και έδειξε ότι έχει δυνατότητες για να πετύχει πολλά περισσότερα από την 7η θέση. Το ότι βλέπαμε κάποιους νεαρούς αθλητές με την φανέλα του ΑΡΗ να παλεύουν ήταν κάτι το αισιόδοξο αλλά παράλληλα ήταν και απογοητευτικό μιας και εύκολα ο καθένας μπορούσε να καταλάβει ότι αυτά τα παιδιά με λίγη βοήθεια παραπάνω(1ή 2 έμπειρους παίκτες) θα μπορούσαν να είχαν πετύχει πολλά παραπάνω. Δυστυχώς όμως με το κατάντημα του ΑΡΗ ακόμη και τον απλό φίλαθλο κόσμο τον βάζουν στην τραγική λογική του να υπολογίζει πόσο τελικά θα πουληθεί ο Βεζένκοφ και πόσο μπορεί να κοστολογηθεί ο Λ.Μποχωρίδης...
Η οικονομική εξυγίανση, η μίζερη νοοτροπία και τα επικοινωνιακά τρικ
Πέρα από τους αγωνιστικούς στόχους ο ΑΡΗΣ μας είχε και εκτός παρκέ στόχους που ίσως να ήταν και σημαντικότεροι από αυτούς που κάθε φίλαθλος έχει στο μυαλό του. Η οργάνωση στην ΚΑΕ σε συνδυασμό με την υπαγωγή της ομάδος στο άρθρο 99 ήταν μια τεράστια επιτυχία της διοίκησης Αρβανίτη και αξίζουν τα εύσημα σε όλους όσους βοήθησαν για να επιτευχθεί. Παρόλα αυτά η διοίκηση Αρβανίτη δεν απέφυγε τα λάθη με σημαντικότερο από όλα την μη επένδυση στην αγωνιστική επιτυχία της ομάδος. Είχαμε αναφερθεί σε πρόσφατο άρθρο ότι ο ΑΡΗΣ αν κατάφερνε να βγει 5ος την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος θα είχε ένα οικονομικό όφελος που θα ξεπερνούσε τα 100.000 ευρώ. Φανταστείτε λοιπόν αν ο ΑΡΗΣ με 1 ή 2 παίκτες παραπάνω είχε μια πιο σταθερή πορεία που θα κυμαινόταν μεταξύ τρίτης και πέμπτης θέσης πόσα παραπάνω έσοδα θα μπορούσε να είχε. Αντί λοιπόν να παρουσιαστεί ένας πιο ανταγωνιστικός ΑΡΗΣ πάνω στο παρκέ η διοίκηση αποφάσισε να πατήσει πάνω στα προβλήματα της ομάδος που κληρονόμησε από παλαιότερες διοικήσεις(με ίδιους μετόχους) και με κάθε ευκαιρία να περνάει στην αντεπίθεση κατηγορώντας τον κόσμο για μη μαζική στήριξη, δικαιολογώντας κάθε παράλογη απόφαση του απόλυτου αφεντικού της ΚΑΕ Β.Αγγέλου και αναπροσαρμόζοντας τους στόχους κατά το δοκούν. Μια νοοτροπία που φυσικά πέρασε σε προπονητές και παίκτες με αποτέλεσμα πραγματικά να υπάρχουν κάποιοι σαν τον συμπαθή Α.Ασημακόπουλο που πραγματικά να πιστεύει και να δηλώνει ότι η χρονιά ήταν πετυχημένη γιατί όταν έφυγε ο Γ.Αθηναίου η ομάδα κινδύνευε με υποβιβασμό... Η μη άρση του απαγορευτικού της FIBA, η αδυναμία συμμετοχής σε κάποιο Ευρωπαϊκό θεσμό, η ξαφνική φυγή του Β.Αγγέλου που ήταν ο άνθρωπος κλειδί στην "κοσμοθεωρία" της ΚΑΕ και η πώληση του Γ.Αθηναίου για ψίχουλα χωρίς τη δυνατότητα αντικατάστασης ήταν εξίσου σημαντικά λάθη της ΚΑΕ που πλήγωσαν τον κόσμο του ΑΡΗ που σαφώς και περίμενε κάτι πιο αισιόδοξο με την φυγή του Γ.Δαμιανίδη από τη θέση του προέδρου.
Το θλιβερό συμπέρασμα
Όποιος έχει ζήσει έστω και λίγο τον μεγάλο ΑΡΗ ή έχει προλάβει την αύρα που συνέχιζε να υπάρχει για αρκετά χρόνια μετά την φυγή του Νίκου Γκάλη στον μπασκετικό ΑΡΗ θα πρέπει να θεωρηθεί ως ιερόσυλος ή υποκριτής αν δηλώνει ότι η φετινή χρονιά του ΑΡΗ ήταν πετυχημένη. Με το 5ο πιο υψηλό μπάτζετ στην Α1 και με ένα βαρύ όνομα σαν αυτό του ΑΡΗ η δίκαιη 7η θέση είναι απλά η απόδειξη της αποτυχίας. Με τον ΑΡΗ στην έβδομη θέση και χωρίς προοπτική για κάτι καλύτερο είναι ουτοπικό να ζητάμε την μαζική στήριξη του κόσμου που τέτοιες δύσκολες εποχές ψάχνει αφορμές για να χαμογελάσει και όχι για να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο. Σίγουρα το ότι δεν μπήκαμε μέσα οικονομικά, το ότι στην μπασκετική πιάτσα έχει αρχίσει και γίνεται γνωστό ότι στην ΚΑΕ υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι που δεν μοιράζουν υποσχέσεις και μεγάλα λόγια όπως οι προηγούμενοι, το ότι η ομάδα μπήκε στο άρθρο 99 και βαδίζει σε έναν δρόμο οικονομικής εξυγίανσης και φυσικά ότι πλέον έχει κάποια δυνατά περιουσιακά στοιχεία σαν τον Βεζένκοφ και τον Μποχωρίδη είναι σημεία αναφοράς. Όλα αυτά είναι θετικά και πιστώνονται στον κ.Αρβανίτη και στους συνεργάτες του, αν όμως αυτή υγεία που φαίνεται να υπάρχει στα γραφεία της ΚΑΕ δεν αποτυπωθεί και πάνω στο παρκέ με αγωνιστικές επιτυχίες(της πλάκας...) που απλά να δίνουν την ελπίδα στον κόσμο τότε κάθε συζήτηση για θετικό αποτέλεσμα θα οδηγεί στο κενό.
ΥΓ. Κάθε κριτική προς την ΚΑΕ ΑΡΗΣ δεν σημαίνει ότι γίνεται κακοπροαίρετα και ότι είναι υποκινούμενη από κάποιους "παλιούς" που έχουν συμφέροντα. Ευελπιστώ κάποια στιγμή οι άνθρωποι της ΚΑΕ να αφουγκραστούν τα θέλω του κόσμου. Μια καλή αρχή είναι να αρχίσουν να ασχολούνται με αυτούς που είναι ήδη κοντά στην ΚΑΕ και στηρίζουν και όχι αυτούς που περιμένουν να δουν τον ΑΡΗ πρωταθλητή ή αντίπαλο με τον μπαογκ για να έρθουν στο γήπεδο.