Με νίκη αποχαιρέτησε ο ΑΡΗΣ αυτή την μαρτυρική αγωνιστική σεζόν που όλοι εδώ και καιρό ευχόμασταν να τελειώσει το συντομότερο δυνατό. Σε ένα αδιάφορο παιχνίδι σε χαλαρούς ρυθμούς, κατάφερε η ομάδα(όπως και οι διαιτητές) να μας εκνευρίσουν στέλνοντας το παιχνίδι στην παράταση… στο τέλος όμως ήρθε η νίκη. Νίκη που μάλλον εξαρχής είχε περάσει σε 2^η μοίρα μιας και η μεγαλειώδη εμφάνιση του Τολιόπουλου στο τελευταίο του παιχνίδι με την φανέλα του ΑΡΗ μας είχε την τιμητική της.

ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Σαν καρδιογράφημα έμοιαζε η απόδοση του ΑΡΗ μας από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Από την μια οι βόμβες του Τολιόπουλου, οι λύσεις από τον Γκιουζέλη, τα καρφώματα του Φιγκερόα και οι βοήθειες από τον Χότζ από την άλλη οι κακές επιστροφές και τοποθετήσεις στην άμυνα, τα χαμένα ριμπάουντ και η παράλογη εμμονή στο τρίποντο.

Ο ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ

Με τον ΑΡΗ να φαίνεται να έχει καθαρίσει το παιχνίδι περίπου 90’’ πριν το τέλος ο Βετούλας βιάστηκε να προσφέρει το standing ovation στον Τολιόπουλο που με 35 πόντους, 6 ασίστ, 5 ριμπάουντ και 4 κλεψίματα φρόντισε να μας αποχαιρετήσει δείχνοντας το καλύτερο του πρόσωπο. Ωστόσο το παιχνίδι δεν είχε κριθεί… Το Μαρούσι κατάφερε να πάει το παιχνίδι στην παράταση και ο Βετούλας αποφάσισε να μην ξαναβάλει τον Τολιόπουλο μέσα και έτσι ο Χότζ, ο Γούντμπερι και ο Φιγκερόα ήταν αυτοί που τράβηξαν κουπί στην παράταση και οδήγησαν την ομάδα στη νίκη.

ΑΥΤΗ Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ… ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΕ 2^η ΜΟΙΡΑ

Όχι ότι έθελξαν οι 2 ομάδες με την απόδοση τους αλλά για ένα τόσο αδιάφορο παιχνίδι μάλλον οι παίκτες και των 2 ομάδων μας εξέπληξαν με την διάθεση που έδειξαν. Ωστόσο για ακόμη μια φορά είδαμε την ευκολία με την οποία στον ΑΡΗ θυσιάζεται η νίκη για διάφορους λόγους. Αυτή τη φορά ο λόγος ήταν ότι ο Τολιόπουλος αποθεώθηκε και αποχαιρέτησε και θα ήταν κάπως περίεργο μετά από αυτό να τον ξαναέβαζε μέσα ο Βετούλας στα εναπομείναντα 6΄ που κρίθηκε η αναμέτρηση. Όντως θα ήταν περίεργο σε αντίθεση με το αν χάναμε σήμερα που δεν θα ήταν καθόλου περίεργο. Και το πιο πιθανό δεν θα ενοχλούσε και κανέναν πέρα από μερικούς περίεργους και γκρινιάρηδες σαν τον γραφών. Κάπου όμως σε τέτοιες λογικές έχει χαθεί η σπίθα αυτής της ομάδας και αυτό είναι κάτι που δεν χωνεύεται εύκολα.

ΤΟ STANDING OVATION ΤΟΥ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΤΕΛΟΣ

Δικαιολογημένη η αποθέωση του Τολιόπουλου από τον κόσμο της ομάδας παρά την πικρή εξέλιξη της χρονιάς. Πέρσι η ομάδα κατάφερε να μας κάνει κάποιες στιγμές να θυμηθούμε τι εστί ΑΡΗΣ και ο Τολιόπουλος ήταν ο βασικός λόγος που το νιώσαμε έστω και για λίγο. Από την άλλη θα πρέπει να προβληματιστούν οι υπεύθυνοι της ΚΑΕ για το πως το «κάψαμε το χαρτί» Τολιόπουλου με τόση ευκολία και πως με συνοπτικές διαδικασίες οι περσινές φιλοδοξίες κατέληξαν στον φετινό εφιάλτη. Για κάποιες εμμονές, για κάποιες «δημόσιες σχέσεις», για κάποιους προσωπικούς εγωισμούς που για ακόμη μια φορά έβαλαν τον ΑΡΗ σε 2^η μοίρα. Τι πρέπει να αλλάξει; Πολλά πρέπει να αλλάξουν! Το μόνο παρήγορο είναι… ότι χειρότερα δεν γίνεται.