Άδοξο τέλος είχε το νικηφόρο σερί στη Πυλαία στο πιο κομβικό – ως τώρα – παιχνίδι στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο ΑΡΗΣ δεν ήταν αυτός που έπρεπε, αρκέστηκε σε κάποια ξεσπάσματα και δεν μπόρεσε να διεκδικήσει τη νίκη. Καταλυτικό ρόλο έπαιξαν οι 3 διαιτητές που μόλις στα πρώτα 13’’ με τα 3 πρώτα σφυρίγματα έδειξαν τις προθέσεις του. Ωστόσο η χαμένη μάχη στα ριμπάουντ και τα δικά μας λάθη ήταν αυτά που σε μεγαλύτερο βαθμό καθόρισαν το τελικό αποτέλεσμα.
ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΡΥΘΜΟ
Όλα λάθος από την αρχή για τον ΑΡΗ μας και αντι να χαμηλώσει την ένταση του αγώνα επέτρεψε στους αντιπάλους μας να ακολουθήσουν το γρήγορο άναρχο παιχνίδι τους και να βρουν από νωρίς ρυθμό. Τα 7/11 τρίποντα που δεχθήκαμε στην 1η περίοδο και το 29-19 ήταν η εικόνα μιας ομάδας που δεν είχε ακόμα πατήσει σωστά στο γήπεδο.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1
Αν σε κάτι μας έχει συνηθίσει η ομάδα επί ημερών Μίλιτσιτς αυτό είναι το να βρίσκει τρόπο να επιστρέφει στο παιχνίδι ενώ φαίνεται να έχει στραβώσει εντελώς. Κάπως έτσι από το -16 φθάσαμε στο 43-42 λίγο πριν το ημίχρονο με τον Τζόουνς να παίρνει μπρος, τον Νουά να δίνει λύσεις και τον Χάρελ να κάνει τα δικά του.
Και εκεί ακριβώς που ήταν το σημείο να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ του φάνηκε το τεράστιο «πνευματικό πρόβλημα» της ομάδας. Αντί για το προβάδισμα στα τελευταία δευτερόλεπτα πήγαμε με μείον 5 στα αποδυτήρια και κάπως έτσι βγήκαμε και από αυτά. Με τον Μήτρου Λόνγκ να παίρνει την μια λάθος απόφαση μετά την άλλη και τον Μίλιτσιτς για ανεξήγητο λόγο να τον εμπιστεύεται για σχεδόν 7 ολόκληρα λεπτά ο ποακ βρήκε την ευκαιρία να χτίσει εκ νέου διψήφια διαφορά.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2
Και εκεί που νόμιζες ότι όλα τελείωσαν ο ΑΡΗΣ το έκανε ξανά! Η άμυνα έσφιξε, στην επίθεση βρέθηκαν πόντοι από το πουθενά και με ένα σερί 13-2 το ματς ήρθε στα ίσια. Και όμως για 2η φορά ο ΑΡΗΣ επανέλαβε ακριβώς την ίδια παράλογη συμπεριφορά σε ένα σημείο όπου το μομέντουμ ήταν μαζί του. Οι «εμπνεύσεις» του Μίλιτσιτς με τον Μήτρου Λόνγκ, τα small ball σχήματα και τον Αντετοκούνμπο στον πάγκο στα τελευταία κρίσιμα λεπτά της αναμέτρησης ψαλίδισαν τις όποιες ελπίδες μας για νίκη.
Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ
Πολλά μπορείς να πεις για το σημερινό παιχνίδι και τις λεπτομέρειες που έκριναν το τελικό αποτέλεσμα. Είτε μιλάμε για μερικά άστοχα σουτ, κάποιες κακές άμυνες ή για κάμποσα ανάποδα σφυρίγματα, υπάρχει ένα στατιστικό που αποτυπώνει σχεδόν τα πάντα. Τα 19 επιθετικά ριμπάουντ και τα 20 περισσότερα στο σύνολο τους που πήραν οι αντίπαλοι μας όσο και αν δεν μας αρέσει δείχνουν περισσότερη μαχητικότητα και αποφασιστικότητα. Δεν δικαιολογείται σε ένα τέτοιο παιχνίδι να μην μπαίνεις στις φάσεις με δύναμη, να μην βάζεις το κορμί σου, να μην είσαι αποφασισμένος να ματώσεις για τη νίκη. Ή έστω να είσαι συγκεντρωμένος σε αυτά που πρέπει να κάνεις μέσα στο γήπεδο. Όταν όμως ο καπετάνιος το διαβάζει και το βλέπει το παιχνίδι όπως το είδε το σημερινό ο Μίλιτσιτς λογικό και οι παίκτες να ακολουθήσουν. Τι άλλο έπρεπε να κάνει ο Μήτρου Λόγνκ στο τρίτο δεκάλεπτο για να πείσει τον προπονητή του να τον βγάλει; Πόσους ακόμη πόντους θα έπρεπε να δεχθούμε στα τελευταία λεπτά κοντά στο καλάθι για να γίνει ο αντιληπτό ότι ο Αντετοκούνμπο όπως και ο Χάρελ ήταν απαραίτητος για την άμυνα μας; Ναι ο Μίλιτσιτς έπαιρνε τις αποφάσεις και στις 2 φορές που φέραμε στα ίσια το παιχνίδι αλλά ότι στο τέλος το αποτέλεσμα είναι μηδέν κάτι λέει. Όπως και το ότι μέσα από τις 8 συνεχόμενες νίκες δεν κατάφερες να φτιάξεις μια αγωνιστική ταυτότητα και βολεύτηκες με τα «ξεσπάσματα» και τις «μεγάλες βραδιές» κάποιων παικτών.
ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ
Τέλος το νικηφόρο σερί, τέλος και οι ελπίδες για ένα καλύτερο πλασάρισμα. Το πάλεψε ο ΑΡΗΣ μας παρά τα εμπόδια των τριών διαιτητών αλλά δεν ήταν αυτός που έπρεπε στο σύνολο του αγώνα. Έπρεπε να παρουσιαστεί πιο έτοιμος, πιο αποφασισμένος, πιο μυαλωμένος και συγκεντρωμένος στα κρίσιμα. Εντός και εκτός παρκέ… Η ουσία είναι ότι ένα ακόμη παιχνίδι που έκρινε κάτι(στην παρούσα φάση) χάθηκε, και αυτό λέει πολλά για το πως είναι δομημένη η ψυχοσύνθεση αυτής της ομάδας. Και αυτό είναι κάτι που δεν κρύβεται από τα σφυρίγματα των διαιτητών αλλά και δεν διορθώνεται έτσι απλά.
ΥΓ. Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να κάνει η διοίκηση για το κομμάτι διαιτησία. Αλλά το να το βλέπεις να έρχεται κατά πάνω σου και να μην κάνεις τίποτα σίγουρα δεν είναι η αντίδραση που βοηθάει.