Ο χθεσινός πικρός αποκλεισμός μας και η "πανηγυρική" πρόκριση του συμπολίτη μέσα στο Κλεάνθης Βικελίδης είναι άλλη μια αποδείξη της κατάντιας του Ελληνικού ποδοσφαίρου αλλά και της μίζερης νοοτροπίας που έχει υιοθετήσει εδώ και πολλά χρόνια ο Ελληνας φίλαθλος. Στα συναισθήματα μου μετά το χαμένο πέναλντι του Καράμπελα κυριαρχούσε η πίκρα αλλά παράλληλα υπήρχε και έντονο το συναίσθημα της υπερηφάνιας. Υπερηφάνια για αυτούς τους παίκτες που τα δώσανε όλα για να φτάσουν στην νίκη πολύ πριν την διαδικασία των πέναλντι αλλά και για τον μοναδικό κόσμο του ΑΡΗ που όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκε στα "ευχολόγια" ΄των εχθρών της ομάδος μας που παρακαλούσανε για έκτροπα και αρρωστημενές αντιδράσεις μετα την αρνητική εξέλιξη του αγώνα αλλά αντιθέτως μεσα σε λίγες ημέρες ξαναγέμισαν το γήπεδο και δημιουργησαν την ίδια εκπληκτική ατμόσφαιρα με τον αγώνα της κυριακής. Και έρχεται η επόμενη μέρα μετά την ολοκλήρωση των 3 αγώνων μεσα σε λίγες ημέρες με τον μπαοκ, ακούω την γκρίνια μερίδας οπαδών μας και ακούω και τους ασταμάτητους πανηγυρισμούς των οπαδών του συμπολίτη. Αναρωτιέμαι... αραγε όλοι αυτοί παρακολούθησαν τους αγώνες ή εμαθαν απλά το αποτέλεσμα τους? Σε 3 αγώνες ο μπαοκ είχε ελάχιστη κατοχή μπάλας, μόλις 3 ευκαιρίες και καλύτερος παίκτης της ομάδος του αναμφισβήτητα ήταν ο τερματοφύλακας του. Αυτή είναι η ομάδα που σας εκφράζει? Αυτό είναι το ποδόσφαιρο που γουστάρετε? Αυτό απολαμβάνεται και θέλετε να βλέπεται κάθε φορά που γεμίζετε το γήπεδο σας? Για να μην λέμε ομως μόνο των άλλων τα ίδια έχουμε και με δικούς μας που ξεχνάνε εμφανίσεις όπως αυτήν με την Σλάβεν(τον πρώτο αγώνα), τον Αστ.Τρίπολης, την Ξάνθη και μένουνε σε νίκες όπως με τον Λεβαδειακό, τον Πανσεραϊκό και τον ΟΦΗ όπου ο ΑΡΗΣ ήταν μετριότατος εως κακός. Η΄ακόμη να σας θυμίσω και την εκπληκτική χρονιά στο μπάσκετ που ο ΑΡΗΣ στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ύστερα απο χρόνια τερμάτισε στην δεύτερη θέση. Κάποιοι όμως απο εμας πονοκεφάλιαζαν καθε φορά που πηγαίνανε στο γήπεδο με το θέαμα που παρουσίαζε η ομάδα μας... Για να λέμε όμως τα πράγματα με το όνομα τους αυτή η κατάσταση δεν δημιουργήθηκε έτσι ξαφνικά αλλά αναπτύσεται με μεθοδικότητα εδώ και πολλά χρόνια απο τις εφημερίδες και τα ραδιόφωνα όπου όσο περνάει ο καιρός γιγαντονωνται και πλέον καλύπτουν όλα τα γούστα. Κάθε ομάδα έχει τα ΜΜΕ της, άλλοι έχουν τοπικά και άλλοι έχουν πανελλήνιας εμβέλειας, μερικές μάλιστα ομάδες έχουν και περισσότερα απο ενα δύο. Έκει λοιπόν είναι η πηγή του προβλήματος. Μεσα λοιπόν απο τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες η προπαγάνδα και η αλοίωση της πραγματικότητας έχει εξελιχθεί και σε επιστήμη. Ήταν πέναλντι δεν ήταν πέναλντι, έπαιξε καλά δεν έπαιξε καλά, είσαι η μεγαλύτερη ομάδα στην πόλη, είσαι η μεγαλύτερη ομαδα στην Ελλάδα, είσαι η μεγαλύτερη ομάδα στην Ευρώπη, αλλαξε συχνότητα, αγόρασε αλλη φυλλάδα, ε κάπου θα το βρείς... Φυσικά αυτό το φαινόμενο των οπαδικών ΜΜΕ δεν υπάρχει σε καμμία χώρα με υψηλό ποδοσφαιρικό επίπεδο(και όχι μόνο) αλλά μόνο σε χώρες σαν την Ελλάδα γιατι έτσι βολεύει κάποιους για να εξυπηρετούνε τους σκοπούς τους και να πλουτίζουνε απο κάτι αγνό όπως είναι ο αθλητισμός και να εκμεταλεύονται την αγάπη του απλού πολίτη για το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και άλλα δημοφιλή αθλήματα. Μέχρι και το περσινό πρωτάθλημα που πήρε ο ολυμπιακός στα χαρτιά δεν είδα να κατακρινεται μεσα απο τα ΜΜΕ αλλά και ουτε να παραξενεύει κανέναν μιας και μια ζωη τα ίδια βλέπουμε αλλά με διαφορετικό τρόπο. Λόγω ηλικίας δεν έχω ζήσει ομάδες σαν και αυτήν του 70' ή του 80' που οι παλιότεροι μιλάνε με τα καλύτερα λόγια αλλά εχω μια 20ετία στα γήπεδα και έχω δει αρκετή μπάλα. Τα τελευταία χρόνια αισθάνομαι οτι ο ΑΡΗΣ έχει κάνει τεράστια βήματα προόδου που απο την δική μου οπτική γωνία ξεφεύγουν απο τον Ελληνικό μικρόκοσμο και ανήκουν σε ευρωπαϊκα πρώτυπα άλλων χωρών όπως είναι η Αγγλία, η Γερμανία, η Ισπανία και άλλες πιο προηγμένες χώρες απο το ελλαδιστάν. Ο Αρειανός τα τελευταία χρόνια βλέπει καλό ποδόσφαιρο και έχει μάθει να το εκτιμάει. Έχει έρθει κοντά στην ομάδα, έχει μετατρέψει τον αγώνα της κυριακής στο Κλ.Βικελίδης σε μια γιορτή και δείχνει να το απολαμβάνει ασχετα απο το τελικό αποτέλεσμα. Βέβαια μαζί με το καλό ποδόσφαιρο ήρθαν και κάποια καλά αποτελέσματα που όμως και πάλι δεν ήταν κάτι το τρομερό ωστε να μένουμε σε αυτά. Φέτος αυτή η ανεπανάληπτη επιθετική δυστοκία φαίνεται να έχει υπερκαλύψει τα πάντα και εκτός απο το γεγονός οτι έχει οδηγήσει την ομάδα μας στην μέση της βαθμολογίας έχει προκαλέσει και τις αντιδράσεις μερίδας του κόσμου του ΑΡΗ που θυμίζουν άλλες εποχές. Αν και απευθύνομαι μέσα απο αυτό το blog στους οπαδούς του ΑΡΗ μας αυτό το τελευταίο αφορά όλους τους Ελληνες οπαδούς και κάποια στιγμή θα πρέπει να προβληματιστούμε όλοι μας για την κατάσταση στον Ελληνικό αθλητισμό. Όλοι μας στεναχωριόμαστε οταν χάνει η ομάδα μας αλλά εσυ που γκρινιάζεις και μας χαλάς την γιορτή πρέπει να αποφασίσεις επιτέλους τι θέλεις. Θέλεις να βλέπεις ωραίο δημιουργικό ποδόσφαιρο? Θέλεις να βλέπεις τους παίκτες σου να τα δίνουν όλα για την νίκη? Θέλεις να πανηγυρίζεις παληκαρίσιες νίκες μέσα στο χορτάρι ή θέλεις την ομάδα σου γρανάζι αυτού του βρωμερού κατεστημένου προκειμένου να πάρει το σφύριγμα(και άλλα πολλά) που θα την οδηγήσει ψηλά? Θέλεις να στηρίζεις τον ΑΡΗ ακόμη και στα δύσκολα ή να μας κάνεις παρέα μόνο στους πανηγυρισμούς? Εαν γουστάρεις την ομάδα μας έλα μαζί μας εαν ψαχνείς απλά για μια ακόμη αφορμή μόνο για πανηγύρια και χαρές άραξε στον καναπέ σου και μην μας πρήζεις...