Σανμπασκετικός  Αρειανός έχω μάθει πάντα να έχω πίστη στην ομάδα, στα δύσκολα να είμαι ακόμη πιο κοντά και μέχρι τέλος να ελπίζω οτι μπορούμε να κάνουμε τις συνθήκες ανεξάρτητα απο τον βαθμό δυσκολίας. Παρόλα αυτά ο φετινός ΑΡΗΣ με τις εμφανίσεις και τα απίστευτα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση του προσπαθεί να με πείσει να τα "παρατήσω" και να δω όλα τα υπόλοιπα ματς σαν αγώνες διαδικαστικού χαρακτήρα αναμένοντας απο τώρα την επόμενη χρονιά, κάτι εντελώς πρωτόγνωρο για τον μπασκετικό ΑΡΗ. Χάσαμε το Eurocup, κοιτάξαμε τις πιαθνότητες μας στο πρωτάθλημα. Χάσαμε την εξάδα λέμε να δούμε μήπως έστω και τώρα η ομάδα μπορεί να βρει την ηρεμία της και να κάνει κάτι καλό. Κερδίζουμε στην Κυψέλη τον Πανελλήνιο πραγματοποιώντας καλή εμφάνιση και μέσα μας ελπίζουμε μήπως έχει αλλάξει οριστικά η κατάσταση και η ομάδα έδτω στο τέλος έχει αρχίσει και βρίσκει ρυθμό. Και να λοιπόν που οι ίδιοι οι παίκτες μας έρχονται πάλι να μας διαψεύσουν και να μας επαναφέρουν στην σκληρή πραγματικότητα που δεν είναι καθόλου κολακευτική για τον ιστορικό μας σύλλογο. Όσο για τον Μπλάτ μετά και απο αυτήν την ήττα νομίζω οτι κάποια στιγμή θα πρέπει να βγει δημόσια και να παραδεχτεί οτι το ρίσκο που πήρε με τον Γουώλς δεν του βγήκε. Όχι γιατί ο Γουώλς δεν είναι καλός παίκτης αλλά γιατί άφησε την ομάδα μόνο με έναν σέντερ την στιγμή που δεν εμπιστεύεται κανέναν άλλο ψηλό και αναγκαστικά έφτιαξε μια τρελή χημεία μιας και όπως είναι λογικό δύσκολα εφαρμόζεις σωστή τακτική χωρίς ψηλό... Το να κυνηγάει ο ΑΡΗΣ επι 40' αυτην την Καβάλα στο σκορ που διατηρούσε συνεχώς διψήφια διαφορά λέει πάρα πολλά απο μόνο του. Ανύπαρκτη άμυνα στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα, κακές επιλογές στην επίθεση και ελάχιστα ξεσπάσματα που προσπαθούσαν να σώσουν την κατάσταση.  Και φυσικά με την λήξη και την επισημοποίηση της ήττας κάθεσαι το σκέφτεσαι λιγάκι και συνειδητοποιείς οτι με την φετινή μας πορεία το αποτέλεσμα ήταν φυσιολογικό. Αυτό όμως με το οποίο δεν μπορώ να συμβιβαστώ είναι το πως φτάσαμε ως εδώ. Και δεν μιλάω απλά για την βαθμολογική μας θέση αλλά για το πως ικανότατοι παίκτες που φοράνε την φανέλα του ΑΡΗ μας αντι να παίρνουν δύναμη απο αυτήν γίνονται φοβισμένα γατάκια. Για πολλά χρόνια στην μετα Γκάλη εποχή το βλέπαμε μπροστά μας, η  φανέλα του ΑΡΗ ήταν πανοπλία και όποιος την φορούσε έδινε το 200% των δυνατοτήτων του. Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει αντιστραφεί εντελώς. Μετά και απο αυτήν την σεζόν μου έχει δημιουργηθεί η φοβία οτι μέχρι και ο Λεμπρόν Τζέιμς να έρθει μπορεί στην ομάδα μας να μην αποδώσει τα αναμενόμενα. Παρακολουθώντας την παράλληλη μετάδοση με τον αγώνα στα Τρίκαλα και έχοντας δει και άλλες φορές  τόσο την ομάδα των Τρικάλων όσο και την Καβάλα και άλλες σαφώς μικρότερες ομάδες απο τον ΑΡΗ τα πράγματα γίνονται πιο ξεκάθαρα για το τι φταίει. Το μισό πάθος, αποφασιστικότητα, όρεξη και δίψα για την νίκη να δείχνανε οι παίκτες μας απο αυτές τις ομάδες τώρα θα ήμασταν τέταρτοι για πλάκα. Αντί για αυτό όμως βλέπουμε μια κομπλεξική ομάδα που παρακαλάμε να βρεθεί σε καλή μέρα για να πάρει την νίκη. Τώρα γιατί έχει καταλήξει έτσι ο ΑΡΗΣ μας είναι κάτι που δεν θέλω το αναλύσω αυτην την στιγμή(το εχω αναλύσει αρκετές φορές στο παρελθόν) αλλά ελπίζω οτι τόσο ο Γ.Δαμιανίδης όσο και οι υπόλοιποι που δείχνουν διάθεση να βοηθήσουν να έχουν ήδη εντοπίσει τα λάθη, να βρούν την λύση και να μην αφήσουν να ξαναζήσουμε τέτοια μαύρη χρονιά.