Με τον πλέον πικρό τρόπο οι όποιες ελπίδες είχαμε για να προλάβουμε το τρένο των πλέιοφς σήμερα εξανεμίστηκαν... Όταν χάνεις για 2η φορά και μάλιστα μέσα στην έδρα σου με την καλύτερη διαιτησία που είχες τα τελευταία 5 χρόνια(τουλάχιστον) από μια τόσο κακή ομάδα σαν τον Ηρακλή τότε είσαι άξιος της μοίρας σου. Για ακόμη ένα παιχνίδι ο ΑΡΗΣ δεν μπήκε όπως έπρεπε, ξεκίνησε επιφυλακτικά, έδωσε χώρους αντί να πιέσει και εγκλωβίστηκε στον κακό του εαυτό. Μπορεί μόλις στα πρώτα 5 λεπτά να είχαμε 2 καλές ευκαιρίες παρόλα αυτά όμως ήταν φανερό ότι τόσο το στήσιμο της ομάδος όσο και η αποφασιστικότητα των παικτών μας δεν ήταν όπως έπρεπε ώστε να επιβάλλουμε τον ρυθμό μας και να πάρουμε την νίκη. Χωρίς ουσιαστικό πλάνο ανάπτυξης, απίστευτη εμμονή στο να γυρίζει η μπάλα προς τα πίσω και καμία κίνηση χωρίς την μπάλα στην επίθεση. Αντιθέτως ο κάκιστος Ηρακλής όχι μόνο εκμεταλλεύτηκε τους χώρους που του δώσαμε και κρατούσε την μπάλα στα πόδια του αλλά πίεζε και ψηλά με αποτέλεσμα να βραχυκυκλώσει εντελώς την ήδη προβληματική μας ανάπτυξη παιχνιδιού. Η ασυνεννοησία μεταξύ των παικτών μας και η έλλειψη πλάνου φάνηκε ξεκάθαρα στα αμέτρητα στημένα που εκτελέσαμε σήμερα όπου μόλις ένα εξελίχθηκε σε απειλή για την αντίπαλη εστία.  Απίστευτο αποτέλεσμα που δεν το περιμέναμε αλλά και το 0-0 που ίσως να ήταν και το πιο δίκαιο δεν νομίζω να άφηνε κανέναν ικανοποιημένο παρά μόνο να έδινε το δικαίωμα σε μερικούς να συνεχίσουν το παραμύθι που ο τίτλος του από 9 στα 9 κατέληξε 5 στα 5 και συνεχίζουμε...  Ευθύνη για αυτό που έγινε σήμερα έχουν όλοι αλλά όπως λέει ο σοφός λαός το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι και κεφάλι είναι η διοίκηση της ομάδος όπου με τις επιλογές της οδήγησε την ομάδα ως εδώ. Φυσικά εδώ έρχεται και ο αντίλογος που λέει ότι οι ίδιες επιλογές οδήγησαν σε μια μεγαλοπρεπή πορεία στους 32 του Europa League που θα συζητάμε για χρόνια αλλά το ερώτημα είναι το τι θέλουμε από τον ΑΡΗ μας. Μια ομάδα πυροτέχνημα που θα προσπαθεί μέσα από τον θεσμό του κυπέλλου να πάρει κάποιον τίτλο, να προλαβαίνει με άγχος το τρένο της Ευρώπης και των πλέιοφ και να έχει ως σημείο αναφοράς τεράστιες νίκες σαν και αυτές κόντρα στην Ατλέτικο ή νίκες γοήτρου σαν και αυτήν στην τούμπα κόντρα στον συμπολίτη ή μια ομάδα που θα κάνει σταθερά βήματα ανόδου όπως γινότανε τα προηγούμενα χρόνια με σκοπό να πρωταγωνιστήσει σε όλους τους θεσμούς που συμμετέχει? Εάν θέλουμε το πρώτο τότε για φέτος πετύχαμε τον στόχο μας εαν όμως όπως είναι λογικό θέλουμε το δεύτερο όχι μόνο δεν συνεχίζουμε τα σταθερά βήματα προς τα μπροστά αλλά το ενδεχόμενο αύριο το βράδυ να είμαστε στην 12η θέση της σούπερλιγκας είναι κάτι σαν άλμα προς τα πίσω. Φυσικά αυτό που θέλουμε θα πρέπει κάποια στιγμή να αρχίζει να εφαρμόζετε και από την εκλεγμένη διοίκηση και πλέον όταν υπάρχουν εκλογές να παρουσιάζετε και ένα διετές πλάνο και όχι απλά εξαγγελίες μεταγραφών. Δυστυχώς σήμερα εκτός από την ήττα είχαμε και τα τραγελαφικά που ακολούθησαν την λήξη του αγώνα με την είσοδο οπαδών από την θύρα 3 με κατεύθυνση προς τα αποδυτήρια και με στόχο τους ποδοσφαιριστές μας. Εκεί αφού έπεσαν κάποιες ψιλές με τους σεκιουριτάδες άρχισε μια νέα μάχη με τα ματ που ήρθαν να ρίξουν λάδι στην φωτιά μπας και τιμωρηθεί και η έδρα μας. Ξαφνικά λοιπόν οι ίδιοι που εθελοτυφλούσαν από το περασμένο καλοκαίρι και μετά από κάθε σφαλιάρα έβγαιναν και μας λέγανε ότι όλα καλά δεν τρέχει τίποτα σήμερα η αγανάκτηση τους ξεχείλισε και αποφάσισαν να μιμηθούν ενέργειες οπαδών άλλων ομάδων που στο παρελθόν τις κατακρίναμε. Δεν θέλω να πικάρω κανέναν αλλά νομίζω ότι όλοι μας κάποια στιγμή θα πρέπει να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι ομάδες, τι πρέπει να απαιτούμε, από ποιόν και πότε. Όλο αυτό το ξέσπασμα της συγκεκριμένης μερίδας οπαδών που αγανάκτησε και μπούκαρε μέσα στο γήπεδο με την λήξη,  μπορεί να κορυφώθηκε σήμερα αλλά ξεκίνησε πριν λίγο  καιρό και συνέπεσε τις τελευταίες ημέρες της παρουσίας του Κούπερ στον ΑΡΗ πιο πολύ θυμίζει διπλωματική κίνηση παρά αγανάκτηση για αυτό που όλοι είδαμε σήμερα. Εάν ήταν αγανάκτηση θα έπρεπε να είχε εκφρασθεί από το ξεκίνημα της χρονιάς ή ακόμη καλύτερα από το καλοκαίρι... Πλέον είναι αργά για δάκρυα και κραυγές αγωνίας... Το μόνο που εύχομαι να μην χρειαστεί είναι να κάνουμε αναπροσαρμογή στόχων και ο κάθε βαθμός στην συνέχεια του πρωταθλήματος να θεωρείται χρυσός...