Εύκολα πέρασε ο ΑΡΗΣ μας από το Πανθεσσαλικό με τον Χόνγκλα στο  21’και το αυτογκόλ του Τριανταφύλλου από την προσπάθεια του Γιαννιώτα αμέσως μετά την ισοφάριση του Βόλου να διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Σε έναν αγώνα όπου ο ΑΡΗΣ ήταν κατά πολύ ανώτερος από τον αντίπαλο του, είχε 3 δοκάρια και σωρεία χαμένων ευκαιριών που του στέρησαν μια πιο εμφατική νίκη. Αυτό όμως που μετράει τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι ότι ο Γρηγορίου έχει καταφέρει να πείσει τους παίκτες του να παραμείνουν προσηλωμένοι στον στόχο της νίκης. Οι νίκες είναι πάντα νίκες και έχουν την αξία όπως και τα μικρά συμπεράσματα που βγαίνουν από αυτή τη διαδικασία έχουν την αξία τους.

ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΠΟ ΟΣΟ ΗΤΑΝ

Με την ίδια λογική μπήκε η ομάδα στο παιχνίδι και γρήγορα γρήγορα επέβαλλε τον ρυθμό του στον αγώνα. . Το 0-1 στο 21’  με το σουτ του Χόνγκλα μέσα από την μεγάλη περιοχή ήρθε απολύτως φυσιολογικά. Οι αντίπαλοι μας έμοιαζαν αποσυντονισμένοι,  έκαναν λάθη και άφηναν χώρους που εμείς δεν εκμεταλλευόμασταν για να τελειώσουμε από νωρίς το παιχνίδι.

Ο Καντεβέρε ήταν κατά κάποιο τρόπο το πρόσωπο της αναμέτρησης με τις χαμένες του ευκαιρίες και τα δοκάρια σε μια προσπάθεια να χτίσει ίσως ένα μοναδικό ρεκόρ. Και όταν χάνεις τη μια ευκαιρία μετά την άλλη το ποδόσφαιρο σε τιμωρεί. Στο 54’ ο Λάμπρου βρήκε τον χώρο, εκτέλεσε από καλό σημείο και έγραψε το 1-1.

Αυτή τη φορά η αντίδραση ήταν άμεση. Στη σέντρα σχεδόν, ο Ράτσιτς έβγαλε υπέροχα στον Γιαννιώτα  που έκανε το γύρισμα προς την μικρή περιοχή και ο Τριανταφύλλου την έστειλε στα δίχτυα κάνοντας το 1-2. Και αφού αποκαταστάθηκαν οι σωστές ισορροπίες στο παιχνίδι ο ΑΡΗΣ προσπάθησε να το τελειώσει. Είχε νέες μεγάλες ευκαιρίες, νέο δοκάρι, νέα «μπλοκ»  από τον Μορέιρα και έφθασε στο φινάλε να χρειαστεί τον Αθανασιάδη για μια μεγάλη απόκρουση στην κεφαλιά του Τριανταφύλλου.

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η διάρκεια σε όλη τη σεζόν και τα παιχνίδια που «καίνε» είναι το κριτήριο για μια ομάδα και τους παίκτες οπότε αυτή η σειρά αγώνων χωρίς στόχο εξαιρούνται από το συγκεκριμένο αγώνα. Ωστόσο υπάρχουν κάποια επιμέρους στοιχεία που μπορείς να εντοπίσεις σε αυτούς τους αγώνες που ναι μεν δεν γίνεται να οδηγήσουν στην αποθέωση ή στην καταδίκη κάποιου παίκτη αλλά είναι κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Όταν λοιπόν ένας παίκτης που του δίνεται η ευκαιρία σε ένα παιχνίδι χωρίς πίεση δεν βρίσκει κίνητρο ούτε για το επόμενο του συμβόλαιο ή έστω για τον προσωπικό ποδοσφαιρικό του εγωισμό δύσκολα να είναι αυτός που θα μας βοηθήσει να πάμε ένα βήμα παραπάνω. Και αν για τον Μπουσαϊντ υπάρχει η δικαιολογία της έλλειψης ρυθμού και αγωνιστικών λεπτών συνολικά, για τον Τεχέρο μάλλον οι δικαιολογίες έχουν στερέψει. Ίσως και για τον Μεντίλ. Πιθανόν η μέτρια εικόνα των περισσότερων παικτών κατά τη διάρκεια της σεζόν να είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων αλλά σε αυτή την προβληματική κατάσταση δεν αντέδρασαν όλοι το ίδιο. Άλλοι εγκατέλειψαν την προσπάθεια, άλλοι τα έδωσαν όλα, άλλοι απλά προσπάθησαν και άλλοι μας απέδειξαν ότι μπορούν και καλύτερα. Και αυτά τα στοιχεία της «προσωπικότητας» του ποδοσφαιριστή που ψάχνει ο ΑΡΗΣ σε κάθε μεταγραφική περίοδο μάλλον είναι τα ψιλά γραμματάκια του βιογραφικού που δεν ασχολείται κανείς.

ΑΧΑΜΠΑΡΟΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΡΥΘΜΟ

Νικηφόρο πέρασμα και από τον Βόλο για τον ΑΡΗ μας που μετά από την 4^η συνεχόμενη νίκη του έφερε τη σειρά 5-8 εκεί που ακριβώς θέλαμε. Μόλις 1-2 το τελικό σκορ, σε ένα παιχνίδι όπου εύκολα θα μπορούσε να είχε πετύχει 2-3 γκολ παραπάνω. Ο στόχος γοήτρου της 5^ης θέσης παραμένει στο χέρι μας και η ομάδα δείχνει να θέλει να την κατακτήσει. Χαιρόμαστε για τη νίκη όπως και για την επόμενη – με το καλό να έρθει – κόντρα στο Λεβαδειακό. Πιο πολύ θα χαρούμε όμως όταν ξεκινήσει η συζήτηση για την επόμενη ημέρα. Αυτό μας καίει και αυτό περιμένουμε με ανυπομονησία με το που ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα. Με την ελπίδα φυσικά ότι κάτι θα αλλάξει…

Την 3^η συνεχόμενη νίκη του στα πλέιοφς πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας για 2^η φορά τον ΟΦΗ με το «άνετο» 3-1! Πρωταγωνιστή της σημερινής αναμέτρησης, ο Κουαμέ που όπως περίμενε διακαώς την ευκαιρία του. Ασίστ στο πρώτο γκολ , άλλα δύο γκολ στη συνέχεια και ατελείωτα τρεξίματα και κερδισμένες μονομαχίες από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Αδιάφορη νίκη αλλά κάθε νίκη του ΑΡΗ προσφέρει χαρά στον κόσμο του είτε μιλάμε για τους λίγους πιστούς που βρέθηκαν σήμερα στο Κλ.Βικελίδης, είτε για όλους όσους προτίμησαν να αφιερώσουν ένα δίωρο «εξ αποστάσεως» στον κιτρινόμαυρο θεό.

ΜΕ ΙΔΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΙΔΙΑ ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια των πλέιοφς έτσι και σε αυτό, ο ΑΡΗΣ μπήκε με ξεκάθαρο στόχο και πλάνο. Η ενδεκάδα είχε μια αλλαγή αλλά η προσέγγιση του αγώνα ήταν ακριβώς η ίδια. Πίεσε από την αρχή ψηλά και προσπάθησε να εξαντλήσει τις ευκαιρίες του αξιοποιώντας την κατοχή του.  Πέρεθ, Γκαρέ και Κουαμε προσπάθησαν να βρουν το γκολ χωρίς επιτυχία. Στο 19’ όμως ο Κουαμέ έστρωσε ωραία στον Γκαρέ για να κάνει το 1-0!  Ένα γρήγορο προβάδισμα σε απόλυτη συμφωνία με την εικόνα των 2 ομάδων.

Ο ΟΦΗ δεν αντέδρασε στο 1-0, αντιθέτως η αυτοπεποίθηση των παικτών μας ανέβηκε στα ύψη και στο 42’ ουσιαστικά κλείδωσε τη νίκη. Ο Ντούντου έβγαλε ωραία σέντρα, ο Κουαμέ πήρε την κεφαλιά και έγραψε το 2-0 πανηγυρίζοντας έντονα ένα γκολ που το ήθελε πάρα πολύ.

ΕΞΙΣΟΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΟ ΤΕΜΠΟ

Το Β ημίχρονο δεν είχε τον ίδιο ρυθμό. Ο ΟΦΗ πήρε λίγο περισσότερα μέτρα στο γήπεδο, οι παίκτες έριξαν την ένταση και για αρκετή ώρα το παιχνίδι κύλησε στο ρελαντί. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την ομάδα μας να ψάξει το τρίτο γκολ με το σουτ του Ράτσιτις όμως να σταματάει στο δοκάρι.  Μια φάση που μας αφύπνισε και από εκείνο το σημείο και μετά ο ΑΡΗΣ μας έδειξε μεγαλύτερο ζήλο για να πετύχει και άλλο γκολ. Γκολ που ήρθε πάλι από τον Κουαμέ στο 79’ μετά από ωραία ασίστ του Πέρεθ.  Το 3-1 από τον ΟΦΗ με ένα ωραίο μακρινό σουτ, απλά διαμόρφωσε το τελικό σκορ.

ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΙΝΗΤΡΟ

Μετά το διπλό στην Κρήτη ο ΑΡΗΣ μας διπλασίασε τις νίκες του με τον αδιάφορο ΟΦΗ κερδίζοντας ακόμη πιο εύκολα αυτή τη φορά.  Το αποτέλεσμα μπορεί να μην αλλάζει τη συνολική γεύση της χρονιάς, αλλά λέει κάτι ουσιαστικό. Εκεί που πολλοί περίμεναν να μπει αδιάφορος, μπήκε σοβαρός, επιθετικός και με διάθεση να επιβληθεί.  Τι να το κάνεις τώρα να μου πεις… αλλά από τη στιγμή που συμβαίνει οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε και να πούμε και ένα μπράβο στον Γρηγορίου και τους παίκτες του. Και την εντελώς ανάποδη εικόνα να είχαν κανείς δεν θα έλεγε τίποτα μιας και αυτό ήταν το αναμενόμενο και το φυσιολογικό βάσει της φετινής πορείας. Αντί όμως για αυτό η ομάδα βρίσκει κίνητρο εκ των έσω και παρουσιάζει μια αξιοπρεπής εικόνα. 2 παιχνίδια έμειναν μακάρι να συνεχίσει έτσι.

ΣΟΒΑΡΟΣ ΣΤΑ ΑΣΟΒΑΡΑ

Ζωντανός στη μάχη της 5^ης θέσης παραμένει ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας ξανά τον ΟΦΗ με 3-1. 2 γκολ και μια ασίστ ο Κουαμέ που έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην σημερινή νίκη. Μια νίκη χωρίς αντίκρισμα που ναι μεν μας χαροποιεί αλλά μας «προβληματίζει» κιόλας… Γιατί αργήσαμε τόσο για να δείξουμε ένα σοβαρό αγωνιστικό πρόσωπο; Ή μήπως είναι η απουσία του «πρέπει» ο λόγος που βλέπουμε αυτή την εικόνα; Ερωτήματα που ποτέ δεν θα απαντηθούν με σαφήνεια και σύντομα θα πρέπει να ξεχαστούν. Για να ξεχαστούν όμως θα πρέπει να οι φήμες να πάρουν σάρκα και οστά. Διαφορετικά σε 2-3 εβδομάδες πάλι αυτά θα συζητάμε μεταξύ μας.

Δεν ήταν και ο καλύτερος καλεσμένος ο ΑΡΗΣ μας στη φιέστα του ΟΦΗ και χάρη στα γκολ του Ντούντου και του Γιαννιώτα έφυγε με το διπλό από την Κρήτη. Σε ένα παιχνίδι άνευ ενδιαφέροντος όπου όμως ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε σοβαρός και πήρε έστω αυτή τη νίκη γοήτρου. Έτσι και αλλιώς από την στιγμή που «κλείδωσε» και το 5^ο ευρωπαϊκό εισιτήριο, το ενδιαφέρον όλων μας περιορίζεται στην επόμενη ημέρα και την αλλαγή στο διοικητικό καθεστώς που μοιάζει πιο απαραίτητη από ποτέ.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ

Ο ΑΡΗΣ δεν περίμενε να δει τι διαθέσεις θα έχουν οι αντίπαλοι μας. Μπήκε συγκεντρωμένος με στόχο να διεκδικήσει τη νίκη και έφερε από νωρίς το παιχνίδι στα μέτρα. Μόλις στο 11’ ο Ράτσιτς προώθησε ωραία τη μπάλα στο Ντούντου και ο βραζιλιάνος με ιδανικό τελείωμα έγραψε το 0-1. Μάλιστα παρά το γρήγορο προβάδισμα δεν άλλαξε τη συμπεριφορά του και απείλησε ξανά άλλες 3 φορές μέχρι το τέλος του ημιχρόνου για το 0-2.  Οι αντίπαλοι μας όπως ήταν αναμενόμενο ήταν ακόμη μεθυσμένοι από τη χαρά της Κυριακής και τους έλειπε η απαραίτητη ενέργεια για να μας κοντράρουν.

ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΜΕ ΓΙΑΝΝΙΩΤΑ

Στο Β ημίχρονο ο ΑΡΗΣ φάνηκε ψύχραιμος και αποφασισμένος να κυνηγήσει το 2^ο γκολ.  Δεν το βρήκε νωρίς με τις ευκαιρίες των Πέρεθ και Ράτσιτις αλλά το βρήκε στο 86’ με την ωραία κίνηση και σουτ του Γιαννιώτα. Φάση που ξεκίνησε από την μαχητικότητα του Κουαμέ στον χώρο του κέντρου. Νωρίτερα ο ΟΦΗ είχε την μεγάλη στιγμή του για να φέρει το παιχνίδια στα ίσια αλλά η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι.

ΓΙΑ ΤΟ ΓΟΗΤΡΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ… ΠΗΡΕ ΤΗ ΝΙΚΗ

Νίκη χωρίς αντίκρυσμα για τον ΑΡΗ μας σε ένα παιχνίδι που εξαρχής δεν είχε ενδιαφέρον. Ωστόσο σε μια περίοδο όπου το πιο εύκολο θα ήταν να αδειάσει εντελώς η ομάδα έδειξε ένα σοβαρό πρόσωπο. Κατέβηκε συγκεντρωμένη, ήξερε τι ήθελε και πατώντας στην χαλαρότητα των αντιπάλων πήρε μια νίκη. Το αν αυτοί που αγωνίστηκαν σχετίζονται με κάποιο αγωνιστικό πλάνο της επόμενης χρονιάς κανείς δεν το ξέρει. Βλέποντας όμως τους Ντούντου και Γιαννιώτα να σκοράρουν είναι να αναρωτιέσαι τώρα που φθάσαμε στο φινάλε αν τελικά οι προπονητές έκαναν το λάθος να επιμείνουν στη «θεωρία» και στα «συμβόλαια» και όχι τόσο σε αυτά που έβλεπαν μέσα στο γήπεδο. Γιατί και σήμερα οι «καλές μεταγραφές» σου Πέρεθ και Τεχέρο έδωσαν οριακά τα βασικά. Και όχι αυτό το κάτι παραπάνω που περιμέναμε όλη τη χρονιά τόσο από τους 2 προαναφερθέντες αλλά και από την πλειοψηφία των νεοαποκτηθέντων παικτών. Ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά και το μόνο που έχει σημασία είναι το τι ξημερώνει για τον ΑΡΗ μας την επόμενη της λήξης του πρωταθλήματος.

ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ

Το πλέον αδιάφορο ματς ήταν αυτό για τους αντιπάλους μας, που και 4-5 γκολ να έτρωγαν σήμερα πάλι τρισευτυχισμένοι θα ήταν μετά από αυτό που κέρδισαν την περασμένη Κυριακή. Και όταν απέναντι σου έχεις έναν τόσο αδιάφορο αντίπαλο, η ελάχιστη σοβαρότητα και προσπάθεια είναι αρκετή. Κάπως έτσι ο ΑΡΗΣ μας έφυγε με το διπλό από την Κρήτη, παραμένοντας στο κυνήγι του Λεβαδειακού και της 5^ης θέσης που δεν έχει να προσφέρει τίποτα. Νίκη που μας χαροποιεί όπως κάθε νίκη του ΑΡΗ μας αλλά τα ευχάριστα εδώ και καιρό τα περιμένουμε εκτός γηπέδου.

Τη χαρά τη νίκης γευτήκαμε επιτέλους σήμερα κόντρα στο μόρφωμα του Βόλου με τον ΑΡΗ μας να μην τα παρατάει όταν στράβωνε το παιχνίδι στο 1-2 και με αποφασιστικότητα πέτυχε την απόλυτη ανατροπή! MVP ο Καντεβέρε με μια γεμάτη παρουσία, μια ασίστ και το καθοριστικό προσωπικό γκολ που μας χάρισε τους 3 βαθμούς! Τη δόξα των νικητών προσπάθησαν να κλέψουν ο διαιτητής Πολυχρόνης και ο συνεργός του στο VAR κλείνοντας τα μάτια σε 2 πέναλτι και το «ανάποδο» κόρνερ από όπου προήλθε το 2^ο γκολ του Βόλου. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν τα κατάφεραν…

ΜΠΗΚΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ

Η ομάδα μπήκε αποφασισμένη να επιβάλλει τον ρυθμό της, είχε  ένταση στις διεκδικήσεις, πίεσε έξυπνα και έφτιαξε φάσεις από το ξεκίνημα όπως η φάση διαρκείας μόλις στο 4’ που λίγο έλειψε να καταλήξει στα δίχτυα. Στα 17’ ο δραστήριος Καντεβέρε  έστρωσε ωραία για τον  Χόνγκλα και με ωραίο τελείωμα έκανε το 1-0.

Στη συνέχεια όμως άλλαξε συμπεριφορά και όπως συμβαίνει συνήθως το πληρώσαμε με την πρώτη ευκαιρία του Βόλου και το άπιαστο σουτ του Γκονζάλες στο 40’. Ένα ωραίο γκολ που δεν θα έπρεπε να μετρήσει μιας και στην αρχή της φάσης έχει γίνει πέναλτι στον Γκαρέ που ούτε ο διαιτητής ούτε και το VAR το είδαν. Και πριν καλά καλά συνέλθει η ομάδα από το σοκ της ισοφάρισης το γνωστό πρόβλημα στις στατικές φάσεις έκανε την εμφάνιση του και ο Κάργας ανενόχλητος με κεφαλιά έκανε το 1-2. Γκολ που προήλθε μετά από εκτέλεση ενός κόρνερ που δεν υπήρξε ποτέ αλλά το είδε μόνο ο Πολυχρόνης και ο βοηθός του.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια όπου η απογοήτευση και η έλλειψη καθαρού μυαλού είναι τα κυρίαρχα στοιχεία μας όταν τα πράγματα στραβώνουν, η ομάδα μπήκε στο Β ημίχρονο αποφασισμένη να πάρει αυτό που αξίζει. Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μόλις στο 48’ τον Ράτσιτς να βλέπει το σουτ του να κοντράρει σε κάποιο σώμα και τελικά να καταλήγει στα δίχτυα. Και από εκείνο το σημείο και μετά ο ΑΡΗΣ ξαναπήρε τον απόλυτο έλεγχο του αγώνα αναγκάζοντας τον Βόλο σε οπισθοχώρηση και καθυστερήσεις.

Νεύρα, διακοπές, ένταση στους πάγκους, φωνές, διαμαρτυρίες και άλλα κλασσικά υπο την ανοχή του Πολυχρόνη με στόχο να μην παιχθεί ποδόσφαιρο και η ομάδα μας να μην καταφέρει να φθάσει στην ανατροπή. Στο 76΄ όμως ο Καντεβέρε χάρη στην πίεση που άσκησε στον αντίπαλο του πήρε την μπάλα στο κέντρο, ξεχύθηκε προς την αντίπαλη εστία και με ψυχραιμία έγραψε το 3-2!  Στην τελευταία φάση του αγώνα λίγο έλειψε να ξαναγίνουμε αυτοκαταστροφικοί αλλά ο Αθανασιάδης μαζί με το δοκάρι «κλείδωσαν» τους 3 βαθμούς.

ΑΦΗΣΕ ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΚΑΙ ΠΑΛΕΨΕ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ

Σχεδόν ξεχάσαμε την τελευταία φορά που κερδίσαμε και αυτό λέει πολλά για την αξία της σημερινής νίκης. Παρόλα αυτά ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν έκανε κάτι το εντυπωσιακό, δεν εγκλώβισε τον αντίπαλο, δεν απέφυγε τα λάθη του, δεν έγινε ξαφνικά ομάδα-ρολόι. Έδειξε όμως κάτι που τον τελευταίο καιρό έλειπε δραματικά. Έδειξε θέληση και πίστη ότι μπορεί να τα καταφέρει παρά τις αντιξοότητες που συνάντησε κατά την διάρκεια του αγώνα. Δεν διαλύθηκε ψυχολογικά όταν το παιχνίδι στράβωσε τόσο ξαφνικά και τόσο εκνευριστικά. Δεν έμεινε στις διαιτητικές αποφάσεις. Και αντί να ψάχνει δικαιολογίες, έψαξε φάσεις και βρήκε 3 γκολ. Και αυτή η εικόνα έχει να κάνει με όλα όσα ανέφερε και ο Γρηγορίου στη συνέντευξη τύπου και το σχεδόν «λευκό ιατρικό απουσιολόγιο». Και αν υπήρχαν ουσιαστικές αλλαγές στο κέντρο ή στα μπακ θα βλέπαμε πολύ καλύτερα πράγματα από την ομάδα μιας και από ένα σημείο και μετά φαινόταν ότι ο Μεντίλ, ο Χόνγκλα, ο Ράκιτς και ο Καντεβέρε δεν είχαν ανάσες. Μοναδική παραφωνία σε όλη την προσπάθεια της ομάδας ήταν η αρνητική παρουσία του Τεχέρο για ακόμη μια φορά με την απορία όλων να είναι γιατί δεν προτιμήθηκε ο Φατιγκά. Το σημαντικό είναι ότι τα καταφέραμε και ότι πλέον μπορούμε να πατήσουμε στη νίκη για να πάμε ένα βήμα παραπάνω. Όχι απλά σε μια ελπιδοφόρα εμφάνιση. Αλλά σε μια εμφάνιση που επιτέλους μας οδήγησε στη νίκη!

ΝΙΚΗ ΟΞΥΓΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ

Επιστροφή στις νίκες και στις ελπίδες μας για την κατάκτηση της 5^ης θέσης για τον ΑΡΗ μας που σήμερα κόντρα στον Βόλο άφησε τις δικαιολογίες στην άκρη, προσπέρασε την εχθρική διαιτησία και προσηλωμένος στον στόχο του έκανε την ανατροπή! Κορυφαίος ο Καντεβέρε με μια ασίστ και το καθοριστικό γκολ της νίκης, έβαλε την υπογραφή του στο σημερινό τρίποντο. Σχεδόν είχαμε ξεχάσει τι σημαίνει να πανηγυρίζεις μια νίκη και να φεύγεις από το γήπεδο με το χαμόγελο αντί για νεύρα. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. 2 πέναλτι με το πρώτο πιθανόν να σήμαινε το 2-0 αντί για 1-1 και ένα κόρνερ που δεν έγινε ποτέ για να έρθει το 1-2 από τον Βόλο. Την κερδίσαμε την διαιτησία σήμερα, για να δούμε την επόμενη φορά...     

ΥΓ2. Παράπονα ο Μπέος για τη διαιτησία, έτσι από συνήθεια για να αναπαράγουν τα «τρολ». 

Ακόμη ένα «ένδοξο» κεφάλαιο προστέθηκε στην τραγωδία της ελληνικής σουπερλίγδας, με τον ΑΡΗ στο σταθερό ρόλο του θύματος της υπόθεσης και τον ευνοημένο όχι κάποιο από τους συνήθεις ύποπτους του αλλά τον Λεβαδειακό… Δεν είναι η πρώτη φορά που το βιώνουμε αλλά είναι μια υπενθύμιση ότι στο ποδοσφαιρικό Ελλαδιστάν ο «κόσμος» και η «επένδυση» για την εύνοια που χαίρουν μόνιμα κάποιες ομάδες δεν παίζουν κανένα απολύτως ρόλο παρά μόνο το «παρασκήνιο». Το παρασκήνιο που σίγουρα δεν θέλει τον ΑΡΗ να πρωταγωνιστεί. Βλέπεις αν ο ΑΡΗΣ ήταν στη θέση του Λεβαδειακού μια ανάσα από την πρώτη 4αδα δεν θα χαριζόταν σε κανέναν. Και αν στο τέλος πάλι ο Παναθηναϊκός κατάφερνε να του την κλέψει με διάφορες μεθοδεύσεις, τουλάχιστον θα φώναζε και θα αντιστεκόταν με όλες του τις δυνάμεις. Αντιθέτως ο Λεβαδειακός το μόνο που φώναξε ήταν «προσπεράστε μας» και αυτό είναι κάτι που εξυπηρετεί τους δυνάστες του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Η ΜΙΚΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΑ ΛΑΘΗ, Η ΜΕΓΑΛΗ Η ΑΝΩΤΕΡΩΤΗΤΑ ΤΟΥ

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχοληθούμε αμιγώς με το αγωνιστικό σκέλος αν και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για την παράλογη οπισθοχώρηση κόντρα σε μια ομάδα που ξέρει μόνο να παίζει επίθεση, την βιαστική αλλαγή του Ράτσιτς, το φαινόμενο Τεχέρο και τις αλλαγές που δεν «ακούμπησαν». Σε ένα παιχνίδι όμως όπου ο ΑΡΗΣ όχι μόνο δεν πήρε σφύριγμα αλλά είχε σωρεία ανάποδων υποδείξεων, ένα ακυρωθέν γκολ και μια κόκκινη που «ξεχάστηκε» κατάφερε να μην λυγίσει και να διεκδικήσει μέχρι το τέλος(που σφυρίχτηκε βιαστικά βιαστικά μη γίνει καμία στραβή) τη νίκη. Νίκη που δεν την πήρε λόγω της ατυχίας του με τα 3 δοκάρια αλλά και της εγκληματικής διαιτησίας που από το πρώτο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της λήξης έκανε ότι μπορούσε για να μην κερδίσουμε. Και δυστυχώς για εμάς τα κατάφερε.

ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ

Ο ΑΡΗΣ στη Λειβαδιά ήταν καλύτερος του αντιπάλου του, πέτυχε 2 γκολ μέτρησε το 1, είχε 3 δοκάρια και το μοναδικό λάθος που έκανε ήταν να οπισθοχωρήσει περισσότερο από όσο θα έπρεπε στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου.  Δύσκολα όμως θα έφευγε με τη νίκη μιας και απέναντι του είχε μια αποφασισμένη συμμορία με αρχηγό τον Παπαπέτρου να σφυρίζει διαρκώς ανάποδα, τους βοηθούς του που βιαστικά και λανθασμένα μόνο για εμάς σήκωναν σημαιάκι και έναν Κουμπαράκη στο VAR που με έναν σουπερλιγδάτο τρόπο κατάφερε να ακυρώσει ένα πολύ ωραίο γκολ αλλά σε όλες τις υπόλοιπες φάσεις υπέρ του ΑΡΗ δεν έβλεπε τίποτα.  Κρίμα και ντροπή για το κατακαημένο ελληνικό ποδόσφαιρο που παραμένει άρρωστο χωρίς ελπίδα γιατρειά…

ΥΓ. Κουράζει η επανάληψη αλλά μοναδική απάντηση σε όλα αυτή τη δυσωδία αλλά και στα «διοικητικά» που μας ταλαιπωρούν είναι η συσπείρωση και η στήριξη της ομάδας μας. Η απαξίωση δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε την ομάδα βοηθάει να σηκώσει κεφάλι, ούτε δελεάζει τον «μεγαλοεπενδυτή» για να πλησιάσει.

112 χρόνια ιστορίας, πάθους, περηφάνειας και κιτρινόμαυρης παράνοιας. 

112 χρόνια με τον ΑΡΗ μέσα στην καρδιά, στο μυαλό, στην καθημερινότητά μας.

Όχι απλά μια ομάδα.

Μια ιδέα, ένα ιδανικό.

Μια αγάπη χωρίς όρια.

Ένα κομμάτι από τη ζωή και την ψυχή μας.

Ευγνωμοσύνη μόνο που υπάρχεις. Ευγνωμοσύνη που μεγαλώσαμε με τον ΑΡΗ μέσα μας.

Χρόνια πολλά ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

Φινάλε ντροπής σε μια χρονιά συνεχής απογοήτευσης έδωσε ο ΑΡΗΣ μας στις υποχρεώσεις του για την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, γνωρίζοντας την ήττα από τον ΟΦΗ μέσα στο σπίτι του. Σε ένα παιχνίδι που η ομάδα έδειξε 2 εντελώς διαφορετικά πρόσωπα στα 2 ημίχρονα με κοινό παρονομαστή όμως την αφλογιστία στην επίθεση και την αδράνεια στην άμυνα.  Άλλα 2 ημίχρονα να είχαμε γκολ δεν βάζαμε και αυτή δυστυχώς είναι η αίσθηση που μας άφησε η ομάδα παρά την σωρεία ευκαιριών στο Β ημίχρονο. Ευτυχώς τα πιο δυσοίωνα σενάρια δεν επιβεβαιώθηκαν και η ομάδα διατηρήθηκε στην πρώτη οκτάδα.

ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΝΤΡΑ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι χωρίς ένταση και χωρίς καθαρό πλάνο σχετικά με το τι ήθελε να πετύχει. Να κερδίσει; να διασφαλίσει το Χ; Σίγουρα πάντως δεν μπήκε για να διεκδικήσει λυσσαλέα το γκολ που θα τον οδηγούσε στη νίκη όπως έκανε ο αντίπαλος μας.  Η φάση στο 18’ με τον Αθανασιάδη να σώζει σε τετ α τετ ήταν καμπανάκι που δεν ακούστηκε, για να έρθει στο 36’ το 0-1 σε μια φάση που η άμυνα απλά παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τις κινήσεις παικτών του ΟΦΗ. Αμαρκάριστος μέσα στην περιοχή, τελείωμα προ κενής εστίας και το παιχνίδι πήρε τον δρόμο του.

ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕ ΠΟΤΕ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τους παίκτες μας να δείχνουν περισσότερη διάθεση και πλέον χωρίς άλλο στόχο πέρα από το γκολ της ισοφάρισης. Και πάνω που αρχίζαμε να ελέγχουμε το παιχνίδι και να γινόμαστε απειλητικοί ήρθε στο 57’ μια ακόμη αντεπίθεση, μια ακόμη κακή αμυντική λειτουργία και το 0-2.  Ένα γκολ που ουσιαστικά τελείωσε το παιχνίδι μιας και η αναποτελεσματικότητα μας στην τελική προσπάθεια ήταν αυτό που χαρακτήριζε την παρουσία μας από την αρχή της αναμέτρησης. Κάτι που επιβεβαιώθηκε στα εναπομείναντα λεπτά μέχρι τη λήξη. Κάμποσες προσπάθειες, σουτ πάνω στα σώματα, χαλαρά τελειώματα, ένα δοκάρι και μπόλικη αστοχία.

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ

Ούτε σήμερα κατάφερε ο Γρηγορίου και οι παίκτες του να δείξουν κάτι το διαφορετικό. Ή μάλλον το διαφορετικό που μας έδειξαν ήταν ότι δεν μπόρεσαν ούτε την «αγαπημένη» ισοπαλία. Το πιο ανησυχητικό από την ήττα είναι ότι τίποτα από όσα βλέπουμε δεν μοιάζει τυχαίο. Ο ΑΡΗΣ έχει επαναλαμβανόμενα προβλήματα. Δεν έχει καθαρή ανάπτυξη, δεν έχει συνοχή, δεν έχει αμυντική σταθερότητα, δεν έχει αυτοπεποίθηση να τελειώσει τις φάσεις. Και αυτό είναι ένα σταθερό μοτίβο εδώ και καιρό. Υπάρχει το κενό λόγω εθνικών ομάδων και κάποιος χρόνος παραπάνω αλλά… με τέτοιες εμφανίσεις, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι μπορεί κάτι να αλλάξει.

ΧΩΡΙΣ ΠΛΑΝΟ, ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος έκλεισε όπως ακριβώς κύλησε όλη η χρονιά. Με απογοήτευση, με νεύρα και με μια ομάδα που δεν πείθει κανέναν ότι ξέρει τι κάνει μέσα στο γήπεδο. Η σημερινή ήττα είναι μια ακόμη απόδειξη ότι με τα σημερινά αγωνιστικά δεδομένα δεν υπάρχει ίχνος προοπτικής, ούτε καν για  το  5-8. Παράταση στο βασανιστήριο αναμένεται να είναι και αυτή η σειρά αγώνων, οφείλει όμως σύσσωμη η ομάδα να παλέψει. Να παλέψει και ότι βγει… χειρότερα δεν γίνεται.

Όλα στο μηδέν… για τον ΑΡΗ μας στις Σέρρες όπου ούτε κόντρα στον ουραγό της βαθμολογίας κατάφερε να χαμογελάσει.  Σπατάλησε ένα ολόκληρο ημίχρονο σε ρελαντί ρυθμούς, έμεινε με 10 παίκτες από το 60’ και τελικά πανηγύρισε τη σπουδαία εμφάνιση του Αθανασιάδη που κράτησε ανέπαφη την εστία μας. Κατήφορος χωρίς σταματημό παρά την αισιοδοξία του Γρηγορίου όπως αυτή αποτυπώθηκε στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε το παιχνίδι.

ΚΑΤΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Σε αλλαγές στην επιθετική γραμμή προχώρησε ο Γρηγορίου, με τον Μορόν στην κορυφή, τον Αλφαρέλα σε ελεύθερο ρόλο πίσω του και τους Μπουσαΐντ και Ντουντού στα άκρα. Παίκτες που μπορούσαν να δώσουν περισσότερη ταχύτητα και μεγαλύτερη κινητικότητα κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Στην πράξη όμως το πρώτο ημίχρονο κύλησε σε χαμηλό τέμπο. Είχαμε την κατοχή, κυκλοφορούσαμε την μπάλα αλλά  η ανάπτυξη ήταν αργή και προβλέψιμη συνεχώς απέναντι σε μια οργανωμένη άμυνα. Τα σουτ του Ράτσιτς  και του Ντουντού ήταν εκτός εστίας σε αντίθεση με το δυνατό φαλτσαριστό σουτ του Αλφαρέλα έξω από την περιοχή με τον Τιναλίνι να κρατάει το μηδέν στην πιο σπουδαία φάση του Α ημιχρόνου..

Η ΚΟΚΚΙΝΗ, ΤΟ ΔΟΚΑΡΙ ΚΑΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Με την έναρξη της επανάληψης ο Πανσερραϊκός μπήκε πιο δυνατά στο παιχνίδι. Οι παίκτες παρέμειναν νωθροί, πάντα ένα κλικ πιο αργά και με λιγότερη ένταση στις φάσεις με αποτέλεσμα να επιτρέπουν τους αντιπάλους μας να μοιάζουν απειλητικοί. Σε μια τέτοια στιγμή αδράνειας ο Τεχέρο δεν πρόλαβε τον παίκτη του και ο διαιτητής Ζαμπαλάς έδειξε απευθείας κόκκινη κάρτα στον Ισπανό μπακ. Από εκείνο το σημείο και μετά το παιχνίδι άλλαξε εντελώς.

Οι γηπεδούχοι πίεσαν και βρήκαν αρκετές ευκαιρίες, όμως ο Αθανασιάδης ήταν εκεί για να επιβεβαιώσει ότι διανύει μια εκπληκτική περίοδος φόρμας. Για εμάς παίζοντας με παίκτη λιγότερο η έτσι και αλλιώς προβληματική μας επιθετική ανάπτυξη έγινε ακόμη πιο δύσκολη υπόθεση. Στις καθυστερήσεις λίγο έλειψε ο Γιαννιώτας να το κάνει το θαύμα του αλλά το εξαιρετικό σουτ που έκανε σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι.

ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΙΣ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΕΣ ΤΟΥ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Ένα ακόμη Χ, μια ακόμη νερόβραστη εμφάνιση που δεν μας έκανε σοφότερους. Ακριβώς το ίδιο  πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε από την αρχή της χρονιάς. Πως θα αξιοποιήσουμε την κατοχή μας ώστε να γίνουμε απειλητικοί, να φτιάξουμε φάσεις, να βρούμε το γκολ, να πάρουμε τους βαθμούς. Όπου σε συνδυασμό με την «χρόνια αδυναμία» μας να δημιουργήσουμε πραγματικές συνθήκες πίεσης στον αντίπαλο συνθέτουμε αυτό το αγωνιστικό συνονθύλευμα που αδυνατεί να κερδίσει ακόμη και τον τελευταίο. Ούτε καν τις εντυπώσεις δεν μπόρεσε να κερδίσει όταν έπαιζε 11 εναντίον 11. Αντιθέτως με ποσοστά κατοχής άνω του 75% φώναζε πόσο μπερδεμένος και ακίνδυνος είναι. Από λίγο έως καθόλου φταίει ο Γρηγορίου. Σε αντίθεση με τους παίκτες μας που δεν προσπάθησαν όσο έπρεπε. Μια μόνιμη διστακτικότητα, ένας σταθερός φόβος μην τσαλακωθούν. Ωραία καθόμαστε και αναλύουμε βαθμολογίες για το 5-8, την έξοδο στην Ευρώπη και τον «κορμό» για την επόμενη χρονιά αλλά από ότι φαίνεται μόνο εμείς ασχολούμαστε με αυτά. Αυτοί που μας εκπροσωπούν μέσα στο γήπεδο είναι ήδη αλλού.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΟΛΑ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ

Στο 0-0 με τον τελευταίο της βαθμολογίας Πανσερραϊκό έμεινε ο ΑΡΗΣ μας στις Σέρρρες, σπαταλώντας άλλη μια ευκαιρία να δοθεί τέλος στο αρνητικό σερί που μας βασανίζει εδώ και καιρό. Ομάδα χωρίς πλάνο, παίκτες χωρίς εντάσεις και αποτελεσματικότητα και μια εικόνα που παραπέμπει σε καλοκαιρινές διακοπές αδιαφορώντας για την έκβαση της χρονιάς.  Ευτυχώς υπήρχε και ένας Αθανασιάδης κάτω από τα δοκάρια και τελικά αποφύγαμε τα χειρότερα. Άντε να τελειώνουμε…

ΥΓ. Θα ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα και εμείς ακόμη θα συζητάμε για τα σημάδια βελτίωσης που δείχνει η ομάδα.

Υπάρχουν παιχνίδια που σε αδικούν ή απλά η μπάλα δεν σε θέλει, υπάρχουν και παιχνίδια σαν το σημερινό όπου μόνος σου βγάζεις τα μάτια σου. Ο ΑΡΗΣ αδίκησε μόνος του τον εαυτό του. Έχασε ένα πέναλτι στην αρχή, έμεινε με 10 παίκτες από το 40’ πάνω που άγγιξε το γκολ, ξαναέχασε τις ευκαιρίες που του δόθηκαν αλλά και ένα ακόμη  πέναλτι για να καταφέρει στο τέλος να κατακτήσει άλλο ένα Χ! Παιχνίδι με ιδιαίτερες συγκινήσεις και ένα αυτομαστίγωμα από αυτά που «αντέχουν» στον χρόνο.

ΠΕΤΑΞΕ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΕ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΗ ΘΕΣΗ

Η ομάδα μπήκε στο παιχνίδι με διάθεση να επιβάλει ρυθμό αν και η πίεση στον αντίπαλο δεν ήταν αυτή που έπρεπε . Ο Δώνης από τα πρώτα λεπτά έδειχνε ορεξάτος και μόλις στο 7’ χάρη σε μια ωραία κούρσα του κέρδισε το  καθαρό πέναλτι. . Αντί όμως να αρπάξουμε την ευκαιρία για ένα γρήγορο γκολ, ο Ράτσιτς έστειλε την μπάλα δίπλα από το δεξί δοκάρι του Γκουγκεσασβίλι.

Παρόλα αυτά η ομάδα συνέχισε να έχει την πρωτοβουλία, να βρίσκει προϋποθέσεις και να φτιάχνει φάσεις. Ο Πέρεθ και Δώνης προσπαθούσαν να γίνουν απειλητικοί αλλά κάπου στο τέλος δεν έβρισκαν τα στηρίγματα που ήθελαν και σπαταλούσαν τις στιγμές τους. Στο 39’ η φάση του αγώνα… με την κεφαλιά του Καντεβέρε και  τη σπουδαία επέμβαση του τερματοφύλακα, το νέο τελείωμα του Δώνη, 2^η  απόκρουση και στην προσπάθειά του να στείλει την μπάλα στα δίχτυα ο Γκαρέ βρήκε κεφάλι και δέχθηκε κόκκινη κάρτα.

ΜΕ ΔΕΚΑ ΠΑΙΚΤΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

Κόντρα σε ότι περιμέναμε ο ΑΡΗΣ μας μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο πιο αποφασισμένος. Στο 46’ ο Καντεβέρε άγγιξε ξανά το γκολ με γυριστό μέσα από την περιοχή, αλλά ο Γκουγκεσασβίλι πρόσθεσε άλλη μια εκπληκτική απόκρουση. Ο ΑΡΗΣ παρέμεινε ψηλά, προσπαθούσε να κλέψει μπάλες στον χώρο του κέντρου για να απειλήσει και όσο περνούσε η ώρα, τόσο μεγάλωνε η αίσθηση ότι το παιχνίδι θα κριθεί στο γκολ. Γκολ που θα μπορούσαμε να είχαμε βρει στο 75’ από το δεύτερο κερδισμένο πέναλτι χάρη στον δραστήριο Γιαννιώτα που είχε περάσει στο Β μέρος στο παιχνίδι.  Την εκτέλεση ανέλαβε ο Μορόν και για πρώτη φορά από τότε που ήρθε στην χώρα μας αστόχησε, στέλνοντας την μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι. Δεύτερο πέναλτι χαμένο, δεύτερη ευκαιρία να κερδίσεις στα σκουπίδια. Η συνέχεια μέχρι το σφύριγμα της λήξης είχε εκνευρισμό, κάποιες κακές επιλογές στο transition και έναν αδικαιολόγητο πανικό που ευτυχώς δεν μας στοίχισε.  

ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΓΙΑΤΡΕΙΑ

Το εύκολο θα ήταν να μιλήσουμε για γκίνια. Να πούμε ότι δεν γίνεται να χάνεις δύο πέναλτι στο ίδιο παιχνίδι, να παίζεις με δέκα από το 40’ αντί να κάνεις το 1-0… Ναι, όλα αυτά ακούγονται βολικά. Αλλά δεν λένε όλη την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι ο ΑΡΗΣ από το περασμένο καλοκαίρι δείχνει μια βαθιά αδυναμία να μετατρέψει την πίεση σε αποτέλεσμα. Μάλιστα πολλές φορές όπως και σήμερα αργεί χαρακτηριστικά για να ασκήσει την πίεση που πρέπει. Και όταν βρίσκει τις στιγμές του δεν έχει την διάγευια και την αυτοπεποίθηση για να τελειώσει τις φάσεις.

Η παρουσία του Γρηγορίου, οι μεταγραφές του Ιανουαρίου και η επιστροφή των τραυματιών έχει βελτιώσει την εικόνα. Ωστόσο η ομάδα συνεχίζει να ποντάρει περισσότερο σε σπασμωδικές ενέργειες σε μία δυο φάσεις  παρά σε μια επιθετική λειτουργία πιο κυριαρχική από τη σέντρα που θα απαιτεί τα γκολ και τη νίκη. Και αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα μπας και οι μαθηματικές ελπίδες για την 5^η θέση γίνουν και ρεαλιστικές.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΣ

Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για αυτό που παρακολουθήσαμε, παρά μόνο προβληματισμός για τη συνέχεια. Σήμερα είχες δύο πέναλτι κόντρα σε ένα αδύναμο αντίπαλο που ούτε καν όταν έπαιζε με παίκτη παραπάνω δεν σε τρόμαζε. Και όταν χάνεις τέτοιες ευκαιρίες για να πάρεις ένα τρίποντο ύστερα από τόσο καιρό τότε το μόνο που σου απομένει είναι ένα συναίσθημα μιζέριας που ανακυκλώνεται. Κουράγιο μας…

ΥΓ. Η επανεμφάνιση του Βοριαζίδη ήταν η όαση χαράς στην έρημο της θλίψης που χαθήκαμε σήμερα.

Με 0 βαθμούς και 2 τραυματισμούς επιστρέφει ο ΑΡΗΣ μας στη Θεσσαλόνικη, από ένα παιχνίδι όπου μπορούσε να είχε κερδίσει περισσότερα αλλά όπως φάνηκε η πορεία του ήταν «προδιαγραμμένη». Η ομάδα έδειξε στις φάσεις των 2 γκολ αργά αντανακλαστικά και το πλήρωσε. Όταν όμως βρήκε τα πατήματα της και αποφάσισε να αντιδράσει έπεσε πάνω στον Μπόγκναρ και τον VAR όπου δεν είδαν τίποτα ούτε στο 3-1 αλλά ούτε και στο πέναλτι πάνω στον Αλφαρελά. Επιβεβαιώνοντας ότι τα «πλάνα» στον θαυμαστό κόσμο της σουπελίγδας δεν χαλάνε, όπως και αυτό το 1-4 με τον Παναθηναϊκό μέσα.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΕΙΑ

Η επιστροφή του Μεντίλ στο αριστερό άκρο μετά από τέσσερις μήνες, η επαναφορά του Αθανασιάδη κάτω από τα δοκάρια και ο νέος ρόλος του Γκαρέ πίσω από τον Καντεβέρε έδειχναν ότι ο Γρηγορίου ήθελε να διαχειριστεί διαφορετικά τα πράγματα από τον προκάτοχο του. Στην πράξη, όμως, το ξεκίνημα θύμιζε μια από τα ίδια. Οι αντίπαλοι μας μπήκαν πιο έτοιμοι, πιο συγκεντρωμένοι και εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την αδράνεια της άμυνας μας για να προηγηθούν μόλις στο 9’ από μια στημένη φάση.

 Από εκεί και μετά η ομάδα μας πήρε κατοχή και μέτρα στο γήπεδο,  με καλή κυκλοφορία από τον άξονα. Στο 27’ ο Καντεβέρε με ανάποδο ψαλίδι άγγιξε το γκολ της χρονιάς, όμως η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι. Ήταν η φάση που θα μπορούσε να αλλάξει όλο το ματς αλλά δεν μας βγήκε. Ο ΑΡΗΣ συνέχισε να πιέζει και να απειλεί αλλά με αρκετή επιπολαιότητα στην τελική απόφαση.

ΑΡΓΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ, ΔΥΝΑΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Το Β ημίχρονο ξεκίνησε με την ομάδα μας να μπαίνει δυνατά. Και όπως μας συνηθίζει ο ΑΡΗΣ στις καλές στιγμές του που αρχίζει να σε πείθει ότι κάτι μπορεί να κάνει… στο τέλος έρχεται το «ανάποδο» γκολ. Πάλι αργά αντανακλαστικά από την άμυνα μας, κακή τοποθέτηση του Φρίντεκ και ο Ταμπόρδα σχεδόν ανενόχλητος έκανε το 2-0. Κόντρα στη ροή του αγώνα.

Κόντρα όμως σε ότι παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς, η ομάδα μας όχι μόνο δεν εγκατέλειψε τη μάχη αλλά πείσμωσε ακόμη περισσότερο. Ένα πείσμα που μετουσίωσε σε γκολ ο Ράτσιτς με μια σουτάρα για το 2-1 στο 72’. Σε μια φάση διαρκείας όπου το VAR τη γύρισε πολύ πίσω για να πείσει τον Μπόγκναρ να το ακυρώσει για ένα ακόμη «touch». Τελικά ο Μπόγκναρ είδε το οφθαλμοφανές και καταμέτρησε το γκολ.

Προφανώς και αυτή η απόφαση του Μπόγκναρ σε συνδυασμό με την ανεβασμένη απόδοση μας σήμανε συναγερμό εκεί στο VAR μιας και οι εντολές που είχαν εξαρχής ήταν ξεκάθαρες. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να είναι στο 1-4 και για να γίνει αυτό πρέπει να κερδίσει. Δεν εξηγείται αλλιώς το να μην το βλέπουν καν στο VAR το 3-1 του Τεττέη που ρίχνει κάτω τον Αθανασιάδη για να του φύγει η μπάλα ή την ανατροπή του Αλφαρελά από τον τερματοφύλακα. Δεν μιλάμε για φάσεις που μπορούν να ερμηνευτούν ποικιλοτρόπως. Ξεκάθαρες φάσεις, ξεκάθαρη αλλοίωση αποτελέσματος.

ΘΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΒΑΣΕΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΑΛΛΑ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΚΟΜΗ

Στο ντεμπούτο του Γρηγορίου η ομάδα μας δεν έκανε το τέλειο ματς. Πλήρωσε την αδράνεια στο πρώτο γκολ και τα αργά αντανακλαστικά στο δεύτερο ημίχρονο. Δεν ήταν όμως για 3-1 το παιχνίδι. Ίσως για πρώτη φορά φέτος είδαμε αντίδραση με διάρκεια. Είδαμε έναν ΑΡΗ να πεισμώνει και να ανεβάζει και άλλο την ένταση. Είδαμε παίκτες να κουβαλάνε την μπάλα και να την προωθούν μπροστά με ταχύτητα.  Προφανώς και η ομοιογένεια  απουσιάζει σε αυτό το σύνολο αλλά δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετική η κατάσταση με όλα όσα έχουν συμβεί φέτος. Είχαμε όμως τις στιγμές μας, είχαμε και αυτά που μας έκλεψαν. Η συνέχεια θα δείξει αν σήμερα ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα έγινε μια νέα αρχή ή απλά είδαμε ένα ψυχολογικό boost από την αλλαγή προπονητή που μέχρι το επόμενο παιχνίδι θα έχει εξασθενίσει. Στο επόμενο και στα επόμενα που θα κριθεί πλέον και η συμμετοχή μας στο 5-8.

ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΜΝΗΜΕΣ ΦΡΑΠΑΡ

Ξύπνησαν μνήμες από τον τελικό του Βόλου και την Φραπάρ σήμερα, με τον διαιτητή Μπόγκναρ και το VAR να διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Παρά τα λάθη του, ο ΑΡΗΣ μας αντέδρασε και πάλεψε   μέχρι να τον «τελειώσουν». Μπορεί πάλι να χάναμε, μπορεί να έληγε Χ, μπορεί και να κερδίζαμε. Υποθετικά πάντα μιας και στη σκληρή πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου αυτά δεν αφήνονται στη τύχη. Και αυτό είναι που απογοητεύει περισσότερο. Όχι η ήττα, αλλά το ότι δεν σου επετράπη να διεκδικήσεις αυτό που αξίζεις μέχρι το τέλος.

ΥΓ. Το ότι συμβαίνουν αυτά στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν είναι κάποιου είδους δικαιολογία για να μην κάνεις αυτά που πρέπει να κάνεις σωστά ως σύλλογος και να μην παλεύεις με όλες τις δυνάμεις σου σε κάθε παιχνίδι. Δεν χάνονται όμως μόνο από τα δικά μας λάθη οι τίτλοι και οι στόχοι. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αναγνωρίζουμε όποτε συμβαίνει ανεξάρτητα από την αγωνιστική κατάσταση της ομάδας μας.

ΥΓ2. Διαχρονικά η μοναδική αντίδραση του Αρειανού σε αυτή τη δυσωδία ήταν, είναι και θα είναι η συσπείρωση γύρω από την ομάδα. Η απαξίωση της ομάδας από τον ίδιο της τον κόσμο, είναι βούτυρο στο ψωμί τους.