Να διαγράψει οριστικά από την μνήμη μας την κάκιστη εμφάνιση της Καρδίτσας προσπάθησε η ομάδα μας σήμερα και θα μπορούσε κανείς να πει ότι το πέτυχε! Ένας ΑΡΗΣ γεμάτος ενέργεια και αποφασιστικότητα από το πρώτο τζάμπολ, διέλυσε την ΑΕΚ με 88-58 πανηγυρίζοντας την πρώτη του νίκη στο πρωτάθλημα μέσα σε ένα καυτό Παλέ! Ουσία και θέαμα από τους παίκτες του Σπανούλη που κυριάρχησαν από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή κυρίως χάρη στην άμυνα που αχρήστευσε κάθε επιθετικό πλάνο της ΑΕΚ.  Μια απολαυστική παράσταση για όλους όσους βρέθηκαν στο Παλέ αλλά και όσους είχαν την τύχη να το παρακολουθήσουν τηλεοπτικά.

ΜΠΗΚΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ, ΠΗΡΕ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΞΕ ΠΟΤΕ ΠΙΣΩ ΤΟΥ

Από τις πρώτες κατοχές φάνηκε η διάθεση των παικτών μας να επιβληθούν. Πίεση στην μπάλα, δυνατές άμυνες και γρήγορες επιθέσεις έφεραν το 10-2 με τον Ρόμπινσον-Ερλ να τελειώνει τις φάσεις και να φτάνει τους 11 πόντους ήδη στο πρώτο δεκάλεπτο. Το 23-10 αποτύπωνε την υπεροχή μας, αλλά το σημαντικό ήταν πως ο ΑΡΗΣ συνέχισε με την ίδια ένταση.

Ο Μόργκαν πήρε τη σκυτάλη στο σκοράρισμα, οι λύσεις κοντά στο καλάθι αυξήθηκαν και η ΑΕΚ δυσκολευόταν να βρει μια καλή επίθεση. Το 42-21 του ημιχρόνου είχε προκύψει μέσα από την ομαδική προσπάθεια, με τους αντιπάλους να έχουν μόλις έξι εύστοχα σουτ σε τριάντα προσπάθειες.

ΡΟΤΕΪΣΟΝ, ΔΟΚΙΜΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΡΑ

Μετά την ανάπαυλα περιμέναμε να δούμε αν θα υπήρχε η χαλάρωση. Ο ΑΡΗΣ μπήκε με 5-0, κράτησε τον έλεγχο και έκλεισε την τρίτη περίοδο στο 64-35. Ούτε τότε έπεσε η ένταση. Η διαφορά έφτασε τους 33 πόντους και ο Μόργκαν συνέχισε να ευστοχεί από μακριά, μέσα στην αποθέωση του κόσμου. Το τελικό 88-58 ήταν η φυσιολογική κατάληξη ενός αγώνα στον οποίο δεν αφήσαμε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

Η ΑΜΥΝΑ, Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Η πρώτη νίκη στο πρωτάθλημα καθυστέρησε μια αγωνιστική… αλλά ήρθε με τρόπο που μας γεμίζει αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό. Και πως να μην ενθουσιάζεσαι όταν παρακολουθείς κόντρα σε θεωρητικό «ανταγωνιστή» σου τι μπορεί να κάνει αυτό το σύνολο όταν παίζει συγκεντρωμένο και με διάθεση στην άμυνα. Προφανώς παιχνίδι που τελειώνει με 30 πόντους είναι μονόλογος αλλά σήμερα θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ κέρδισε ακόμη πιο εύκολα από ότι δείχνει το τελικό σκορ. Γιατί στο τελικό σκορ δεν αναφέρεται πόσο γρήγορα πήραμε διψήφιο προβάδισμα, πόσο εύκολα το αυξήσαμε και το διατηρήσαμε αλλά και πόσες «δοκιμές» έκανε ο Σπανούλης στο Β ημίχρονο. Πως μοίρασε το χρόνο και τι σχήματα τέσταρε.

Σε ατομικό επίπεδο ο Μόργκαν επιτέλους μας καθησύχασε με μια εμφάνιση ανάλογης της φήμης που τον ακολουθούσε. Οι 25 πόντοι και η ευκολία με τους οποίους τους πέτυχε είναι μια πρώτη επιβεβαίωση της ορθότητας της επιλογής του. Και όποτε μιλάμε για ορθές επιλογές το μυαλό μας πάει στον Ρόμπινσον Έρλ που δεν τον γνωρίζαμε αλλά όπως φαίνεται θα τον μάθουμε για τα καλά και θα τον χαιρόμαστε για καιρό. Ένα ένα τα κομμάτια που επέλεξαν ο Σπανούλης με τον Ζήση δείχνουν να κουμπώνουν. Είδαμε τις 8 ασίστ του Ντιμιτρίεβιτς, είδαμε τον Κώστα Αντετοκούνμπο τι μπορεί να κάνει αν πάρει σωστά την μπάλα, είδαμε και τον Μπίρτς ακόμη και όταν μας εκνευρίζει με την ατολμία του στην επίθεση είναι πολύτιμος για την λειτουργία της ομάδας. Όπως και ο Μήτρου Λόνγκ και φυσικά ο Χαραλαμπόπουλος που ξεχωρίζει. Όλα βαίνουν καλώς, η ομάδα βελτιώνεται από παιχνίδι σε παιχνίδι και αυτά που περιμέναμε να δούμε με την έλευση του Σπανούλη και την κατάρτιση αυτού του ρόστερ, αρχίζουμε να τα βλέπουμε.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ

Εντυπωσιακός ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης στην ΑΕΚ που περιορίστηκε από την αρχή σε παθητικό ρόλο, κάνοντας το τελικό +30 να φαίνεται πιο κολακευτικό από την ίδια την εικόνα της αναμέτρησης Η συνολική αμυντική προσπάθεια σχεδόν αδιάκοπα επί 40’ ήταν το στοιχείο που έκρινε τον αγώνα πριν καλά καλά ξεκινήσει. Είναι πολύ νωρίς ακόμη για να πούμε με σιγουριά ότι δεν θα ξαναδούμε τον ΑΡΗ της Καρδίτσας και πόσο καλύτερα μπορεί να παίξει ο ΑΡΗΣ από ότι έπαιξε σήμερα. Πάντως με εξαίρεση το επιθετικό κρεσέντο του Μόργκαν(25 πόντους με 6 τρίποντα) όταν η διαφορά ήταν ήδη στο 20+, στην επίθεση δεν μπορείς να πεις ότι σουτάραμε καλά. Που δηλαδή να αρχίσουν να βρίσκουν και οι υπόλοιποι ρυθμό όπως βρήκε ο Μόργκαν σήμερα. Αναμένουμε σπουδαία πράγματα! Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Ανώμαλη προσγείωση στην Καρδίτσα είχαμε σήμερα για τον ΑΡΗ μας παρουσιάζοντας ένα κάκιστο αγωνιστικό πρόσωπο γνώρισε την ήττα με 74-68 από την τοπική ομάδα. Τα 21 λάθη, οι βιαστικές αποφάσεις, η ατολμία, η αδυναμία αντίδρασης και η συνολική εικόνα της ομάδας ήταν αυτά που απογοήτευσαν και προβλημάτισαν ενόψει της συνέχειας. Ξενέρωμα για τον κόσμο που έσπευσε ανυπόμονος να δώσει βροντερό παρών.

ΕΝΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΝΙΚΟΣ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε όπως προσδοκούσαμε στο παιχνίδι και για περίπου 11’  τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε. Ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά, πίεσε σωστά στην άμυνα, έλεγξε τα ριμπάουντ και με τον Ρόμπινσον Έρλ να δίνει λύσεις πήρε γρήγορα τον έλεγχο φθάνοντας μέχρι και το +10 στις αρχές της δεύτερης περιόδου. Κάπου εκεί όμως όλα σταμάτησαν. Η Καρδίτσα απάντησε με 12-0, η επίθεση άρχισε να γεμίζει λάθη και βιαστικές επιλογές και το 12-22 έγινε 24-22. Ο Ρόμπινσον Έρλ και ο Μοκόκα έδωσαν προσωρινά κάποιες λύσεις, αλλά το 35-35 του ημιχρόνου είχε ήδη δείξει ότι το παιχνίδι είχε στραβώσει για τα καλά.

ΔΕΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ ΣΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΕΧΑΣΕ

Στην επανάληψη περιμέναμε ότι αργά ή γρήγορα η ποιότητα του ρόστερ θα έκανε τη διαφορά. Δεν έγινε ποτέ. Ο ΑΡΗΣ συνέχισε να παίζει νευρικά, χωρίς σωστή κυκλοφορία και με το ένα φθηνό λάθος να διαδέχεται το άλλο. Η Καρδίτσα όχι μόνο έμεινε μέσα στο παιχνίδι αλλά όσο περνούσε η ώρα πίστευε ολοένα και περισσότερο ότι μπορεί να το πάρει. Ρόμπινσον Έρλ και Λιντέλ κρατούσαν την ομάδα κοντά στο σκορ, αλλά στο τελευταίο δεκάλεπτο το μυαλό χάθηκε εντελώς. Τέσσερα συνεχόμενα λάθη όταν η διαφορά είχε πάει στους 6 πόντους, κακές επιθέσεις και κανένα σημάδι ουσιαστικής αντίδρασης. Με 21 λάθη και 5/22 τρίποντα δύσκολα κερδίζεις οποιοδήποτε παιχνίδι. Πόσο μάλλον έναν αντίπαλο που μυρίστηκε την ευκαιρία και την άρπαξε.

ΚΑΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Λίγες ημέρες πριν στο Λε Μαν γράφαμε για την ποιότητα, το βάθος και τους πολλούς διαφορετικούς πρωταγωνιστές αυτής της ομάδας. Τίποτα όμως από αυτά δεν είδαμε σήμερα. Αντιθέτως είδαμε μια ομάδα με ακίνδυνη περιφέρεια που επί 40’ πάλευε να κυκλοφορήσει σωστά τη μπάλα χωρίς επιτυχία πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Είδαμε τον Σπανούλη να αδυνατεί να βρει λύσεις στην «απουσία» των Μόργκαν, Ντιμιτρίεβιτς, Τολίοπουλο και Μήτρου Λόνγκ(αν και πήρε ελάχιστο χρόνο) και τους παίκτες να μην μπορούν να προσαρμοστούν στο δυνατό παιχνίδι των αντιπάλων. Παίκτες και προπονητής σχεδόν στο ίδιο μοτίβο από την αρχή μέχρι το τέλος. Όταν οι αντίπαλοι μας αυξομείωναν την ένταση, άρπαζαν τις ευκαιρίες και έχτιζαν αυτοπεποίθηση.

Ο Ρόμπινσον Έρλ με 25 πόντους προσπάθησε σχεδόν μόνος του να αλλάξει την κατάσταση και ο Λιντέλ με 14 ήταν ξανά θετικός μέχρι να αποβληθεί. Από εκεί και πέρα όμως ελάχιστα. Τα γκαρντ δεν κατάφεραν να βάλουν τάξη στο παιχνίδι και ο Σπανούλης δοκίμασε αρκετά σχήματα χωρίς να βρει τη λύση που είχε βρει στη Γαλλία. Αυτή τη φορά όμως έγινε πιο ξεκάθαρο ότι σε αυτή την ομάδα θα πρέπει και κάποιος να βγει μπροστά και να αναλάβει τον ρόλο του ηγέτη. Του παίκτη που θέλει την μπάλα στα χέρια του τα κρίσιμα. Γιατί στα κρίσιμα τα μεγάλα σουτ κρίνουν τις αναμετρήσεις και αυτά συνήθως προκύπτουν από προσωπικές ενέργειες και όχι από την «κυκλοφορία της μπάλας» που τόσο πολύ επιμέναμε μέχρι τέλους.

ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΑΝ ΜΑΘΗΜΑ

Οι πρεμιέρες πάντα κρύβουν εκπλήξεις αλλά αυτή την ψυχρολουσία στην Καρδίτσα δεν την περιμέναμε. Με μόλις 11’ ορθολογικού μπάσκετ δεν κερδίζεις κανέναν αντίπαλο. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν για το σημερινό. ‘Άκρως προβληματική εικόνα κόντρα σε ότι παρακολουθούσαμε ως τώρα. Προφανώς είμαστε στο ξεκίνημα και η ομάδα χρειάζεται τον χρόνο της. Απλά αυτά που είδαμε σήμερα σε κάνουν να ανησυχείς για τη συνέχεια. Κρατάμε τη δήλωση του Σπανούλη ότι ανεξαρτήτως του τι έγινε σήμερα και τι μπορεί να ξανασυμβεί στην πορεία, η ομάδα θα φθάσει στον στόχο της. Αυτό μετράει άλλωστε και από υπομονή καλώς ή κακώς έχουμε μπόλικη…

Λίγες ώρες απέμειναν πριν το πρώτο επίσημο τζάμπολ της αγωνιστικής σεζόν και όλοι οι φίλοι (και όχι μόνο) του ΑΡΗ μας μετράνε τα λεπτά για να δουν με τα μάτια τους αυτό το νέο ξεκίνημα. Αυτή την αρχή του ταξιδιού της επιστροφής του Αυτοκράτορα του ελληνικού αθλητισμού στο θρόνο του. Οι εποχές έχουν αλλάξει, ο «στυγνός επαγγελματισμός» και ο «μακιαβελισμός» έχουν επικρατήσει και ο ΑΡΗΣ καλείται σε ένα πολύ ιδιαίτερο περιβάλλον να αποδείξει ότι ακόμη υπάρχουν «ρομαντικοί τρελοί» και άνθρωποι ικανοί να εμπνεύσουν. Άνθρωποι που έχουν καταφέρει από το «καλημέρα» να ξεσηκώσουν έναν ολόκληρο λαό και να κάνουν την Ευρώπη να ρωτάει με θαυμασμό και να ανησυχεί… Σε αυτό το mood είμαστε όλοι και κάπως έτσι θα πορευτούμε ολόκληρη τη χρονιά.

ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΟΜΑΔΑ ΓΕΜΑΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ

Προφανώς τα πάντα στον επαγγελματικό αθλητισμό καταλήγουν στα χρήματα. Αυτό είναι το καύσιμο για να στηθούν και να προχωρήσουν όλες οι ομάδες οπότε ο ρομαντισμός περισσεύει. Έλα όμως που στον ΑΡΗ έχει στηθεί κάτι μαγικό. Από το δίδυμο Σπανούλη-Ζήση, τα αδέρφια Αντετοκούνμπο που κουβαλάνε τη δική τους ιστορία εντός και εκτός των 4 γραμμών αλλά και τον Σιάο που με κάθε ευκαιρία δείχνει την αγάπη για το άθλημα. Και από πίσω φυσικά ολόκληρη η Αρειανή οικογένεια σύσσωμη να τους αγκαλιάσει, να τους στηρίξει και όλοι μαζί να σπρώξουμε τον ΑΡΗ στην κορυφή. Και από την στιγμή που τα λόγια έχουν γίνει πράξεις τίποτα δεν μπορεί να μας εμποδίσει να ονειρευόμαστε. Ακόμη και αν αυτή η πορεία μας κρύβει εμπόδια και δύσκολες στιγμές, το νέο διοικητικό καθεστώς σε πείθει ότι θα κάνει ότι χρειαστεί ώστε ο ΑΡΗΣ να πετύχει.

ΤΥΦΛΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΕ ΣΠΑΝΟΥΛΗ ΚΑΙ ΖΗΣΗ

Αν κάτι πυροδότησε όλο αυτόν τον πανικό που βιώνουμε εδώ και μερικούς μήνες, αυτό ήταν η επίτευξη της συμφωνίας του Βασίλη Σπανούλη. O Kill Bill συνδυάζει γνώση, εμπειρία, τρέλα και προοπτική και δικαιολογημένα τα φώτα επι του αγωνιστικού πέφτουν πάνω του. Δίπλα του ο Ζήσης σε μια «οικογενειακή συνεργασία» που μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει. Και όταν ακους τις δηλώσεις του προπονητή σου να λέει «ότι αυτούς τους παίκτες τους ήθελα πριν υπογράψω με τον ΑΡΗ και η διοίκηση μου τους έφερε» περιθώρια για κριτική και δεύτερες σκέψεις δεν υπάρχουν. Ηδη από τα φιλικά βλέπουμε μια ομάδα με υπογραφή Σπανούλη. Έχουμε ένα γεμάτο ρόστερ με ποιοτικούς παίκτες και πολλές λύσεις. Η προετοιμασία και τα φιλικά παρά τους τραυματισμούς έδειξαν ότι κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση. Άρα δεν μένει τίποτα ικανό να μας τρομάξει και να μας αποπροσανατολίσει από τον στόχο μας. Στόχος που δεν είναι άλλος από την επιστροφή στην κορυφή αρχίζοντας με το Eurocup.

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

Για πρώτη φορά ύστερα από κάμποσα χρόνια… νιώθουμε ότι ο ΑΡΗΣ μας έχει όλα όσα απαιτούνται για να αρχίσει να κοιτάει ξανά ψηλά. Όχι με μεγάλα λόγια και υποσχέσεις αλλά με ανθρώπους, αποφάσεις και κινήσεις που μας δίνουν το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στα παλιά. Εκεί όπου η κατάκτηση τίτλων ήταν η μόνιμη συνήθεια και το «Ένα Έθνος μια Ομάδα» ήταν το σύνθημα που ένωνε όλη την Ελλάδα κάθε φορά που αγωνιζόμασταν. Για χρόνια κοιτούσαμε πίσω για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Τώρα ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να κοιτάμε μπροστά!

ΥΓ. Πως το είπε ο Θανάσαρος για τον Γιάνναρο με νόημα; "Θα δούμε, θα δούμε"

2 βαθμούς πέταξε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στο Κλ.Βικελίδης, μένοντας στο 0-0 με τον Ηρακλή σε ένα παιχνίδι που έπρεπε να είχε καθαρίσει από το πρώτο ημίχρονο. Η ομάδα μπήκε δυνατά, πίεσε, δημιούργησε τη μία ευκαιρία μετά την άλλη αλλά με περίσσια αφέλεια πέταξε στα σκουπίδια όλες τις στιγμές της. Στην επανάληψη αντί να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό έπεσε, οι αλλαγές μπέρδεψαν παρά έδωσαν λύση και στο τέλος θα μπορούσαμε ακόμη και να πληρώσουμε την αστοχία μας. Απογοήτευση στον κόσμο που ήλπιζε σε αυτό το παιχνίδι να ξεκινήσει μια «ανάκαμψη» και να πάει με άλλη διάθεση στην διακοπή.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Ο Γρηγορίου επέλεξε αυτή τη φορά Μορόν και Καντεβέρε μαζί, επανέφερε τον Χόγκλα δίπλα στον Ράσιτς και ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι όπως ακριβώς έπρεπε. Πίεση ψηλά, κλεψίματα, ένταση και συνεχόμενες επισκέψεις στην περιοχή του Ηρακλή. Ο Γιαννιώτας σημάδεψε το δοκάρι μόλις στο 5', ο Μορόν έχασε τεράστια ευκαιρία λίγο αργότερα και στη συνέχεια Καντεβέρε, Χόγκλα, Ράσιτς και ξανά Μορόν είχαν τις δικές τους στιγμές. Το γκολ όμως δεν ήρθε και κάπως έτσι ένα πρώτο ημίχρονο όπου ο αντίπαλος περισσότερο προσπαθούσε να επιβιώσει παρά να παίξει ποδόσφαιρο ολοκληρώθηκε στο 0-0. Ημίχρονο που εύκολα έληγε με 2-0.

ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΛΥΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΟ Χ

Και ενώ περιμέναμε η ομάδα να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε στο Α ημίχρονο, στην επανάληψη για ανεξήγητο λόγο μπήκαμε χωρίς την ίδια ένταση και φρεσκάδα. Ο Ηρακλής βρήκε την ευκαιρία να περάσει το κέντρο, να κρατήσει λίγο μπάλα παραπάνω και να απειλήσει για μια και μοναδική φορά στο παιχνίδι. Οι αλλαγές του Γρηγορίου δεν κατάφεραν να ξαναδώσουν στην ομάδα την εικόνα του πρώτου ημιχρόνου και όσο περνούσε η ώρα η πίεση μετατράπηκε περισσότερο σε άγχος παρά σε πραγματική απειλή. Και κάπως έτσι ένα παιχνίδι που έμοιαζε κομμένο και ραμμένο για να το κερδίσεις, ολοκληρώθηκε χωρίς γκολ και με έντονες αποδοκιμασίες.

ΔΕΝ ΤΟΥ ΒΓΗΚΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΜΕ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Ο Γρηγορίου μετά το παιχνίδι είπε ότι δεν ξέρει τι άλλο έπρεπε να κάνει η ομάδα ως προς την προσπάθεια. Ως ένα σημείο έχει δίκιο. Στο πρώτο ημίχρονο ο ΑΡΗΣ έκανε αρκετά από αυτά που ζητάμε. Έτρεξε, πίεσε, δημιούργησε και έφερε το παιχνίδι εκεί που ήθελε. Αν όμως δεν βάζεις την μπάλα στα δίχτυα όλα τα υπόλοιπα χάνουν την αξία τους. Και όταν στο Β ημίχρονο αδικαιολόγητα αφήνεις το καλό σου πρόσωπο που έπειθε ότι αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει στο γκολ στα αποδυτήρια τότε κάπου εδώ αρχίζει να γίνεται σοβαρό το πρόβλημα.

Στα τελευταία παιχνίδια βλέπουμε έναν ΑΡΗ που δυσκολεύεται απίστευτα να βρει γκολ ακόμη και όταν δημιουργεί τις προϋποθέσεις. Σήμερα Μορόν και Καντεβέρε είχαν τις στιγμές τους αλλά δεν τις εκμεταλλεύτηκαν, ενώ όσο περνούσε η ώρα έμπαινε ξανά στο παιχνίδι και αυτό το ψυχολογικό βάρος για το οποίο μίλησε ο Γρηγορίου. Το αποτέλεσμα είναι μια ομάδα που όσο δεν σκοράρει τόσο περισσότερο αγχώνεται και όσο αγχώνεται τόσο περισσότερο χάνει την συγκέντρωση στο παιχνίδι της. Βέβαια με τον τρόπο που στήθηκε η ομάδα από το καλοκαίρι με κάμποσους παίκτες να είναι εκτός   ομάδας και ξαφνικά να υπολογίζονται όπως για παράδειγμα ο Μορόν και ο Αλφαρέλα που αγωνίστηκαν σήμερα συν παίκτες σαν τον Γκαρέ που είναι αγνώριστος σε σχέση με πέρσι και ένα πολυπληθές μπερδεμένο ρόστερ η κατάσταση είναι εξαρχής άκρως προβληματική. Και αυτό το μπέρδεμα ως ένα βαθμό έχει και τη «συγκατάθεση» του Γρηγορίου.

Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΗΡΘΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΤΙΓΜΗ

Αντί για ένα άνετο τρίποντο μείναμε με έναν βαθμό και ακόμη περισσότερο προβληματισμό. Ναι μεν δεν ήθελε να μπει η μπάλα στα δίχτυα αλλά και η εικόνα του Β ημιχρόνου κόντρα σε έναν τόσο αδύναμο αντίπαλο μόνο «παράσταση νίκης» δεν ήταν.  Πλέον η διακοπή είναι ίσως η τελευταία ελπίδα για να δουλέψει ο Γρηγορίου(?) με όλο το ρόστερ, να ξεκαθαρίσει ρόλους, να βελτιώσει αυτοματισμούς και κυρίως να ξαναδώσει στην ομάδα την αυτοπεποίθηση που είχε αρχίσει να αποκτά στην αρχή της χρονιάς. Καλές οι προθέσεις, η κατοχή, οι ευκαιρίες και η όλη προσπάθεια, οι βαθμοί όμως κερδίζονται μόνο όταν η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα. Και ο ΑΡΗΣ εδώ και κάμποσα παιχνίδια έχει κολλήσει επιθετικά και το πληρώνει όπως ακριβώς έγινε και σήμερα.

ΥΓ. Δεν χάνονται αυτά τα γκολ… δεν χάνονται αυτά τα γκολ… δεν χάνονται αυτά τα γκολ…

ΥΓ2. Έτσι όπως έγινε ο μεταγραφικός σχεδιασμός η κανονική προετοιμασία της ομάδας ξεκινάει από αύριο. Ας περιμένουμε να δούμε λοιπόν τι θα δούμε μετά την διακοπή, με τον προπονητή και τους παίκτες να αναλαμβάνουν επιτέλους και τις δικές τους ευθύνες για τους πεταμένους βαθμούς.

Γουστόζικα  ξεκίνησε η χρονιά για τον ΑΡΗ μας που με μια απίστευτη ανατροπή στα τελευταία λεπτά και τον Φαμπιάνο να μεταμορφώνεται σε killer σέντερ φορ,  γύρισε το 2-1 σε 2-3 και ξεκίνησε με ένα σπουδαίο διπλό το πρωτάθλημα! Σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα μας πλήρωσε τα αμυντικά της λάθη, βρέθηκε δύο φορές πίσω στο σκορ αλλά δεν παράτησε ποτέ το παιχνίδι. Πίεσε μέχρι το τέλος, εκμεταλλεύτηκε το αριθμητικό πλεονέκτημα και πήρε ένα τρίποντο που έμοιαζε χαμένο παρόλο που ήταν η καλύτερη η ομάδα στο γήπεδο. Και αυτή η επιμονή στο τέλος είναι το κέρδος για τη συνέχεια του πρωταθλήματος πέρα από τους 3 βαθμούς.

ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΚΕΝΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΑΜΕΣΑ

Με τους Βέλιο και Πετρίς να είναι τα δύο νέα πρόσωπα σε σχέση με το παιχνίδι του κυπέλλου και τον ανέτοιμο Μπασιρού στο κέντρο, η ομάδα μπήκε στο παιχνίδι έχοντας περισσότερο την μπάλα αλλά χωρίς να καταφέρνει να επιβάλει ξεκάθαρα τον ρυθμό της. Ακόμη και έτσι είχαμε τις στιγμές μας με την κεφαλιά του Φαμπιάνο, την προβολή του Φατιγκά και το δοκάρι στο σουτ του Γκαρέ να είναι και οι πιο σημαντικές. Η Καλαμάτα στεκόταν έψαχνε τις στιγμές της και τελικά στο 41' εκμεταλλεύτηκε ένα κόρνερ και την αδράνεια στο κέντρο της άμυνας μας με τον Μπολίβαρ να κάνει το 1-0. Ευτυχώς η απάντηση ήταν άμεση. Ο Γιαννιώτας κέρδισε το καθαρό πέναλτι και ο Ράσιτς από την άσπρη βούλα ισοφάρισε λίγο πριν την ανάπαυλα. Ένα σκορ που επανέφερε την ηρεμία στην ομάδα μιας και το να πηγαίναμε με 1-0 στα αποδυτήρια θα ήταν άδικο σύμφωνα με την εικόνα των 2 ομάδων.

ΞΑΝΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΣΚΟΡ ΚΑΙ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ

Στην επανάληψη περιμέναμε τον ΑΡΗ να πατήσει πάνω στην ισοφάριση κυνηγώντας την ολική ανατροπή από νωρίς αλλά μάλλον υπολόγιζε χωρίς την αμυντική του αστάθεια.  Στο 60' η άμυνα βρέθηκε εντελώς εκτός ισορροπίας ο Βάργκας έμεινε ολομόναχος στην απέναντι πλευρά και έκανε το 2-1. Από εκείνο το σημείο και μετά ο Γρηγορίου άρχισε να ρισκάρει ολοένα και περισσότερο. Μπουσαΐντ, Αλφαρέλα και στη συνέχεια Μορόν μπήκαν στο παιχνίδι, ο ΑΡΗΣ φόρτωσε την επίθεση και έψαχνε με κάθε τρόπο το γκολ.

Στο 85' η Καλαμάτα έμεινε με δέκα παίκτες μετά την αποβολή του Μπολίβαρ και κάπου εκεί ξεκίνησε η παράσταση του Φαμπιάνο. Στο 89' ο Βραζιλιάνος κατέβασε την μπάλα μέσα στην περιοχή και εκτέλεσε για το 2-2. Και ενώ ακόμη πανηγυρίζαμε την ισοφάριση, στις καθυστερήσεις κινήθηκε σαν καθαρόαιμος φορ στην πλάτη της άμυνας, πήρε τη σέντρα του Μπουσαΐντ και έκανε το 2-3! Δύο γκολ μέσα σε λίγα λεπτά από τον Φαμπιάνο και μια ολική ανατροπή εκεί που όλα έδειχναν ότι η πρεμιέρα θα μας αφήσει με άδεια χέρια.

Η ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΝΑ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ 2 ΜΗΝΕΣ

Αν στο παιχνίδι της Καρδίτσας δεν υπήρχε έδαφος για ουσιαστικά συμπεράσματα, σήμερα είδαμε κάποια πράγματα πιο καθαρά. Αναμενόμενα πράγματα για όποιον παρακολούθησε τα τελευταία παιχνίδια της ομάδας. Πρώτα από όλα είδαμε ομάδα. Όχι μια έτοιμη καλή ομάδα ακόμη… αλλά ένα σύνολο που βρέθηκε δύο φορές πίσω στο σκορ αλλά δεν συμβιβάστηκε καμία στιγμή με αυτό το αποτέλεσμα. Και αυτό για όποιον νιώθει από ΑΡΗ δεν είναι μικρό πράγμα. Οι ανατροπές δεν είναι το φόρτε μας αλλά σήμερα η ομάδα το πέτυχε!

Ο Γρηγορίου για δεύτερο συνεχόμενο επίσημο παιχνίδι έδειξε ότι δεν φοβάται να επέμβει. Στο τέλος τα έπαιξε όλα για όλα, γέμισε την ενδεκάδα με επιθετικούς, ανέβασε τον Φαμπιάνο σχεδόν μόνιμα μπροστά και τελικά δικαιώθηκε. Ο ίδιος μετά το παιχνίδι παραδέχθηκε ότι ρίσκαρε και αυτή τη φορά το ρίσκο του βγήκε. Μάλιστα στο «πλαίσιο του ρίσκου» αναφέρθηκε και στην επιλογή του Μπασιρού που δεν βοήθησε καθόλου.

Από την άλλη όμως δεν γίνεται η χαρά της ανατροπής να μας κάνει να ξεχάσουμε όσα είδαμε. Και τα δύο γκολ της Καλαμάτας ήρθαν από κακές αντιδράσεις της άμυνας. Ιδιαίτερα στο 2^ο γκολ η άμυνα μας δίνει ρεσιτάλ κακής αντίδρασης. Και αυτή η αμυντική ανασφάλεια που μας ακολουθούσε από την αρχή μέχρι και τα τελευταία λεπτά που παίζαμε με παίκτη παραπάνω έχει να κάνει ξεκάθαρα με τα κενά. Κενά για τα οποία φωνάζουμε όλο το καλοκαίρι και δεν εξαφανίστηκαν επειδή ο Φαμπιάνο σκόραρε 2 φορές. Ίσα ίσα που το σημερινό παιχνίδι υπογράμμισε ότι αν είχες στόπερ θα μπορούσες τον φρέσκο Γιένσεν να τον βάλεις πιο μπροστά αντί για τον Μπασιρού, τα μπακ σου να είχαν συμμετέχει κανονικά στις πλευρές τους στην προετοιμασία αλλά και να είχες ξεκαθαρίσει αν υπολογίζεις για το κέντρο τον Γαλανόπουλο ή ακόμη περισσότερο τον Βοριαζίδη που έχει δείξει και ένα καλό πρόσωπο.  Δεν τα πληρώσαμε σήμερα όλα αυτά αλλά τα προβλήματα παραμένουν.

ΤΕΤΟΙΕΣ ΝΙΚΕΣ ΔΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 3 ΒΑΘΜΟΥΣ

Δεν ήταν καλή η εμφάνιση του ΑΡΗ μας σε όλο το παιχνίδι αλλά ήταν μια εμφάνιση ομάδας που ήξερε ξεκάθαρα το τι θέλει μέσα στο γήπεδο. Από την αρχή κυνήγησε ξεκάθαρα τη νίκη και πάλεψε χωρίς δισταγμό μέχρι το τέλος για να την κατακτήσει ακόμη και όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Δεν συμβιβάστηκε με το Χ… και αυτή η νοοτροπία είναι κάτι που έχει λείψει πολύ σε κάθε Αρειανό. Τα 2 γκολ του Φαμπιάνο στα τελευταία λεπτά και η σημερινή επική ανατροπή δίνουν πολλά περισσότερα από 3 βαθμούς. Η ομάδα έκανε το 2 στα 2 στα επίσημα και συνεχίζει έχοντας χρόνο μπροστά για να γίνει καλύτερη. Αρκεί φυσικά να βοηθήσει επιτέλους και ο μεταγραφικός σχεδιασμός αυτούς που παλεύουν μέσα στο γήπεδο. ΤΕΡΑΣΤΙΕ ΦΑΜΠΙΑΝΟ, ΤΡΕΛΑΝΕ ΜΑΣ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΜΟΥ!

ΥΓ. Απαγορεύονται οι οργανωμένες μετακινήσεις για τον κόσμο του ΑΡΗ, επιτρέπονται όμως για τον κόσμο της Καλαμάτας(υπήρχε οργανωμένη μετακίνηση) και όχι μόνο. Παρόλα αυτά η κιτρινόμαυρη κερκίδα στήθηκε κανονικά και ξέσπασε όπως έπρεπε!

ΥΓ2. Ήρθε και ο Μανού και φαίνεται αποφασισμένος να ξεσηκώσει και τον Μορόν! Άντε να δούμε μπας γυρίσει ο διακόπτης και για τους 2.

Σε ένα εκ διαμέτρου αντιθέτων συναισθημάτων καλοκαίρι σε σχέση με αυτό που βιώνουμε στον μπασκετικό ΑΡΗ, ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ του… Θ.Καρυπίδη συνεχίζει στον δικό του μίζερο δρόμο. Αυτόν τον δρόμο που καταλήγει σε μια ανηφόρα αδύνατη για την ομάδα να την ανέβει και να κάνει το κάτι παραπάνω. Αντιθέτως ζει διαρκώς με το φόβο της κατρακύλας. Κατρακύλα που όμως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε δεν έχει καμία απολύτως σε σχέση με τις πραγματικές «κατρακύλες» που έχει βιώσει αυτός ο σύλλογος και ο κόσμος του.

ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ

Το γιατί ο Καρυπίδης είναι κόκκινο πανί για μεγάλη μερίδα του κόσμου είναι λίγο πολύ γνωστό. Η ομάδα έχει «ταβανιάσει» εδώ και καιρό και από πλευράς ιδιοκτησίας δεν γίνεται η παραμικρή κίνηση για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Το χειρότερο όμως είναι ότι αποδεδειγμένα ο τρόπος που διαχειρίζεται την ομάδα ο πρόεδρος ξανά και ξανά με πανομοιότυπο τρόπο τείνει να γίνεται το μεγαλύτερο εμπόδιο σε κάθε αχτίδα προόδου. Μέχρι και τις περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες που έχει η οικογένεια Καρυπίδη, οι χειρισμοί του προέδρου τις έχουν ξεπεράσει. Και εκεί κάπου είναι που τρελαινόμαστε όλοι μας και καταλήγουμε ατάκες του στυλ «ρε πρόεδρε λεφτά παραπάνω να βάλεις δεν έχεις το καταλαβαίνω… κάνε τουλάχιστον σωστά, οργανωμένα και με πλάνο τα βασικά και βλέπουμε πως θα πάει το έργο». Δυστυχώς όπως πορευόμαστε και αυτό το καλοκαίρι χωρίς ευρωπαϊκούς πονοκεφάλους αλλά με ένα ελλιπές ρόστερ… όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν!

Η ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Προσπερνώντας τις παρατεταμένες διοικητικές παλινωδίες, τους ευσεβείς πόθους μας και τις φρούδες ελπίδες για αλλαγή η συζήτηση και το ενδιαφέρον καταλήγει καθαρά στο αγωνιστικό. Εκεί όπου ο Γρηγορίου προσπαθεί να πατήσει πάνω στις καλές εντυπώσεις που άφησε ο ίδιος και η ομάδα στο τέλος της περσινής σεζόν και να το πάει ένα σκαλί παραπάνω. Με αυτούς που έμειναν από πέρσι, με αυτούς που ο Ρέγιες και ο Καρυπίδης έφεραν ή προσπαθούν να φέρουν στην ομάδα. Ένας προπονητής που θυμίζει λίγο Μάντζιο στο ξεκίνημα του μιας και ήρθε και παραμένει προσηλωμένος στο ρόλο του χωρίς να ασχολείται με το τι συμβαίνει στη διοίκηση, τι λέει ο κόσμος, αν οι μεταγραφές κολλάνε στο οικονομικό, αν είναι εισηγήσεις δικές του, του Ρέγιες ή του Κάρυ. Και από τη διάθεση που δείχνουν οι παίκτες από την στιγμή που ήρθε ο Γρηγορίου μάλλον έχει παρασύρει και τους παίκτες σε αυτή τη λογική. Προφανώς και υπάρχουν κενά στο ρόστερ, προφανώς και λείπουν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά από το ρόστερ. Για το χρονικό σημείο όμως που βρίσκεται η ομάδα, η διάθεση που δείχνουν οι παίκτες μας στα φιλικά είναι ευχάριστη έκπληξη. Και αυτό το τελευταίο αν πάψει να είναι έκπληξη και γίνει ο κανόνας, ίσως τελικά η χρονιά να εξελιχθεί πολύ καλύτερα από ότι περιμένουμε.

Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

Ότι και αν συμβαίνει(ή δεν συμβαίνει) σε διοικητικό επίπεδο μια ομάδα θα κατέβει επισήμως σε λίγες ημέρες στο χορτάρι για να υπερασπιστεί το σήμα και τα χρώματα του ΑΡΗ μας. Αυτή η ομάδα με τα τρανταχτά κενά στο ρόστερ, τον Γρηγορίου προπονητή και κάποιους φιλότιμους παίκτες που δείχνουν διατεθειμένοι να παλέψουν. Σε αυτή τη μάχη οι παίκτες μας, ο προπονητής και όποιος άλλος εκπροσωπεί τον κιτρινόμαυρο θεό μας δεν γίνεται να είναι μόνος. Και αν κάποια στιγμή για να προχωρήσει μπροστά αυτή η ομάδα θα πρέπει κάποιος να φύγει από το γήπεδο, σίγουρα αυτός δεν θα είναι ο κόσμος του ΑΡΗ.

ΥΓ. Γενικότερα τα φιλικά ποτέ δεν τα δίνω σημασία. Ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο όπου απουσιάζει εντελώς η σκοπιμότητα και η σκληράδα που είναι βασικοί παράγοντες του παιχνιδιού. Τόσα χρόνια όμως έχοντας δει αμέτρητα αδιάφορα φιλικά παιχνίδια κάνεις τους συσχετισμούς και διακρίνεις κάποια πραγματάκια. Η διάθεση και η συνοχή(ως ένα βαθμό) που δείχνει σε αυτά τα φιλικά η ομάδα, για την εποχή είναι αξιοσημείωτα.

Μέχρι τέλους το πάλεψε η ομάδα μας για να μην τελειώσει σήμερα η αγωνιστική σεζόν, η ΑΕΚ όμως είναι τελικά η ομάδα που θα συνεχίσει. Σε ένα Game 3  που κρίθηκε στις λεπτομέρειες, είχε ένταση, συνεχείς διακοπές, 70 βολές , διάρκεια πάνω από δυόμισι ώρες και 3 διαιτητές αρνητικούς πρωταγωνιστές. Διαιτητές που σφύριζαν με διαφορετικά κριτήρια και σε κάθε αμφιβολία την μπάλα την έδιναν στην ΑΕΚ. Ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες ο ΑΡΗΣ άγγιξε την πρόκριση, 1-2 όμως κακές αποφάσεις έκριναν το παιχνίδι.

Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ ΕΦΕΡΕ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

Με το κενό του Αντετοκούνμπο να έχει από το ξεκίνημα τις επιπτώσεις του, ο ΑΡΗΣ μπήκε μπερδεμένος αμυντικά πετυχαίνοντας ταυτόχρονα να αφήνει απροστάτευτη τη ρακέτα του και ελεύθερα τα μακρινά σουτ. Η ΑΕΚ το εκμεταλλεύτηκε και κατάφερε από το πρώτο δεκάλεπτο να χτίσει μια διψήφια διαφορά με 35-25. Σκορ που μαρτυρούσε πόσο κακοί ήμασταν στην άμυνα. Μια εικόνα που βελτιώθηκε αισθητά στο 2^ο δεκάλεπτο αλλά και πάλι υπήρχαν στιγμές που με ευκολία κατάφερνε η ΑΕΚ να ξεφεύγει στο σκορ. Ωστόσο ο ΑΡΗΣ είχε παλμό και δεν επέτρεψε το παιχνίδι να ξεφύγει από τον έλεγχο του παρά την μέτρια εικόνα του.

ΟΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΛΑΘΗ» ΤΩΝ ΔΙΑΙΤΗΤΩΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Το 3ο δεκάλεπτο είχε την ίδια γεύση σχεδόν με τα 2 προηγούμενα. Με το πλησιάζαμε, η ΑΕΚ απαντούσε πιο εύκολα από όσο έπρεπε. Άλλες φορές λόγω αδράνειας μας άλλες φορές εκμεταλλευόμενοι τα δώρα των 3 διαιτητών.   Κουλμπόκα, Μήτρου-Λονγκ και Νουά ήταν εκεί όποτε ο αντίπαλος πήγαινε να ξεφύγει αλλά αδυνατούσαμε να κρατήσουμε ένα σταθερό τέμπο μέσα στο παιχνίδι. Η ΑΕΚ από την άλλη στη μεγαλύτερη διάρκεια της 4^ης περιόδου όπου κάναμε την αντεπίθεση μας είχε κατασκηνώσει στις βολές. Από εκεί έβρισκε πόντους και μαζί με άλλα εξόφθαλμα σφαλτσοσφυρίγματα πήρε στο τέλος τη νίκη. Μια νίκη που θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει εμείς αν στο τέλος ήμασταν πιο προσεκτικοί και στις 2 πλευρές του γηπέδου.

ΤΟ ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΜΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΣΕ 4 ΔΕΚΑΛΕΠΤΑ.

Κάτι σαν ποτ πουρί ολόκληρης της χρονιάς ήταν το σημερινό παιχνίδι με την ΑΕΚ. Από εκεί η ομάδα έδειχνε χαμένη από τα αποδυτήρια, έμεινε όρθια, άντεξε σε κάθε ξέσπασμα του αντιπάλου και των 3 διαιτητών και το κυνήγησε μέχρι το τέλος. Αυτό που δεν έκανε για ακόμη μια φορά  ήταν στο πιο κρίσιμο σημείο να βρει ένα ριμπάουντ, μια κατοχή, μια καλή άμυνα, μία φάση που να γυρίσει οριστικά το ψυχολογικό βάρος στην άλλη πλευρά. Όσες φορές πήγε να το κάνει μέσα σε ελάχιστο χρόνο σχεδόν από μόνος του ξαναέμενε πίσω. Το τι θα γινόταν αν το επέτρεπαν οι 3 διαιτητές δεν το ξέρουμε. Πιθανόν να κερδίζαμε αλλά ίσως και να το χάναμε μέσα από τα χέρια μας. Γιατί αυτό που έδειξε σήμερα η ομάδα, αυτά τα τόσα διαφορετικά πρόσωπα στο ίδιο παιχνίδι ήταν ο ΑΡΗΣ που παρακολουθήσαμε όλη τη χρονιά. Μέχρι αυτό το σημείο μπόρεσε να το πάει το καράβι ο Μίλιτσιτς. Ως εδώ τραβάνε κουπί αυτοί οι παίκτες. Δεν θα τους «κακολογήσουμε» για το σημερινό μιας και η ομάδα μαζί με τον κόουτς τα έδωσε όλα. Αυτό το έργο που είδαμε σήμερα το ξαναείδαμε πολλές φορές και για αυτό υπάρχουν υπεύθυνοι. Υπεύθυνοι που θα πρέπει να αποχωρήσουν και υπεύθυνοι που θα πρέπει να διδαχθούν από όλα όσα διαδραματίστηκαν φέτος.

ΤΟ ΗΘΕΛΕ, ΤΟ ΠΑΛΕΨΕ, ΤΟΥ ΤΟ ΣΤΕΡΗΣΑΝ

Τα έδωσε όλα η ομάδα σήμερα και για λίγο δεν έδωσε παράταση στην καψούρα μας. Δύσκολα όμως να το πετύχαινε όταν απέναντι του είχε 3 αποφασισμένους διαιτητές που έσπρωχναν την ΑΕΚ με κάθε ευκαιρία. Ναι, ακόμη και έτσι μπορούσε αλλά.. λίγο πολύ κάπως έτσι μας συνήθισε ο φετινός ΑΡΗΣ. Καλή η προσπάθεια αλλά όχι αρκετή. Για αυτό και από νωρίς νωρίς με την πορεία της μας κόλλησε το μυαλό στην επόμενη χρονιά. Μια επόμενη χρονιά γεμάτο προσδοκίες που θα αναμένουμε με ανυπομονησία.

ΥΓ, Τι παράσταση δώσατε πάλι ρε ανθρωπάκια με τα γκρι;

ΥΓ2. Τέλειωσε και η φετινή περίεργη χρονιά. Όχι όπως θα θέλαμε αλλά κακά τα ψέματα από πολύ νωρίς στη σεζόν για κάτι τέτοιο μας είχε προετοιμάσει… Καιρός να περάσουν οι «συναισθηματισμοί» σε 2^η μοίρα και η αγωνιστική επιτυχία της ομάδας σε πρώτη μοιρά, ξανά, όπως παλιά!

Με διαφορετικά μυαλά σε σχέση με το παιχνίδι της Πέμπτης αγωνίστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα και αν και ζορίστηκε, στο τέλος κατάφερε να κερδίσει την μαχητική ΑΕΚ με 90-81 και να φέρει τη σειρά στα ίσια. Αντίβαρο στο ρεκόρ καριέρας του Χαραλαμπόπουλου(30 πόντοι) ήταν ο εξαιρετικός Τζόουνς με 28 πόντους που μαζί με τον σταθερά καλό Νουά(14 πόντους – 12 ριμπάουντ) οδήγησαν την ομάδα στη νίκη. «Ζέστανε» η ομάδα τον κόσμο μετά την ξενέρωτη εμφάνιση στο πρώτο παιχνίδι που με τη λήξη του αγώνα απαίτησε την νίκη πρόκριση στο κλειστό των Άνω Λιοσίων.

ΑΡΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ

Σε αντίθεση με το πρώτο παιχνίδι, ο ΑΡΗΣ μπήκε πιο έτοιμος, πιο ζεστός και κυρίως πιο αποφασισμένος να παλέψει. Με τον Χάρελ, τον Φόρεστερ και τον Άντζουσιτς να δίνουν λύσεις προσπάθησε να ελέγξει τον ρυθμό αλλά έπεσε πάνω στον Χαραλαμπόπουλο.  Όσο και αν προσπαθούσαν οι παίκτες μας σε άμυνα και επίθεση, αντίδοτο για τον on-fire Χαραλαμπόπουλο δεν έβρισκαν. Το 25-23 του πρώτου δεκαλέπτου και το ελαφρύ προβάδισμα με 52-49 έδειχνε από την μια την αποφασιστικότητα μας αλλά από την άλλη φανέρωνε και την αδυναμία να σταματήσουμε τον Χαραλμπόπουλο και να κλείσουμε τους χώρους στον Μπράουν που κάρφωνε με κάθε ευκαιρία στο καλάθι μας.

Ο ΤΖΟΟΥΝΣ ΣΥΜΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ

Για καλή μας τύχη ο Τζόουνς ήταν απάντηση μας στην «βραδιά καριέρας» του Χαραλαμπόπουλου και ήταν ο παίκτης που είτε με τους πόντους είτε με τις ασίστ κρατούσε την ομάδα ακόμη και όταν η ΑΕΚ μας προσπέρασε με 71-72. Σε εκείνο το σημείο ο Αντετοκούνμπο έκανε αισθητή την παρουσία του και στις 2 πλευρές του γηπέδου, ο Μήτρου Λόνγκ φώναξε παρών, ο Κουλμπόκα έβαλε το μεγάλο σουτ και το παιχνίδι έγειρε προς την πλευρά μας. Ο Τζόουνς ξαναπήρε το τιμόνι στα χέρια του και με ασφάλεια μας οδήγησε μέχρι το τέλος στη νίκη.

ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΛΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΑΒΑΝΤΑΖ ΠΡΟΚΡΙΣΗΣ

Στο πρώτο ματς ο ΑΡΗΣ είχε έναν τεράστιο Νουά αλλά δεν μπήκε ποτέ στο πνεύμα της αναμέτρησης. Σήμερα είχε από την αρχή με την απαιτούμενη ένταση και κυρίως είχε περισσότερους παίκτες να στηρίξουν τον «μπροστάρη» της βαρδιάς Τζόουνς. Ο Τζόουνς δεν έκανε απλώς καλό παιχνίδι αλλά πήρε κυριολεκτικά τη ομάδα στις πλάτες του αφυπνίζοντας ως ένα βαθμό και τους υπόλοιπους με την απόδοση του. Ο Άντζουσιτς έδωσε λύσεις, ο Κουλμπόκα είχε κρύο αίμα στα κρίσιμα και ο Νουά ήταν ξανά εκεί παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε με την άμυνα του Γκρέι. Μέχρι και ο Αντετοκούνμπο έκανε αισθητή την παρουσία του αν και για ακόμη ένα παιχνίδι ήταν μετριότατος.

Το πιο σημαντικό από όλα όμως είναι ότι σήμερα ο ΑΡΗΣ έδειξε μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία. Δεν έδειξε συμβιβασμένος με την 5^η θέση, πάλεψε και κέρδισε χωρίς καν να πιάσει μια σπουδαία απόδοση. Και αυτό είναι κάτι που αλλάζει όλη την αίσθηση της σειράς. Πλέον η ομάδα δείχνει ικανή να εκμεταλλευτεί το ψυχολογικό αβαντάζ που απέκτησε σήμερα και αυτό που δεν έκανε στο πρώτο παιχνίδι όπου οι συνθήκες έμοιαζαν ιδανικές, να το κάνει με πιο δύσκολο τρόπο στο τρίτο και καθοριστικό παιχνίδι της σειράς.

ΕΒΓΑΛΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ

Με την πλάτη στον τοίχο και την «νερόβραστη» εμφάνιση της Πέμπτης να την βαραίνει… πάτησε στο παρκέ η ομάδα μας, στο τέλος όμως ήταν αυτή που χαμογέλασε και πλέον κοιτάζει τον «τελικό» της 25^ης  Μαΐου με άλλη ματιά. Ο Τζόουνς έκανε τη διαφορά με 28 πόντους και μαζί με το double-double του  Νουά και τα καθοριστικά τρίποντα του Κουλμπόκα έδωσαν παράταση στην χρονιά.  Το τι θα γίνει στο Game 3 κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει με αυτόν τον απρόβλεπτο ΑΡΗ. Το σημαντικό είναι η ομάδα να δείξει την ίδια διάθεση με σήμερα και όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ, πάμε να τους τελειώσουμε τώρα!

Την 5^η συνεχόμενη νίκη του στα πλέιοφς 5-8 πέτυχε η ομάδα μας κόντρα στο Λεβαδειακό κατακτώντας με αυτό το εμφατικό 3-0 την 5^η θέση στην τελική κατάταξη του πρωταθλήματος. Μια 5^η θέση που δεν προσφέρει το ευρωπαϊκό εισιτήριο(όπως άλλες χρονιές) αλλά διατηρεί τον ΑΡΗ στην «βάση» σύμφωνα με τα μπάτζετ και τη δυναμική των ανταγωνιστών του για τις υψηλότερες θέσεις. Η ομάδα έκανε το χρέος της σε αυτή τη σειρά των αγώνων, αυτό όμως που κυριαρχεί στο μυαλό όλων μας εδώ και καιρό είναι το τι μέλλει γενέσθαι την επόμενη ημέρα.

ΠΡΟΣΗΛΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥ

Ο Γρηγορίου εδώ και καιρό έχει βρει το σημείο επαφής με τους παίκτες του, η ομάδα έχει σε αυτή τη σειρά αγώνων μια συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα στην οποία και σήμερα παρέμεινε πιστός από το ξεκίνημα του αγώνα. Είχε κατοχή, είχε πρωτοβουλία, είχε περισσότερη διάθεση να επιτεθεί και να φτιάξει από νωρίς τις προϋποθέσεις για να προηγηθεί. Κουαμέ, Ράτσιτς, Γκαρέ και πάλι Κουαμέ είχαν σημαντικές ευκαιρίες για να κάνουν το 1-0, το δοκάρι και ο γκολκίπερ του Λεβαδειακού κράτησαν το μηδέν. Και όσο το γκολ δεν ερχόταν δυσάρεστες μνήμες από την κανονική διάρκεια της χρονιάς τριγυρνούσαν στη σκέψη μας. Ευτυχώς στην καλή στιγμή του Λεβαδειακού δεν έγινε το 0-1 και ισορροπίες παρέμειναν σταθερές με τον ΑΡΗ μας να έχει τον πρώτο λόγο.

ΚΑΝΤΕΒΕΡΕ Η «ΧΡΥΣΗ ΑΛΛΑΓΗ» ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΠΕΡΕΘ

Αυτό έλειπε από την ομάδα τόσο στο πρώτο ημίχρονο όσο και στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου δεν ήταν οι ευκαιρίες μιας και είχαμε μπόλικες… αλλά ο παίκτης που θα τις μετουσιώσει σε γκολ.  Και αυτός όπως αποδείχθηκε ήταν ο Καντεβέρε που με το που πέρασε ως αλλαγή στην πρώτη ευκαιρία που του δόθηκε έκανε με κεφαλιά το 1-0 μετά από γλυκιά σέντρα του Γιαννιώτα. Ο ζεστός Καντεβέρε δεν σταμάτησε εκεί. Στο 72’ έδωσε την ασίστ στον Πέρεθ για να πετύχει το πρώτο του γκολ στη χρονιά με ένα πολύ ωραίο διαγώνιο σουτ.  Ένας Πέρεθ από τον οποίο περιμέναμε πολλά περισσότερα από 1 γκολ στο τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς. Περιμέναμε περισσότερα γκολ όπως και περισσότερες ασίστ σαν και αυτή που έδωσε 80’ στον Καντεβέρε για να γράψει το τελικό 3-0. Μια επιβλητική νίκη που όμως θα μπορούσε να είχε πάρει διαφορετική τροπή αν ο Αθανασιάδης δεν φώναζε βροντερό παρών τις ελάχιστες φορές που χρειάστηκε.

ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕΒΕΡΕ

Με 2 γκολ και μία ασίστ  και το πρώτο γκολ σε ένα χρονικό σημείο όπου η ομάδα έμοιαζε να έχει κολλήσει, ο Καντεβέρε έβαλε την υπογραφή του στη σημερινή νίκη. Σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια των πλέιοφς ήταν σοβαρός, συγκεντρωμένος και με αποφασιστικότητα κυνηγούσε τη νίκη από το πρώτο λεπτό. Σήμερα αν και είχαμε τις ευκαιρίες από νωρίς ζοριστήκαμε να βρούμε το γκολ αλλά από την στιγμή που το βρήκαμε όλα έγιναν εύκολα. Και για να γίνει εύκολο το παιχνίδι, όλοι έβαλαν το λιθαράκι τους.

Αν όμως δούμε αυτή τη σειρά των αγώνων ξεχωριστά και ψάχνουμε για πρωταγωνιστή αυτός δικαιωματικά είναι ο Γρηγορίου. Που όπως αθόρυβα ήρθε σε έναν άχαρο ρόλο σε μια άκρως δυσάρεστη κατάσταση, έτσι αθόρυβα με τη δουλειά και τον τρόπο του κατάφερε να συμμαζέψει το αγωνιστικό χάλι και να παρακινήσει τους παίκτες του να τελειώσουν την χρονιά με αξιοπρέπεια. Γιατί ο κανόνας σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας και η ολική αγωνιστική διάλυση.  Με τον Γρηγορίου στο τιμόνι όμως η έκπληξη ήταν ευχάριστη και αυτό θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.

ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ

Κάτι σαν απολογία… για τη βασανιστική κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ήταν αυτή η σειρά των πλέιοφς με τον Γρηγορίου και τους παίκτες στο τέλος να κατακτούν την 5^η θέση και να κρατάνε τα προσχήματα. Και όσο αδιάφορο και αν φαντάζει το συγκεκριμένο επίτευγμα αν γυρίσουμε λίγο πίσω το χρόνο θα θυμηθούμε ότι πριν την έναρξη των πλέιοφς τίποτε δεν έδειχνε ότι ο ΑΡΗΣ στην κατάσταση που βρισκόταν ήταν ικανός για να κάνει 5 συνεχόμενες νίκες σε αυτή τη σειρά των αγώνων. Και για αυτή την αλλαγή αξίζει ένα μπράβο ο Γρηγορίου και οι παίκτες του που όχι μόνο δεν πέταξαν λευκή πετσέτα αλλά αντιθέτως παρουσίασαν ένα αισθητά βελτιωμένο σύνολο. Κάπως έτσι με αυτό το 3-0 προσπέρασε στο φινάλε του πρωταθλήματος το «θαύμα της Λιβαδειάς». Πλέον αναμένουμε να ακούσουμε τα πιο ουσιαστικά, τα πιο ευχάριστα.

ΥΓ. Με τα σημερινά δεδομένα και εφόσον το μπάτζετ παραμείνει στα ίδια ή και χαμηλότερα επίπεδα(όπως ακούγεται), αν η επιλογή προπονητή γίνει από τον «κάδο ανακύκλωσης» της εγχώριας αγοράς τότε η λογική λέει ότι ο Γρηγορίου την αξίζει την ευκαιρία του.

Ένας εκνευριστικά ανέτοιμος και εκτός πνεύματος αγώνα ΑΡΗΣ, γνώρισε την ήττα από την ΑΕΚ και σπατάλησε μια ιδανική ευκαιρία για να φέρει την υπόθεση πρόκριση στο Nick Galis Hall. Μπερδεμένος προπονητής, μπερδεμένοι παίκτες, μπερδεμένοι διαιτητές… και ένας Νουά να σταματάει στους 31 πόντους πραγματοποιώντας μια σπουδαία εμφάνιση χωρίς αντίκρισμα.  Σε ένα παιχνίδι που εύκολα θα μπορούσαμε να κερδίσουμε αν πιάναμε έστω μια μέτρια απόδοση. Δυστυχώς όμως σε ένα ακόμη κρίσιμο παιχνίδι η ομάδα παρουσιάστηκε κατώτερη των περιστάσεων. Τι προλαβαίνει να αλλάξει μέχρι την Κυριακή θα μας το δείξουν ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του.

ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΕΜΠΡΟΣ ΕΝΑ ΑΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ

Σε ένα παιχνίδι που ξεκίνησε με πολύ κακό ρυθμό οι αντίπαλοι μας  μπήκαν καλύτερα και προηγήθηκαν με 9-2. Με τον Χάρελ όμως και τον Φόρεστερ που πέρασε δυναμικά από τον πάγκο κατάφερε να ισορροπήσει το δεκάλεπτο με 17-17 παρόλο που συνολικά ήμασταν κακοί.

Στο 2^ο  δεκάλεπτο ο αγώνας άνοιξε περισσότερο, οι δύο ομάδες βρήκαν ρυθμό και το σκορ ανέβηκε με την ΑΕΚ να βρίσκει πόντους από μακριά και τον ΑΡΗ να τα επιτρέπει χωρίς πίεση. Η ΑΕΚ προσπαθούσε να ξεφύγει στο σκορ αλλά ο Νουά κρατούσε την ομάδα όρθια μέσα στο παιχνίδι. Και μαζί με τις ελάχιστες βοήθειες που έπαιρνε από τους συμπαίκτες του  ήταν αρκετό για να κλείσει το ημίχρονο

Και το 2^ο ημίχρονο κύλησε ακριβώς στο ίδιο μοτίβο. Οι αντίπαλοι μας να προσπαθούν να κλειδώσουν τη νίκη από νωρίς και ο Νουά να αντιστέκεται. Το 75-60 στις αρχές του 4^ου δεκαλέπτου έμοιαζε με κάτι φυσιολογικό αλλά κάπου εκεί την ΑΕΚ την έπιασαν τα ψυχολογικά της. Ο ΑΡΗΣ με μπροστάρη και πάλι τον Νουά έκανε την αντεπίθεση του, μείωσε στο 82-79 κυνήγησε την ολική ανατροπή. Στο τέλος όμως τόσο οι κακές αποφάσεις των διαιτητών όσο και των παικτών και του προπονητή μας οδήγησαν στην ήττα.

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ

Ο ΑΡΗΣ πήγε στα Λιόσια για να ψάξει το break αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα έμοιαζε περισσότερο να ψάχνει τα πατήματα του μετά την αγωνιστική απραξία . Κατώτεροι του αναμενομένου ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του. Το πως προετοιμάστηκε η ομάδα πνευματικά και τακτικά μόνο οι ίδιοι το ξέρουν. Η εικόνα όμως έδειχνε ότι εκτός του Νουά οι περισσότεροι ήταν ακόμη σε κατάσταση «διακοπής».  Το ότι ακόμη και έτσι μπορούσαμε να κερδίσουμε απλά φανερώνει την κακή κατάσταση που ήταν σήμερα η ΑΕΚ. Όταν όμως τους αφήνεις σε όλο τον αγώνα να σουτάρουν ανενόχλητοι, δεν τους τρέχεις ή δεν τους πιέζεις για να κουραστούν τότε δεν έχεις τύχη για τίποτε παραπάνω πέρα από τις εντυπώσεις που αφήνει το τελικό 87-81. Επί της ουσίας δεν είδαμε τίποτα διαφορετικό από όλα εκείνα τα παιχνίδια που σήμαιναν κάτι. Ανέτοιμη ομάδα, κακές αποφάσεις, κακή διαχείριση και έλλειψη αποφασιστικότητας.

ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΡΕΪΚ

Σπουδαία ευκαιρία για το μπρέικ έχασε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στο κλειστό των Άνω Λιοσίων όπου γνώρισε την ήττα με 87-81.  Κόντρα σε μια ομάδα άδεια από ενέργεια και ψυχικά αποθέματα ο ΑΡΗΣ μας παρουσιάστηκε άνευρος, μπερδεμένος και ανέτοιμος για αυτό το κρίσιμο παιχνίδι. Όαση στην έρημο ο Νουά με 31 πόντους(12 στα 16 σουτ) που ώρες ώρες έμοιαζε να παλεύει μόνος του. Επόμενο ραντεβού, την ερχόμενη Κυριακή στο Nick Galis Hall. Εκεί που θα πρέπει να δούμε έναν πολύ καλύτερο και πιο αποφασιστικό ΑΡΗ από αυτόν που παρακολουθήσαμε σήμερα.

ΥΓ. Όταν η «περιρρέουσα ατόμσφαιρα» σου λέει ότι η 5^η θέση είναι επιτυχία λογικό είναι και ο παίκτης αυτή τη διακοπή πριν το σημερινό παιχνίδι να την δει αντί για προετοιμασία για τα πλέιοφς ως  ευκαιρία για μίνι διακοπές. Μακάρι από του χρόνου να εκλείψουν οι «επιμέρους στόχοι» και οι «επιτυχίες με υπότιτλους».