3 μήνες περάσανε από το πρώτο ραντεβού των παικτών ενόψει της φετινής αγωνιστικής σεζόν και όμως για ακόμη ένα παιχνίδι η αγαπημένη μας ομάδα κατάφερε να επιβεβαιώσει όλους τους ανησυχούντες, όλους τους γκρινιάρηδες, όλους τους προβληματισμένους Αρειανούς που από το χτίσιμο του νέου ΑΡΗ έβλεπαν λανθασμένες κινήσεις, περίεργες αποφάσεις και πλάνα πέρα από κάθε λογική. 3η αγωνιστική κόντρα σε 3 βατούς αντιπάλους και ο απολογισμός είναι μόλις 2 βαθμοί και ΜΗΔΕΝ γκολ ενεργητικό. Και αν συνυπολογίσουμε ότι τα 2 από τα 3 παιχνίδια ήταν μέσα στο σπίτι μας όπου ευελπιστούσαμε φέτος να μην δούμε κάτι ανάλογο με πέρσι όπου χάσαμε 22 ολόκληρους βαθμούς  τότε σίγουρα μιλάμε για ένα κάκιστο ξεκίνημα εκ διαμέτρου αντίθετο από αυτό που περιμέναμε. Το λυπηρό είναι ότι υπάρχουν και χειρότερα και τα χειρότερα έχουν να κάνουν με τούς φόβους που είχαμε εξ αρχής σχετικά με τις συμπεριφορές κάποιων παικτών και τις ανόητες κόκκινες κάρτες με τον Σολτάνι να κάνει την αρχή, τον Καστίγιο να δίνει συνέχεια σήμερα και τον Γιάκομπ να μοιάζει ο επόμενος στην λίστα... Και όπως συνηθίζω έτσι και αυτήν την φορά δεν θα μείνω απλά  στο τελικό αποτέλεσμα αλλά στην απαράδεκτη εμφάνιση που μετά το "κάζο" του Ατρομήτου και τις 3 εβδομάδες προετοιμασίας παίκτες και προπονητής συνέχισαν τον χαβά τους. Σαν να μην άλλαξε τίποτε. Σαν να μην ενοχλήθηκε κανείς από την εντός έδρας ήττα με τον Ατρόμητο και δεν υπήρχε λόγος να προσπαθήσουν έστω λίγο παραπάνω για να κάνουν το αυτονόητο κόντρα σε έναν αντίπαλο σαν την Ξάνθη που αν και απείλησε αρκετές φορές δεν έδειξε κάτι το εξαιρετικό. Με μόλις 2-3 παίκτες σε κάθε αντεπίθεση που είχανε όμως την απαραίτητη ενέργεια, ταχύτητα, ποδοσφαιρική ευφυΐα ώστε  να κάνουν άνω κάτω την άμυνα μας σε τέτοιο βάθμο ώστε να αναγκάσουν τον  Βελλίδη να πραγματοποιήσει την καλύτερη του εμφάνιση με τα χρώματα της ομάδος μας. Φυσικά για να κάνουν τόσες σημαντικές φάσεις οι επιθετικοί της Ξάνθης θα πρέπει να τους δώσουμε εμείς το δικαίωμα κάτι που κάναμε από το 15΄και μετά σχεδόν σε κάθε φάση. Δεν ξέρω αν το πρόβλημα μπορεί να εντοπιστεί  συγκεκριμένα στην κακή εμφάνιση του Μίσελ για ακόμη ένα παιχνίδι, στην μόνιμη λανθασμένη αντίληψη του Παπαζαχαρία που σαν δεξί μπακ αντι να πηγαίνει και προς την μπάλα διαρκώς δίνει χώρους, στον Νέτο που χάνεται στον ρόλο που του αναθέτει ο Τσιώλης, στην ανυπαρξία των αμυντικών χαφ ή στην αδυναμία των Λαζαρίδη και Ντίκο να μην μπορούν να καλύψουν όλους τους υπόλοιπους ή είναι απλά η γενική λειτουργία της ομάδος που θέλει πάρα πολύ χρόνο ακόμη μέχρι να δέσει αλλά η άμυνα μας ήταν μονίμως υπό σύγχηση. Κάτι ανάλογο ισχύει και για την επιθετική λειτουργία της ομάδος όπου με έναν τραγικά αργό τρόπο ανάπτυξης, χωρίς καθόλου κάθετες πάσες, με εκνευριστική εμμονή στο παιχνίδι από τα πλάγια και με τους περισσότερους παίκτες να μην έχουν την διάθεση να κινηθούν έξυπνα χωρίς την μπάλα για 75' ήμασταν σχεδόν ανύπαρκτοι. Ακόμη και αυτά τα 15' όπου η ομάδα μας δημιούργησε ευκαιρίες πάλι η μπάλα δεν κατέληξε στα δίχτυα κάτι όχι και τόσο πρωτόγνωρο για τον ΑΡΗ τον τελευταίων ετών... Όλοι το ξέραμε το πρόβλημα στο τελείωμα των φάσεων και όλοι περιμέναμε με αγωνία την λύση που ούτε σήμερα κατάφερε να δώσει ο φιλότιμος Γιάκομπ που παρόλα αυτά άφησε θετικές εντυπώσεις και έδειξε ότι όταν βρει ρυθμό θα βοηθήσει πολύ. Αν θέλουμε να κρατήσουμε κάτι θετικό από την σημερινή απογοήτευση αυτό είναι σίγουρα η παρουσία του Βελλίδη όπου σε τουλάχιστον  3-4 δύσκολες φάσεις είχε εξαιρετικές τοποθετήσεις και αντιδράσεις και έσωσε κυριολεκτικά την ομάδα μας κάτι που δείχνει ότι το "πρόβλημα" που προέκυψε με τον Μ.Σηφάκη μάλλον θα περάσει απαρατήρητο.  Ούμπιντες και Ακόστα με δεδομένο ότι ήρθαν πριν λίγες  ημέρες κρίνονται ως θετικοί αλλά σίγουρα περιμένουμε να βοηθήσουν περισσότερο.  Κατά τα άλλα θα συμφωνήσω με τον κ.Τσιώλη ότι η ευθύνη για αυτήν την εικόνα είναι του προπονητή. Φυσικά και έχει τεράστια ευθύνη ο Τσιώλης όταν μετά από 3 μήνες προετοιμασία  με την ομάδα , με τόσα φιλικά παιχνίδια, με 35 παίκτες περίπου ρόστερ αναγκάζεται και ρίχνει στην μάχη ανέτοιμους παίκτες σαν τον Γιάκομπ και παίκτες που μετράνε μερικά 24ώρα στον σύλλογο και να βάζει τον Φατί σέντερ φορ, τον Καπετάνο αριστερό μπακ,  τότε μάλλον στο καλοκαιρινό πλάνο που σχεδίαζε την ομάδα έπεσε πάνω καφές και όλα έγιναν άνω κάτω...  Κάπως έτσι μάλλον εξελίσσονται τα πράγματα όταν σε όλα λες ναι, δεν πιέζεις για παίκτες και συνεχώς δικαιολογείς τα αδικαιολόγητα. Το θέμα είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν όλοι που αποτελούν τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ ότ
ι περιμένουμε να δούμε στο γήπεδο μια ομάδα αντάξια του κόσμου στην κερκίδα. Δεν μας νοιάζει αν ο Τσιώλης εξελιχθεί σε κορυφαίο προπονητή στην Ελλάδα ή  αν ο Καστίγιο ξαναβρεί τον καλό του εαυτό. Δεν μας νοιάζει ποιος θα γωνιστεί βασικός, ποιος θα είναι στον πάγκο και ποιος θα είναι εκτός αποστολής. Δεν μας νοιάζει ούτε στο ελάχιστο ποιος θα στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Μας νοιάζει όμως να δούμε ποδοσφαιριστές μαχητές, να ιδρώνουν την φανέλα, να αρπάζουν την ευκαιρία απο τα μαλλιά και κάτω από τις οδηγίες ενός "καπετάνιου"¨στην άκρη του πάγκου να μας κάνουν να αισθανόμαστε υπερήφανοι.  Το αποτέλεσμα δεν παίζει σχεδόν κανένα ρόλο μιας και τα ματάκια μας δεν μπορεί να τα κοροϊδέψει κανείς... Υπομονή, υπομονή, υπομονή μέχρι να δούμε πάλι έναν νέο ΑΡΗ, με καινούργια 11αδα και εντελώς διαφορετικό αγωνιστικό πρόσωπο...Αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο τώρα, αναγκαστικά θα κάνουμε υπομονή...