Τα τελευταία χρόνια αυτά που μας απασχολούν στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ είναι κυρίως οι συνελεύσεις, οι ψηφοφορίες, οι δημόσιοι λόγοι, οι δικαστικές αποφάσεις και άλλα όπου σε συνδυασμό με τις τραγικές επιδόσεις της ομάδος μας πάνω στο χόρτο οι πραγματικά ποδοσφαιρικές στιγμές περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Έστω και υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι και κάποιες ξεχωριστές στιγμές όπως το κλάμα του Παπαζαχαρία και του Οικονομόπουλου, την ώθηση που μας έδωσε ο Αγκάνθο για να κάνουμε την αντεπίθεση μας αλλά και το πάθος του Α.Τάτου που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην σωτηρία της ομάδος μας την περσινή χρονιά.
Ένας λοιπόν από τους ανθρώπους που κατάφερε πολύ γρήγορα να γίνει ένα με όλο τον κόσμο του ΑΡΗ και να πείσει άπαντες ότι ήρθε για να παλέψει μέχρι τέλους μαζί μας στο πλευρό του ΑΡΗ ήταν ο Σούλης Παπαδόπουλος. Οι περισσότεροι από εμάς όπως συνηθίζουμε λόγω της γνωστής Αρειανής ανωτερότητας δεν τον υποδεχθήκαμε με τον καλύτερο τρόπο. Σχόλια όπως "γίναμε και επίσημα Προοδευτική", "βρήκαμε από τώρα τον προπονητή για να μας ανεβάσει από τη Β" και άλλα πολλά ήταν αυτά που έβγαιναν προς τα έξω. Σχόλια όχι και τόσο άδικα μιας και στο μυαλό του Αρειανού ο προπονητής που θα κάτσει στον πάγκο θα πρέπει να έχει ένα αντάξιο βιογραφικό του μεγέθους του συλλόγου και του κόσμου του. Κάτι που όπως ελάχιστες φορές τηρήθηκε κατά το παρελθόν έτσι και στην περίπτωση του Σ.Παπαδόπουλου το βιογραφικό δεν έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο. Παρόλα αυτά η μεγαλύτερη μαγκιά που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος που του ασκείται σκληρή κριτική είναι να διαψεύσει με πράξεις τους επικριτές του. Αυτό λοιπόν κατάφερε να κάνει πέρσι ο Παπαδόπουλος και αυτό παρακαλάμε όλοι οι Αρειανοί να κάνει και φέτος. Στις διάφορες συνεντεύξεις που έδωσε μετά την αποχώρηση του δύο πράγματα μπορούσες να διακρίνεις. Το παράπονο του για τον τρόπο που έφυγε από την ομάδα αλλά και την τεράστια επιθυμία του να επιστρέψει για να αποδείξει και πάλι ότι αξίζει να βρίσκεται σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ. Όταν λοιπόν προτού έρθει είχε δηλώσει αρκετές φορές ευθαρσώς ότι αν ήταν αυτός η ομάδα θα διεκδικούσε την είσοδο της στα πλέιοφς λογικό ήταν να μην επαναλάβει τα ίδια λόγια μιας και η κατάσταση της ομάδος πλέον είναι τραγική. Έστω και έτσι όμως μίλησε πρώτα για το "ανέβασμα" των παικτών που ήδη υπάρχουν στο ρόστερ αλλά και για μεταγραφές ουσίας που θα βοηθήσουν και τους υπόλοιπους να αποδώσουν καλύτερα. Όσο για τον Μιλίνκοβιτς νομίζω ότι τα λόγια είναι περιττά. Όταν έχεις να λύσεις ένα πρόβλημα με πολύπλοκους αριθμούς και προσπαθείς και ξαναπροσπαθείς χωρίς να τα καταφέρνεις, ανεξάρτητα από το αν το κομπιουτεράκι που σου δώσανε δεν έχει μπαταρία το πρόβλημα θα πρέπει να λυθεί. Αφού δεν μπορεί ο Μιλίνκοβιτς, καιρός είναι δοκιμάσει κάποιος άλλος.
Μετά λοιπόν και την αναμενόμενη μετά την χθεσινή ήττα αντικατάσταση του προπονητή αλλά και τον ορισμό της νέας διοίκησης υπάρχει άλλος αέρας στην ομάδα. Ο φόβος για "τρύπημα" εκ των έσω έχει φύγει και άπαντες έχουν πεισθεί ότι πλέον υπάρχουν οι άνθρωποι που θα προσπαθήσουν να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα ώστε ο ΑΡΗΣ να σωθεί. Φυσικά με τη μεταγραφική περίοδο να πλησιάζει, τα λόγια είναι πολύ πιο εύκολο να γίνουν πράξεις. Δανεικοί, ελεύθεροι, κάτω των 24, με λεφτά, χωρίς λεφτά, με υποσχέσεις, με νέα χρέη ή οτιδήποτε άλλο όταν μιλάμε για την επιβίωση του ΑΡΗ όλα αυτά είναι περιττά. Η ομάδα φωνάζει ότι χρειάζεται ενίσχυση και δυστυχώς αντί να δυναμώνει ο κ.Ηλιάδης φρόντισε να την αποδυναμώσει και άλλο. Φέρτε πίσω Πουλίδο, Ουντότζι, Έλσνερ, Ίμπε γιατί δεν περισσεύει κανείς. Να σώσουμε τον ΑΡΗ και μετά όλοι μαζί θα στραβοστομιάσουμε και oποιανού η φάτσα δεν μας αρέσει θα φωνάξουμε τον "πούλο ρε". Ώς τότε όλοι στο πλευρό της νέας διοίκησης, του νέου προπονητή και των παικτών που σίγουρα μπορούν να δώσουν πολλά παραπάνω. Κάθε παιχνίδι από εδώ και πέρα ένας τελικός!