Τα τελευταία χρόνια αυτά που μας απασχολούν στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ είναι κυρίως οι συνελεύσεις, οι ψηφοφορίες, οι δημόσιοι λόγοι, οι δικαστικές αποφάσεις και άλλα όπου σε συνδυασμό με τις τραγικές επιδόσεις της ομάδος μας πάνω στο χόρτο οι πραγματικά ποδοσφαιρικές στιγμές περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Έστω και υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι και κάποιες ξεχωριστές στιγμές όπως το κλάμα του Παπαζαχαρία και του Οικονομόπουλου, την ώθηση που μας έδωσε ο Αγκάνθο για να κάνουμε την αντεπίθεση μας αλλά και το πάθος του Α.Τάτου που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην σωτηρία της ομάδος μας την περσινή χρονιά. 

Ένας λοιπόν από τους ανθρώπους που κατάφερε πολύ γρήγορα να γίνει ένα με όλο τον κόσμο του ΑΡΗ και να πείσει άπαντες ότι ήρθε για να παλέψει μέχρι τέλους μαζί μας στο πλευρό του ΑΡΗ ήταν ο Σούλης Παπαδόπουλος. Οι περισσότεροι από εμάς όπως συνηθίζουμε λόγω της γνωστής Αρειανής ανωτερότητας δεν τον υποδεχθήκαμε με τον καλύτερο τρόπο. Σχόλια όπως "γίναμε και επίσημα Προοδευτική", "βρήκαμε από τώρα τον προπονητή για να μας ανεβάσει από τη Β" και άλλα πολλά ήταν αυτά που έβγαιναν προς τα έξω. Σχόλια όχι και τόσο άδικα μιας και στο μυαλό του Αρειανού  ο προπονητής που θα κάτσει στον πάγκο θα πρέπει να έχει ένα αντάξιο βιογραφικό του μεγέθους του συλλόγου και του κόσμου του. Κάτι που όπως ελάχιστες φορές τηρήθηκε κατά το παρελθόν έτσι και στην περίπτωση του Σ.Παπαδόπουλου το βιογραφικό δεν έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο. Παρόλα αυτά η μεγαλύτερη μαγκιά που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος που του ασκείται σκληρή κριτική είναι να διαψεύσει με πράξεις τους επικριτές του. Αυτό λοιπόν κατάφερε να κάνει πέρσι ο Παπαδόπουλος και αυτό παρακαλάμε όλοι οι Αρειανοί να κάνει και φέτος. Στις διάφορες συνεντεύξεις που έδωσε μετά την αποχώρηση του δύο πράγματα μπορούσες να διακρίνεις. Το παράπονο του για τον τρόπο που έφυγε από την ομάδα αλλά και την τεράστια επιθυμία του να επιστρέψει για να αποδείξει και πάλι ότι αξίζει να βρίσκεται σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ. Όταν λοιπόν προτού έρθει είχε δηλώσει αρκετές φορές ευθαρσώς ότι αν ήταν αυτός η ομάδα θα διεκδικούσε την είσοδο της στα πλέιοφς λογικό ήταν να μην επαναλάβει τα ίδια λόγια μιας και η κατάσταση της ομάδος πλέον είναι τραγική. Έστω και έτσι όμως μίλησε πρώτα για το "ανέβασμα" των παικτών που ήδη υπάρχουν στο ρόστερ αλλά και για μεταγραφές ουσίας που θα βοηθήσουν και τους υπόλοιπους να αποδώσουν καλύτερα. Όσο για τον Μιλίνκοβιτς νομίζω ότι τα λόγια είναι περιττά. Όταν έχεις να λύσεις ένα πρόβλημα με πολύπλοκους αριθμούς και προσπαθείς και ξαναπροσπαθείς χωρίς να τα καταφέρνεις, ανεξάρτητα από το αν το κομπιουτεράκι που σου δώσανε δεν έχει μπαταρία το πρόβλημα θα πρέπει να λυθεί. Αφού δεν μπορεί ο Μιλίνκοβιτς, καιρός είναι δοκιμάσει κάποιος άλλος.

Μετά λοιπόν και την αναμενόμενη μετά την χθεσινή ήττα αντικατάσταση του προπονητή αλλά και τον ορισμό της νέας διοίκησης υπάρχει άλλος αέρας στην ομάδα. Ο φόβος για "τρύπημα" εκ των έσω έχει φύγει και άπαντες έχουν πεισθεί ότι πλέον υπάρχουν οι άνθρωποι που θα προσπαθήσουν να γυρίσουν τον κόσμο ανάποδα ώστε ο ΑΡΗΣ να σωθεί. Φυσικά με τη μεταγραφική περίοδο να πλησιάζει, τα λόγια είναι πολύ πιο εύκολο να γίνουν πράξεις. Δανεικοί, ελεύθεροι, κάτω των 24, με λεφτά, χωρίς λεφτά, με υποσχέσεις, με νέα χρέη ή οτιδήποτε άλλο όταν μιλάμε για την επιβίωση του ΑΡΗ όλα αυτά είναι περιττά. Η ομάδα φωνάζει ότι χρειάζεται ενίσχυση και δυστυχώς αντί να δυναμώνει ο κ.Ηλιάδης φρόντισε να την αποδυναμώσει και άλλο. Φέρτε πίσω Πουλίδο, Ουντότζι, Έλσνερ, Ίμπε γιατί δεν περισσεύει κανείς. Να σώσουμε τον ΑΡΗ και μετά όλοι μαζί θα στραβοστομιάσουμε και oποιανού η φάτσα δεν μας αρέσει θα φωνάξουμε τον "πούλο ρε". Ώς τότε όλοι στο πλευρό της νέας διοίκησης, του νέου προπονητή και των παικτών που σίγουρα μπορούν να δώσουν πολλά παραπάνω. Κάθε παιχνίδι από εδώ και πέρα ένας τελικός!

Με τον Σέρβο Ζόραν Μιλίνκοβιτς στον πάγκο του θα κατέβει ο ΑΡΗΣ μας στο κρίσιμο παιχνίδι με τον Λεβαδειακό μιας και η "ολιγοήμερη" αναζήτηση προπονητή έλαβε τέλος. Όπως και με τις μεταγραφές των ξένων έτσι και με τον προπονητή το συγκεκριμένο όνομα βγήκε στη δημοσιότητα μόνο από τη στιγμή που έκλεισε και δεν υπήρχε στην παρέλαση προπονητών της τελευταίας εβδομάδας. Στο πλευρό του θα είναι ο γνωστός και αγαπητός  Ζόραν Λόντσαρ και όλοι ευχόμαστε όπως όταν αγωνιζόταν με τη φανέλα του ΑΡΗ έτσι και τώρα παρέα με τον Μιλίνκοβιτς να μας αφήσουν τις καλύτερες εντυπώσεις.

Αν κάποιος περίμενε να ακούσει ένα "γνωστό" όνομα που να έχει περάσει από τους πάγκους μεγάλων Ευρωπαϊκών συλλόγων και να έχει ένα αξιοζήλευτο βιογραφικό τότε σίγουρα θα απογοητευτεί με το βιογραφικό του 45χρονου τεχνικού μιας και η καριέρα του ως προπονητής είναι αρκετά σύντομη. Μόλις 4 χρόνια μετράει σε πάγκους ομάδων πρώτης κατηγορίας με τα 2 όμως από αυτά να έχει αναδειχθεί "προπονητής της χρονιάς" στη Σερβία. Έτσι όπως φαινόταν να ψάχνεται η διοίκηση στο θέμα του προπονητή με το "πυροτέχνημα" Κούπερ και την ξεκάθαρη προτίμηση ξένου προπονητή η συγκεκριμένη επιλογή φαντάζει πολύ πιο λογική από αυτήν του Γερμανού Κόστνερ. Μπορεί Γερμανός να προέρχεται από μια πολύ πιο προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα από την Σερβία αλλά για κάποιον που δεν έχει δουλέψει καθόλου έξω από τη χώρα σίγουρα το πολιτισμικό σοκ του να έρθει στο Ελλαδιστάν θα ήταν τεράστιο και μπορεί μέχρι να έβρισκε τα πατήματα του να χανόταν πολύτιμο έδαφος στη βαθμολογία. Από την άλλη ο Μιλίνκοβιτς σαν παίκτης έχει αγωνιστεί σε αρκετά πρωταθλήματα, γνωρίζει άπταιστα Ελληνικά μιας και έπαιξε 2 χρόνια στην Κύπρο ενώ σίγουρα το πρωτάθλημα της χώρας στο οποίο απέκτησε την προπονητική του εμπειρία σίγουρα έχει πολλά πιο πολλά κοινά με το Ελληνικό από ότι το Γερμανικό που μοιάζει με άλλο πλανήτη. Γενικά τα ρεπορτάζ των κιτρινόμαυρων ιστοσελίδων τον παρουσιάζουν ως πολύ καλή επιλογή τονίζοντας μάλιστα ότι έχει αναδείξει αρκετούς νεαρούς Σέρβους ποδοσφαιριστές αλλά και ότι έχει αναλάβει ομάδες σε κακή κατάσταση και έχει καταφέρει να τις βελτιώσει και να κάνει σαφώς καλύτερες πορείες από το προσδοκώμενο.

Το σήριαλ προπονητή επιτέλους έληξε με τον κλασσικό τρόπο που χαρακτηρίζει τις κινήσεις της διοίκησης Ηλιάδη αλλά με μια εβδομάδα καθυστέρηση. Αυτό που τελικά φάνηκε από όλη αυτή την ιστορία με τον προπονητή ότι η διοίκηση λειτούργησε με αρκετή προχειρότητα, έδειξε σημάδια πανικού και μπήκε στη διαδικασία της σφυγμομέτρησης του κόσμου σε σχέση με τα ονόματα που έβγαιναν στη δημοσιότητα. Λίγο πολύ ότι όνομα έπεφτε στο τραπέζι καιγόταν από τον κόσμο. Μέχρι και για τον Κούπερ αρκετοί ήταν αυτοί που τόνιζαν ότι με τις υπάρχουσες συνθήκες δεν θα μπορούσε να προσφέρει. Έτσι λοιπόν ο κ.Ηλιάδης αποφάσισε να επιλέξει με άκρα μυστικότητα ένα όνομα που δεν είχε ακουσθεί ώστε να μην προλάβει ο κόσμος να το περάσει από κόσκινο και να το κάψει. Έχει κάποια στοιχεία λογικής(σε σχέση με τα υπόλοιπα ονόματα) η επιλογή του Σέρβου αλλά δεν παύει να είναι ένα ρίσκο. Ας ευχηθούμε να τα πάει εξαιρετικά ο Μιλίνκοβιτς μαζί με τον Λοντσαρ και ο ΑΡΗΣ μας ύστερα από καιρό επιτέλους να βρει τον "στρατηγό" που ψάχνει στον πάγκο του. Όσο για την ανακοίνωση περί προπονητή που θα δίνει όραμα στον κόσμο του ΑΡΗ, καλύτερα να την ξεχάσουμε...