Την πρώτη ήττα της σεζόν γνώρισε η αγαπημένη μας ομάδα στην Δράμα και την 3η συνεχόμενη σε ισάριθμα παιχνίδια από την τοπική ομάδα... Μια ήττα που σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζει την πορεία του ΑΡΗ και δεν μας ανησυχεί σε σχέση με τον τελικό στόχο της ανόδου αλλά σίγουρα απογοητεύει τον κόσμο της ομάδος που θέλει να βλέπει από αυτό το ποιοτικό σύνολο να αποδίδει τα αναμενόμενα μέσα στο γήπεδο και να μην δίνει δικαιώματα στο κάθε χωριό να πανηγυρίζει νίκες σαν τις σημερινές.
Από τα πρώτα λεπτά του αγώνα το παιχνίδι φάνηκε ότι θα ήταν μια μάχη μεταξύ ποιότητας και πάθους. Από την μια οι παίκτες του ΑΡΗ είχαν τον έλεγχο και σχετικά καλή κυκλοφορία της μπάλας από την άλλη όμως σε κάθε κόντρα, διεκδίκηση η εναέρια μονομαχία οι αντίπαλοι μας έμπαιναν σαφώς πιο δυνατά και έβγαιναν νικητές. Μάλιστα οι γηπεδούχοι προσπάθησαν στο πρώτο ημίχρονο να πάρουν κεφάλι στο σκορ αλλά ο πολύ καλός Σιδεράκης κράτησε ανέπαφη την εστία μας. Παρόλα αυτά όσο κυλούσαν τα λεπτά οι παίκτες μας έδειχναν να προσαρμόζονται καλύτερα στις απαιτήσεις του αγώνα και να πλησιάζουν στο γκολ που παρά κάποιες καλές ευκαιρίες δεν ήρθε... Και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις κόντρα στη ροή του αγώνα μια αμυντική αδράνεια ήταν αρκετή για να γίνει το 1-0 και να γνωρίσουμε ακόμη μια ήττα από την μαχητική Δόξα Δράμας...
Λογικό είναι μετά από το σημερινό αποτέλεσμα να υπάρχει δυσαρέσκεια και γκρίνια αλλά από την στιγμή που αυτή η ήττα πολύ δύσκολα να εμποδίσει την πορεία μας προς την Football League δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούμε παραπάνω και να κάνουμε από μόνοι μας χειρότερη την κατάσταση. Οι λόγοι που οδήγησαν στην ήττα δεν ήταν κάτι το πρωτόγνωρο μιας και αυτή την μαλθακότητα σε όλες τις γραμμές του γηπέδου και αναποτελεσματικότητα στην επίθεση την βλέπουμε από την αρχή της χρονιάς. Βέβαια όταν έρχονται οι νίκες στον ΑΡΗ δεν κάνει να μιλάμε για τα αρνητικά ακόμη και όταν βγάζουν μάτια. Ο στόχος πάντως όπως αρκετές φορές έχουμε τονίσει είναι πέρα από την άνοδο να μπουν και οι βάσεις για μια δυνατή ομάδα τραίνο και στην Football League. Όποτε ας ελπίσουμε η σημερινή νίκη να αποτελέσει την αφύπνιση για τον Νίκο Αναστόπουλο και τους παίκτες του. Με το να κρύβεις τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι δεν σημαίνει ότι αυτά διορθώνονται από μόνα τους. Ακόμη και αν αυτό το χαλάκι είναι γεμάτο νίκες και με +7 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο.
ΥΓ. Αν υπάρχει κάτι πιο στενάχωρο από την ήττα είναι το να βλέπεις μέρα καθημερινή μια τόσο ωραία κιτρινόμαυρη κερκίδα 150 χλμ μακριά από την Θεσσαλονίκη και αντί να γυρίζουν χαρούμενοι να επιστρέφουν με μια πίκρα μέσα τους. Χίλια μπράβο πάντως στα αδέρφια που βρέθηκαν σήμερα στο γήπεδο.
ΥΓ2. Στο κηνύγι του σκύλου όμως τα πήγαμε μια χαρά...