Σε ένα εκ διαμέτρου αντιθέτων συναισθημάτων καλοκαίρι σε σχέση με αυτό που βιώνουμε στον μπασκετικό ΑΡΗ, ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ του… Θ.Καρυπίδη συνεχίζει στον δικό του μίζερο δρόμο. Αυτόν τον δρόμο που καταλήγει σε μια ανηφόρα αδύνατη για την ομάδα να την ανέβει και να κάνει το κάτι παραπάνω. Αντιθέτως ζει διαρκώς με το φόβο της κατρακύλας. Κατρακύλα που όμως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε δεν έχει καμία απολύτως σε σχέση με τις πραγματικές «κατρακύλες» που έχει βιώσει αυτός ο σύλλογος και ο κόσμος του.

ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ

Το γιατί ο Καρυπίδης είναι κόκκινο πανί για μεγάλη μερίδα του κόσμου είναι λίγο πολύ γνωστό. Η ομάδα έχει «ταβανιάσει» εδώ και καιρό και από πλευράς ιδιοκτησίας δεν γίνεται η παραμικρή κίνηση για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Το χειρότερο όμως είναι ότι αποδεδειγμένα ο τρόπος που διαχειρίζεται την ομάδα ο πρόεδρος ξανά και ξανά με πανομοιότυπο τρόπο τείνει να γίνεται το μεγαλύτερο εμπόδιο σε κάθε αχτίδα προόδου. Μέχρι και τις περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες που έχει η οικογένεια Καρυπίδη, οι χειρισμοί του προέδρου τις έχουν ξεπεράσει. Και εκεί κάπου είναι που τρελαινόμαστε όλοι μας και καταλήγουμε ατάκες του στυλ «ρε πρόεδρε λεφτά παραπάνω να βάλεις δεν έχεις το καταλαβαίνω… κάνε τουλάχιστον σωστά, οργανωμένα και με πλάνο τα βασικά και βλέπουμε πως θα πάει το έργο». Δυστυχώς όπως πορευόμαστε και αυτό το καλοκαίρι χωρίς ευρωπαϊκούς πονοκεφάλους αλλά με ένα ελλιπές ρόστερ… όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν!

Η ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Προσπερνώντας τις παρατεταμένες διοικητικές παλινωδίες, τους ευσεβείς πόθους μας και τις φρούδες ελπίδες για αλλαγή η συζήτηση και το ενδιαφέρον καταλήγει καθαρά στο αγωνιστικό. Εκεί όπου ο Γρηγορίου προσπαθεί να πατήσει πάνω στις καλές εντυπώσεις που άφησε ο ίδιος και η ομάδα στο τέλος της περσινής σεζόν και να το πάει ένα σκαλί παραπάνω. Με αυτούς που έμειναν από πέρσι, με αυτούς που ο Ρέγιες και ο Καρυπίδης έφεραν ή προσπαθούν να φέρουν στην ομάδα. Ένας προπονητής που θυμίζει λίγο Μάντζιο στο ξεκίνημα του μιας και ήρθε και παραμένει προσηλωμένος στο ρόλο του χωρίς να ασχολείται με το τι συμβαίνει στη διοίκηση, τι λέει ο κόσμος, αν οι μεταγραφές κολλάνε στο οικονομικό, αν είναι εισηγήσεις δικές του, του Ρέγιες ή του Κάρυ. Και από τη διάθεση που δείχνουν οι παίκτες από την στιγμή που ήρθε ο Γρηγορίου μάλλον έχει παρασύρει και τους παίκτες σε αυτή τη λογική. Προφανώς και υπάρχουν κενά στο ρόστερ, προφανώς και λείπουν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά από το ρόστερ. Για το χρονικό σημείο όμως που βρίσκεται η ομάδα, η διάθεση που δείχνουν οι παίκτες μας στα φιλικά είναι ευχάριστη έκπληξη. Και αυτό το τελευταίο αν πάψει να είναι έκπληξη και γίνει ο κανόνας, ίσως τελικά η χρονιά να εξελιχθεί πολύ καλύτερα από ότι περιμένουμε.

Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

Ότι και αν συμβαίνει(ή δεν συμβαίνει) σε διοικητικό επίπεδο μια ομάδα θα κατέβει επισήμως σε λίγες ημέρες στο χορτάρι για να υπερασπιστεί το σήμα και τα χρώματα του ΑΡΗ μας. Αυτή η ομάδα με τα τρανταχτά κενά στο ρόστερ, τον Γρηγορίου προπονητή και κάποιους φιλότιμους παίκτες που δείχνουν διατεθειμένοι να παλέψουν. Σε αυτή τη μάχη οι παίκτες μας, ο προπονητής και όποιος άλλος εκπροσωπεί τον κιτρινόμαυρο θεό μας δεν γίνεται να είναι μόνος. Και αν κάποια στιγμή για να προχωρήσει μπροστά αυτή η ομάδα θα πρέπει κάποιος να φύγει από το γήπεδο, σίγουρα αυτός δεν θα είναι ο κόσμος του ΑΡΗ.

ΥΓ. Γενικότερα τα φιλικά ποτέ δεν τα δίνω σημασία. Ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο όπου απουσιάζει εντελώς η σκοπιμότητα και η σκληράδα που είναι βασικοί παράγοντες του παιχνιδιού. Τόσα χρόνια όμως έχοντας δει αμέτρητα αδιάφορα φιλικά παιχνίδια κάνεις τους συσχετισμούς και διακρίνεις κάποια πραγματάκια. Η διάθεση και η συνοχή(ως ένα βαθμό) που δείχνει σε αυτά τα φιλικά η ομάδα, για την εποχή είναι αξιοσημείωτα.