Με τον Παναθηναϊκό να αντιμετωπίζει το παιχνίδι με υπεροψία και τον ΑΡΗ να δείχνει να αρκείται με την αποφυγή του διασυρμού το τελικό 85-79 μοιάζει με ένα αποτέλεσμα που θεωρητικά ικανοποιεί όλους. Ο Παναθηναϊκός χωρίς να φορτσάρει πήρε τη νίκη που ήθελε χωρίς ιδιαίτερο άγχος ενώ ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να αποδείξει ότι ακόμη και με μια τόσο σημαντική απουσία όπως αυτή του Χάγκινς  δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει ο σάκος του μπόξ όπως έγινε η ΑΕΚ σήμερα στο ΣΕΦ. Η χαλαρή άμυνα, τα σκαμπανεβάσματα στην επίθεση και μερικά προκλητικά σφυριγματάκια ήταν αρκετά για να δώσουν τη νίκη στον Παναθηναϊκό, παρόλα αυτά ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ έδειξε σε αρκετά σημεία του αγώνα ότι μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο του και ίσως αυτό που μένει είναι να το πιστέψει και λίγο παραπάνω.

Οι παίκτες μας μπήκαν ορεξάτοι στον αγώνα και με τον Γουάιτ να κάνει τα πάντα πάνω στο παρκέ από την αρχή φάνηκε ότι δεν κατεβήκαμε για προπόνηση. Η εμμονή στο τρίποντο απέδιδε καρπούς ενώ και στην άμυνα μας το ρίσκο με την άμυνα με τα μάτια στα τρίποντα των αντιπάλων μας έπιασε. Όταν όμως αυτός ο συνδυασμός "έσπαγε" και ο Παναθηναϊκός έβρισκε στόχο από τα 6.75 και εμείς αστοχούσαμε στα μακρινά μας σουτ κατευθείαν η διαφορά πήγαινε να ξεφύγει. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τα σφυριγματάκια που κυρίως από το δεύτερο δεκάλεπτο άρχισαν να παίζουν τον ρόλο τους η εξέλιξη του αγώνα έμοιαζε φυσιολογική. Μπορεί ο ΑΡΗΣ να μην εγκατέλειψε το παιχνίδι και ο Παναθηναϊκός να μην φόρτσαρε για να εκτινάξει τη διαφορά αλλά ήταν φανερό ότι δύσκολα θα μπορούσε να αλλάξει το τελικό αποτέλεσμα. Η χαλαρότητα που έδειχναν οι παίκτες μας στην άμυνα ακόμη και στα σημεία που είχαν καταφέρει να ροκανίσουν τη διαφορά όπως και η έλλειψη αντίδρασης σε κάποια εξόφθαλμα σφυρίγματα της διαιτησίας έδειχναν ότι ο ΑΡΗΣ μάλλον δεν ήθελε να πάλεψει για κάτι παραπάνω σε αυτό το παιχνίδι... και κάπως έτσι φθάσαμε στο τελικό και άκρως τιμητικό σε σχέση με άλλα παιχνίδια -6... Μπορεί ο Καλάθης να φάνηκε ότι έκανε τη διαφορά σήμερα αλλά οι πόντοι που πέτυχαν οι αντίπαλοι μας μέσα στο ζωγραφιστό σε σχέση με αυτούς που πετύχαμε εμείς δείχνει πόσο σημαντικό ήταν το κενό του Χάγκινς. Και για αυτό βαρέσαμε και τόσα πολλά 3ποντα...

Παρά το ανταγωνιστικό πρόσωπο που έδειξε η ομάδα μας σήμερα θα ήταν υποκριτικό να πούμε ότι μείναμε ικανοποιημένοι από αυτό που είδαμε. Ο ΑΡΗΣ έδειξε από την αρχή του αγώνα να κατεβαίνει με την λογική ότι έχει απέναντι του έναν αντίπαλο σαφώς ανώτερο που δεν μπορεί να κερδίσει. Ακόμη και όταν έφθανε σε απόσταση αναπνοής από τον Παναθηναϊκό δεν έβλεπες αυτό το πάθος και την σπίθα μιας ομάδος που έστω συμπτωματικά θα μπορούσε αν 2-3 σουτ κατέληγαν ανάποδα να κλέψει τη νίκη από το πουθενά. Δυστυχώς αυτή είναι η νοοτροπία που έχει καλλιεργηθεί εδώ και πολλά χρονιά και ελπίζουμε πολύ σύντομα ο κ.Λάσκαρης να την διώξει μια και καλή από το Παλέ. Όσο για τη συνέχεια ας ελπίσουμε ο κόουτς και οι παίκτες του να δουν το παιχνίδι σε επανάληψη και να αναλογιστούν αν θα μπορούσαν με λίγη προσπάθεια παραπάνω να έκαναν το θαύμα τους ή έστω να πεισθούν ότι μπορούν να το κάνουν στη συνέχεια. Η πρώτη μάχη χάθηκε και τίποτα παραπάνω.

ΥΓ. Τόσο υποτακτικοί σε αυτό το κατεστημένο... φάσεις που έβγαζαν μάτια αλλά κανείς από τους 3 διαιτητές δεν ήθελαν να κόψουν τον ρυθμό του εξασφύριχτου... και ο απίθανος εντολοδόχος σπικερ να προσπαθεί να μας πείσει για το τι ακριβώς βλέπουν τα ματάκια μας...