Επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα είχαμε απόψε στην Αθήνα, με τον ΑΡΗ μας να γνωρίζει βαριά ήττα από την ΑΕΚ με 5-0. Σε ένα παιχνίδι που η ομάδα μας κατάφερε στο σημείο που είχε ανεβάσει την απόδοση της και διεκδικούσε την ισοφάριση να καταρρεύσει ολοκληρωτικά. Και αυτή η κατάρρευση που επέτρεψε στους αντιπάλους μας να στήσουν το δικό τους πάρτι είναι που πονάει. Στοίχισε η απουσία του Φαμπιάνο, στοίχισε η απουσία κανονικού στόπερ, στοίχισε το αργό και άνευρο κέντρο μας, στοίχισε η έλλειψη αποφασιστικότητας και καθαρού μυαλού σε κάθε μας κίνηση. Μια ανέτοιμη πνευματικά ομάδα με σημαντικά κενά που αυτή τη φορά ο Γρηγορίου αναγκάστηκε να τα επισημάνει.

ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΛΑ ΕΜΕΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Με τη γνωστή ενδεκάδα των τελευταίων αγώνων και τη σημαντική απουσία του Φαμπιάνο στο κέντρο της άμυνας, ο ΑΡΗΣ μπήκε παθητικά στο παιχνίδι και δεν κατάφερε σε κανένα σημείο του Α ημιχρόνου να βρει τον τρόπο να δυσκολέψει την ΑΕΚ. Οι γηπεδούχοι είχαν την κυκλοφορία, έβρισκαν εύκολα χώρους ανάμεσα στις γραμμές μας και μόλις στο 11' με μια εξαιρετική συνεργασία έφθασαν στο 1-0. Η ομάδα μας δεν μπορούσε να κρατήσει την μπάλα μπροστά, δεν είχε σωστή σύνδεση των γραμμών και ουσιαστικά επιθετικά ήταν απούσα. Παρόλα αυτά η ΑΕΚ δεν εκμεταλλεύτηκε την υπεροχή της για δεύτερο γκολ και το 1-0 του ημιχρόνου μας κρατούσε μέσα σε ένα παιχνίδι στο οποίο ως εκείνο το σημείο είχαμε προσφέρει ελάχιστα.

ΠΗΓΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΙΣΟΠΕΔΩΘΗΚΕ

Στην ανάπαυλα ο Γρηγορίου πέρασε Κουαμέ και Παλάσιος αντί Μανού και Γιαννιώτα και η εικόνα άλλαξε. Η ομάδα ανέβηκε μέτρα, πίεσε περισσότερο και για περίπου ένα τέταρτο μετέφερε το παιχνίδι στο μισό της ΑΕΚ. Και εκεί φάνηκε πόσο πνευματικά ανέτοιμοι και άτολμοι ήμαστα. Πάντα ένας δισταγμός, πάντα ένα λάθος απόφαση στην τελική ενέργεια που θα οδηγούσε στο 1-1. Και αφού εμείς δεν εκμεταλλευτήκαμε το καλό μας διάστημα η ΑΕΚ με περίσσια αυτοπεποίθηση και αποτελεσματικότητα με φιλοδώρησε με 5 γκολ.

ΗΤΤΑ ΜΕ ΗΤΤΑ ΕΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ

Αν το παιχνίδι τελείωνε 2-0 πιθανόν σήμερα να συζητούσαμε για ένα κακό παιχνίδι απέναντι σε έναν σαφώς πιο έτοιμο και ποιοτικό αντίπαλο. Θα λέγαμε για το κακό πρώτο ημίχρονο, για την αντίδραση που έμεινε στη μέση στην επανάληψη, για τις αδυναμίες της ομάδας και θα πηγαίναμε παρακάτω. Όταν όμως από το 2-0 και μετά βλέπουμε μια ομάδα να παραδίδεται με παίκτες να χάνουν τις θέσεις τους, να μην μαρκάρουν, να αφήνουν τεράστιους κενούς χώρους και να μην προσπαθούν να αντιδράσουν μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Όταν πριν λίγο καιρό εκθειάζαμε την επιμονή στην Καλαμάτα και την ποιότητα που έβγαλε η ομάδα με τον ΟΦΗ ήταν γιατί αυτά μας έδειξε μέσα στο γήπεδο. Και πάνω σε αυτά τα θετικά στοιχεία ξεκίνησε να χτίζεται λιθαράκι λιθαράκι μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με τον φετινό ΑΡΗ. Σήμερα όμως αυτή η σχέση κλονίστηκε.

ΠΡΩΤΗ ΗΤΤΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟ ΗΧΗΡΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Μέχρι σήμερα ο Γρηγορίου είχε κερδίσει αρκετούς πόντους με τη διαχείριση των παιχνιδιών. Σήμερα προσπάθησε ξανά να αλλάξει την εικόνα στο ημίχρονο και αρχικά το κατάφερε. Εκεί όμως που το σχέδιο απέτυχε ολοκληρωτικά ήταν μετά το 2-0. Εκεί η κατάσταση ξέφυγε από τον όποιο έλεγχο είχε και απλά αφέθηκε και αυτός μαζί με τους παίκτες του στις διαθέσεις των αντιπάλων. Και αυτή ακριβώς η αγωνιστική συμπεριφορά είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που πρέπει να διαχειριστεί ο Γρηγορίου. Γιατί τόσο καιρό μιλούσαμε για αποδυτήρια, για παίκτες που έχουν πεισθεί από το πλάνο του προπονητή, δείχνουν διάθεση και θέλουν να προσφέρουν στην ομάδα. Σήμερα όμως όλα αυτά ξεχάστηκαν και θυμηθήκαμε ότι απουσιάζει ο Φαμπιάνο, κενά στα στόπερ και ανέτοιμο κέντρο. Όπως δεν γίναμε υπερομάδα επειδή ξεκινήσαμε με 2 στα 2, έτσι δεν γίναμε ξαφνικά σκορποχώρι επειδή φάγαμε πέντε από την ΑΕΚ. Ούτε όμως με το να βάλουμε το σημερινό κάτω από το χαλάκι κερδίζουμε κάτι. Βαρύ πάθημα, σκληρό μάθημα… άντε να δούμε μπας και βγει και κάτι καλό από αυτό το στραπάτσο.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΣΚΛΗΡΟ ΤΡΟΠΟ

Με μια εύκολη ήττα που στην πορεία εξελίχθηκε σε διασυρμό έφυγε ο ΑΡΗΣ μας από την Αθήνα, σε ένα παιχνίδι που περιμέναμε πολλά περισσότερα από μια άνευ όρων παράδοση. Μπήκε ανέτοιμος, συνέχισε με διστακτικότητα και ατολμία και με την πρώτη ευκαιρία παραδόθηκε. Ένα αποτέλεσμα και μια εμφάνιση καθρέφτης όλων αυτών των προβλημάτων που ακολουθούν την ομάδα από την αρχή της σεζόν. Προβλήματα που είτε το παιχνίδι έληγε 1-0 είτε 7-0 πάλι τα ίδια θα ήταν. Προφανώς και υπάρχει απόσταση από την ΑΕΚ αλλά όχι αυτή που επιτρέψαμε να φανεί σήμερα. Αναμένουμε αντίδραση σε όλα τα επίπεδα…

ΥΓ. Ευχάριστη έκπληξη ήταν ως τώρα η πορεία του Γρηγορίου στον ΑΡΗ μας και κάπως έτσι περιμέναμε και σήμερα να μας εκπλήξει. Δυστυχώς είχαμε ξαναζεσταμένο φαγητό.

ΥΓ2. Αν υπάρχει κάτι πιο στενάχωρο από το να βλέπεις την ομάδα σου να αγωνίζεται με τέτοιο τρόπο και να δέχεται 5 γκολ, είναι να νιώθεις ότι αυτό το έργο το έχεις ξαναδεί αρκετές φορές.

ΥΓ3. Τα προηγούμενα παιχνίδια μας έδωσαν το δικαίωμα να ελπίζουμε, σήμερα νιώσαμε αποστάσεις και ταβάνια που μας πληγώνουν. Ας μην παρασυρόμαστε και ας δούμε παιχνίδι με το παιχνίδι τι μπορεί να κάνει αυτή η ομάδα… αρχίζοντας από το ντέρμπι της επόμενης αγωνιστικής ευελπιστώντας να δούμε από τους παίκτες μας την αντίδραση που θέλουμε.

Το 2 στα 2 έκανε ο ΑΡΗΣ μας ξεπερνώντας το εμπόδιο του ΟΦΗ στο Κλ.Βικέλιδης πιο εύκολα από όσο δείχνει το τελικό 2-1. Κόντρα σε μια φορμαρισμένη ομάδα με περισσότερα παιχνίδια στα πόδια της, η ομάδα μας έκανε μια πειστική εμφάνιση και πήρε άλλους 3 βαθμούς. Ο Γκαρθία στην επανεμφάνιση του και ο Κουαμέ με μια εξαιρετική έμπνευση και εκτέλεση τα 2 γκολ. Φρένο στη χαρά μας από την εικόνα του αγώνα έβαλε ο τραυματισμός του Φαμπιάνο που μόλις στην επόμενη φάση «νιώσαμε» τη σημαίνει τι σημαίνει η απουσία του. Αναμενόμενη η μέτρια προσέλευση του κόσμου λόγω της παράλογης τιμολογιακής πολιτικής της ΠΑΕ, ωστόσο υπήρχε παλμός και ενθουσιασμός που διατηρήθηκε από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα.

ΜΑΝΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ

Με αρκετές αλλαγές σε σχέση με την Καλαμάτα και τον Μανού Γκαρθία να παίρνει θέση πίσω από τον Καντεβέρε, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με το πόδι στο γκάζι. Μόλις στο 3' η πίεση ψηλά έφερε το λάθος του ΟΦΗ, ο Ράσιτς έδωσε την μπάλα στον Μανού και ο Ισπανός με ωραίο τελείωμα στην επιστροφή του στο Βικελίδης έκανε το 1-0. Ό,τι καλύτερο για τον ίδιο αλλά και για την ομάδα που από νωρίς έφερε το παιχνίδι στα μέτρα της. Ο ΟΦΗ πήρε στη συνέχεια περισσότερο την μπάλα χωρίς όμως να δημιουργεί προβλήματα και πέρα από μια ασυνεννοησία Φαμπιάνο-Γένσεν που διόρθωσε ο εξαιρετικός Βέλιο, ο ΑΡΗΣ ήταν αυτός που είχε τις καλές στιγμές για να πάει με μεγαλύτερο προβάδισμα στα αποδυτήρια. Τα σουτ των Καντεβέρε και Γκαρέ(2 φορές) εύκολα θα μπορούσαν να έχει οδηγήσει και σε ένα δεύτερο γκολ στο Α ημίχρονο.

ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕ, ΕΒΓΑΛΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ

Στο Β ημίχρονο η εικόνα έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρη. Ο ΑΡΗΣ είχε τον έλεγχο, έβρισκε χώρους και δημιουργούσε συνεχώς προϋποθέσεις για το δεύτερο γκολ. Ο Γρηγορίου φρέσκαρε την επιθετική του γραμμή με Γιαννιώτα, Μιρ και Κουαμέ και στο 68' ήρθε η φάση που ουσιαστικά τελείωσε το παιχνίδι. Ο Φαμπιάνο έκανε τη βαθειά μπαλιά, ο Χριστογεώργος βγήκε μακριά από την εστία του και έδιωξε πάνω στον Κουαμέ που χωρίς δεύτερη σκέψη έστειλε με εκπληκτικό τρόπο την μπάλα στα δίχτυα για το 2-0. Το παιχνίδι θα μπορούσε να είχε τελειώσει και με μεγαλύτερο σκορ, με αποκορύφωμα το πέναλτι του Ράσιτς που απέκρουσε όμως ο γκολκιπερ του ΟΦΗ. Στις καθυστερήσεις ήρθε ο τραυματισμός του Φαμπιάνο που άφησε την ομάδα με δέκα και στην αμέσως επόμενη φάση ο ΟΦΗ εκμεταλλεύτηκε το αριθμητικό πλεονέκτημα και μείωσε στο τελικό 2-1. Σκορ που μάλλον αδικεί την εμφάνιση μας αλλά ελάχιστη σημασία έχει από την στιγμή που πήραμε τους 3 βαθμούς.

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΣΥΝΔΥΑΣΕ ΝΙΚΗ ΜΕ ΚΑΛΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Στην Καρδίτσα κρατήσαμε το αυτονόητο της πρόκρισης. Στην Καλαμάτα κρατήσαμε την ψυχή, την αντίδραση και μια τεράστια ανατροπή. Σήμερα όμως μαζί με τους τρεις βαθμούς μπορούμε να κρατήσουμε και την εικόνα. Απέναντι σε έναν ΟΦΗ που μόνο αμελητέα ποσότητα δεν είναι και μπήκε στη χρονιά με την καλύτερη δυνατή ψυχολογία, ο ΑΡΗΣ ήταν ξεκάθαρα η καλύτερη ομάδα μέσα στο γήπεδο. Και το σημαντικότερο είναι ότι αυτό δεν έγινε από κάποιον πρωταγωνιστή που πήρε την ομάδα στην πλάτη του αλλά μέσα από μια συνολικά καλή λειτουργία.

Ο Βέλιο φώναξε παρών όταν χρειάστηκε. Ο Ρίτσαρντς στο ντεμπούτο του έδωσε μια πρώτη εικόνα του τι μπορεί να προσφέρει αν και φανερά ανέτοιμος. Ο Ράσιτς παρά το χαμένο πέναλτι ήταν μέσα στις περισσότερες καλές ενέργειες και συνεχίζει να υπηρετεί άριστα τον ηγετικό ρόλο που έχει αναλάβει. O Φαμπιάνο και πάλι εκ των κορυφαίων. Ο Μανού επέστρεψε με γκολ και έδειξε με το καλημέρα γιατί η επιστροφή του μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. Ο Κουαμέ μπήκε από τον πάγκο και μαζί με την ενέργεια που έδωσε πέτυχε και ένα πανέμορφο γκολ. Ο Μπασιρού αν και πάλι μέτριος κατά την διάρκεια του αγώνα βελτιώθηκε αλλά όταν μπήκε ο Χόγκλα φάνηκε η διαφορά ενός πιο «μπαρουτοκαπνισμένου» παίκτη(παρά την απουσία του λόγω τραυματισμού). Γενικότερα υπήρχαν λύσεις μέσα στο παιχνίδι αλλά και στον πάγκο …όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος ο Μορόν. 

ΤΑ ΚΕΝΑ ΤΟΥ ΡΟΣΤΕΡ ΠΟΥ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ

Τόσο καιρό συζητάμε για τα κενά του ρόστερ, τις καθυστερημένες μεταγραφές και έναν σχεδιασμό που δικαιολογημένα μας έχει εκνευρίσει. Αυτά δεν αλλάζουν επειδή κάναμε δύο νίκες. Σήμερα όμως για πρώτη φορά είδαμε και κάτι από την άλλη πλευρά. Είδαμε αρκετή ποιότητα συγκεντρωμένη μέσα στο γήπεδο και ακόμη περισσότερη να έρχεται από τον πάγκο. Και υπάρχουν και άλλοι παίκτες που ακόμη περιμένουμε να μπουν στην εξίσωση. Ακόμη και αν αυτή η εξίσωση εμπεριέχει το ρίσκο του να παίρνουν χρόνο ανέτοιμοι παίκτες.

ΣΑΝ ΝΑ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΜΑΔΑ

Ο Γρηγορίου μετά το παιχνίδι είπε το αυτονόητο. Μέχρι να μπουν όλοι οι νέοι παίκτες και να αποκτήσει η ομάδα την ταυτότητα που θέλει για να φθάσει στο επίπεδο ετοιμότητας που πρέπει, προέχουν οι βαθμοί. Και έχει απόλυτο δίκιο. Για το χρονικό σημείο όμως που βρισκόμαστε η ομάδα όχι μόνο παίρνει τους βαθμούς αλλά μας δείχνει και κάποια στοιχεία ομάδας. Στην Καλαμάτα το είδαμε στην επιμονή μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Σήμερα το είδαμε στην πίεση, στις συνεργασίες, στις ευκαιρίες, στις επιλογές από τον πάγκο και στον τρόπο που διαχειρίστηκε σχεδόν ολόκληρο το παιχνίδι. Δεν χρειάζεται να ενθουσιαστούμε από την 2η αγωνιστική. Ούτε να ξεχάσουμε τις ανορθογραφίες του καλοκαιριού επειδή μπήκαμε με 2 στα 2. Φαίνεται όμως να δημιουργείται μια ομάδα που πιστεύει σε αυτό που κάνει.

ΠΕΙΘΕΙ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε ανατροπή, άγχος και Φαμπιάνο σε ρόλο σέντερ φορ για να έρθει η νίκη. Ο ΑΡΗΣ ήταν καλύτερος από τον ΟΦΗ, προηγήθηκε μόλις στο 3' με τον Μανού Γκαρθία, έχασε ευκαιρίες, βρήκε το δεύτερο γκολ με μια γκολάρα του Κουαμέ και έφθασε απόλυτα δίκαια στη νίκη. Ένα σκορ που κολακεύει περισσότερο τους φιλοξενούμενους παρά αποτυπώνει την πραγματική εικόνα του αγώνα. Δεύτερη νίκη στο πρωτάθλημα, 6 βαθμοί και κυρίως μια εμφάνιση που μας επιτρέπει δειλά δειλά να βλέπουμε κάτι καλό να δημιουργείται. Συνέχισε έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Από το χάος και την απογοήτευση του καλοκαιριού μέχρι το σημερινό 2 στα 2 η απόσταση είναι τεράστια. Η σεζόν φυσικά μόλις ξεκίνησε και κανένας δεν κέρδισε τίποτα από τον Αύγουστο. Αλλά αν είναι να κοιτάμε παιχνίδι με το παιχνίδι και να βλέπουμε ένα βήμα μπροστά κάθε φορά, όλα μια χαρά!

ΥΓ2. Σε μια αμυντική γραμμή που ακόμη ψάχνει την τελική της μορφή κάθε αγωνιστική ημέρα απουσίας του Βραζιλιάνου θα μοιάζει με Γολγοθά.

ΥΓ3. Τεράστιο ατόπημα της ΠΑΕ με τις τιμές των εισιτηρίων. Πέρα από τον μόνιμα κακό επικοινωνιακό χειρισμό του θέματος και την αδυναμία εύρεσης σημείου επαφής με τον κόσμο, είναι έγκλημα να κόβεις το γήπεδο από όποιον αδυνατεί να ανταποκριθεί σε αυτή την τιμολογιακή πολτική… Από τους πιτσιρικάδες, τον κόσμο που έρχεται από επαρχία μέχρι και τον οποιονδήποτε που απλά δεν το σηκώνει το πορτοφόλι του. Μακάρι να διορθωθεί σύντομα αυτό το λάθος.

Γουστόζικα  ξεκίνησε η χρονιά για τον ΑΡΗ μας που με μια απίστευτη ανατροπή στα τελευταία λεπτά και τον Φαμπιάνο να μεταμορφώνεται σε killer σέντερ φορ,  γύρισε το 2-1 σε 2-3 και ξεκίνησε με ένα σπουδαίο διπλό το πρωτάθλημα! Σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα μας πλήρωσε τα αμυντικά της λάθη, βρέθηκε δύο φορές πίσω στο σκορ αλλά δεν παράτησε ποτέ το παιχνίδι. Πίεσε μέχρι το τέλος, εκμεταλλεύτηκε το αριθμητικό πλεονέκτημα και πήρε ένα τρίποντο που έμοιαζε χαμένο παρόλο που ήταν η καλύτερη η ομάδα στο γήπεδο. Και αυτή η επιμονή στο τέλος είναι το κέρδος για τη συνέχεια του πρωταθλήματος πέρα από τους 3 βαθμούς.

ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΚΕΝΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΑΜΕΣΑ

Με τους Βέλιο και Πετρίς να είναι τα δύο νέα πρόσωπα σε σχέση με το παιχνίδι του κυπέλλου και τον ανέτοιμο Μπασιρού στο κέντρο, η ομάδα μπήκε στο παιχνίδι έχοντας περισσότερο την μπάλα αλλά χωρίς να καταφέρνει να επιβάλει ξεκάθαρα τον ρυθμό της. Ακόμη και έτσι είχαμε τις στιγμές μας με την κεφαλιά του Φαμπιάνο, την προβολή του Φατιγκά και το δοκάρι στο σουτ του Γκαρέ να είναι και οι πιο σημαντικές. Η Καλαμάτα στεκόταν έψαχνε τις στιγμές της και τελικά στο 41' εκμεταλλεύτηκε ένα κόρνερ και την αδράνεια στο κέντρο της άμυνας μας με τον Μπολίβαρ να κάνει το 1-0. Ευτυχώς η απάντηση ήταν άμεση. Ο Γιαννιώτας κέρδισε το καθαρό πέναλτι και ο Ράσιτς από την άσπρη βούλα ισοφάρισε λίγο πριν την ανάπαυλα. Ένα σκορ που επανέφερε την ηρεμία στην ομάδα μιας και το να πηγαίναμε με 1-0 στα αποδυτήρια θα ήταν άδικο σύμφωνα με την εικόνα των 2 ομάδων.

ΞΑΝΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΣΚΟΡ ΚΑΙ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ

Στην επανάληψη περιμέναμε τον ΑΡΗ να πατήσει πάνω στην ισοφάριση κυνηγώντας την ολική ανατροπή από νωρίς αλλά μάλλον υπολόγιζε χωρίς την αμυντική του αστάθεια.  Στο 60' η άμυνα βρέθηκε εντελώς εκτός ισορροπίας ο Βάργκας έμεινε ολομόναχος στην απέναντι πλευρά και έκανε το 2-1. Από εκείνο το σημείο και μετά ο Γρηγορίου άρχισε να ρισκάρει ολοένα και περισσότερο. Μπουσαΐντ, Αλφαρέλα και στη συνέχεια Μορόν μπήκαν στο παιχνίδι, ο ΑΡΗΣ φόρτωσε την επίθεση και έψαχνε με κάθε τρόπο το γκολ.

Στο 85' η Καλαμάτα έμεινε με δέκα παίκτες μετά την αποβολή του Μπολίβαρ και κάπου εκεί ξεκίνησε η παράσταση του Φαμπιάνο. Στο 89' ο Βραζιλιάνος κατέβασε την μπάλα μέσα στην περιοχή και εκτέλεσε για το 2-2. Και ενώ ακόμη πανηγυρίζαμε την ισοφάριση, στις καθυστερήσεις κινήθηκε σαν καθαρόαιμος φορ στην πλάτη της άμυνας, πήρε τη σέντρα του Μπουσαΐντ και έκανε το 2-3! Δύο γκολ μέσα σε λίγα λεπτά από τον Φαμπιάνο και μια ολική ανατροπή εκεί που όλα έδειχναν ότι η πρεμιέρα θα μας αφήσει με άδεια χέρια.

Η ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΝΑ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ 2 ΜΗΝΕΣ

Αν στο παιχνίδι της Καρδίτσας δεν υπήρχε έδαφος για ουσιαστικά συμπεράσματα, σήμερα είδαμε κάποια πράγματα πιο καθαρά. Αναμενόμενα πράγματα για όποιον παρακολούθησε τα τελευταία παιχνίδια της ομάδας. Πρώτα από όλα είδαμε ομάδα. Όχι μια έτοιμη καλή ομάδα ακόμη… αλλά ένα σύνολο που βρέθηκε δύο φορές πίσω στο σκορ αλλά δεν συμβιβάστηκε καμία στιγμή με αυτό το αποτέλεσμα. Και αυτό για όποιον νιώθει από ΑΡΗ δεν είναι μικρό πράγμα. Οι ανατροπές δεν είναι το φόρτε μας αλλά σήμερα η ομάδα το πέτυχε!

Ο Γρηγορίου για δεύτερο συνεχόμενο επίσημο παιχνίδι έδειξε ότι δεν φοβάται να επέμβει. Στο τέλος τα έπαιξε όλα για όλα, γέμισε την ενδεκάδα με επιθετικούς, ανέβασε τον Φαμπιάνο σχεδόν μόνιμα μπροστά και τελικά δικαιώθηκε. Ο ίδιος μετά το παιχνίδι παραδέχθηκε ότι ρίσκαρε και αυτή τη φορά το ρίσκο του βγήκε. Μάλιστα στο «πλαίσιο του ρίσκου» αναφέρθηκε και στην επιλογή του Μπασιρού που δεν βοήθησε καθόλου.

Από την άλλη όμως δεν γίνεται η χαρά της ανατροπής να μας κάνει να ξεχάσουμε όσα είδαμε. Και τα δύο γκολ της Καλαμάτας ήρθαν από κακές αντιδράσεις της άμυνας. Ιδιαίτερα στο 2^ο γκολ η άμυνα μας δίνει ρεσιτάλ κακής αντίδρασης. Και αυτή η αμυντική ανασφάλεια που μας ακολουθούσε από την αρχή μέχρι και τα τελευταία λεπτά που παίζαμε με παίκτη παραπάνω έχει να κάνει ξεκάθαρα με τα κενά. Κενά για τα οποία φωνάζουμε όλο το καλοκαίρι και δεν εξαφανίστηκαν επειδή ο Φαμπιάνο σκόραρε 2 φορές. Ίσα ίσα που το σημερινό παιχνίδι υπογράμμισε ότι αν είχες στόπερ θα μπορούσες τον φρέσκο Γιένσεν να τον βάλεις πιο μπροστά αντί για τον Μπασιρού, τα μπακ σου να είχαν συμμετέχει κανονικά στις πλευρές τους στην προετοιμασία αλλά και να είχες ξεκαθαρίσει αν υπολογίζεις για το κέντρο τον Γαλανόπουλο ή ακόμη περισσότερο τον Βοριαζίδη που έχει δείξει και ένα καλό πρόσωπο.  Δεν τα πληρώσαμε σήμερα όλα αυτά αλλά τα προβλήματα παραμένουν.

ΤΕΤΟΙΕΣ ΝΙΚΕΣ ΔΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 3 ΒΑΘΜΟΥΣ

Δεν ήταν καλή η εμφάνιση του ΑΡΗ μας σε όλο το παιχνίδι αλλά ήταν μια εμφάνιση ομάδας που ήξερε ξεκάθαρα το τι θέλει μέσα στο γήπεδο. Από την αρχή κυνήγησε ξεκάθαρα τη νίκη και πάλεψε χωρίς δισταγμό μέχρι το τέλος για να την κατακτήσει ακόμη και όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Δεν συμβιβάστηκε με το Χ… και αυτή η νοοτροπία είναι κάτι που έχει λείψει πολύ σε κάθε Αρειανό. Τα 2 γκολ του Φαμπιάνο στα τελευταία λεπτά και η σημερινή επική ανατροπή δίνουν πολλά περισσότερα από 3 βαθμούς. Η ομάδα έκανε το 2 στα 2 στα επίσημα και συνεχίζει έχοντας χρόνο μπροστά για να γίνει καλύτερη. Αρκεί φυσικά να βοηθήσει επιτέλους και ο μεταγραφικός σχεδιασμός αυτούς που παλεύουν μέσα στο γήπεδο. ΤΕΡΑΣΤΙΕ ΦΑΜΠΙΑΝΟ, ΤΡΕΛΑΝΕ ΜΑΣ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΜΟΥ!

ΥΓ. Απαγορεύονται οι οργανωμένες μετακινήσεις για τον κόσμο του ΑΡΗ, επιτρέπονται όμως για τον κόσμο της Καλαμάτας(υπήρχε οργανωμένη μετακίνηση) και όχι μόνο. Παρόλα αυτά η κιτρινόμαυρη κερκίδα στήθηκε κανονικά και ξέσπασε όπως έπρεπε!

ΥΓ2. Ήρθε και ο Μανού και φαίνεται αποφασισμένος να ξεσηκώσει και τον Μορόν! Άντε να δούμε μπας γυρίσει ο διακόπτης και για τους 2.

Σε ένα εκ διαμέτρου αντιθέτων συναισθημάτων καλοκαίρι σε σχέση με αυτό που βιώνουμε στον μπασκετικό ΑΡΗ, ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ του… Θ.Καρυπίδη συνεχίζει στον δικό του μίζερο δρόμο. Αυτόν τον δρόμο που καταλήγει σε μια ανηφόρα αδύνατη για την ομάδα να την ανέβει και να κάνει το κάτι παραπάνω. Αντιθέτως ζει διαρκώς με το φόβο της κατρακύλας. Κατρακύλα που όμως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε δεν έχει καμία απολύτως σε σχέση με τις πραγματικές «κατρακύλες» που έχει βιώσει αυτός ο σύλλογος και ο κόσμος του.

ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ

Το γιατί ο Καρυπίδης είναι κόκκινο πανί για μεγάλη μερίδα του κόσμου είναι λίγο πολύ γνωστό. Η ομάδα έχει «ταβανιάσει» εδώ και καιρό και από πλευράς ιδιοκτησίας δεν γίνεται η παραμικρή κίνηση για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Το χειρότερο όμως είναι ότι αποδεδειγμένα ο τρόπος που διαχειρίζεται την ομάδα ο πρόεδρος ξανά και ξανά με πανομοιότυπο τρόπο τείνει να γίνεται το μεγαλύτερο εμπόδιο σε κάθε αχτίδα προόδου. Μέχρι και τις περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες που έχει η οικογένεια Καρυπίδη, οι χειρισμοί του προέδρου τις έχουν ξεπεράσει. Και εκεί κάπου είναι που τρελαινόμαστε όλοι μας και καταλήγουμε ατάκες του στυλ «ρε πρόεδρε λεφτά παραπάνω να βάλεις δεν έχεις το καταλαβαίνω… κάνε τουλάχιστον σωστά, οργανωμένα και με πλάνο τα βασικά και βλέπουμε πως θα πάει το έργο». Δυστυχώς όπως πορευόμαστε και αυτό το καλοκαίρι χωρίς ευρωπαϊκούς πονοκεφάλους αλλά με ένα ελλιπές ρόστερ… όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν!

Η ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Προσπερνώντας τις παρατεταμένες διοικητικές παλινωδίες, τους ευσεβείς πόθους μας και τις φρούδες ελπίδες για αλλαγή η συζήτηση και το ενδιαφέρον καταλήγει καθαρά στο αγωνιστικό. Εκεί όπου ο Γρηγορίου προσπαθεί να πατήσει πάνω στις καλές εντυπώσεις που άφησε ο ίδιος και η ομάδα στο τέλος της περσινής σεζόν και να το πάει ένα σκαλί παραπάνω. Με αυτούς που έμειναν από πέρσι, με αυτούς που ο Ρέγιες και ο Καρυπίδης έφεραν ή προσπαθούν να φέρουν στην ομάδα. Ένας προπονητής που θυμίζει λίγο Μάντζιο στο ξεκίνημα του μιας και ήρθε και παραμένει προσηλωμένος στο ρόλο του χωρίς να ασχολείται με το τι συμβαίνει στη διοίκηση, τι λέει ο κόσμος, αν οι μεταγραφές κολλάνε στο οικονομικό, αν είναι εισηγήσεις δικές του, του Ρέγιες ή του Κάρυ. Και από τη διάθεση που δείχνουν οι παίκτες από την στιγμή που ήρθε ο Γρηγορίου μάλλον έχει παρασύρει και τους παίκτες σε αυτή τη λογική. Προφανώς και υπάρχουν κενά στο ρόστερ, προφανώς και λείπουν κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά από το ρόστερ. Για το χρονικό σημείο όμως που βρίσκεται η ομάδα, η διάθεση που δείχνουν οι παίκτες μας στα φιλικά είναι ευχάριστη έκπληξη. Και αυτό το τελευταίο αν πάψει να είναι έκπληξη και γίνει ο κανόνας, ίσως τελικά η χρονιά να εξελιχθεί πολύ καλύτερα από ότι περιμένουμε.

Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

Ότι και αν συμβαίνει(ή δεν συμβαίνει) σε διοικητικό επίπεδο μια ομάδα θα κατέβει επισήμως σε λίγες ημέρες στο χορτάρι για να υπερασπιστεί το σήμα και τα χρώματα του ΑΡΗ μας. Αυτή η ομάδα με τα τρανταχτά κενά στο ρόστερ, τον Γρηγορίου προπονητή και κάποιους φιλότιμους παίκτες που δείχνουν διατεθειμένοι να παλέψουν. Σε αυτή τη μάχη οι παίκτες μας, ο προπονητής και όποιος άλλος εκπροσωπεί τον κιτρινόμαυρο θεό μας δεν γίνεται να είναι μόνος. Και αν κάποια στιγμή για να προχωρήσει μπροστά αυτή η ομάδα θα πρέπει κάποιος να φύγει από το γήπεδο, σίγουρα αυτός δεν θα είναι ο κόσμος του ΑΡΗ.

ΥΓ. Γενικότερα τα φιλικά ποτέ δεν τα δίνω σημασία. Ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο όπου απουσιάζει εντελώς η σκοπιμότητα και η σκληράδα που είναι βασικοί παράγοντες του παιχνιδιού. Τόσα χρόνια όμως έχοντας δει αμέτρητα αδιάφορα φιλικά παιχνίδια κάνεις τους συσχετισμούς και διακρίνεις κάποια πραγματάκια. Η διάθεση και η συνοχή(ως ένα βαθμό) που δείχνει σε αυτά τα φιλικά η ομάδα, για την εποχή είναι αξιοσημείωτα.

Την 3^η συνεχόμενη νίκη του στα πλέιοφς πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας για 2^η φορά τον ΟΦΗ με το «άνετο» 3-1! Πρωταγωνιστή της σημερινής αναμέτρησης, ο Κουαμέ που όπως περίμενε διακαώς την ευκαιρία του. Ασίστ στο πρώτο γκολ , άλλα δύο γκολ στη συνέχεια και ατελείωτα τρεξίματα και κερδισμένες μονομαχίες από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Αδιάφορη νίκη αλλά κάθε νίκη του ΑΡΗ προσφέρει χαρά στον κόσμο του είτε μιλάμε για τους λίγους πιστούς που βρέθηκαν σήμερα στο Κλ.Βικελίδης, είτε για όλους όσους προτίμησαν να αφιερώσουν ένα δίωρο «εξ αποστάσεως» στον κιτρινόμαυρο θεό.

ΜΕ ΙΔΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΙΔΙΑ ΕΝΔΕΚΑΔΑ

Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια των πλέιοφς έτσι και σε αυτό, ο ΑΡΗΣ μπήκε με ξεκάθαρο στόχο και πλάνο. Η ενδεκάδα είχε μια αλλαγή αλλά η προσέγγιση του αγώνα ήταν ακριβώς η ίδια. Πίεσε από την αρχή ψηλά και προσπάθησε να εξαντλήσει τις ευκαιρίες του αξιοποιώντας την κατοχή του.  Πέρεθ, Γκαρέ και Κουαμε προσπάθησαν να βρουν το γκολ χωρίς επιτυχία. Στο 19’ όμως ο Κουαμέ έστρωσε ωραία στον Γκαρέ για να κάνει το 1-0!  Ένα γρήγορο προβάδισμα σε απόλυτη συμφωνία με την εικόνα των 2 ομάδων.

Ο ΟΦΗ δεν αντέδρασε στο 1-0, αντιθέτως η αυτοπεποίθηση των παικτών μας ανέβηκε στα ύψη και στο 42’ ουσιαστικά κλείδωσε τη νίκη. Ο Ντούντου έβγαλε ωραία σέντρα, ο Κουαμέ πήρε την κεφαλιά και έγραψε το 2-0 πανηγυρίζοντας έντονα ένα γκολ που το ήθελε πάρα πολύ.

ΕΞΙΣΟΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΟ ΤΕΜΠΟ

Το Β ημίχρονο δεν είχε τον ίδιο ρυθμό. Ο ΟΦΗ πήρε λίγο περισσότερα μέτρα στο γήπεδο, οι παίκτες έριξαν την ένταση και για αρκετή ώρα το παιχνίδι κύλησε στο ρελαντί. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την ομάδα μας να ψάξει το τρίτο γκολ με το σουτ του Ράτσιτις όμως να σταματάει στο δοκάρι.  Μια φάση που μας αφύπνισε και από εκείνο το σημείο και μετά ο ΑΡΗΣ μας έδειξε μεγαλύτερο ζήλο για να πετύχει και άλλο γκολ. Γκολ που ήρθε πάλι από τον Κουαμέ στο 79’ μετά από ωραία ασίστ του Πέρεθ.  Το 3-1 από τον ΟΦΗ με ένα ωραίο μακρινό σουτ, απλά διαμόρφωσε το τελικό σκορ.

ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΙ ΚΙΝΗΤΡΟ

Μετά το διπλό στην Κρήτη ο ΑΡΗΣ μας διπλασίασε τις νίκες του με τον αδιάφορο ΟΦΗ κερδίζοντας ακόμη πιο εύκολα αυτή τη φορά.  Το αποτέλεσμα μπορεί να μην αλλάζει τη συνολική γεύση της χρονιάς, αλλά λέει κάτι ουσιαστικό. Εκεί που πολλοί περίμεναν να μπει αδιάφορος, μπήκε σοβαρός, επιθετικός και με διάθεση να επιβληθεί.  Τι να το κάνεις τώρα να μου πεις… αλλά από τη στιγμή που συμβαίνει οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε και να πούμε και ένα μπράβο στον Γρηγορίου και τους παίκτες του. Και την εντελώς ανάποδη εικόνα να είχαν κανείς δεν θα έλεγε τίποτα μιας και αυτό ήταν το αναμενόμενο και το φυσιολογικό βάσει της φετινής πορείας. Αντί όμως για αυτό η ομάδα βρίσκει κίνητρο εκ των έσω και παρουσιάζει μια αξιοπρεπής εικόνα. 2 παιχνίδια έμειναν μακάρι να συνεχίσει έτσι.

ΣΟΒΑΡΟΣ ΣΤΑ ΑΣΟΒΑΡΑ

Ζωντανός στη μάχη της 5^ης θέσης παραμένει ο ΑΡΗΣ μας κερδίζοντας ξανά τον ΟΦΗ με 3-1. 2 γκολ και μια ασίστ ο Κουαμέ που έβαλε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στην σημερινή νίκη. Μια νίκη χωρίς αντίκρισμα που ναι μεν μας χαροποιεί αλλά μας «προβληματίζει» κιόλας… Γιατί αργήσαμε τόσο για να δείξουμε ένα σοβαρό αγωνιστικό πρόσωπο; Ή μήπως είναι η απουσία του «πρέπει» ο λόγος που βλέπουμε αυτή την εικόνα; Ερωτήματα που ποτέ δεν θα απαντηθούν με σαφήνεια και σύντομα θα πρέπει να ξεχαστούν. Για να ξεχαστούν όμως θα πρέπει να οι φήμες να πάρουν σάρκα και οστά. Διαφορετικά σε 2-3 εβδομάδες πάλι αυτά θα συζητάμε μεταξύ μας.

Δεν ήταν και ο καλύτερος καλεσμένος ο ΑΡΗΣ μας στη φιέστα του ΟΦΗ και χάρη στα γκολ του Ντούντου και του Γιαννιώτα έφυγε με το διπλό από την Κρήτη. Σε ένα παιχνίδι άνευ ενδιαφέροντος όπου όμως ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε σοβαρός και πήρε έστω αυτή τη νίκη γοήτρου. Έτσι και αλλιώς από την στιγμή που «κλείδωσε» και το 5^ο ευρωπαϊκό εισιτήριο, το ενδιαφέρον όλων μας περιορίζεται στην επόμενη ημέρα και την αλλαγή στο διοικητικό καθεστώς που μοιάζει πιο απαραίτητη από ποτέ.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ

Ο ΑΡΗΣ δεν περίμενε να δει τι διαθέσεις θα έχουν οι αντίπαλοι μας. Μπήκε συγκεντρωμένος με στόχο να διεκδικήσει τη νίκη και έφερε από νωρίς το παιχνίδι στα μέτρα. Μόλις στο 11’ ο Ράτσιτς προώθησε ωραία τη μπάλα στο Ντούντου και ο βραζιλιάνος με ιδανικό τελείωμα έγραψε το 0-1. Μάλιστα παρά το γρήγορο προβάδισμα δεν άλλαξε τη συμπεριφορά του και απείλησε ξανά άλλες 3 φορές μέχρι το τέλος του ημιχρόνου για το 0-2.  Οι αντίπαλοι μας όπως ήταν αναμενόμενο ήταν ακόμη μεθυσμένοι από τη χαρά της Κυριακής και τους έλειπε η απαραίτητη ενέργεια για να μας κοντράρουν.

ΚΛΕΙΔΩΣΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΜΕ ΓΙΑΝΝΙΩΤΑ

Στο Β ημίχρονο ο ΑΡΗΣ φάνηκε ψύχραιμος και αποφασισμένος να κυνηγήσει το 2^ο γκολ.  Δεν το βρήκε νωρίς με τις ευκαιρίες των Πέρεθ και Ράτσιτις αλλά το βρήκε στο 86’ με την ωραία κίνηση και σουτ του Γιαννιώτα. Φάση που ξεκίνησε από την μαχητικότητα του Κουαμέ στον χώρο του κέντρου. Νωρίτερα ο ΟΦΗ είχε την μεγάλη στιγμή του για να φέρει το παιχνίδια στα ίσια αλλά η μπάλα σταμάτησε στο δοκάρι.

ΓΙΑ ΤΟ ΓΟΗΤΡΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ… ΠΗΡΕ ΤΗ ΝΙΚΗ

Νίκη χωρίς αντίκρυσμα για τον ΑΡΗ μας σε ένα παιχνίδι που εξαρχής δεν είχε ενδιαφέρον. Ωστόσο σε μια περίοδο όπου το πιο εύκολο θα ήταν να αδειάσει εντελώς η ομάδα έδειξε ένα σοβαρό πρόσωπο. Κατέβηκε συγκεντρωμένη, ήξερε τι ήθελε και πατώντας στην χαλαρότητα των αντιπάλων πήρε μια νίκη. Το αν αυτοί που αγωνίστηκαν σχετίζονται με κάποιο αγωνιστικό πλάνο της επόμενης χρονιάς κανείς δεν το ξέρει. Βλέποντας όμως τους Ντούντου και Γιαννιώτα να σκοράρουν είναι να αναρωτιέσαι τώρα που φθάσαμε στο φινάλε αν τελικά οι προπονητές έκαναν το λάθος να επιμείνουν στη «θεωρία» και στα «συμβόλαια» και όχι τόσο σε αυτά που έβλεπαν μέσα στο γήπεδο. Γιατί και σήμερα οι «καλές μεταγραφές» σου Πέρεθ και Τεχέρο έδωσαν οριακά τα βασικά. Και όχι αυτό το κάτι παραπάνω που περιμέναμε όλη τη χρονιά τόσο από τους 2 προαναφερθέντες αλλά και από την πλειοψηφία των νεοαποκτηθέντων παικτών. Ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά και το μόνο που έχει σημασία είναι το τι ξημερώνει για τον ΑΡΗ μας την επόμενη της λήξης του πρωταθλήματος.

ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ ΣΕΒΑΣΤΗΚΑΝ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ

Το πλέον αδιάφορο ματς ήταν αυτό για τους αντιπάλους μας, που και 4-5 γκολ να έτρωγαν σήμερα πάλι τρισευτυχισμένοι θα ήταν μετά από αυτό που κέρδισαν την περασμένη Κυριακή. Και όταν απέναντι σου έχεις έναν τόσο αδιάφορο αντίπαλο, η ελάχιστη σοβαρότητα και προσπάθεια είναι αρκετή. Κάπως έτσι ο ΑΡΗΣ μας έφυγε με το διπλό από την Κρήτη, παραμένοντας στο κυνήγι του Λεβαδειακού και της 5^ης θέσης που δεν έχει να προσφέρει τίποτα. Νίκη που μας χαροποιεί όπως κάθε νίκη του ΑΡΗ μας αλλά τα ευχάριστα εδώ και καιρό τα περιμένουμε εκτός γηπέδου.

Τη χαρά τη νίκης γευτήκαμε επιτέλους σήμερα κόντρα στο μόρφωμα του Βόλου με τον ΑΡΗ μας να μην τα παρατάει όταν στράβωνε το παιχνίδι στο 1-2 και με αποφασιστικότητα πέτυχε την απόλυτη ανατροπή! MVP ο Καντεβέρε με μια γεμάτη παρουσία, μια ασίστ και το καθοριστικό προσωπικό γκολ που μας χάρισε τους 3 βαθμούς! Τη δόξα των νικητών προσπάθησαν να κλέψουν ο διαιτητής Πολυχρόνης και ο συνεργός του στο VAR κλείνοντας τα μάτια σε 2 πέναλτι και το «ανάποδο» κόρνερ από όπου προήλθε το 2^ο γκολ του Βόλου. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν τα κατάφεραν…

ΜΠΗΚΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ ΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ

Η ομάδα μπήκε αποφασισμένη να επιβάλλει τον ρυθμό της, είχε  ένταση στις διεκδικήσεις, πίεσε έξυπνα και έφτιαξε φάσεις από το ξεκίνημα όπως η φάση διαρκείας μόλις στο 4’ που λίγο έλειψε να καταλήξει στα δίχτυα. Στα 17’ ο δραστήριος Καντεβέρε  έστρωσε ωραία για τον  Χόνγκλα και με ωραίο τελείωμα έκανε το 1-0.

Στη συνέχεια όμως άλλαξε συμπεριφορά και όπως συμβαίνει συνήθως το πληρώσαμε με την πρώτη ευκαιρία του Βόλου και το άπιαστο σουτ του Γκονζάλες στο 40’. Ένα ωραίο γκολ που δεν θα έπρεπε να μετρήσει μιας και στην αρχή της φάσης έχει γίνει πέναλτι στον Γκαρέ που ούτε ο διαιτητής ούτε και το VAR το είδαν. Και πριν καλά καλά συνέλθει η ομάδα από το σοκ της ισοφάρισης το γνωστό πρόβλημα στις στατικές φάσεις έκανε την εμφάνιση του και ο Κάργας ανενόχλητος με κεφαλιά έκανε το 1-2. Γκολ που προήλθε μετά από εκτέλεση ενός κόρνερ που δεν υπήρξε ποτέ αλλά το είδε μόνο ο Πολυχρόνης και ο βοηθός του.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια όπου η απογοήτευση και η έλλειψη καθαρού μυαλού είναι τα κυρίαρχα στοιχεία μας όταν τα πράγματα στραβώνουν, η ομάδα μπήκε στο Β ημίχρονο αποφασισμένη να πάρει αυτό που αξίζει. Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μόλις στο 48’ τον Ράτσιτς να βλέπει το σουτ του να κοντράρει σε κάποιο σώμα και τελικά να καταλήγει στα δίχτυα. Και από εκείνο το σημείο και μετά ο ΑΡΗΣ ξαναπήρε τον απόλυτο έλεγχο του αγώνα αναγκάζοντας τον Βόλο σε οπισθοχώρηση και καθυστερήσεις.

Νεύρα, διακοπές, ένταση στους πάγκους, φωνές, διαμαρτυρίες και άλλα κλασσικά υπο την ανοχή του Πολυχρόνη με στόχο να μην παιχθεί ποδόσφαιρο και η ομάδα μας να μην καταφέρει να φθάσει στην ανατροπή. Στο 76΄ όμως ο Καντεβέρε χάρη στην πίεση που άσκησε στον αντίπαλο του πήρε την μπάλα στο κέντρο, ξεχύθηκε προς την αντίπαλη εστία και με ψυχραιμία έγραψε το 3-2!  Στην τελευταία φάση του αγώνα λίγο έλειψε να ξαναγίνουμε αυτοκαταστροφικοί αλλά ο Αθανασιάδης μαζί με το δοκάρι «κλείδωσαν» τους 3 βαθμούς.

ΑΦΗΣΕ ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΚΑΙ ΠΑΛΕΨΕ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ

Σχεδόν ξεχάσαμε την τελευταία φορά που κερδίσαμε και αυτό λέει πολλά για την αξία της σημερινής νίκης. Παρόλα αυτά ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν έκανε κάτι το εντυπωσιακό, δεν εγκλώβισε τον αντίπαλο, δεν απέφυγε τα λάθη του, δεν έγινε ξαφνικά ομάδα-ρολόι. Έδειξε όμως κάτι που τον τελευταίο καιρό έλειπε δραματικά. Έδειξε θέληση και πίστη ότι μπορεί να τα καταφέρει παρά τις αντιξοότητες που συνάντησε κατά την διάρκεια του αγώνα. Δεν διαλύθηκε ψυχολογικά όταν το παιχνίδι στράβωσε τόσο ξαφνικά και τόσο εκνευριστικά. Δεν έμεινε στις διαιτητικές αποφάσεις. Και αντί να ψάχνει δικαιολογίες, έψαξε φάσεις και βρήκε 3 γκολ. Και αυτή η εικόνα έχει να κάνει με όλα όσα ανέφερε και ο Γρηγορίου στη συνέντευξη τύπου και το σχεδόν «λευκό ιατρικό απουσιολόγιο». Και αν υπήρχαν ουσιαστικές αλλαγές στο κέντρο ή στα μπακ θα βλέπαμε πολύ καλύτερα πράγματα από την ομάδα μιας και από ένα σημείο και μετά φαινόταν ότι ο Μεντίλ, ο Χόνγκλα, ο Ράκιτς και ο Καντεβέρε δεν είχαν ανάσες. Μοναδική παραφωνία σε όλη την προσπάθεια της ομάδας ήταν η αρνητική παρουσία του Τεχέρο για ακόμη μια φορά με την απορία όλων να είναι γιατί δεν προτιμήθηκε ο Φατιγκά. Το σημαντικό είναι ότι τα καταφέραμε και ότι πλέον μπορούμε να πατήσουμε στη νίκη για να πάμε ένα βήμα παραπάνω. Όχι απλά σε μια ελπιδοφόρα εμφάνιση. Αλλά σε μια εμφάνιση που επιτέλους μας οδήγησε στη νίκη!

ΝΙΚΗ ΟΞΥΓΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ

Επιστροφή στις νίκες και στις ελπίδες μας για την κατάκτηση της 5^ης θέσης για τον ΑΡΗ μας που σήμερα κόντρα στον Βόλο άφησε τις δικαιολογίες στην άκρη, προσπέρασε την εχθρική διαιτησία και προσηλωμένος στον στόχο του έκανε την ανατροπή! Κορυφαίος ο Καντεβέρε με μια ασίστ και το καθοριστικό γκολ της νίκης, έβαλε την υπογραφή του στο σημερινό τρίποντο. Σχεδόν είχαμε ξεχάσει τι σημαίνει να πανηγυρίζεις μια νίκη και να φεύγεις από το γήπεδο με το χαμόγελο αντί για νεύρα. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. 2 πέναλτι με το πρώτο πιθανόν να σήμαινε το 2-0 αντί για 1-1 και ένα κόρνερ που δεν έγινε ποτέ για να έρθει το 1-2 από τον Βόλο. Την κερδίσαμε την διαιτησία σήμερα, για να δούμε την επόμενη φορά...     

ΥΓ2. Παράπονα ο Μπέος για τη διαιτησία, έτσι από συνήθεια για να αναπαράγουν τα «τρολ». 

Φινάλε ντροπής σε μια χρονιά συνεχής απογοήτευσης έδωσε ο ΑΡΗΣ μας στις υποχρεώσεις του για την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, γνωρίζοντας την ήττα από τον ΟΦΗ μέσα στο σπίτι του. Σε ένα παιχνίδι που η ομάδα έδειξε 2 εντελώς διαφορετικά πρόσωπα στα 2 ημίχρονα με κοινό παρονομαστή όμως την αφλογιστία στην επίθεση και την αδράνεια στην άμυνα.  Άλλα 2 ημίχρονα να είχαμε γκολ δεν βάζαμε και αυτή δυστυχώς είναι η αίσθηση που μας άφησε η ομάδα παρά την σωρεία ευκαιριών στο Β ημίχρονο. Ευτυχώς τα πιο δυσοίωνα σενάρια δεν επιβεβαιώθηκαν και η ομάδα διατηρήθηκε στην πρώτη οκτάδα.

ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΝΤΡΑ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι χωρίς ένταση και χωρίς καθαρό πλάνο σχετικά με το τι ήθελε να πετύχει. Να κερδίσει; να διασφαλίσει το Χ; Σίγουρα πάντως δεν μπήκε για να διεκδικήσει λυσσαλέα το γκολ που θα τον οδηγούσε στη νίκη όπως έκανε ο αντίπαλος μας.  Η φάση στο 18’ με τον Αθανασιάδη να σώζει σε τετ α τετ ήταν καμπανάκι που δεν ακούστηκε, για να έρθει στο 36’ το 0-1 σε μια φάση που η άμυνα απλά παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τις κινήσεις παικτών του ΟΦΗ. Αμαρκάριστος μέσα στην περιοχή, τελείωμα προ κενής εστίας και το παιχνίδι πήρε τον δρόμο του.

ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕ ΠΟΤΕ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τους παίκτες μας να δείχνουν περισσότερη διάθεση και πλέον χωρίς άλλο στόχο πέρα από το γκολ της ισοφάρισης. Και πάνω που αρχίζαμε να ελέγχουμε το παιχνίδι και να γινόμαστε απειλητικοί ήρθε στο 57’ μια ακόμη αντεπίθεση, μια ακόμη κακή αμυντική λειτουργία και το 0-2.  Ένα γκολ που ουσιαστικά τελείωσε το παιχνίδι μιας και η αναποτελεσματικότητα μας στην τελική προσπάθεια ήταν αυτό που χαρακτήριζε την παρουσία μας από την αρχή της αναμέτρησης. Κάτι που επιβεβαιώθηκε στα εναπομείναντα λεπτά μέχρι τη λήξη. Κάμποσες προσπάθειες, σουτ πάνω στα σώματα, χαλαρά τελειώματα, ένα δοκάρι και μπόλικη αστοχία.

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ

Ούτε σήμερα κατάφερε ο Γρηγορίου και οι παίκτες του να δείξουν κάτι το διαφορετικό. Ή μάλλον το διαφορετικό που μας έδειξαν ήταν ότι δεν μπόρεσαν ούτε την «αγαπημένη» ισοπαλία. Το πιο ανησυχητικό από την ήττα είναι ότι τίποτα από όσα βλέπουμε δεν μοιάζει τυχαίο. Ο ΑΡΗΣ έχει επαναλαμβανόμενα προβλήματα. Δεν έχει καθαρή ανάπτυξη, δεν έχει συνοχή, δεν έχει αμυντική σταθερότητα, δεν έχει αυτοπεποίθηση να τελειώσει τις φάσεις. Και αυτό είναι ένα σταθερό μοτίβο εδώ και καιρό. Υπάρχει το κενό λόγω εθνικών ομάδων και κάποιος χρόνος παραπάνω αλλά… με τέτοιες εμφανίσεις, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι μπορεί κάτι να αλλάξει.

ΧΩΡΙΣ ΠΛΑΝΟ, ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος έκλεισε όπως ακριβώς κύλησε όλη η χρονιά. Με απογοήτευση, με νεύρα και με μια ομάδα που δεν πείθει κανέναν ότι ξέρει τι κάνει μέσα στο γήπεδο. Η σημερινή ήττα είναι μια ακόμη απόδειξη ότι με τα σημερινά αγωνιστικά δεδομένα δεν υπάρχει ίχνος προοπτικής, ούτε καν για  το  5-8. Παράταση στο βασανιστήριο αναμένεται να είναι και αυτή η σειρά αγώνων, οφείλει όμως σύσσωμη η ομάδα να παλέψει. Να παλέψει και ότι βγει… χειρότερα δεν γίνεται.

Όλα στο μηδέν… για τον ΑΡΗ μας στις Σέρρες όπου ούτε κόντρα στον ουραγό της βαθμολογίας κατάφερε να χαμογελάσει.  Σπατάλησε ένα ολόκληρο ημίχρονο σε ρελαντί ρυθμούς, έμεινε με 10 παίκτες από το 60’ και τελικά πανηγύρισε τη σπουδαία εμφάνιση του Αθανασιάδη που κράτησε ανέπαφη την εστία μας. Κατήφορος χωρίς σταματημό παρά την αισιοδοξία του Γρηγορίου όπως αυτή αποτυπώθηκε στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε το παιχνίδι.

ΚΑΤΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Σε αλλαγές στην επιθετική γραμμή προχώρησε ο Γρηγορίου, με τον Μορόν στην κορυφή, τον Αλφαρέλα σε ελεύθερο ρόλο πίσω του και τους Μπουσαΐντ και Ντουντού στα άκρα. Παίκτες που μπορούσαν να δώσουν περισσότερη ταχύτητα και μεγαλύτερη κινητικότητα κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Στην πράξη όμως το πρώτο ημίχρονο κύλησε σε χαμηλό τέμπο. Είχαμε την κατοχή, κυκλοφορούσαμε την μπάλα αλλά  η ανάπτυξη ήταν αργή και προβλέψιμη συνεχώς απέναντι σε μια οργανωμένη άμυνα. Τα σουτ του Ράτσιτς  και του Ντουντού ήταν εκτός εστίας σε αντίθεση με το δυνατό φαλτσαριστό σουτ του Αλφαρέλα έξω από την περιοχή με τον Τιναλίνι να κρατάει το μηδέν στην πιο σπουδαία φάση του Α ημιχρόνου..

Η ΚΟΚΚΙΝΗ, ΤΟ ΔΟΚΑΡΙ ΚΑΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Με την έναρξη της επανάληψης ο Πανσερραϊκός μπήκε πιο δυνατά στο παιχνίδι. Οι παίκτες παρέμειναν νωθροί, πάντα ένα κλικ πιο αργά και με λιγότερη ένταση στις φάσεις με αποτέλεσμα να επιτρέπουν τους αντιπάλους μας να μοιάζουν απειλητικοί. Σε μια τέτοια στιγμή αδράνειας ο Τεχέρο δεν πρόλαβε τον παίκτη του και ο διαιτητής Ζαμπαλάς έδειξε απευθείας κόκκινη κάρτα στον Ισπανό μπακ. Από εκείνο το σημείο και μετά το παιχνίδι άλλαξε εντελώς.

Οι γηπεδούχοι πίεσαν και βρήκαν αρκετές ευκαιρίες, όμως ο Αθανασιάδης ήταν εκεί για να επιβεβαιώσει ότι διανύει μια εκπληκτική περίοδος φόρμας. Για εμάς παίζοντας με παίκτη λιγότερο η έτσι και αλλιώς προβληματική μας επιθετική ανάπτυξη έγινε ακόμη πιο δύσκολη υπόθεση. Στις καθυστερήσεις λίγο έλειψε ο Γιαννιώτας να το κάνει το θαύμα του αλλά το εξαιρετικό σουτ που έκανε σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι.

ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΙΣ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΕΣ ΤΟΥ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Ένα ακόμη Χ, μια ακόμη νερόβραστη εμφάνιση που δεν μας έκανε σοφότερους. Ακριβώς το ίδιο  πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε από την αρχή της χρονιάς. Πως θα αξιοποιήσουμε την κατοχή μας ώστε να γίνουμε απειλητικοί, να φτιάξουμε φάσεις, να βρούμε το γκολ, να πάρουμε τους βαθμούς. Όπου σε συνδυασμό με την «χρόνια αδυναμία» μας να δημιουργήσουμε πραγματικές συνθήκες πίεσης στον αντίπαλο συνθέτουμε αυτό το αγωνιστικό συνονθύλευμα που αδυνατεί να κερδίσει ακόμη και τον τελευταίο. Ούτε καν τις εντυπώσεις δεν μπόρεσε να κερδίσει όταν έπαιζε 11 εναντίον 11. Αντιθέτως με ποσοστά κατοχής άνω του 75% φώναζε πόσο μπερδεμένος και ακίνδυνος είναι. Από λίγο έως καθόλου φταίει ο Γρηγορίου. Σε αντίθεση με τους παίκτες μας που δεν προσπάθησαν όσο έπρεπε. Μια μόνιμη διστακτικότητα, ένας σταθερός φόβος μην τσαλακωθούν. Ωραία καθόμαστε και αναλύουμε βαθμολογίες για το 5-8, την έξοδο στην Ευρώπη και τον «κορμό» για την επόμενη χρονιά αλλά από ότι φαίνεται μόνο εμείς ασχολούμαστε με αυτά. Αυτοί που μας εκπροσωπούν μέσα στο γήπεδο είναι ήδη αλλού.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΟΛΑ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ

Στο 0-0 με τον τελευταίο της βαθμολογίας Πανσερραϊκό έμεινε ο ΑΡΗΣ μας στις Σέρρρες, σπαταλώντας άλλη μια ευκαιρία να δοθεί τέλος στο αρνητικό σερί που μας βασανίζει εδώ και καιρό. Ομάδα χωρίς πλάνο, παίκτες χωρίς εντάσεις και αποτελεσματικότητα και μια εικόνα που παραπέμπει σε καλοκαιρινές διακοπές αδιαφορώντας για την έκβαση της χρονιάς.  Ευτυχώς υπήρχε και ένας Αθανασιάδης κάτω από τα δοκάρια και τελικά αποφύγαμε τα χειρότερα. Άντε να τελειώνουμε…

ΥΓ. Θα ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα και εμείς ακόμη θα συζητάμε για τα σημάδια βελτίωσης που δείχνει η ομάδα.

Την «πρωτιά» στις ισοπαλίες μάλλον διεκδικεί η ομάδα μας παρά τις νίκες που τόσο μας λείπουν μιας και ούτε κόντρα στην ντεφορμέ και αδύναμη Κηφισιά δεν κατάφερε να πάρει το τρίποντο. Ο ΑΡΗΣ μας προηγήθηκε, δεν το διαχειρίστηκε σωστά, ισοφαρίστηκε άμεσα και στο τέλος έμεινε να κυνηγάει το παιχνίδι, στοχεύοντας το δοκάρι, χάνοντας μοναδικές ευκαιρίες και μαζί άλλους 2 βαθμούς. Καθοριστικές οι αποφάσεις του Τσακαλίδη και του Σιδηρόπουλου (VAR). Χ το ήθελαν, Χ το έβγαλαν.

ΜΕΤΡΙΑ ΕΙΚΟΝΑ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΚΑΡΕ

Με αρκετές αλλαγές στην επίθεση και εμφανή πρόθεση να πιέσει ψηλά κατέβασε την ομάδα ο Χιμένεθ. Χωρίς όμως εντάσεις στην  άμυνα και καθαρό πλάνο στο δημιουργικό κομμάτι η Κηφισιά κατάφερνε με ευκολία να αμυνθεί και να κρατάει τους κινδύνους μακριά από την περιοχή της.  Ελάχιστες φάσεις και ένας χαμηλός ρυθμός που δεν βοηθούσε σε τίποτα.

Σε αυτό το τέμπο μόνο μια ατομική ενέργεια θα άλλαζε την κατάσταση όπως ακριβώς έγινε στο 41’. Ο Γκαρέ πήρε την μπάλα στα δεξιά, απέφυγε τους αντιπάλους του και με εξαιρετικό τελείωμα άνοιξε το σκορ.

ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ ΜΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Πριν προλάβει να καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός από το γκολ σε ένα τόσο κομβικό χρονικά σημείο λίγο πριν την ανάπαυλα του ημιχρόνου, ήρθε η ψυχρολουσία. Η άμυνα μας πιάστηκε κοιμώμενη,  επέτρεψε στους αντιπάλους μα να ανέβουν χωρίς ιδιαίτερη πίεση, να βγάλουν ανενόχλητοι μια παράλληλη σέντρα και με προβολή να κάνουν το 1-1.

ΤΣΑΚΑΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΙΔΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΔΟΥΝ

Στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου ο  Τσακαλίδης ορθώς σφύριξε πέναλτι σε χέρι του Πέτκοφ, όμως μετά από παρέμβαση του VAR(Σιδηρόπουλος) η απόφαση ανακλήθηκε προσθέτοντας περισσότερο εκνευρισμό στην πλευρά μας. Μάλιστα λίγα λεπτά αργότερα η Κηφισιά έκανε προς στιγμή την ανατροπή με φάση που ξεκίνησε με καθαρό φάουλ μπροστά στα μάτια του Τσακαλίδη που δεν έδειξε τίποτα. Αυτή τη φορά ο Σιδηρόπουλος αποφάσισε να παρέμβει για τα οφθαλμοφανή και το 1-1 δεν άλλαξε.

ΑΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΜΑΖΙ

Οι αλλαγές του Χιμένεθ έδωσαν φρεσκάδα και έβγαλαν από την εξίσωση τον Γιένσεν που ήταν από τους αρνητικούς πρωταγωνιστές. Ο Καντεβέρε έχασε μεγάλη ευκαιρία στο 67’, ο Ξενόπουλος κράτησε όρθια την Κηφισιά σε κρίσιμες στιγμές και στο 89’ ήρθε η φάση που συνοψίζει όλη τη βραδιά και την απελπισία μας… Η κεφαλιά του Αλφαρέλα καταλήγει στο οριζόντιο δοκάρι και στην επαναφορά ο Καντεβέρε από πλεονετική θέση με όλη την εστία μπροστά του αστοχεί, στερώντας μας έστω στο φινάλε να φύγουμε με το χαμόγελο.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΟΤΙΒΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ

10 ισοπαλίες και σχεδόν 3 μήνες χωρίς νίκη στο πρωτάθλημα. Αυτά δεν είναι αποτελέσματα ατυχίας, δυνατών αντιπάλων ή διαιτητικών λαθών. Είναι τα αποτελέσματα της αγωνιστικής ταυτότητας που έχει προσδώσει ο Χιμένεθ στην ομάδα. Ο ΑΡΗΣ δεν χάνει βαθμούς γιατί υστερεί ποιοτικά ή δεν προσπαθεί αρκετά. Χάνει βαθμούς γιατί δεν έχει σωστή νοοτροπία.  Προσπαθεί να διαχειριστεί, να διαβάσει, να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του παιχνιδιού όταν αυτός θα πρέπει να θέτει τους κανόνες και τον ρυθμό και ο αντίπαλος να προβληματίζεται.  Αντί για αυτό αρέσκεται σε ένα κουραστικό πράγμα που θυμίζει ποδόσφαιρο αλλά δεν είναι. Μια τακτική που επιτρέπει στον αντίπαλο να νιώσει αρκετά άνετα ώστε να πιστέψει μέχρι και στη νίκη.  Ξεκάθαρα έργο Χιμένεθ όλο αυτό με τους πολλούς τραυματισμούς να είναι μια υπαρκτή δικαιολογία που έχει όμως ξεχαστεί ανάμεσα σε μια στοίβα από λάθος επιλογές του Ισπανού προπονητή.  Και όσο παραμένει ο Χιμένεθ που έδωσε ότι είχε να δώσει, θα βαθαίνει η αίσθηση στασιμότητας και η αγωνιστική ασφυξία. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ήττα για μια ομάδα που ψάχνει απεγνωσμένα ένα σημείο ανάκαμψης εδώ και πάρα πολλούς μήνες.

ΝΕΑ ΠΡΑΞΗ, ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ

Το 1-1 με την Κηφισιά  δεν ήταν ατύχημα ή σύμπτωση. Ήταν άλλη μία πράξη στο ίδιο έργο. Μια ισοπαλία που μας εξαντλεί και άλλο ψυχολογικά γιατί επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο, με τα ίδια αγωνιστικά συμπτώματα, με την ίδια απάθεια που χαρακτηρίζει την ομάδα μας εδώ και καιρό. Η βαθμολογική αιμορραγία συνεχίζεται, η νίκη παραμένει άφαντη και αυτή η ταλαίπωρη χρονιά συνεχίζεται με τον ίδιο βασανιστικό τρόπο όπως ακριβώς ξεκίνησε.

ΥΓ. Ότι είχε να δώσει ο Χιμένεθ το έδωσε. Μέχρι εδώ μπορούσε να το πάει το καράβι, παρακάτω πάει ακυβέρνητο.

ΥΓ2. Ανάλογα με την ομάδα προσαρμόζεται και η "φυσική θέση" του χεριού.