Τεράστιο κάζο για τον ΑΡΗ μας στο final 8 της Κρήτης, με το Μαρούσι να παίρνει την πρόκριση και την ομάδα μας άρον άρον να επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη… Σε έναν προημιτελικό που απαιτούσε ένταση, συγκέντρωση και καθαρό μυαλό, ο ΑΡΗΣ μας παρουσιάστηκε soft και αδιάφορος επιτρέποντας στον αντίπαλο του να κυριαρχήσει. Τραγικό κοουτσάρισμα από τον Μίλιτσιτς που ξέσπασε στη συνέντευξη τύπου κατά των παικτών.

ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ

Από τα πρώτα λεπτά έγινε φανερό ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε μπει σε ρυθμό προημιτελικού. Η άμυνα δεν είχε ένταση, οι αποστάσεις ήταν μεγάλες και οι περιστροφές ανύπαρκτες. Το Μαρούσι, χωρίς να χρειαστεί κάτι ιδιαίτερο, βρήκε αμαρκάριστα σουτ έξω από τα 6.75 και εύκολους πόντους κοντά στο καλάθι και πήρε από νωρίς διψήφιο προβάδισμα.

 Στη 2^η  περίοδο υπήρξε ένα σύντομο διάστημα όπου η ομάδα έδειξε σημάδια ζωής. Η είσοδος του Αντετοκούνμπο έδωσε παρουσία στη ρακέτα την ίδια στιγμή που ο Άντζουσιτς βοήθησε με τα τρίποντά του και για λίγα λεπτά υπήρξε η αίσθηση ότι το παιχνίδι μπορούσε να γυρίσει. Οι αντίπαλοι μας όμως  εκμεταλλευόμενοι το άναρχο παιχνίδι μας και τη χαλαρή άμυνα μας κατάφεραν να κλείσουν το ημίχρονο στο +10 με τη διαφορά να έχει φθάσει μέχρι και στο +14.

ΜΙΚΡΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΙΔΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Στο δεύτερο ημίχρονο υπήρξε βελτίωση σε επίπεδο διάθεσης. Ο ΑΡΗΣ ανέβασε την ένταση, προσπάθησε να παίξει πιο συγκεντρωμένα, να κυκλοφορήσει καλύτερα τη μπάλα και να βρει συνεργασίες. Η διαφορά μειώθηκε στους τέσσερις πόντους (54-50) και για πρώτη φορά φάνηκε ότι το μομέντουμ μπορούσε να αλλάξει. Δεν άλλαξε όμως… όπως και δεν άλλαξε και στην 4^η περίοδο όπου τα τρίποντα των Κουλμπόκα και Μήτρου-Λονγκ έφεραν τη διαφορά στους 2 (66-64).

Κάπου εκεί όμως εξαντλήθηκαν και οι τελευταίες σταγόνες ωριμότητας, θέλησης και πνευματικής  συγκέντρωσης για να γυρίσουμε το παιχνίδι. Από τον εμμονικό με σχήματα που δεν έβγαιναν Μίλιτσιτς μέχρι τους σταθερά μπερδεμένους παίκτες να επιμένουν στα παράλογα μακρινά σουτ, ο ΑΡΗΣ έμοιαζε ανήμπορος να αντιδράσει ακόμη και όταν το Μαρούσι έκανε ότι μπορούσε για να το χάσει παιχνίδι. Με εξαίρεση ένα τρίποντο του Καλαϊτζάκη δεχθήκαμε στα τελευταία λεπτά 5 πανομοιότυπα καλάθια  από κάτω και χωρίς ιδιαίτερη αγωνία ολοκληρώθηκε η αναμέτρηση.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Τίποτα καινούργιο, καμία απολύτως έκπληξη. Περιμέναμε ότι η ποιότητα των παικτών μας, οι σημαντικές απουσίες των αντιπάλων και η  «κόντρα» με την ΕΟΚ θα την έκαναν την δουλειά. Τελικά όμως ούτε όλα αυτά ήταν αρκετά για να κουκουλωθούν τα αγωνιστικά μας προβλήματα. Δεν μιλάμε για  μία φάση ή ένα λάθος.  Μιλάμε για μια συνολικά κακή προσέγγιση από τους παίκτες και τον προπονητή. Τον προπονητή που ακόμη και όταν βρίσκει ένα σχήμα που αποδίδει, είναι ο πρώτος που σπεύδει να το αποδημήσει.  Τον προπονητή που παρακολουθεί το πικ εν ρολ  των αντιπάλων απαθής, που ξεχνάει διαρκώς παίκτες στο παρκέ και στον πάγκο, τον προπονητή που όποτε δίνει οδηγίες οι παίκτες του κάνουν εντελώς τα ανάποδα. Ο ΑΡΗΣ δεν προηγήθηκε ποτέ στο σκορ. Και αυτό από μόνο του λέει όλη την ιστορία.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΖΕΙ

Με 5’ στοιχειώδης συγκέντρωσης και θέλησης δεν παίρνεις πρόκριση ούτε καν κόντρα στον τελευταίο της GBL. Το τελευταίο Μαρούσι που σήμερα δίδαξε τι σημαίνει προετοιμασία και προσπάθεια για ένα νοκ άουτ παιχνίδι. Σε αντίθεση με εμάς που κάναμε το 2 στα 2 στα παιχνίδια χωρίς γυρισμό. Χωρίς να γυαλίζει το μάτι μας, χωρίς να παλέψουμε. Με εμφανίσεις πολύ κατώτερες του αναμενομένου που μόνο ξενερώνουν. Άντε να δούμε τι θα ακολουθήσει στην «μάχη της τετράδας» που μας έχει απομείνει.

ΥΓ. Τουλάχιστον δεν αποβλήθηκε ο Κώστας με 5^ο φάουλ.

ΥΓ2. Να κάνουμε υπομονή, να το πάρουμε απόφαση, να την «καταπιούμε» τη χρονιά μέχρι να έρθει το καλοκαίρι. Άλλα ρε εσείς προπονητάδες σε μπάλα και μπάσκετ είναι σαν να μας γλεντάτε με κάθε ευκαιρία!

Κόντρα στις γνωστές αδυναμίες του αλλά και σε μια σκανδαλώδη διαιτησία επί 40’ ο ΑΡΗΣ τελικά γνώρισε την ήττα από την ΑΕΚ με 82-76 στα Λιόσια, κλείνοντας τη χρονιά στις εγχώριες διοργανώσεις με πικρό τρόπο. Τα πολλά λάθη, το κακό κοουτσάρισμα του Μίλιτσιτς και τα τρανταχτά «κενά» στο ρόστερ αποτέλεσαν και σήμερα σημείο αναφοράς στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Χάθηκε η ευκαιρία κόντρα σε μια προβληματική ΑΕΚ για μια σημαντική νίκη που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα στο ελληνική πρωτάθλημα για την ομάδα μας.

100-0 ΟΙ ΓΚΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Χαλαρά μπήκε ο ΑΡΗΣ στο παιχνίδι με το μυαλό στα Χριστουγεννιάτικα Ρεβεγιόν… μια κατάσταση που έδωσε την ευκαιρία στην ΑΕΚ να μπει δυνατά στο παιχνίδι. Σε αυτό το δυνατό ξεκίνημα κινητήριος μοχλός για τους αντιπάλους μας ήταν οι 3 διαιτητές που σφύριζαν μόνο υπέρ ΑΕΚ. Φάουλ με το παραμικρό στη μια πλευρά, κατάπιναν τη σφυρίχτρα τους όταν αμυνόταν η ΑΕΚ. Ακόμη και έτσι όταν σοβαρευτήκαμε ελαφρώς στην άμυνα και ξεκινήσαμε να κυκλοφορούμε καλύτερα την μπάλα στην επίθεση η ομάδα κατάφερε να αντιδράσει και από το -8 να προσπεράσει στο σκορ. Οι «γκρι» δεν κάθισαν με σταυρωμένα χέρια, με πολλαπλάσια φάουλ και βολές υπέρ της ΑΕΚ, οι αντίπαλοι μας διαρκώς προσπαθούσαν να ξεφύγουν στο σκορ και να χτίσουν  μια διαφορά ασφαλείας. Ο ΑΡΗΣ όμως μια με τον Τζόουνς, μια με τον Νουά, τον Κουλμπόκα ή τον Ίνοχ είχε τις απαντήσεις και έμενε μέσα στην διεκδίκηση της νίκης.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙ ΚΑΙ ΗΤΤΗΘΗΚΕ

Σε ένα σταθερό μοτίβο εξελισσόταν το παιχνίδι σχεδόν σε όλα τα κομμάτια της αναμέτρησης. Τα αμυντικά και επιθετικά ξεσπάσματα μας ήταν αυτά που μας κρατούσαν μέσα στο παιχνίδι αλλά ως εκεί.  Αντιθέτως η ΑΕΚ παρά τα προβλήματα και τις απουσίες της κατάφερε κυρίως αμυντικά να προσαρμοστεί καλύτερα στις συνθήκες του αγώνα και τελικά να επικρατήσει. Οι άμυνες των Κατσίβελη και Φλιώνη – πέρα από τους πόντους που πέτυχαν τα 2 γκαρντ – αλλά και αυτές του Χαραλαμπόπουλου στο 4^ο δεκάλεπτο ήταν αυτές που έγειραν οριστικά την πλάστιγγα υπέρ της ΑΕΚ. Ο ΑΡΗΣ στα τελευταία λεπτά αρκέστηκε φθηνά λάθη, κακές επιλογές και κάποια σουτ απελπισίας που δεν ήταν ικανά να αλλάξουν το τελικό αποτέλεσμα.

ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΟΣ

Διαφορετικά σχολιάζεις ένα παιχνίδι σαν νικητής και διαφορετικά σαν ηττημένος. Αναγκαστικά ελέω διαιτησίας ο ΑΡΗΣ ηττήθηκε. Μια διαιτησία που ναι μεν έκρινε το τελικό αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα της ομάδας που παραμένει προβληματική. Προβληματική γιατί ο Μίλιτσιτις συνεχίζει να λειτουργεί σαν να παρακολουθεί άλλο παιχνίδι, διαφορετικό από αυτό που διεξάγεται μπροστά, προβληματική γιατί αυτό το ρόστερ έχει τρανταχτές αδυναμίες που δεν διορθώνονται δια μαγείας. Ο Μίλιτσιτς είδε στο πρόσωπο του Άντζουτζιτς έναν παίκτη που άξιζε να πάρει σχεδόν 27 παρόλο που η εικόνα και η στατιστική δείχνουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Αποφάσισε να κόψει τον επιθετικό οίστρο του Τζόουνς και να τον αφήσει στον πάγκο αντί απλά να του πάρει την μπάλα από τα χέρια. Προτίμησε να μην επιμείνει στον Ίνοχ όταν η αδυναμία χωρίς αυτόν κοντά στο καλάθι ήταν εμφανής. Όσο για τα 5’ του Τσαϊρέλη είναι άλλη μια απόδειξη για την ποιότητα του 5ετούς πλάνου και της οργάνωσης στην νέα εποχή της ΚΑΕ. Όλα αυτά δυστυχώς δεν ανακαλύφθηκαν σήμερα μετά την ήττα από την ΑΕΚ αλλά υπάρχουν εδώ και καιρό και για κάποιο λόγο όλοι οι ιθύνοντες τα προσπερνάνε.

Η ΑΡΝΗΣΗ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΝΑΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Σε ένα παιχνίδι οριακό ανάμεσα σε 2 ισοδύναμες κακές ομάδες όπου η μια βαράει τριπλάσιες βολές(33-11) από την άλλη λογικά αυτή με τις περισσότερες και θα κερδίσει. Ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ θα μπορούσε με μια στοιχειώδη σοβαρότητα να είχε κερδίσει εύκολα αυτή την προβληματική ΑΕΚ. Όχι ότι ομάδα κρίνεται επειδή δεν κατάφερε να κερδίσει και τους απίστευτους διαιτητές αλλά και να κέρδιζε αυτό το «μπάχαλο» δεν θα βαφτιζόταν ξαφνικά ομάδα που βελτιώνεται, διορθώνει τα καλοκαιρινά λάθη και προοδεύει. Και αυτή η αδυναμία(?) ή έλλειψη διάθεσης(?) είναι που πληγώνει περισσότερο από τα ίδια τα αρνητικά αποτελέσματα. Αν δεν κάνεις καν την προσπάθεια να διορθώσεις τις αγωνιστικές αδυναμίες σου και να θωρακιστείς εξωαγωνιστικά τότε σε τι μπορείς να ελπίζεις για τη συνέχεια;

ΥΓ. Για αντιαθλητικό χτύπημα όπως αυτό στον Νουά μπορείς να κάνεις challenge ανά πάσα στιγμή. Το είδαμε ακόμη και στο παράλογο παραλήρημα του Σίλβα που δεν χρεώθηκε με τεχνική ποινή στο τελευταίο λεπτό. Το να λες όμως ότι μπερδεμένοι είναι μόνο οι παίκτες και όχι και το τεχνικό τιμ σε μια ομάδα που λειτουργεί όπως λειτουργεί ώρες ώρες ο φετινός ΑΡΗΣ μάλλον είναι παράλογο.

ΥΓ2. Για τον ελληνικό κορμό και το πόσους  Έλληνες παίκτες που αγωνίζονται σε άλλες ομάδες της Basket League που τους έχουμε βγάλει ανάξιους για τον ΑΡΗ τα έχουμε γράψει χίλιες φορές. Δυστυχώς αν και το ιδιοκτησιακό καθεστώς έχει αλλάξει, κάποιες μίζερες νοοτροπίες παραμένουν ριζωμένες εκεί στην ΚΑΕ.

Το έξτρα πεντάλεπτο της παράτασης και τη μεγαλειώδη εμφάνιση του Νουά(27 πόντοι) χρειάστηκε ο ΑΡΗΣ μας για να κάμψει την αντίσταση του Περιστερίου και στο φινάλε να πανηγυρίσει τη νίκη!  Η ομάδα του Ίγκορ Μίλιτσιτς είχε την πρώτο λόγο, έχτισε μια μικρή διαφορά, είδε όμως τους φιλοξενούμενους να επιστρέφουν και να στέλνουν την αναμέτρηση στην επιπλέον περίοδο — εκεί όπου ο ΑΡΗΣ βρήκε τα μεγάλα σουτ και πήρε τη νίκη μοιράζοντας χαμόγελα στο σχεδόν κατάμεστο Nick Galis Hall.

ΗΘΕΛΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Ο ΑΡΗΣ αν και φάνηκε να ξεκινάει καλά, με έλεγχο στα ριμπάουντ και καλές επιλογές στην επίθεση πολύ γρήγορα έχασε τη συγκέντρωση του. Η εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας χάλασε το μυαλό των παικτών μας και ενώ φαινόταν ότι ελέγχαμε το παιχνίδι ξαφνικά παρακολουθούσαμε ένα ντέρμπι ανάμεσα σε 2 ομάδες που έμοιαζαν ισοδύναμες. Μάλιστα σε πολλές φάσεις του αγώνα και ιδιαίτερα όταν παίζαμε χωρίς ψηλούς, το Περιστέρι με τον Κακλαμανάκη και τον Γιάνκοβιτς μας έκαναν μεγάλη ζημιά.

ΠΗΓΕ ΝΑ ΓΛΙΣΤΡΙΣΕΙ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΜΕΙΝΕ ΟΡΘΙΟΣ

Στην 3η περίοδο ο ΑΡΗΣ μας έδειξε ότι μπορεί να επιβάλει τους κανόνες του και να τελειώσει από νωρίς την υπόθεση νίκη. Με καλή άμυνα και συνέπεια στην επίθεση η διαφορά ανέβηκε μέχρι και στους 10 πόντους (58‑48). Όταν όμως η επίθεση άρχισε να κολλάει ξαφνικά το πρόβλημα απλώθηκε σε όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού. Πολλά χαμένα ριμπάουντ, τραγική άμυνα κοντά στο καλάθι και λάθη επι λαθών ακόμη και στις πιο απλές φάσεις.  Μια κατάσταση που επέτρεψε στο Περιστέρι να μειώσει και τελικά να ισοφαρίσει — στέλνοντας το παιχνίδι στην παράταση παρόλο που είχαμε πάρα πολλές ευκαιρίες για να το καθαρίσουμε. Στην παράταση ευτυχώς μπήκαν τα μεγάλα σουτ, ο Νουά έκανε τη διαφορά και ο ΑΡΗΣ απέφυγε το χαρακίρι έστω και με αυτόν τον ψυχοφθόρο τρόπο.

ΣΤΑΣΙΜΟΣ, ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΤΗΣ

Μόνο ικανοποίηση θα πρέπει να νιώθουμε για την 4^η συνεχόμενη νίκη της ομάδας, παρόλο που και οι 4 ήρθαν με την ψυχή στο στόμα. Κάτι δείχνει αυτό, κυρίως για την ποιότητα των παικτών μιας και τα παιχνίδια που κρίνονται στις λεπτομέρειες, κρίνονται από τα μεγάλα σουτ. Ο ΑΡΗΣ τα έχει βρει και έχει πάρει τις νίκες. Αν μείνουμε όμως εκεί δεν πάμε πουθενά. Ο Μίλιτσιτς αντί πιο ήρεμος να έχει καταφέρει να βρει 2-3 σταθερές στο παιχνίδι μας, δείχνει πιο μπερδεμένος από ποτέ. Λίγο έλειψε να χαθεί το σημερινό,  κυρίως λόγω της εμμονής του να μην παίξουμε με ψηλό όταν οι άλλοι μας είχαν διαλύσει κοντά στο καλάθι. Ενώ και στα κρίσιμα λεπτά άργησε πολύ να ρίξει τον Νουά στην μάχη. Γενικά ο τρόπος που διαβάζει τα παιχνίδια προβληματίζει. Όπως και ότι εικόνα του ΑΡΗ παραμένει προβληματική. Ναι κερδίσαμε αλλά θα πρέπει να κοιτάξουμε και πέρα από αυτό. Η ομάδα απέχει πολύ από τις πραγματικές δυνατότητες και πρέπει να βελτιωθεί. Ή ακόμη και να ενισχυθεί γιατί και σήμερα με έναν ψηλό παίξαμε και αυτός δεν χαίρει της εμπιστοσύνης του Μίλιτσιτς.

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ

Η αστοχία, η αδυναμία στους ψηλούς και η έλλειψη συγκέντρωσης  λίγο έλειψε να μας στοιχίσουν. Στο τέλος όμως για ακόμη ένα παιχνίδι, η ομάδα βρήκε τις λύσεις στο πρόσωπο του εντυπωσιακού Νουά και κέρδισε. Δεν θα σου βγαίνουν όμως πάντα οι φάσεις στο τέλος… για αυτό και κάποια στιγμή ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του θα πρέπει να βρουν την άκρη. Μέχρι να την βρουν την άκρη ας ελπίσουμε η «ρέντα» των τελευταίων παιχνιδιών να μην μας εγκαταλείψει. Μας έσκασες ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ …αλλά στο τέλος μας έκανες και χαμογελάσαμε!

ΥΓ. Σίγα μην είχαμε ένα ήρεμο χαλαρό απόγευμα στο Παλέ, με τον ΑΡΗ να κερδίζει έτσι απλά χωρίς σασπένς.