Τεράστιο κάζο για τον ΑΡΗ μας στο final 8 της Κρήτης, με το Μαρούσι να παίρνει την πρόκριση και την ομάδα μας άρον άρον να επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη… Σε έναν προημιτελικό που απαιτούσε ένταση, συγκέντρωση και καθαρό μυαλό, ο ΑΡΗΣ μας παρουσιάστηκε soft και αδιάφορος επιτρέποντας στον αντίπαλο του να κυριαρχήσει. Τραγικό κοουτσάρισμα από τον Μίλιτσιτς που ξέσπασε στη συνέντευξη τύπου κατά των παικτών.

ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ

Από τα πρώτα λεπτά έγινε φανερό ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε μπει σε ρυθμό προημιτελικού. Η άμυνα δεν είχε ένταση, οι αποστάσεις ήταν μεγάλες και οι περιστροφές ανύπαρκτες. Το Μαρούσι, χωρίς να χρειαστεί κάτι ιδιαίτερο, βρήκε αμαρκάριστα σουτ έξω από τα 6.75 και εύκολους πόντους κοντά στο καλάθι και πήρε από νωρίς διψήφιο προβάδισμα.

 Στη 2^η  περίοδο υπήρξε ένα σύντομο διάστημα όπου η ομάδα έδειξε σημάδια ζωής. Η είσοδος του Αντετοκούνμπο έδωσε παρουσία στη ρακέτα την ίδια στιγμή που ο Άντζουσιτς βοήθησε με τα τρίποντά του και για λίγα λεπτά υπήρξε η αίσθηση ότι το παιχνίδι μπορούσε να γυρίσει. Οι αντίπαλοι μας όμως  εκμεταλλευόμενοι το άναρχο παιχνίδι μας και τη χαλαρή άμυνα μας κατάφεραν να κλείσουν το ημίχρονο στο +10 με τη διαφορά να έχει φθάσει μέχρι και στο +14.

ΜΙΚΡΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΙΔΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Στο δεύτερο ημίχρονο υπήρξε βελτίωση σε επίπεδο διάθεσης. Ο ΑΡΗΣ ανέβασε την ένταση, προσπάθησε να παίξει πιο συγκεντρωμένα, να κυκλοφορήσει καλύτερα τη μπάλα και να βρει συνεργασίες. Η διαφορά μειώθηκε στους τέσσερις πόντους (54-50) και για πρώτη φορά φάνηκε ότι το μομέντουμ μπορούσε να αλλάξει. Δεν άλλαξε όμως… όπως και δεν άλλαξε και στην 4^η περίοδο όπου τα τρίποντα των Κουλμπόκα και Μήτρου-Λονγκ έφεραν τη διαφορά στους 2 (66-64).

Κάπου εκεί όμως εξαντλήθηκαν και οι τελευταίες σταγόνες ωριμότητας, θέλησης και πνευματικής  συγκέντρωσης για να γυρίσουμε το παιχνίδι. Από τον εμμονικό με σχήματα που δεν έβγαιναν Μίλιτσιτς μέχρι τους σταθερά μπερδεμένους παίκτες να επιμένουν στα παράλογα μακρινά σουτ, ο ΑΡΗΣ έμοιαζε ανήμπορος να αντιδράσει ακόμη και όταν το Μαρούσι έκανε ότι μπορούσε για να το χάσει παιχνίδι. Με εξαίρεση ένα τρίποντο του Καλαϊτζάκη δεχθήκαμε στα τελευταία λεπτά 5 πανομοιότυπα καλάθια  από κάτω και χωρίς ιδιαίτερη αγωνία ολοκληρώθηκε η αναμέτρηση.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Τίποτα καινούργιο, καμία απολύτως έκπληξη. Περιμέναμε ότι η ποιότητα των παικτών μας, οι σημαντικές απουσίες των αντιπάλων και η  «κόντρα» με την ΕΟΚ θα την έκαναν την δουλειά. Τελικά όμως ούτε όλα αυτά ήταν αρκετά για να κουκουλωθούν τα αγωνιστικά μας προβλήματα. Δεν μιλάμε για  μία φάση ή ένα λάθος.  Μιλάμε για μια συνολικά κακή προσέγγιση από τους παίκτες και τον προπονητή. Τον προπονητή που ακόμη και όταν βρίσκει ένα σχήμα που αποδίδει, είναι ο πρώτος που σπεύδει να το αποδημήσει.  Τον προπονητή που παρακολουθεί το πικ εν ρολ  των αντιπάλων απαθής, που ξεχνάει διαρκώς παίκτες στο παρκέ και στον πάγκο, τον προπονητή που όποτε δίνει οδηγίες οι παίκτες του κάνουν εντελώς τα ανάποδα. Ο ΑΡΗΣ δεν προηγήθηκε ποτέ στο σκορ. Και αυτό από μόνο του λέει όλη την ιστορία.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΖΕΙ

Με 5’ στοιχειώδης συγκέντρωσης και θέλησης δεν παίρνεις πρόκριση ούτε καν κόντρα στον τελευταίο της GBL. Το τελευταίο Μαρούσι που σήμερα δίδαξε τι σημαίνει προετοιμασία και προσπάθεια για ένα νοκ άουτ παιχνίδι. Σε αντίθεση με εμάς που κάναμε το 2 στα 2 στα παιχνίδια χωρίς γυρισμό. Χωρίς να γυαλίζει το μάτι μας, χωρίς να παλέψουμε. Με εμφανίσεις πολύ κατώτερες του αναμενομένου που μόνο ξενερώνουν. Άντε να δούμε τι θα ακολουθήσει στην «μάχη της τετράδας» που μας έχει απομείνει.

ΥΓ. Τουλάχιστον δεν αποβλήθηκε ο Κώστας με 5^ο φάουλ.

ΥΓ2. Να κάνουμε υπομονή, να το πάρουμε απόφαση, να την «καταπιούμε» τη χρονιά μέχρι να έρθει το καλοκαίρι. Άλλα ρε εσείς προπονητάδες σε μπάλα και μπάσκετ είναι σαν να μας γλεντάτε με κάθε ευκαιρία!