Με μια πολύ soft εμφάνιση σαφώς κατώτερη του αναμενομένου, η ομάδα μας γνώρισε εύκολα την ήττα στο ντέρμπι(θεωρητικά) με την ΑΕΚ. Μια ήττα που δίνει προβάδισμα στην ΑΕΚ για την 3η θέση αλλά αυτό έρχεται σε δεύτερη μοίρα μιας και η εικόνα του ΑΡΗ μας είναι αυτή που πληγώνει περισσότερο. Ιδίως όταν σε λίγες ημέρες ακολουθεί το παιχνίδι του κυπέλλου όπου όπως έχει εξελιχθεί η φετινή σεζόν μοιάζει με την τελευταία ελπίδα για κάτι καλό.

Αν και περιμέναμε τον Ούκιτς και τον Ντίξον να σηκώσουν στις πλάτες τους την ΑΕΚ, δεν περιμέναμε σε καμία περίπτωση να δούμε τον ΑΡΗ μας να παίζει τόσο χαλαρά και φοβισμένα. Έλλειψη συγκέντρωσης σε άμυνα και επίθεση αλλά και μια αδικαιολόγητη αδράνεια σε πολλές φάσεις του αγώνα που έδιναν την εντύπωση ότι ο ΑΡΗΣ παίζει ένα αδιάφορο φιλικό παιχνίδι. Ακόμη και όταν στον πρώτο ημίχρονο φάνηκε να βρίσκει κάποιες λύσεις με την "βοήθεια" του πάγκου τα σχήματα που απέδιδαν άλλαζαν και δεν τα ξαναβλέπαμε ποτέ.  Στην ανέλπιστα καλή εμφάνιση του ο Μπάκνερ(δεύτερος καλύτερος παίκτης της ομάδος μας σύμφωνα με το ranking) αγωνίστηκε μόλις 10' για σχεδόν ανεξήγητους λόγους... Ο Τζένκιντς που ήταν σε άλλο γήπεδο πήρε 25' ενώ και ο Καββαδάς που έδειχνε να προβληματίζει τους ψηλούς της ΑΕΚ θα μπορούσε να αγωνισθεί περισσότερο. Όλα αυτά όμως έχουν λίγη σημασία όταν η ομάδα επιμένει να παίζει το ανορθόδοξα, χωρίς κάποιον παίκτη να οργανώνει το παιχνίδι αλλά με έναν Κάμινγκς που παίζει περισσότερο για τον εαυτό του παρά για την ομάδα. Σήμερα εκτός από τις γνωστές αδυναμίες φάνηκε ξεκάθαρα και η έλλειψη κάποιας ηγετικής φυσιογνωμίας που θα πάρει την ομάδα από το χεράκι και θα την οδηγήσει προς τη νίκη. Και όταν απουσιάζει μια ηγετική φυσιογνωμία τόσο εντός όσο και εκτός των 4 γραμμών τότε στα δύσκολα λογικό είναι να βλέπουμε αυτόν τον ΑΡΗ.

Σε κάτι παιχνίδια σαν το σημερινό καταλαβαίνεις καλύτερα πόσο χαμηλά έχει πέσει ο πήχης του συλλόγου. Επιλογές αγώνων, 20άρες που δεν μας χαλάνε και υπερ πάντων αγώνας για να κερδίσει ο ΑΡΗΣ μέσα στην έδρα του την ΑΕΚ έστω και με μισό καλάθι... λες και είμαστε εμείς το αουτσάιντερ και θα είναι έκπληξη να κερδίσουμε για το κύπελλο... Δυστυχώς όμως ο κόσμος απλά ακολουθεί την "κεφαλή", και όταν την στιγμή που οι άλλοι ενώ είναι από πάνω σου και σου ρίχνουν εύκολα και 20 πόντους συνεχίζουν να ενισχύονται εσύ "πανηγυρίζεις" που τέλειωσε ο πρώτος γύρος και είσαι μέσα στους "στόχους" επειδή έχασε ο Κολοσσός, το Ρέθυμνο και ο μπάογκ(παίζει με ΠΑΟ αύριο)  τότε τα πάντα φαντάζουν λογικά... Άγνωστο το αν αυτή η ομάδα μπορεί στα δύσκολα, τουλάχιστον ας ελπίσουμε η σημερινή ήττα και ο τρόπος που ήρθε να πεισμώσουν τους παίκτες και τον προπονητή μας ενόψει του κυπέλλου. Το βέβαιο όμως είναι ότι σε μια εβδομάδα από τώρα θα είμαστε όλοι εμείς στο Παλέ για να τους σπρώξουμε με το ζόρι προς τη νίκη... γιατί ΑΡΗ μου δεν γίνεται αλλιώς...

ΥΓ. Για αυτούς που αρέσκονται να αναλύουν τα χαστούκια που πέφτουν στους πάγκους των αντιπάλων ας αφιερώσουν και λίγο χρόνο για τα χάλια στον δικό μας πάγκο.

ΥΓ2. Όλα τα βλέμματα αύριο στραμμένα στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας. Αν ο μπάογκ χάσει από τον Παναθηναϊκό τότε κλείνουμε τον πρώτο γύρο μόνοι στην 4η θέση! Δηλαδή μέσα στους στόχους μας! γιούπι!!!!

Εφτά νίκες σερί έφθασε η ομάδα μας με αυτήν κόντρα στο Λαύριο με την βελτίωση σε όλα τα επίπεδα να είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Άλλωστε τα νούμερα της στατιστικής σε αυτά τα παιχνίδια σε σχέση με τα προηγούμενα μιλάνε από μόνα τους. Φυσικά το να μην αναφέρουμε σε όλο το παραπάνω ότι οι ομάδες που αντιμετωπίσαμε ήταν χαμηλής δυναμικότητας όπου οι εύκολες νίκες ήταν κάτι το αυτονόητο πιθανόν και να μας οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα. Βέβαια αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές σύμφωνα με την εικόνα του ΑΡΗ μας στην αρχή της σεζόν και ιδιαίτερα μετά τις ήττες από το Ρέθυμνο και τον μπαογκ που κόντρα σε εξίσου αδύναμες ομάδες απογοήτευσε αυτές οι 7 νίκες μπορούν να μας κάνουν να αισιοδοξούμε για τη συνέχεια.

Βελτίωση και αισιοδοξία για τη συνέχεια κόντρα σε τραυματισμούς, δυσκολίες προσαρμογής των Αμερικάνων αλλά και της αποχώρησης του Μάρμπλ. Ένα αναμενόμενο διαζύγιο για καθαρά αγωνιστικούς λόγους που ο τρόπος όμως με τον οποίο επήλθε φανέρωσε για πολλοστή φορά τις αστοχίες στον καλοκαιρινό σχεδιασμό αλλά και την συνολικά κακή διαχείριση του θέματος από το τεχνικό τιμ και την διοίκηση. Ήρθε στον ΑΡΗ με περγαμηνές(σύμφωνα με αυτούς που τον είδανε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού), πήρε ένα από τα υψηλότερα συμβόλαια στην ομάδα, πήρε αμέτρητες ευκαιρίες από τον προπονητή σε σημείο να παραμερίζονται άλλοι παίκτες αλλά και να θυσιάζεται η γενικότερη λειτουργία της ομάδος. Με βάση αυτό το τελευταίο φαίνεται για την ώρα να έχει παρθεί η απόφαση να μην αποκτηθεί παίκτης με αποτέλεσμα ο ΑΡΗΣ να συνεχίσει τη χρονιά με 3 Αμερικάνους, όπου ο ένας είναι ακόμη στα χαμένα και πλέον έχει και το άλλοθι του τραυματισμού, ο άλλος προτιμάει να είναι ρολίστας και ο τρίτος που ναι μεν προσφέρει στην ομάδα και έχει ουσιαστικό ρόλο με τον τρόπο παιχνιδιού του να σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είναι τόσο χρήσιμος ή αν μπερδεύει την ορθή λειτουργία του συνόλου. Δύσκολα να υπάρχει κανείς που να λέει όχι στην ουσιαστική ενίσχυση της ομάδος ακόμη και αν η ομάδα πηγαίνει καλά, αλλά όταν μιλάμε για μια νέα επιλογή από ένα τεχνικό τιμ που πέρσι δεν κατάφερε να βρει τον αντικαταστάτη του Τσούπκοβιτς και φέτος το καλοκαίρι ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος του αγωνιστικού μπάτζετ σε παίκτες με δευτερεύοντα ρόλο στην ομάδα τότε μόνο για ουσιαστική ενίσχυση δεν μπορούμε να αισιοδοξούμε αλλά για μια σειρά από αναφορές σε χημείες, καλούς χαρακτήρες και υπομονή μέχρι να «δέσει» το σύνολο…

Αυτό που σίγουρα έχει στο μυαλό του ο προπονητής και πρέπει να το έχουμε και εμείς είναι η ομάδα να παίζει καλά και να παίρνει τις νίκες κάτι που τον τελευταίο καιρό το κάνει. Πέρα από την ατυχή δήλωση για τα «αντίποινα» του Λαυρίου στον Β γύρο ο Δ.Πρίφτης εξέφρασε την βεβαιότητα του ότι η ομάδα όχι μόνο έχει βελτιωθεί αλλά και ότι μέσα στον Ιανουάριο όπου υπάρχουν πολλές αγωνιστικές προκλήσεις θα το αποδείξει! Αυτό μετράει και όχι αν ο ΑΡΗΣ έχει συμπληρωμένες τις θέσεις των ξένων που του αναλογεί. Τώρα το αν η επιλογή της διοίκησης και του προπονητή στερήσει την συμμετοχή στον τελικό ή οδηγηθούμε σε έναν τελικό με μειωμένες πιθανότητες κατάκτησης του τίτλου είναι κάτι που προβληματίζει. Ας ελπίσουμε τη νέα χρονιά ο ΑΡΗΣ να επιβεβαιώσει την αισιοδοξία που υπάρχει και να περάσει την ΑΕΚ για το κύπελλο αλλά και στη συνέχεια η διοίκηση να δείξει με τον τρόπο της πόσο πολύ θέλει να συνδέσει την εποχή Λάσκαρη στον ΑΡΗ με την επιστροφή στους τίτλους.

ΥΓ. Ο «δεν μας κάνει» Γουότερς επιλέχθηκε από μια εκ των κορυφαίων ομάδων της Ευρωλίγκας, ο Μακνήλ έστω και με καθυστέρηση υπέγραψε στην Μπάμπεργκ που αγωνίζεται στην Ευρωλίγκα και ο Χάγκινς με την Βενέτσια τα πάει μια χαρά. Άραγε πως θα ήταν ο φετινός ΑΡΗΣ αν γινόταν η «οικονομική θυσία» το καλοκαίρι και παραμένανε στον σύλλογο? 

Το να υποτιμάς τον αντίπαλο ποτέ δεν είναι καλό. Αν όμως ο φετινός ΑΡΗΣ ακόμη και σε αυτή την κατάσταση με τους τόσους τραυματίες και την συνολικά προβληματική εικόνα αγχώνεται για το αν θα κερδίσει τους απίθανους Σλοβένους, τότε μάλλον το πρόβλημα είναι σαφώς μεγαλύτερο από ότι πιστεύουμε. Επειδή όμως ο "ρεαλισμός" είναι από τα βασικά μότο του μπασκετικού ΑΡΗ, σήμερα το βράδυ οι παίκτες του Δ.Πρίφτη θα έχουν μια ιδανική ευκαιρία για μια καλή προπόνηση. Μια προπόνηση στην οποία θα πρέπει εκτός από την αυτονόητη νίκη να αποδείξουν ότι η εμφάνιση κόντρα στον Κολοσσό ήταν η αρχή της ανάκαμψης και όχι ένα πυροτέχνημα.

Όταν αρκετές φορές αναφερόμαστε στα βασικά που πρέπει να κάνει η ομάδα και ότι οι χαμηλές πτήσεις του φετινού ΑΡΗ δεν οφείλονται στους τραυματισμούς αλλά απλά οι τραυματισμοί μεγέθυναν το γενικότερο πρόβλημα εννοούμε ακριβώς αυτό που είδαμε απέναντι στον Κολοσσό. Εκεί όπου έχοντας ακόμη έναν νέο τραυματία(Γιάνκοβιτς) κατάφερε να παίξει καλή άμυνα, να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα στην επίθεση και να δείξει και χαρακτήρα ως ομάδα κάτι που αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στην στατιστική του αγώνα. Αυτά ακριβώς πρέπει να δούμε και σήμερα ανεξάρτητα από το ποιοι θα αγωνισθούν. Σίγουρα το καλοκαίρι κάποιοι αποκτήθηκαν για πρωταγωνιστές και κάποιοι για ρολίστες αλλά από την στιγμή που αυτό το πλάνο για την ώρα δεν προχωράει τότε ο Δ.Πρίφτης οφείλει να διαφοροποιήσει τα πλάνα. Να βάλει κανονικά στο ροτέισον της ομάδος και τον Φλιώνη και τον Χρηστίδη. Άλλωστε αν δεν γίνει φέτος σε μια χρονιά που μοιάζει να πηγαίνει στο καλάθι των αχρήστων και ιδιαίτερα σε παιχνίδια σαν το σημερινό τότε μάλλον δεν θα γίνει ποτέ... Απλά σοβαρός να είναι ο ΑΡΗΣ σήμερα και η νίκη θα έρθει πολύ εύκολα.

Ανεξάρτητα από τη νίκη στο πρωτάθλημα που συνοδεύτηκε και με καλή εμφάνιση ο τρόπος που "παρουσιάζεται" να λειτουργεί το μπασκετικό τμήμα ξενίζει και προβληματίζει... Χάνει ο ΑΡΗΣ δημιουργείται από τους ίδιους τους ανθρώπους της ομάδος ένα κλίμα αμφισβήτης, καταμερσιμού ευθυνών(ή καλύτερα στοχοποίησης) και αλλαγών. Αλλαγές που παρουσιάζονται ως μονόδρομος και ξεκάθαρη διοικητική και προπονητική απόφαση... Περνάνε οι μέρες, έρχεται και καμιά νίκη όπως αυτή με τον Κολοσσό και όλα ξεχνιούνται. Ξαφνικά το "συζητήσεις για λύση συμβολαίου' γίνεται "δεν μπορούμε να σπάσουμε το συμβολαίο" και καταλήγει σε "ψήφο εμπιστοσύνης" στον παίκτη μέχρι νεοτέρας... Μακάρι να βρει ο ΑΡΗΣ τον δρόμο του πάνω στο παρκέ και να αρχίσουμε επιτέλους να απολαμβάνουμε το "καλό και ελκυστικό μπάσκετ" αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει η ομάδα να αρχίσει να λειτουργεί επαγγελματικά σε όλα τα έπιπεδα. Νίκη σήμερα και βλέπουμε...

Νέα πικρή ήττα για την ομάδα μας που σε μεγάλο βαθμό ισοδυναμεί με την απώλεια μια εκ των 2 προνομιούχων θέσεων του ομίλου. Το γνωστό άναρχο στυλ στην επίθεση, η απουσία μπλοκ άουτ, το τραγικό ποσοστό στις βολές και ο νέος απρόσμενος τραυματισμός του Μπάκνερ ήταν οι βασικοί λόγοι της σημερινής ήττας. Αν και βρέθηκε πολύ κοντά στο να κερδίσει και το παιχνίδι χάθηκε στις λεπτομέρειες η συνολική εικόνα της ομάδος είναι αυτή που προκαλεί θλίψη μιας και δεν θυμίζει σε τίποτα επαγγελματική ομάδα...

Η Μονακό μπορεί να μην ήταν πάνω στο παρκέ το μεγαθήριο του Ευρωπαϊκού μπάσκετ που θα έπρεπε να συμμετέχει στην Ευρωλίγκα όπως μας την παρουσίαζαν αλλά ο ΑΡΗΣ με το σύνηθες άσχημο ξεκίνημα του, επέτρεψε τους Γάλλους να προηγηθούν με διψήφια διαφορά από το πρώτο μόλις δεκάλεπτο. Ήταν φανερό από την αρχή ότι τίποτα δεν λειτουργούσε καλά και ότι για ακόμη μια φορά θα περιμέναμε κάποιο προσωπικό ξέσπασμα για να γυρίσει το παιχνίδι. Αν και το τρίτο δεκάλεπτο ξεκίνησε με την απώλεια του Μπάκνερ λόγω τραυματισμού το ξέσπασμα ήρθε αρχικά από τον Τζένκινς που έμοιαζε να είναι ο μοναδικός παίκτης που μπορούσε να απειλήσει το αντίπαλο καλάθι. Συνέχεια στην αντεπίθεση έδωσε ο Κάμινγκς με τις γνωστές εφόδους του προς το αντίπαλο καλάθι ενώ και ο Γιάνκοβιτς έδωσε κάποιες λύσεις. Το παιχνίδι πήγαινε πόντο πόντο μέχρι το τέλος αλλά εκεί έλλειψε το καθαρό μυαλό στην επίθεση, η ομάδα μπλόκαρε και ήρθε φυσιολογικά η ήττα από έναν αντίπαλο που ήταν εξίσου κακός με εμάς. Ανούσιο το να κάνουμε ξεχωριστά κριτική για τους παίκτες. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι η προβληματική λειτουργία του συνόλου δεν επιτρέπει σχεδόν σε κανέναν να αποδόσει και ιδιαίτερα στους παίκτες που δεν παίρνουν πολύ την μπάλα στα χέρια τους. Τζένκινς και Κάμινγκς παίρνουν περισσότερο την μπάλα στα χέρια τους, κινούνται διαρκώς στην περιφέρεια και είναι πιο εύκολο για αυτούς να έχουν και τις καλές στιγμές. Οι υπόλοιποι που πρέπει να αξιοποιηθούν μέσα από κάποιο σύστημα ώστε να πάρουν την μπάλα κοντά στο καλάθι ή να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση για το ελεύθερο σουτ χάνονται... Ναι μεν ο ΑΡΗΣ ξέμεινε από ψηλούς γιατί σε αυτό το ρόστερ είναι "αποδεκτό" το ότι υπάρχουν παίκτες με διακοσμητικό ρόλο το πρόβλημα όμως πηγάζει 100% από την έλλειψη οργάνωσης του παιχνδιού στην επίθεση. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την απουσία βασικών στοιχείων μιας επαγγελματικής ομάδας όπως είναι το μπλοκ άουτ στην άμυνα, τα σκριν και η κίνηση στην επίθεση(ακόμη και χωρίς σύστημα) και ένα τουλάχιστον αξιοπρεπές σεβαστό ποσοστό στις ελεύθερες βολές τότε είναι λογικό αυτό που βλέπουμε πάνω στο παρκέ να δυσκολευόμαστε να το αποκαλούμε μπάσκετ... Το συμπέρασμα για ακόμη ένα παιχνίδι είναι ότι υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στην ομάδα και το ερώτημα που συνεχίζει να παραμένει είναι το αν μπορεί να διορθωθεί αυτό το πρόβλημα με τις υπάρχουσες συνθήκες.

Το βατό πρόγραμμα του ΑΡΗ σε Ελλάδα και Ευρώπη όπως και η κλήρωση του κυπέλλου πολύ εύκολα μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ προς την ίδια την ομάδα με ήττες σαν τις σημερινή που θα μας στοιχίσει στη συνέχεια. Θα πρέπει κάποια στιγμή να επικρατήσει ρεαλισμός και να συνειδητοποιήσουν άπαντες στην ομάδα ότι στον μπασκετικό ΑΡΗ και απαιτήσεις υπάρχουν και πίεση υπάρχει και αποδοκιμασίες θα υπάρξουν όταν τα πράγματα θα στραβώσουν. Δεν θα πρέπει να αλλάξει ο κόσμος του ΑΡΗ ώστε να μάθει να αποθεώνει κάθε φορά την ομάδα όταν χάνει μέσα στην έδρα του από το κάθε καφενείο αλλά η διοίκηση, ο προπονητής και οι παίκτες θα πρέπει να προσαρμοστούν ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις που έχει η ομάδα και ο κόσμος της. Η χρονιά τη δεδομένη χρονική στιγμή μοιάζει χαμένη. Σε ενάμιση μήνα υπάρχει μια τεράστια ευκαιρία για να σωθεί κάτι... κάντε ότι πρέπει για να μην τη σπαταλήσετε...

ΥΓ. Αναμφισβήτητα αυτό που συμβαίνει με τους τραυματισμούς είναι ατυχέστατο και δεν επιτρέπει στον προπονητή να δουλέψει με την ομάδα όπως θα ήθελε. Σε μια σοβαρή ομάδα όμως που γίνεται σοβαρή δουλειά ακόμη και ο 15ος παίκτης όταν θα έρθει η στιγμή να μπει στο παρκέ θα πρέπει να γνωρίζει να κάνει τα βασικά. Όπως ως ένα βαθμό το έκανε σήμερα ο Φλιώνης. Όταν όμως οι ίδιοι παίκτες που αποτελούν το βασικό ροτέισον της ομάδος δεν γνωρίζουν τους ρόλους τους, τα συστήματα και τον αγωνιστικό προσανατολισμό της ομάδος τότε λογικό είναι κάθε απώλεια παίκτη να μεγενθύνει το χάος που ήδη υπάρχει στην ομάδα.

ΥΓ2.  Ξαφνικά έχουμε παίκτες "soft" και  ευθυνόφοβους που κρύβονται πίσω από τραυματισμούς. Τέλος και το παραμύθι με τις χημείες, τις οικογένειες, τα αποδυτήρια και τους καλούς χαρακτήρες...

ΥΓ3. Μόνο στον ΑΡΗ του Δημήτρη Πρίφτη θα μπορούσε ο Βλαδίμηρος Γιάνκοβιτς να είναι η αλλαγή του Σπύρου Μούρτου!

ΥΓ4. Αποδοκιμασίες και γιούχες με τη λήξη της αναμέτρησης. Προφανώς όλοι οι καναπεδάκηδες που κρύβονται πίσω από τα πληκτρολόγια και δεν πατάνε ποτέ στο γήπεδο με την λήξη του αγώνα μπούκαραν μέσα στο Παλέ.

ΥΓ5. Το νούμερο ένα φαβορί για την κατάκτηση του Basketball Champions League έχασε από την "ποιά Λουντβισμπουργκ?"... αυτά για να καταλαβαίνουμε σε τι θεσμό συμμετέχουμε και ποιοι είναι οι αντίπαλοι μας.

ΥΓ6. Την προηγούμενη φορά που ο ΑΡΗΣ συμμετείχε σε Milko Cup την σήκωσε την κούπα.

ΥΓ7. Μόνο ο προπονητής μην αλλάξει γιατί θα είναι καταστροφή και μετά δεν θα υπάρχει ποτέ ελπίδα να δούμε "καλό και ελκυστικό μπάσκετ"... ούτε καν τον Μάιο στο πέμπτο παιχνίδι με την ΑΕΚ....

ΥΓ8. Για τους "χαρούμενους" οπαδούς, σήμερα έλειπε ο Σανικίντζε, ο Καββαδάς, ο Μάρμπλ και ο Μπάκνερ. Επίσης η ομάδα βελτιώνεται σιγά σιγά, τίποτα δεν έχει κριθεί και ακόμη είναι μέσα σε όλους τους στόχους και μπορεί να κερδίσει πρωτάθλημα, κύπελλο Ελλάδος και το Ευρωπαϊκό.

Σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ μας είχε τον απόλυτο έλεγχο για τη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα, η μπασκετική αφέλεια που χαρακτηρίζει την φετινή ομάδα έκανε την εμφάνιση της με αποτέλεσμα να έρθει η ήττα. Μια ήττα που πικραίνει ακόμη περισσότερο αν σκεφτούμε ότι ο σημερινός μας αντίπαλος την προηγούμενη αγωνιστική ηττήθηκε από τους Μπάκεν Μπέαρς... Εντυπωσίασε ο κόσμος του ΑΡΗ στο Φράπορτ Αρένα, όμως για ακόμη μια φορά έφυγε απογοητευμένος από το γήπεδο...

Ο Τζένκινς φάνηκε από το ξεκίνημα ότι ήταν σε μεγάλη ημέρα και αναλαμβάνοντας εκτός από τον ρόλο του σκόρερ και τον ρόλο του οργανωτή κατάφερε να βάλει την ομάδα στη θέση του οδηγού της σημερινής αναμέτρησης. Οι εξαιρετικές ασίστ στον Μπάκνερ πρόσφεραν ουσία και θέαμα ενώ κοντρόλαρε και τον ρυθμό της ομάδος μαζί με τον Ξανθόπουλο σε αντίθεση με τον Κάμινγκς που ήταν τραγικός και όποτε έμπαινε η ομάδα αποσυντονιζόταν. Πέρα από αυτούς τους 2 παίκτες όλοι οι υπόλοιποι είχαν τεράστια σκαμπανεβάσματα στην απόδοση τους τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση. Αυτό ακριβώς βγήκε και πάνω στο παρκέ και κυρίως στο τέταρτο δεκάλεπτο. Εκεί με τον Κάμινγκς να ξαναπαίρνει σημαντικό  χρόνο συμμετοχής και το τεχνικό τιμ να μην βρίσκει λύσεις,  η ομάδα έδειξε απίστευτη επιπολαιότητα στην επίθεση και την γνωστή χαλαρότητα στην άμυνα. Οι Γερμανοί άρπαξαν την ευκαιρία και πήραν μια σπουδαία νίκη που όπως εξελλισόταν το παιχνίδι δύσκολα να είχαν τύχη.

Η "ασπίδα προστασίας" που άπλωσε ο Ν.Λάσκαρης πάνω από τον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες του μπορεί προσωρινά να αποπροσανατόλισε τον κόσμο της ομάδος αλλά όπως φάνηκε και σήμερα πάνω στο παρκέ το πρόβλημα είναι αλλού. Καλό λοιπόν είναι ο μεγαλομέτοχος της ΚΑΕ αν θέλει να προστατεύσει την επένδυση του να αρχίσει από την ομάδα την ίδια και ύστερα να κοιτάξει τριγύρω για να διορθώσει και τα υπόλοιπα κακώς κείμενα. Όσο η διοίκηση λειτουργεί έτσι μοιρολατρικά άλλο τόσο  θα λειτουργεί και ο προπονητής μας που σήμερα μίλησε για τον στόχο της πρόκρισης(!!!) από τον όμιλο αντί για την κατάκτηση κάποιας προνομιούχας θέσης και σαν CD σε επανάληψη μίλησε για την δουλειά που γίνεται καθημερινά και θα φέρει την βελτίωση... Ας μην αγχωνόμαστε, στο τέλος της σεζόν στο πέμπτο παιχνίδι με την ΑΕΚ θα είμαστε έτοιμοι και τότε θα μπορούμε να πανηγυρίσουμε...

ΥΓ. Μέχρι και οι αρκούδες της Δανίας τους κέρδισαν αυτούς...

ΥΓ2. O coach of the year της Γερμανίας κέρδισε τον coach of the year της Ελλάδας στην προπονητική τιτανομαχία!

ΥΓ3. Κακοί οι Αμερικάνοι, δεν μπορεί ο Ντραγκίσεβιτς, μέτριος ο Γιάνκοβιτς... μόνο ο κόουτς δεν φταίει!

ΥΓ4. Και για τους "χαρούμενους" οπαδούς ήταν τραυματίας ο Σανικίντζε, ο Καββαδάς, ο Μάρμπλ και... ο μπάογκ χθες έχασε από την ανύπαρκτη Όλντεν!

ΥΓ5. Ζούμε για την στιγμή που θα βλέπουμε στο γήπεδο μια ομάδα αντάξια αυτού του κόσμου που ακολουθεί παντού παρά τις πίκρες!

ΥΓ6. Σε μια φυσιολογική ομάδα ο Δ.Πρίφτης θα είχε απολυθεί εδώ και καιρό. Όπως και ένας φυσιολογικός προπονητής που αναγνωρίζει το μερίδιο της ευθύνης του και δεν λειτουργεί σαν δημόσιος υπάλληλος θα είχε ήδη δηλώσει την παραίτηση του.

Την πιο δύσκολη ομάδα του ομίλου αντιμετωπίζει σήμερα το βράδυ στο Nick Galis Hall η αγαπημένη μας ομάδα, σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη μοιάζει μονόδρομος. Όχι τόσο βαθμολογικά μιας και σε αυτόν τον όμιλο ο ΑΡΗΣ δεν ανησυχεί αλλά γιατί μια νίκη κόντρα σε έναν δυνατό αντίπαλο θα πιστποιήσει ότι η ομάδα βελτιώνεται. Κάτι που το είδαμε έστω και σε ελάχιστο βαθμό και κόντρα στον Ολυμπιακό. 

Η Μπάνβιτ είναι σαφώς πιο δυνατή σε σχέση με την ομάδα που αντιμετωπίσαμε 2 φορές πέρσι στο Eurocup αλλά σίγουρα πρόκειται για μια ομάδα στα μέτρα του ΑΡΗ. Η αήττητη πορεία της σε Τουρκία και Ευρώπη δείχνει ότι είναι μια δυνατή ομάδα αλλά όπως φάνηκε και στο τελευταίο ευρωπαϊκό παιχνίδι που έδωσε απέναντι στην Τσέχικη Νίμπουργκ όπου και δυσκολεύτηκε να κερδίσει δεν πρόκειται για κάποια ομάδα φόβητρο. Αυτό όμως που μας τρομάζει φέτος είναι ο κακός μας εαυτός. Το άσχημο πρόσωπο που έχουμε δείξει σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια φέτος, με εξαίρεση ίσως ένα δύο. Στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό υπήρχε πάθος, οι παίκτες μας έβγαλαν μπόλικη ενέργεια πάνω στο παρκέ, την ίδια στιγμή που παίκτες που ενσωματώθηκαν καθυστερημένα στην ομάδα όπως ο Ντραγκίσεβιτς άρχισαν να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους. Κάτι ανάλογο ευελπιστούμε να αρχίσει από σήμερα να γίνεται και με τον Γιάνκοβιτς όπου καλό θα είναι να πάρει τον σωστό ρόλο στην ομάδα και να μην χαραμιστεί στη θέση 4 σαν αλλαγή του Ντραγκίσεβιτς. Κατά τα άλλα στο ίδιο έργο θεατές θα είμαστε για ακόμη μια φορά, ανεμένοντας με αγωνία να δούμε αν σήμερα θα ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του αγώνα οι 4 Αμερικάνοι. Κάμινγκς, Μάρμπλ και Τζένκινς έχουν δείξει κάποια καλά στοιχεία αλλά απέχουν έτη φωτός ακόμη από το να δικαιώσουν τους ανθρώπους που τους επέλεξαν. Ο Μπάκνερ από την άλλη παρά τα τρομερά αθλητικά προσόντα μοιάζει ως ο πιο αδύναμος κρίκος στην ομάδα τη δεδομένη χρονική στιγμή. Ιδίως από τη στιγμή που τραυματίστηκε ο Καββαδάς και έχει πέσει μεγαλύτερο ευθύνης πάνω του. Και μόνο που η ομάδα με τον Σίμτσακ μέσα ρολάρει πολύ καλύτερα λέει πάρα πολλά για τις επιδόσεις του Μπάκνερ. Συνολικά πάντως οφείλει η ομάδα να δείξει ένα καλύτερο πρόσωπο σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια μπας και κάποια στιγμή αρχίσουμε να αισιοδοξούμε για τη φετινή χρονιά.

Αν και η ήττα με τον Ολυμπιακό χαρακτηρίζεται από αρκετούς μίζερους συνΑρειανούς μας ως ήττα εντός προγράμματος, η προσπάθεια να αναδειχθεί η Μπάνβιτ ως άλλη μια Ευρωπαϊκή υπερδύναμη μάλλον πέφτει στο κενό. Η ομάδα οφείλει όχι απλά να νικήσει σήμερα αλλά να κάνει και μια πειστική εμφανίση ώστε να επανέλθει η ηρεμία στο σύλλογο και να δούν και οι τυφλοί ότι οι "δουλευταράδες" όντως δουλεύουν... Ας μην σκεφτόμαστε το σενάριο της ήττας ούτε για πλάκα. Με το κύπελλο Ελλάδος να προχωράει με γοργούς ρυθμούς σε σχέση με την πίστωση χρόνου που χρειάζεται η φετινή ομάδα,  η Ευρώπη φαίνεται τουλάχιστον ως τώρα η μοναδική ελπίδα μας για διάκριση. Ας μην την σπαταλήσουμεκαι αυτή την ευκαιρία.

ΥΓ. Πέρα από τους στόχους(αυτούς που φοβόμαστε να πούμε επίσημα αλλά τους συζητάμε καφενειακά) που σιγά σιγά απομακρύνονται υπάρχει και ο κόσμος της ομάδος που τα τελευταία χρόνια έχει έρθει πιο κοντά στην ομάδα. Όπως φάνηκε και στον αγώνα με τον Ολυμπιακό παρά την πίκρα του σχεδόν γέμισε το Παλέ. Εμείς οι άρρωστοι ότι και αν γίνει θα είμαστε εκεί. Με 1500 άτομα στο Παλέ όμως η ομάδα δεν γίνεται πάει μπροστά. Για αυτό ας προσέξουν άπαντες στην ομάδα να μην ξενερώσουν και άλλο τον κόσμο...

Με μια άκρως αποκαρδιωτική εμφάνιση στο Β ημίχρονο και ένα ρεσιτάλ άστοχων τριπόντων πέρα από κάθε μπασκετική λογική η ομάδα μας έχασε τον έλεγχο και γνώρισε την ήττα από το Ρέθυμνο σε ένα παιχνίδι που ευελπιστούσαμε ότι εύκολα ή δύσκολα θα παίρναμε τη νίκη. Η απίστευτη εμμονή όλων στα τρίποντα, το ανούσιο ροτέισον και οι καθυστερημένες αντιδράσεις από τον πάγκο ήταν αυτά που ουσιαστικά άλλαξαν την ροή του αγώνα και το +13 στο δεύτερο δεκάλεπτο που παρέπεμπε σε μια εύκολη επικράτηση κατέληξε στο τελικό -9.

Αν και δεν είχαμε εικόνα σε όλη την διάρκεια του αγώνα λόγω των "παραξενιών" του συνδρομητικού καναλιού, σε συνδυασμό όμως με την ραδιοφωνική μετάδοση από το Yellow Radio και τα live στατιστικά του ΕΣΑΚΕ μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του αγώνα αρκετά ικανοποιητικά. Η ομάδα μπήκε νωθρά, βρέθηκε πίσω με 8 πόντους αλλά γρήγορα χάρη στον Κάμινγκς και τον Τσαϊρέλη βρήκε τα πατήματα της πάνω στο παρκέ και άλλαξε την εικόνα της. Ο Ντραγκίσεβιτς που έκανε γρήγορα γρήγορα το ντεμπούτο άρχισε να δίνει κατευθείαν λύσεις ενώ ο Καββαδάς με την επιβλητική παρουσία του άλλαξε τις ισορροπίες του αγώνα. Το 29-16 που προηγήθηκε ο ΑΡΗΣ μας στο13' έδειχνε ότι πηγαίναμε για έναν υγιεινό περίπατο ανάλογο με αυτόν με την Κύμη και τα Τρίκαλα. Κάπου εκεί όμως ο "διακόπτης" γύρισε. Ο κόουτς αντιμετωπίζοντας το παιχνίδι σαν φιλική αναμέτρηση άρχισε το ροτέισον, επέμεινε για ώρα σε σχήματα που δεν απέδιδαν(για να μάθουν οι παίκτες από τα λάθη τους?!?!) και επέτρεψε το άναρχο επιθετικό στυλ με τα ατελείωτα σουτ από την περιφέρεια. Όσο ο Καββαδάς καθόταν στον πάγκο τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο ημίχρονο το Ρέθυμνο έβρισκε την ευκαιρία να μειώσει την διαφορά και στη συνέχεια να πάρει και κεφάλι. Η αντίδραση που θα περίμενε κανείς από τον πάγκο δεν ήρθε ποτέ, οι παίκτες μας συνέχισαν σε όλο το δεύτερο ημίχρονο να παιζούν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο παιχνιδιού που δεν τους έβγαινε και μοιραία ήρθε η ήττα. Ευτυχώς που σήμερα ήμασταν εύστοχοι στις βολές διαφορετικά το σκορ θα είχε πάρει άλλες διαστάσεις... Δύσκολα να γίνει ανάλυση για κάθε παίκτη ξεχωριστά μιας και σε αυτό το συνονθύλευμα με εξαίρεση τον Καββαδά όλοι οι υπόλοιποι έμοιαζαν χαμένοι μέσα στο γήπεδο να μην ξέρουν τι να κάνουν τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση. 

Η ήττα αυτή μπορεί να μην σημαίνει και τίποτα, η εικόνα όμως της ομάδος ήταν αυτή που γέμισε με απογοήτευση και προβληματισμό τον κόσμο της ομάδος σε ένα χρονικό σημείο που φαινόταν να είχε ζεσταθεί αρκετά με το μπάσκετ. Σε μια χρονιά που περιμέναμε ο ΑΡΗΣ να έχει αλλάξει επίπεδο, πολύ γρήγορα έρχεται να μας προσγειώσει και να μας υπενθυμίσει  ότι χρειάζονται πολλά παραπάνω από καλές προθέσεις και φιλότιμες προσπάθειες για να το πετύχει. Τα θεωρητικά εύκολα παιχνίδια στην Σλοβενία για την πρεμιέρα του BCL και στο Παλέ με τον συμπολίτη μπορεί να αποτελέσουν το γιατρικό για αυτή την ήττα αλλά με αυτή την εικόνα που μας έδειξε η ομάδα σήμερα θα πρέπει να βελτιωθεί αισθητά για να τα κερδίσει. 

ΥΓ. Γρήγορα έμαθε ο Ντραγκίσεβιτς τα επιθετικά συστήματα της ομάδος, μάλλον θα του έκαναν εντατικά μαθήματα.

ΥΓ2. Πρόστιμο στους παίκτες από τη διοίκηση  που δεν ακολούθησαν το πλάνο του κόουτς και σούταραν τρίποντα σαν τρελοί! Τι? το ακολούθησαν?

ΥΓ3. Ας σταματήσει επιτέλους η μίρλα... η ομάδα πάλεψε πήρε 17 επιθετικά ριμπάουντ απλά δεν μπήκαν τα σουτ... Έτσι είναι αυτά! Άλλες φορές τα βάζει όλα ο αντίπαλος και χάνεις και άλλες φορές δεν μπαίνει κανένα σουτ σου και πάλι χάνεις...

ΥΓ4. Είναι μίζερο, λυπηρό και εντελώς απογοητευτικό οι προσδοκίες αρκετών συνΑρειανών μας να φθάνουν μέχρι τη νίκη με τον συμπολίτη των 100 φιλάθλων...

ΥΓ5. Άλλοι παίκτες... ίδια ομάδα. Το συμπέρασμα?

Εμφανώς βελτιωμένος παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας στο χθεσινό φιλικό παιχνίδι στο Nick Galis Cup, όπως άλλωστε συνέβη και στην Ιταλία προ λίγων ημερών όπου κέρδισε την Βενέτσια(72-80) σε ένα παιχνίδι όπου δεν είχαμε εικόνα. Χθες μπορεί να μην καταφέραμε να πάρουμε τη νίκη(70-71) αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει όταν μιλάμε για φιλικά παιχνίδια. Αυτό που μετράει είναι ότι η ομάδα μας έδειξε να βελτιώνει αρκετά στοιχεία στο παιχνίδι και αυτό θα κρατήσουμε από τη χθεσινή αναμέτρηση.

Σε αντίθεση με την Γκαζιαντέπ χθες ο ΑΡΗΣ αντιμετώπισε μια σοβαρή και δυνατή ομάδα με πληρότητα σε όλες τις θέσεις. Μπορεί η ανάδειξη της ως συνήθως από τους γνωστούς "κύκλους" ως υποψήφια πρωταθλήτρια Τουρκίας να απέχει αρκετά από την πραγματικότητα αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι πρόκειται για μια αρκετά δυνατή ομάδα. Με τον Τσαϊρέλη στη σύνθεση του και τον Σανικίντζε με πολιτικά ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε πολύ πιο συμπαγής σαν ομάδα και έβγαλε ενέργεια και δύναμη στην άμυνα. Κάτι που έλειπε στα προηγούμενα παιχνίδια και ήταν το πιο ανησυχητικό στοιχείο στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Στην επίθεση αν και υπήρχαν κάποια προβλήματα, ο Τζένκινς δείχνει να αντιλαμβάνεται ολοένα και καλύτερα τον ρόλο του στην ομάδα και να παίρνει τις πρωτοβουλίες που πρέπει στην επίθεση. Οι Κάμινγς και Μάρμπλ ναι μεν δείχνουν καλά στοιχεία αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται στα χαμένα και να ψάχνουν τα πατήματα τους στα Ευρωπαϊκά γήπεδα. Ο Καββαδάς από την άλλη μπορεί να μην επανέλαβε την καλή εμφάνιση κόντρα στην Βενέτσια αλλά στις λίγες φάσεις που πήρε την μπάλα φάνηκε ότι αν τροφοδοτηθεί σωστά από τους συμπαίκτες του μπορεί να κάνει τη διαφορά κάτω από το καλάθι. Όταν η ομάδα αρχίσει να ρολάρει επιθετικά και να εφαρμόζονται κάποια συστήματα τότε θα δούμε αν μπορεί ο Καββαδάς και ο Μπάκνερ να σκοράρουν. Ο μεγάλος πονοκέφαλος του Δ.Πρίφτη για την ώρα, φαίνεται να είναι τα ριμπάουντ και η άμυνα κάτω από το καλάθι. Κοινός παρανομαστής ο αμερικανός Μπάκνερ που πιθανόν "πνευματικά" να αγωνίζεται ακόμη στο πρωτάθλημα της Κίνας όπου με την ελάχιστη προσπάθεια κατάφερνε να έχει εντυπωσιακές αποδόσεις σε νούμερα. Όσο και αν το πρόβλημα του Μπάκνερ που είναι το διάβασμα του παιχνιδιού και η αντίληψη της φάσης ώστε να αντιδράσει σωστά σε άμυνα και ριμπάουντ μοιάζει να είναι ένα θέμα που δεν λύνεται τόσο απλά(έχει να κάνει με τη γενικότερη ιδιοσυγκρασία του), δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι αυτό είναι το "φυσιολογικό" του παίκτη και ότι το σκάουτινγκ τιμ του ΑΡΗ δεν το εντόπισε προτού τον αποκτήσει. Οπότε θα πρέπει να αισιοδοξούμε ότι είναι θέμα χρόνου και για τον Μπάκνερ να επιστρέψει σε "ευρωπαϊκά πρότυπα". Φυσικά τα ριμπάουντ δεν έχουν να κάνουν μόνο με τους ψηλούς αλλά με μια συλλογική προσπάθεια από όλη την ομάδα. Αν και χάσαμε πολλά ριμπάουντ είδαμε τους παίκτες μας να κάνουν αρκετές φορές μπλοκ άουτ και αυτό είναι κάτι θετικό μιας και τα προηγούμενα χρόνια η απουσία μπλοκ άουτ ήταν μόνιμο πρόβλημα. Σίγουρα δεν ήταν 100% συγκεντρωμένοι ώστε σε κάθε φάση να κάνουν μπλοκ άουτ αλλά αυτό είναι κάτι που διορθώνεται εύκολα. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε όμως και την απουσία του Σανικίντζε, ενός παίκτη που ακόμη δεν έχει προλάβει καν να προπονηθεί με την ομάδα. Και μόνο που μιλάμε για το βασικό μας 4αρι, με ιδιαίτερα αθλητικά προσόντα και πλούσια Ευρωπαϊκή εμπειρία ίσως και να είναι ο παίκτης που θα δώσει λύση σε πολλά από τα προβλήματα της ομάδος μας σε άμυνα, ριμπάουντ και επίθεση. 

Άλλο ένα φιλικό έμεινε προτού μπούμε στις επίσημες υποχρεώσεις. Η ομάδα σε καμμία περίπτωση δεν είναι στο επιθυμητό επίπεδο ετοιμότητας αλλά όπως φαίνεται είναι σε καλό δρόμο. Το σημαντικό στοιχείο που έχουμε τονίσει και σε παλαιότερα κείμενα είναι ότι υπάρχει το υλικό για να γίνει μια πολύ δυνατή ομάδα.  Έχουμε να δούμε πολλά περισσότερα από τους Κάμμινγκς και Μάρμπλ, ενώ ο Μπάκνερ δύσκολα να είναι ο παίκτης που έχει φανεί ως τώρα με αυτές τις κακές εμφανίσεις. Όταν μπει και ο Σανικίντζε στο παιχνίδι και τους δούμε όλους μαζί τότε σιγά σιγά θα μπορούμε να σχηματίσουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τον ΑΡΗ της νέας σεζόν.  Αισιοδοξούμε ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά και μετράμε τις ημέρες για να ξαναπάμε στο Παλέ! 

ΥΓ. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα φιλικά για να πάρουν χρόνο οι "μικροί"...

Προβληματισμός επικρατεί από χθες το βράδυ στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο για την αποκαρδιωτική εικόνα της ομάδος απέναντι σε έναν αντίπαλο χαμηλού επιπέδου(ναι είναι χαμηλού επιπέδου) όπως είναι η τούρκικη Γκαζιαντέπ σε ένα παιχνίδι όπου η πλειοψηφία περίμενε να δει τους παίκτες του Δ.Πρίφτη να ξεδιπλώνουν τις αρετές τους μέσα στο γήπεδο και να παίρνουν τη νίκη σχετικά εύκολα. Αντί για αυτό είδαμε μια "soft" ομάδα στην άμυνα, να χάνει το ένα ριμπάουντ μετά το άλλο, εντελώς ασύνδετη στην επίθεση και χωρίς ρόλους. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε πάντα για φιλικά προετοιμασίας, η ομάδα μας δεν είχε 2 παίκτες που θα καλύπτουν κατά μεγάλο ποσοστό τη θέση 4 και ότι υπάρχουν ακόμη 17 ημέρες και 3 φιλικά προετοιμασίας προτού μπούμε στις επίσημες υποχρεώσεις.

Αν τα πάρουμε σχεδόν από την αρχή, δηλαδή αφήσουμε το αρχικό στάδιο της προετοιμασίας στο Πράβετς όπου έγινε η πρώτη γνωριμία της ομάδος και πολύ τρέξιμο με την επιστροφή της στην Ελλάδα έδωσε 4 φιλικά. Απόλλων Πατρών, ΤΣΣΚΑ, Ολυμπιακός  και Γκαζιαντέπ ήταν οι αντίπαλοι μας με τον ΑΡΗ να είναι μέτριος(σύμφωνα με τα ρεπορτάζ) αλλά να κερδίζει τον Απόλλων Πατρών στο άδειο Παλέ, να γνωρίζει την ήττα αλλά να κερδίζει τις εντυπώσεις κόντρα στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, να είναι διπρόσωπος(σύμφωνα με τα ρεπορτάζ) και να χάνει με 20 πόντους κόντρα στον πρωταθλητή Ελλάδος που είναι σχεδόν η ίδια ομάδα με πέρσι και να είναι τραγικός και να χάνει από την Γκαζιαντέπ χθες το βράδυ. Για τα 2 παιχνίδια που δεν είχαμε εικόνα δεν θα ασχοληθούμε παραπάνω μιας και δεν υπάρχει λόγος. Από τα 2 παιχνίδια όμως που είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά μπορούμε να βγάλουμε τα πρώτα συμπεράσματα για την ομάδα. Καταρχήν ο ΑΡΗΣ φαίνεται πιο αθλητικός και πιο γρήγορος από πέρσι. Μπορεί να μην υπάρχει στο ρόστερ ο Γουάιτ(αν και ο Σανικίντζε βγάζει αρκετή ενέργεια στο παιχνίδι του) αλλά οι Κάμινγκς, Τζέκινς, Μάρμπλ και Μπάκνερ είναι τουλάχιστον μια ταχύτητα πάνω από τους παίκτες που αντικατέστησαν και αυτό θα φανεί όταν η ομάδα αποκτήσει συνοχή και βγάζει πιο εύκολα αιφνιδιασμούς σε πρώτο ή και σε δεύτερο χρόνο. Κάμινγκς και Τζένκινς φαίνονται πιο κοντρολαρισμένοι παίκτες επιθετικά από τους Γουότερς και  τον υπερεκτιμημένο Μακνήλ ενώ ο Μάρμπλ που ακόμη "ψάχνεται" κυριολεκτικά μέσα στο γήπεδο μοιάζει να είναι το 3αρι που έχουμε να δούμε χρόνια στο Παλέ. Ο Κάμινγκς μπορεί να μην έχει το "killer-instict" του Γουότερς αλλά στον ρόλο του πόιντ γκαρντ σίγουρα θα τα πάει πολύ καλύτερα. Ο Μπάκνερ από την άλλη ναι μεν είναι πολύ γρήγορος και πηδάει στον Θεό αλλά οι τοποθετήσεις του κυρίως στην άμυνα σίγουρα θα προβληματίζουν τον Δ.Πρίφτη. Χαρακτηριστική η φάση που προηγήθηκε της "αποβολής" του Μπάκνερ όπου ο Ερόλ σε ένα καθοριστικό σημείο του αγώνα μπήκε έκανε το λέι απ και ο Αμερικανός δεν μπήκε καν στον κόπο να πηδήξει για να τον κόψει ή έστω απλά να τον φοβίσει... Ο Καββαδάς για την ώρα "καίγεται" από την έλλειψη συνοχής στην ομάδα. Όταν η κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση είναι κακή και δεν μπορούν ακόμη να εφαρμοσθούν  συστήματα ώστε να φθάσει σωστά η μπάλα κάτω από το καλάθι τότε λογικό είναι ο Καββαδάς να φαίνεται σαν ο άχαρος βαρύς σέντερ που δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα... Αντιθέτως όσες φορές του μεταβιβάσανε σωστά την μπάλα ήταν αποτελεσματικός. Σίγουρα το μεγάλο πρόβλημα χθες  ήταν η απουσία του Τσαϊρέλη(και του Σανικίντζε) που με την ΤΣΣΚΑ έδειξε πολύ καλά στοιχεία και αν και στην αρχή η χρησιμοποίηση του Χρηστίδη και στη συνέχεια του Σίμτσακ στο 4 φάνηκε να καλύπτετε ως ένα σημείο το κενό, η άνευ λογική εμμονή με τον Μούρτο στη θέση για περισσότερα από 25' αποδείχθηκε καταστροφική και έδωσε το δικαίωμα στους Τούρκους να προηγηθούν ακόμη και με 14 πόντους. Η ομάδα αντέδρασε, έγινε πιο σκληρή στα μέσα στου τρίτου δεκαλέπτου και στη συνέχεια αλλά η έλλειψη ομοιογένειας κυρίως στην επίθεση δεν μας επέτρεψε να πάρουμε τη νίκη.

Σίγουρα όσοι είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε τη χθεσινή αναμέτρηση φύγαμε "σκασμένοι" από το Παλέ αλλά δεν παύει να μιλάμε για φιλικά προετοιμασίας. Καλώς ή κακώς την πρώτη γεμάτη χρονιά του Λάσκαρη αντί να γίνει ένας σχεδιασμός ανάλογος του φετινού έγιναν κινήσεις που φαινόταν ότι δεν θα μπορούσαν να έχουν και συνέχεια, με αποτέλεσμα φέτος να έρθουν 7 νέοι παίκτες. 7 νέοι παίκτες που ροτέισον της ομάδος εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα έχουν μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής από αυτούς που έμειναν από πέρσι. Κάτι που σημαίνει με απλά λόγια ότι μιλάμε για μια 100% νέα ομάδα που θέλει τον χρόνο της μέχρι να κατανεμηθούν οι ρόλοι στους παίκτες και να βρουν τα πατήματα τους στο γήπεδο. Μάλιστα η απουσία από την προετοιμασία του παίκτη που προορίζεται βασικός για τη θέση 4(και έχει τις περισσότερες παραστάσεις και εμπειρία σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους από υψηλό επίπεδο αγώνων) κάνει ακόμη πιο δύσκολο το έργο του Δ.Πρίφτη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και στην περσινή σεζόν είδαμε παίκτες σαν τον Γουότερς από την πόρτα του εξόδου να γίνεται ο ηγέτης του ΑΡΗ, τον Γουάιτ από τα χαμένα να εξελίσσεται σε MVP του πρωταθλήματος μέχρι και τον Κοέν στα πλέιοφς να μεταμορφώνεται σε έναν καλό σέντερ με ιδιαίτερη προσήλωση στην άμυνα. Ταλέντο και δυνατότητες αναμφισβήτητα υπάρχουν στη φετινή ομάδα, περισσότερες σε σχέση με πέρσι. Το ερωτηματικό που υπάρχει είναι αν ο Δ.Πριφτής θα καταφέρει να κερδίσει την μάχη με τον χρόνο ώστε ο ΑΡΗΣ με του που ξεκινήσουν οι επίσημες υποχρεώσεις της ομάδος, παρουσιαστεί όπως πρέπει και όχι όπως τον είδαμε χθες. Πάντως η "μαγιά" για κάτι καλό υπάρχει και αυτό τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι το πιο σημαντικό.

ΥΓ. Όσο και αν λέμε ότι είναι φιλικά παιχνίδια προετοιμασίας που γίνονται κυρίως για τους προπονητές ώστε να δουν τις αδυναμίες της ομάδος και να βγάλουν τα συμπεράσματα τους θα ήθελα από έναν "γκουρού" της προπονητικής να μου εξηγήσει για ποιον λόγο σε έναν αγώνα που έχεις μόλις 2 εναλλακτικές λύσεις στην θέση '4' , τους Χρηστίδη και Σίμτσακ ο κόουτς επιλέγει και επιμένει να βάλει ένα γκαρντ σαν τον Μούρτο να αγωνιστεί στη συγκεκριμένη θέση σχεδόν όλο το παιχνίδι... ακόμη και όταν οι αντίπαλοι σου με αυτό το σχήμα σε έχουν κάνει "γιο-γιο"...

ΥΓ2. Τρίτο χρόνο με τον Δ.Πρίφτη στον πάγκο της ομάδος μας και κάποια πράγματα περί "φιλοσοφίας" του κόουτς θα πρέπει να τα πάρουμε όλοι μας απόφαση ότι έτσι είναι και δεν πρόκειται να αλλάξουν... Σε ένα φιλικό προετοιμασίας 50 λεπτών όπου υποτίθεται ότι πρέπει να πάρουν όλοι παίκτες χρόνο συμμετοχής και να γίνουν μπόλικες δοκιμές ο Φλιώνης(αυτός που προτιμήθηκε να διατηρηθεί στο ρόστερ αντί του Δίπλαρου) αγωνίζεται μετά βίας 1', ο Χρηστίδης που ήταν ο μοναδικός καθαρός πάουερ φόργουορντ 4-5' και ο Πουλιανίτης καθόλου... Και μετά απορούν μερικοί με την στάση του Μήτογλου που δεν θέλει να επιστρέψει στον ΑΡΗ του Ν.Λάσκαρη όπου όλα τα προβλήματα είναι λυμένα.

Μπορεί το "ναυάγιο" με τους ξένους της περσινής σεζόν, η μη επίτευξη συμφωνίας με τον Μιλόσεβιτς και η καθυστέρηση στις μεταγραφές αρχικά να μας είχε ελαφρώς ξενερώσει αλλά όπως φαίνεται στην πράξη η διοίκηση σε συνεργασία με τον προπονητή είναι αποφασισμένοι να "χτίσουν" μια πολύ δυνατή ομάδα, σίγουρα καλύτερη από τηνν περσινή! Κάμινγκς, Καββαδάς, Τζένκινς, Μπάκνερ και Τσαϊρέλης είναι τα τελευταία μας μεταγραφικά αποκτήματα, ενώ σχεδόν σίγουρη θεωρείται και η συμφωνία με τον Μάρμπλ.

Ο Κάμινγκς που ήταν και ο πρώτος ξένος που ανακοινώθηκε  στα "χαρτιά" δεν εντυπωσιάζει αλλά πρόκειται για παίκτη που έχουν παρακολουθήσει από κόντα τόσο ο Δ.Πρίφτης όσο και ο Σ.Καμπερίδης και αυτό είναι σημαντικό στην διαδικασία επιλογής ενός παίκτη. Οι πληροφορίες λένε για έναν πολύ καλύτερο πόιντ γκαρντ που θα μπορέσει να καλύψει την θέση πολύ καλύτερα από τους προκάτοχους του(Τόμας, Γουότερς) στη συγκεκριμένη θέση. Μοναδικό ερωτηματικό αποτελεί η προσαρμογή του στα Ευρωπαϊκά δεδομένα μιας και έχει μόλις 3 συμμετοχές στο Ιταλικό πρωτάθλημα. Εκ διαμέτρου αντίθετες όσο αφορά το ρίσκο οι επιλογές των Τζένκινς και Μπάκνερ μιας και πρόκειται για παίκτες που έχουν δώσει τα διαπιστευτήρια στην Ευρώπη. Ιδίως ο Τζένκινς έχει το βιογραφικό και τις παραστάσεις που σε κάνουν να αισθάνεσαι σιγουριά και όλα δείχνουν ότι σύντομα θα κάνει αρκετούς συνΑρειανούς να ξεχάσουν τον Μακνήλ. Το ίδιο ισχύει και για τον Μπάκνερ που όλοι ανυπομονούμε να τον δούμε να καρφώνει δυναμικά φορώντας την κιτρινόμαυρη φανέλα. Τα αθλητικά του προσόντα εντυπωσιάζουν και ιδιαίτερα η ταχύτητα του, στοιχείο που σίγουρα ξεχώρισε ο Δ.Πρίφτης που θέλει παίκτες που να μπορούν να τρέχουν στο ανοιχτό γήπεδο. Το καλό με την επιλογή του Μπάκνερ που είναι ένας χαμηλός σέντερ είναι ότι ήδη υπάρχει στο ρόστερ και ο Καββαδάς όπου έχει τα στοιχεία που λείπουν από τον Αμερικανό. Με αυτούς τους 2 κάτω από το καλάθι η ομάδα μας έχει καλύψει εντυπωσιακά την θέση του σέντερ. Ενώ άκρως θετικό στοιχείο που πρέπει να αναφέρουμε είναι ότι Τζένκινς και Μπάκνερ πέρσι ήταν συμπαίκτες στην Τουρκ Τέλεκομ.  Ο Τσαϊρέλης που για πολλούς ήταν μια "αδιάφορη" κίνηση, πολύ πιθανό να αποδειχθεί λίρα εκατό. Πρόκειται για αθλητή που επιστρέφει σε ιδανική ηλικία στην ομάδα, μετά απο σημαντικές εμπειρίες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ενώ ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που θα τον κάνει να δέσει ιδανικά με την ομάδα είναι ότι ο παίκτης έχει συνηθίσει να προσφέρει σε μια ομάδα ερχόμενος από τον πάγκο και με λίγα λεπτά συμμετοχής. Κάτι που πολλές φορές αποτελεί πρόβλημα σε παίκτες που περιορίζονται ξαφνικά σε βοηθητικούς ρόλους, όπως συνέβη με τον Τσούπκοβιτς και τον Ζάρα. Ο Μάρμπλ που εκτός απροόπτου θα είναι ο παίκτης που θα καλύψει τη θέση "3" μπορεί να μην έχει Ευρωπαϊκή εμπειρία αλλά τα 2 χρόνια που συμμετείχε στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου και το αγωνιστικό του στυλ που βασίζεται κυρίως στο σουτ  φαντάζουν αρκετά για να κάνει ο παίκτης τη διαφορά στην ομάδα μας! 

Με την απόκτηση ενός κοινοτικού πάουερ φόργουορντ(ίσως ο Βεζένκωφ) να εκκρεμεί και μια θέση ξένου να μένει σίγουρα κενή για τον Β γύρο του πρωταθλήματος όπου αλλάζει ο κανονισμός και θα μπορέσουμε να πάρουμε και άλλον Αμερικάνο το ρόστερ μάλλον κλείνει. Κινήσεις που μας γεμίζουν αισιοδοξία για έναν ΑΡΗ πρωταγωνιστή σε Ελλάδα και Ευρώπη. Μάλιστα το γεγονός ότι οι περισσότεροι παίκτες υπέγραψαν συμβόλαια μεγαλύτερης διάρκειας του ενός έτους δείχνει ότι η ΚΑΕ μαθαίνει από τα λάθη της και ότι φέτος όντως θέλει να βάλει τις βάσεις για κάτι μεγάλο. Έυσι απλά ο ενθουσιασμός επέστρεψε και η ανυπομονησία για τα αποκαλυπτήρια της ομάδος!

ΥΓ. Όσο περνάει ο καιρός ολοένα και πιο σοφή φαίνεται η απόφαση του Λάσκαρη να επιλέξει το FIBA Champions League. Αυτό καλό είναι να το έχουν μερικοί στο μυαλό τους όταν κρίνουν τις επιλογές του προέδρου για χορηγίες και συνεργασίες.

ΥΓ2. Αφού μας έφτιαξαν με τις μεταγραφές καιρός είναι να δοθεί και ένα αίσιο τέλος στο σήριαλ με το Nick Galis Cup και τα σχετικά.

ΥΓ3. Σειρά μας είναι μετά τα καλοκαιρινά μπανάκια μας να κάνουμε το καθιερωμένο ντου στα διαρκείας όπου φέτος είναι σε καλές τιμές για όποιον θέλει να παρακολουθήσει όλα τα παιχνίδια μιας και πακέτο περιλαμβάνει και τους Ευρωπαϊκούς αγώνες της πρώτης φάσης.