Την 5^η συνεχόμενη νίκη πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο πρωτάθλημα κερδίζοντας με το επιβλητικό 102-76 το Μαρούσι στην άτυπη ρεβάνς του final 8.  Η ομάδα παρά την σημαντική απουσία του Αντετοκούνμπο πάτησε γκάζι στο Β ημίχρονο και μετέτρεψε το παιχνίδι σε τυπική διαδικασία. Κυρίαρχος ο Νουά, πολυεργαλείο ο Μποχωρίδης και μια συνολικά καλή εμφάνιση που τη χρειαζόμασταν μετά το ξενέρωμα του κυπέλλου.

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΕΝΤΑΣΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με ενέργεια και διάθεση να επιβληθεί από τα πρώτα λεπτά. Η άμυνα πίεζε, η μπάλα κυκλοφορούσε σωστά και οι πρώτες επιθέσεις έβγαιναν με καθαρό μυαλό. Το το 22-6 έδειχνε ότι σήμερα δεν θα «χαριζόμασταν» στο Μαρούσι.

Οι αντίπαλοι μας όμως δεν τα παράτησαν. Εκμεταλλεύτηκε κάποια κενά στην άμυνα μας, ροκάνισε τη διαφορά στους 2 πόντους(33-31) υπενθυμίζοντας μας ότι οι νίκες δεν κλειδώνουν στα πρώτα 10’. Με τον Νουά  να δίνει λύσεις και την ομάδα να βρίκσει ρυθμό, το ημίχρονο έκλεισε στο 49-43. Μια διαφορά που μας κρατούσε μπροστά, αλλά δεν έδινε την αίσθηση ότι το παιχνίδι θα ήταν εύκολο.

ΣΕ ΕΝΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΚΡΙΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Με ένα επιμέρους σκορ 15-2 στο 3^ο δεκάλεπτο η διαφορά εκτοξεύτηκε στο 64-45 και εκεί κάπου εξανεμίστηκε η διάθεση αντίδρασης των φιλοξενούμενων. Η άμυνα έγινε πιο σκληρή, οι συνεργασίες πιο γρήγορες και τα σουτ άρχισαν να μπαίνουν με ρυθμό που δεν μπορούσε να ακολουθήσει το Μαρούσι. Και αυτό ήταν το μοτίβο του αγώνα μέχρι τη λήξη. Μια εξέλιξη που έφθασε τη διαφορά στους 30 πόντους δίνοντας την ευκαιρία στον Μίλισιτς να ρίξει μέσα και τους «μικρούς» στα τελευταία λεπτά.

ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Επίφοβο παιχνίδι ήταν το σημερινό, με την λειψυδρία στους ψηλούς να το κάνει ακόμη πιο δύσκολο. Έτσι όμως όπως πάλεψαν οι παίκτες του Μίλιτσιτς δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Μόνο την απορία γιατί δεν έπαιξαν έτσι και στην Κρήτη. Το προσπερνάμε όμως και μένουμε στο ότι φαίνεται πλέον η ομάδα να παίζει πλέον μπάσκετ με περισσότερο σαφήνεια και πιο ξεκάθαρους ρόλους. Η μπάλα κινείται γρήγορα, οι παίκτες δεν μένουν στατικοί  και η ομάδα δείχνει να έχει αποκτήσει ρυθμό στο πιο κρίσιμο σημείο της σεζόν. Ο Νουά συνεχίζει να αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς όμως η ουσία είναι ότι μπαίνουν ολοένα και περισσότεροι στην «εξίσωση». Όπως για παράδειγμα ο Μποχωρίδης αλλά και ο Πουλιανίτης.  Και όταν μια ομάδα δεν εξαρτάται από έναν παίκτη αλλά λειτουργεί ως σύνολο όλα λειτουργούν καλύτερα. Και αν και σήμερα ο Νουά ξεχώρισε, όλη η ομάδα λειτούργησε στο σύνολο της σωστά και για αυτό ήρθε η εύκολη επικράτηση. Και αυτή η ομαδική λειτουργία και η πολυφωνία στην επίθεση θα πρέπει να είναι η βάση και για τη συνέχεια.

ΕΜΦΑΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΝΤΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

Με υψηλή ένταση στην άμυνα,  όλους τους παίκτες να σκοράρουν και με ένα δεύτερο ημίχρονο καταιγίδα, ο ΑΡΗΣ ισοπέδωσε το Μαρούσι προσπερνώντας με ευκολία την απουσία του Αντετοκούνμπο. Νίκη και εμφάνιση που δίνει ψυχολογία ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος. Εκεί που στην επόμενη αγωνιστική ο ΑΡΗΣ πρέπει να επαναλάβει τα εντυπωσιακά που έκανε σήμερα. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ πάμε τώρα και για το διπλό!

Τεράστιο κάζο για τον ΑΡΗ μας στο final 8 της Κρήτης, με το Μαρούσι να παίρνει την πρόκριση και την ομάδα μας άρον άρον να επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη… Σε έναν προημιτελικό που απαιτούσε ένταση, συγκέντρωση και καθαρό μυαλό, ο ΑΡΗΣ μας παρουσιάστηκε soft και αδιάφορος επιτρέποντας στον αντίπαλο του να κυριαρχήσει. Τραγικό κοουτσάρισμα από τον Μίλιτσιτς που ξέσπασε στη συνέντευξη τύπου κατά των παικτών.

ΞΕΧΑΣΕ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ

Από τα πρώτα λεπτά έγινε φανερό ότι ο ΑΡΗΣ δεν είχε μπει σε ρυθμό προημιτελικού. Η άμυνα δεν είχε ένταση, οι αποστάσεις ήταν μεγάλες και οι περιστροφές ανύπαρκτες. Το Μαρούσι, χωρίς να χρειαστεί κάτι ιδιαίτερο, βρήκε αμαρκάριστα σουτ έξω από τα 6.75 και εύκολους πόντους κοντά στο καλάθι και πήρε από νωρίς διψήφιο προβάδισμα.

 Στη 2^η  περίοδο υπήρξε ένα σύντομο διάστημα όπου η ομάδα έδειξε σημάδια ζωής. Η είσοδος του Αντετοκούνμπο έδωσε παρουσία στη ρακέτα την ίδια στιγμή που ο Άντζουσιτς βοήθησε με τα τρίποντά του και για λίγα λεπτά υπήρξε η αίσθηση ότι το παιχνίδι μπορούσε να γυρίσει. Οι αντίπαλοι μας όμως  εκμεταλλευόμενοι το άναρχο παιχνίδι μας και τη χαλαρή άμυνα μας κατάφεραν να κλείσουν το ημίχρονο στο +10 με τη διαφορά να έχει φθάσει μέχρι και στο +14.

ΜΙΚΡΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΙΔΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Στο δεύτερο ημίχρονο υπήρξε βελτίωση σε επίπεδο διάθεσης. Ο ΑΡΗΣ ανέβασε την ένταση, προσπάθησε να παίξει πιο συγκεντρωμένα, να κυκλοφορήσει καλύτερα τη μπάλα και να βρει συνεργασίες. Η διαφορά μειώθηκε στους τέσσερις πόντους (54-50) και για πρώτη φορά φάνηκε ότι το μομέντουμ μπορούσε να αλλάξει. Δεν άλλαξε όμως… όπως και δεν άλλαξε και στην 4^η περίοδο όπου τα τρίποντα των Κουλμπόκα και Μήτρου-Λονγκ έφεραν τη διαφορά στους 2 (66-64).

Κάπου εκεί όμως εξαντλήθηκαν και οι τελευταίες σταγόνες ωριμότητας, θέλησης και πνευματικής  συγκέντρωσης για να γυρίσουμε το παιχνίδι. Από τον εμμονικό με σχήματα που δεν έβγαιναν Μίλιτσιτς μέχρι τους σταθερά μπερδεμένους παίκτες να επιμένουν στα παράλογα μακρινά σουτ, ο ΑΡΗΣ έμοιαζε ανήμπορος να αντιδράσει ακόμη και όταν το Μαρούσι έκανε ότι μπορούσε για να το χάσει παιχνίδι. Με εξαίρεση ένα τρίποντο του Καλαϊτζάκη δεχθήκαμε στα τελευταία λεπτά 5 πανομοιότυπα καλάθια  από κάτω και χωρίς ιδιαίτερη αγωνία ολοκληρώθηκε η αναμέτρηση.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Τίποτα καινούργιο, καμία απολύτως έκπληξη. Περιμέναμε ότι η ποιότητα των παικτών μας, οι σημαντικές απουσίες των αντιπάλων και η  «κόντρα» με την ΕΟΚ θα την έκαναν την δουλειά. Τελικά όμως ούτε όλα αυτά ήταν αρκετά για να κουκουλωθούν τα αγωνιστικά μας προβλήματα. Δεν μιλάμε για  μία φάση ή ένα λάθος.  Μιλάμε για μια συνολικά κακή προσέγγιση από τους παίκτες και τον προπονητή. Τον προπονητή που ακόμη και όταν βρίσκει ένα σχήμα που αποδίδει, είναι ο πρώτος που σπεύδει να το αποδημήσει.  Τον προπονητή που παρακολουθεί το πικ εν ρολ  των αντιπάλων απαθής, που ξεχνάει διαρκώς παίκτες στο παρκέ και στον πάγκο, τον προπονητή που όποτε δίνει οδηγίες οι παίκτες του κάνουν εντελώς τα ανάποδα. Ο ΑΡΗΣ δεν προηγήθηκε ποτέ στο σκορ. Και αυτό από μόνο του λέει όλη την ιστορία.

ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΣΑΚΙΖΕΙ

Με 5’ στοιχειώδης συγκέντρωσης και θέλησης δεν παίρνεις πρόκριση ούτε καν κόντρα στον τελευταίο της GBL. Το τελευταίο Μαρούσι που σήμερα δίδαξε τι σημαίνει προετοιμασία και προσπάθεια για ένα νοκ άουτ παιχνίδι. Σε αντίθεση με εμάς που κάναμε το 2 στα 2 στα παιχνίδια χωρίς γυρισμό. Χωρίς να γυαλίζει το μάτι μας, χωρίς να παλέψουμε. Με εμφανίσεις πολύ κατώτερες του αναμενομένου που μόνο ξενερώνουν. Άντε να δούμε τι θα ακολουθήσει στην «μάχη της τετράδας» που μας έχει απομείνει.

ΥΓ. Τουλάχιστον δεν αποβλήθηκε ο Κώστας με 5^ο φάουλ.

ΥΓ2. Να κάνουμε υπομονή, να το πάρουμε απόφαση, να την «καταπιούμε» τη χρονιά μέχρι να έρθει το καλοκαίρι. Άλλα ρε εσείς προπονητάδες σε μπάλα και μπάσκετ είναι σαν να μας γλεντάτε με κάθε ευκαιρία!

Μια άνευρη εμφάνιση για περίπου 30’, μια ολική επαναφορά από το -16, 2 παρατάσεις για γερά νεύρα με εκατέρωθεν  γλίστρες, 2-3 φαλτσοσφυρίγματα και στο τέλος ήττα.  Αυτόν τον ΑΡΗ παρακολουθήσαμε σήμερα που αν και έδειξε να έχει παλμό στο τέλος της αναμέτρησης παραμένει βαριά ασθενής στον πάτο της βαθμολογίας. Τι μπορεί να αλλάξει; μάλλον τίποτα όσο παραμένει με την ίδια σύνθεση η ομάδα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΠΟΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ

Μόλις ένα δεκάλεπτο ήταν αρκετό για να καταλάβει κανείς ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει στην ομάδα. Ακόμη και αν στα πρώτα 4-5 λεπτά η ομάδα κυκλοφόρησε την μπάλα με ωριμότητα βρίσκοντας τα ελεύθερα σουτ και στην άμυνα οι αποστάσεις ήταν σωστές. Με το που αποφάσισε όμως το Μαρούσι να υψώσει ανάστημα ξαφνικά η ομάδα έχασε τη συγκέντρωση της, επιστρέφοντας στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις.

ΤΑ 20’ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Επί 20’ ο ΑΡΗΣ ξεδίπλωνε στο παρκέ της αδυναμίες του. Χαμένα ριμπάουντ, χαλαρότητα στην άμυνα, φθηνά λάθη και ατομικές ενέργειες. Χωρίς καμία αντίσταση οι αντίπαλοι μας σκόραραν με κάθε τρόπο. Κάθε αναπάντητος πόντος από την πλευρά μας στοίχιζε μιας και η άμυνα απουσίαζε με αποτέλεσμα η διαφορά να φθάσει στο +16 περίπου 12’ πριν την λήξη.

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΗΤΤΑ ΣΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

Από πουθενά δεν μπορούσες να πιαστείς για να πεις ότι το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει και ο ΑΡΗΣ μπορεί να το γυρίσει. Όλα φάνταζαν δυσοίωνα μέχρι ο Τζόουνς να σκοράρει 2 συνεχόμενα, ο Χάρελ να κάνει τα μαγικά του και ο Κουλμπόκα να στέλνει το παιχνίδι στην παράταση. Στην πρώτη παράταση όπου είχαμε τον πρώτο λόγο αλλά ο ήρωας Τζόουνς έγινε μοιραίος χάνοντας 2 ελεύθερες βολές 2’’ πριν οδηγηθούμε σε νέα παράταση. Σε μια δεύτερη παράταση όπου οι γλίστρες, η αστοχία μας και τα σφυρίγματα των διαιτητών έκριναν το αποτέλεσμα.

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΙΛΟΤΟ

Τι να πρωτοσχολιάσεις για αυτό που παρακολουθήσαμε πάλι σήμερα. Για 5’ στην αρχή του αγώνα πήγε να μας ψήσει η ομάδα ότι κάτι πάει να αλλάξει, στη συνέχεια όμως μας διέψευσε κατηγορηματικά. Ακόμη και αυτή η αντεπίθεση ήρθε ανορθόδοξα, από το πουθενά χάρη σε προσωπικές ενέργειες. Όπως σε προσωπικές ενέργειες δείχνει να βασίζεται όλο το πλάνο της ομάδας. Έγινε προσπάθεια για να βγει ένα σύστημα στην επίθεση; Είδαμε σκριν, γρήγορες περιστροφές, κυκλοφορία της μπάλας ή κάτι παραπλήσιο που να θυμίζει σύστημα; Είδαμε στην άμυνα να κρατάνε αποστάσεις ή να κάνουν σωστές αλλαγές στα σκριν; Ακόμη και στην άμυνα ο καθένας έκανε ότι του κατέβαινε. Όπως ότι του κατέβαινε έκανε και ο Καράιτσιτις με κάποιες πειραματικές πεντάδες και σχήματα στις κρίσιμες στιγμές εκτός λογικής.  Ναι έπαιξε καλύτερα ο Φόρμπς, έπαιξε πολύ καλύτερα ο Κουλμπόκα, βελτιώθηκε αισθητά ο Ίνοχ, εμφανίσθηκε στην κρίσιμη ο Τζόουνς αλλά στο τέλος χάσαμε. Και χάσαμε από μια από τις πιο αδύναμες ομάδες της λίγκας. Και αυτό είναι η απάντηση στο αν θα πρέπει να δούμε τόσο αρνητικά ένα παιχνίδι που κρίθηκε στις λεπτομέρειες.

ΜΕ ΕΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΑ VIBES ΜΟΝΟ, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

Δεν τα παράτησε στο -16, πάλεψε με όλες τις δυνάμεις του στις 2 παρατάσεις και στις λεπτομέρειες τελικά ηττήθηκε. Μια βολή του Τζόουνς 2.5’’ πριν το φινάλε της 1^ης παράτασης πιθανόν να ήταν αρκετή ώστε τώρα να γράφαμε για τον ΑΡΗ που ανακάμπτει και ξεκινάει την αντεπίθεση του...  Όπως και για τον Κουλμπόκα που έπαιξε καλά, τον Φόρμπς και τον Ίνοχ που βρίσκουν τον εαυτό τους και άλλα τέτοια. Όσα θετικά και αν προσπαθήσουμε να ξεψαχνίσουμε από το σημερινό παιχνίδι, όσες φορές και αν φωνάξουμε υπομονή κάτι αλλάζει, όσο στήριξη και αν παρέχουμε,  η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Η ομάδα νοσεί, έχει δομικά προβλήματα και τίποτα δεν δείχνει ικανό να αλλάξει με τα σημερινά δεδομένα. Ίδια δεδομένα, ίδια αποτελέσματα.

ΥΓ. Με κανονικό 6^ο ξένο το κερδίζαμε το παιχνίδι;

Με νίκη αποχαιρέτησε ο ΑΡΗΣ αυτή την μαρτυρική αγωνιστική σεζόν που όλοι εδώ και καιρό ευχόμασταν να τελειώσει το συντομότερο δυνατό. Σε ένα αδιάφορο παιχνίδι σε χαλαρούς ρυθμούς, κατάφερε η ομάδα(όπως και οι διαιτητές) να μας εκνευρίσουν στέλνοντας το παιχνίδι στην παράταση… στο τέλος όμως ήρθε η νίκη. Νίκη που μάλλον εξαρχής είχε περάσει σε 2^η μοίρα μιας και η μεγαλειώδη εμφάνιση του Τολιόπουλου στο τελευταίο του παιχνίδι με την φανέλα του ΑΡΗ μας είχε την τιμητική της.

ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Σαν καρδιογράφημα έμοιαζε η απόδοση του ΑΡΗ μας από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Από την μια οι βόμβες του Τολιόπουλου, οι λύσεις από τον Γκιουζέλη, τα καρφώματα του Φιγκερόα και οι βοήθειες από τον Χότζ από την άλλη οι κακές επιστροφές και τοποθετήσεις στην άμυνα, τα χαμένα ριμπάουντ και η παράλογη εμμονή στο τρίποντο.

Ο ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΑΝ

Με τον ΑΡΗ να φαίνεται να έχει καθαρίσει το παιχνίδι περίπου 90’’ πριν το τέλος ο Βετούλας βιάστηκε να προσφέρει το standing ovation στον Τολιόπουλο που με 35 πόντους, 6 ασίστ, 5 ριμπάουντ και 4 κλεψίματα φρόντισε να μας αποχαιρετήσει δείχνοντας το καλύτερο του πρόσωπο. Ωστόσο το παιχνίδι δεν είχε κριθεί… Το Μαρούσι κατάφερε να πάει το παιχνίδι στην παράταση και ο Βετούλας αποφάσισε να μην ξαναβάλει τον Τολιόπουλο μέσα και έτσι ο Χότζ, ο Γούντμπερι και ο Φιγκερόα ήταν αυτοί που τράβηξαν κουπί στην παράταση και οδήγησαν την ομάδα στη νίκη.

ΑΥΤΗ Η ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ… ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΣΕ 2^η ΜΟΙΡΑ

Όχι ότι έθελξαν οι 2 ομάδες με την απόδοση τους αλλά για ένα τόσο αδιάφορο παιχνίδι μάλλον οι παίκτες και των 2 ομάδων μας εξέπληξαν με την διάθεση που έδειξαν. Ωστόσο για ακόμη μια φορά είδαμε την ευκολία με την οποία στον ΑΡΗ θυσιάζεται η νίκη για διάφορους λόγους. Αυτή τη φορά ο λόγος ήταν ότι ο Τολιόπουλος αποθεώθηκε και αποχαιρέτησε και θα ήταν κάπως περίεργο μετά από αυτό να τον ξαναέβαζε μέσα ο Βετούλας στα εναπομείναντα 6΄ που κρίθηκε η αναμέτρηση. Όντως θα ήταν περίεργο σε αντίθεση με το αν χάναμε σήμερα που δεν θα ήταν καθόλου περίεργο. Και το πιο πιθανό δεν θα ενοχλούσε και κανέναν πέρα από μερικούς περίεργους και γκρινιάρηδες σαν τον γραφών. Κάπου όμως σε τέτοιες λογικές έχει χαθεί η σπίθα αυτής της ομάδας και αυτό είναι κάτι που δεν χωνεύεται εύκολα.

ΤΟ STANDING OVATION ΤΟΥ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΠΟΥ ΕΛΑΒΕ ΤΕΛΟΣ

Δικαιολογημένη η αποθέωση του Τολιόπουλου από τον κόσμο της ομάδας παρά την πικρή εξέλιξη της χρονιάς. Πέρσι η ομάδα κατάφερε να μας κάνει κάποιες στιγμές να θυμηθούμε τι εστί ΑΡΗΣ και ο Τολιόπουλος ήταν ο βασικός λόγος που το νιώσαμε έστω και για λίγο. Από την άλλη θα πρέπει να προβληματιστούν οι υπεύθυνοι της ΚΑΕ για το πως το «κάψαμε το χαρτί» Τολιόπουλου με τόση ευκολία και πως με συνοπτικές διαδικασίες οι περσινές φιλοδοξίες κατέληξαν στον φετινό εφιάλτη. Για κάποιες εμμονές, για κάποιες «δημόσιες σχέσεις», για κάποιους προσωπικούς εγωισμούς που για ακόμη μια φορά έβαλαν τον ΑΡΗ σε 2^η μοίρα. Τι πρέπει να αλλάξει; Πολλά πρέπει να αλλάξουν! Το μόνο παρήγορο είναι… ότι χειρότερα δεν γίνεται.

Ακόμη μια «υπέρβαση» μας πρόσφερε ο μπασκετικός ΑΡΗΣ …καταφέρνοντας από το +16 με σχετική ευκολία να καταλήξει στο -23 απέναντι στο τελευταίο της βαθμολογίας Μαρούσι. Σε ένα αδιάφορο βαθμολογικά παιχνίδι όπου το πιο πιθανό αποτέλεσμα ήταν η ήττα, η ομάδα κατάφερε με την αγωνιστική της συμπεριφορά να σε εκνευρίσει ακόμη περισσότερο και να σε αφήσει με την απορία για το αν υπάρχει έστω και ένας στον μπασκετικό ΑΡΗ που ενοχλείται με αυτή την κατάσταση.

ΑΠΟ ΤΟ ΖΕΝΙΘ ΣΤΟ ΝΑΔΙΡ 20’ ΔΡΟΜΟΣ

Σαν ευχάριστη έκπληξη έμοιαζε στα μάτια όλων μας η εικόνα του ΑΡΗ μας στο πρώτο δεκάλεπτο. Με ιδιαίτερο ζήλο και διάθεση σε άμυνα και ριμπάουντ αλλά και αποφασιστικότητα στην επίθεση ο ΑΡΗΣ αιφνιδίασε το Μαρούσι και κατάφερε να προηγηθεί μέχρι και με +16 σχεδόν 6’ πριν την ανάπαυλα του ημιχρόνου.  Με το που άρχισαν όμως τα πρώτα άστοχα μακρινά σουτ άρχισε και η πνευματική κατάρρευση σε όλα τα επίπεδα. Χαμένα ριμπάουντ, άμυνα για γέλια και τρίποντα απελπισίας χωρίς καμία λογική. Μέσα σε 5’ η διαφορά έπεσε στους 2 πόντους με τον Τανούλη να δίνει μια μοναδική παράσταση με 8/9 δίποντα και 8 ριμπάουντ μπροστά στα μάτια των ψηλών μας που απλά παρακολουθούσαν.

ΒΙΑΣΤΗΚΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ ΛΕΥΚΗ ΠΕΤΣΕΤΑ

Το παιχνίδι έγινε ντέρμπι αλλά ο ΑΡΗΣ δεν έπειθε ότι όχι την διάθεση να το παλέψει. Κάτι που όσο κυλούσε το τρίτο δεκάλεπτο φαινόταν ολοένα και πιο έντονα.  Το Μαρούσι προσπέρασε, έχτισε διψήφια διαφορά και δεν ξανακοίταξε πίσω του. Αντιστρόφως ανάλογη η δική μας προσπάθεια με τους παίκτες να λειτουργούν σπασμωδικά κάνοντας ο καθένας του κεφαλιού και τον Βετούλα με τη σειρά του να εγκαταλείπει και αυτός κάθε προσπάθεια για να αλλάξει την εξέλιξη του αγώνα. Η παρουσία μας ιδιαίτερα στην 4^η περίοδο προκαλούσε θλίψη και προσβολή σε όποιον έχει ακόμη τις αντοχές και ασχολείται με αυτή την ομάδα.

ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ ΥΠΟ ΔΙΑΛΥΣΗ

Από την στιγμή που αποφύγαμε τα χειρότερα(όπως και τα καλύτερα) η χρονιά κατά κάποιο τρόπο ολοκληρώθηκε. Έτσι λέμε όλοι μεταξύ μας και έτσι κάπως νιώθουμε εμείς οι ταλαίπωροι που ασχολούμαστε ακόμη με τον μπασκετικό ΑΡΗ. Το τι πιστεύει όμως ο κάθε φίλος της ομάδας δεν έχει καμία σχέση με την υποχρέωση που έχουν οι παίκτες, ο προπονητής και η διοίκηση απέναντι στον σύλλογο που υπηρετούν.  Αντί όμως για μια στοιχειώδη προσπάθεια έχουμε πλήρη εγκατάλειψη και ωχαδερφισμό σε μια «άτυχη» χρονιά που θυμίζει εποχές όπου ο μπασκετικός ΑΡΗΣ ήταν ακέφαλος και ψάχναμε κυριολεκτικά την επιβίωση.  Που ξέρεις... του χρόνου μπορεί να είμαστε τυχεροί, μπορεί και όχι. 

ΥΓ. Μόνο στον ΑΡΗ μας όλοι είναι καλοί εκτός από την ίδια την ομάδα!

Σημαντική νίκη πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο Μαρούσι σε ένα παιχνίδι για γερά νεύρα με τον ΑΡΗ μας αυτή τη φορά να κάνει την ανατροπή από το -11 και να καταφέρνει να φεύγει με το διπλό!  Καθοριστικός ο Τολιόπουλος στο 4ο δεκάλεπτο, θύμισε κάτι από τον killer της περσινής περιόδου αν και δεν ξεκίνησε καθόλου καλά στο παιχνίδι. Περισσότερο ψύχραιμος και υπομονετικός ο ΑΡΗΣ υπό την καθοδήγηση του Βετούλα μοιάζει να βρίσκει την ηρεμία του και να χτίζει έστω και με αργούς ρυθμούς μια αγωνιστική ταυτότητα.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΣΕ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ

Δεν έχασε χρόνο ο ΑΡΗΣ μας και με το που πάτησε στο παρκέ ξεκίνησε να ξεδιπλώνει τις αδυναμίες του κοντά στο καλάθι. Ο Λαντζεβάιν έκανε πάρτι με την άμυνα του Ρόμπερτς αλλά και την απάθεια όλων στα ριμπάουντ. Οι αντίπαλοι μας όποτε ήθελαν έμπαιναν και σκόραραν χωρίς να βρίσκουν αντίσταση, με τα μακρινά σουτ και το επιθετικό κρεσέντο του Γουίλις να είναι αυτό που δεν επέτρεπε στο Μαρούσι να ξεφύγει στο σκορ.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

Όσο συνεχιζόταν η αδυναμία μας στην άμυνα και στα ριμπάουντ η επίθεση ήταν αυτή που μας κρατούσε. Μποχωρίδης, Γούντμπερι και Κούπερ πήραν την σκυτάλη από τον Γουίλις και κρατούσαν την ομάδα μέσα στο παιχνίδι. Όταν όμως ο Χάρελ πήρε μπρος και το τραγικό στα τρίποντα Μαρούσι βρήκε και 2-3 εύστοχα η διαφορά πήγε στο -11. ΄Ένα σημείο στο παιχνίδι περίπου 12’ πριν το τέλος με την εικόνα των 2 ομάδων να μοιάζει εκ διαμέτρου αντίθετη. Από την μια το Μαρούσι να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις του αγώνα και να βελτιώνεται και από την άλλη ο ΑΡΗΣ μας να μοιάζει ανήμπορος να αντιδράσει.

ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Κούπερ, Γκιουζέλης και Τολιόπουλος με τη σειρά ήταν οι παίκτες που οδήγησαν στην ανατροπή του -11 όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Κάτι που όπως φάνηκε αιφνιδίασε τους αντιπάλους μας που πίστευαν ότι είχαν «κλειδώσει» τη νίκη με αποτέλεσμα στα τελευταία λεπτά με το που προσπεράσαμε να βγάζουν το χειρότερο πρόσωπο τους. Αντιθέτως η ομάδα μας πήρε τα πάνω της με πρώτο και καλύτερο τον Τολιόπουλο που θύμισε τον περσινό παίκτη που δεν αποδεχόταν ποτέ την ήττα. Με μεγάλα σουτ και ωραίες ασιστ στους συμπαίκτες του ήταν από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες αυτής της νίκης.

ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΙΠΕ

Δεν έχουμε κανά καημό να ασχολούμαστε με τον Καστρίτη τώρα που είναι παρελθόν αλλά ο κόουτς πέρα από τα όποια λάθη του, περνούσε και τον εκνευρισμό του στους παίκτες κατά την διάρκεια των αγώνων. Έναν εκνευρισμό που ιδιαίτερα όταν πηγαίναμε στα κρίσιμα η ομάδα έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο και έχανε τις νίκες μέσα από τα χέρια της. Σήμερα ο ΑΡΗΣ απέφυγε τα λάθη των προηγούμενων παιχνιδιών που κρίθηκαν στον πόντο, δεν πήγε σε βιαστικές επιλογές, έπαιξε με τον χρόνο, ήταν εύστοχος στις βολές και δεν επέτρεψε στους αντιπάλους μας να διεκδικήσουν την νίκη. Είδαμε τον Γκιουζέλη για 2^ο συνεχόμενο παιχνίδι να είναι επιδραστικός και στις 2 πλευρές του γηπέδου. Τον Κούπερ να τραβάει φρένο και να σκέφτεται περισσότερο τις επιλογές του. Τον Γουίλις να βάζει στοπ στα λάθη του και τον Τολιόπουλο από εκεί που έμοιαζε αδιάφορος να ξυπνάει το θηρίο μέσα του. Μαζί με τους Γούντμπερι, Μποχωρίδη  και Χατζηδάκη να κάνουν πολύ βρώμικη δουλειά και να συνεισφέρουν ποικιλοτρόπως στο παιχνίδι. Ξεκάθαρα όλες αυτές οι μικρές αλλαγές σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο φέρνουν την υπογραφή του Βετούλα. Όχι γιατί πρόλαβε μέσα σε λίγες ημέρες να «χτίσει» κάτι καινούργιο αλλά μπόρεσε να «γκρεμίσει» αρκετές εμμονές του πρώην κόουτς που είχαν εγκλωβίσει την ομάδα όπως η άμυνα. Ναι και σήμερα ο ΑΡΗΣ ήταν στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα κακός στην άμυνα. Ήταν όμως απλά κακός… και όχι αυτοκαταστροφικός με πολλά αχρείαστα φάουλ, σπατάλη ενέργειας και βολές δώρο στον αντίπαλο. Ακόμη και στην επίθεση προσπαθεί η ομάδα να κυκλοφορήσει την μπάλα και όχι από την αρχή μέχρι το τέλος η μπάλα να είναι στα χέρια του Κούπερ ή του Τολιόπουλου που θα πάρουν τελικά και το σουτ. Μέχρι και τους ψηλούς προσπαθούμε να βάλουμε στο παιχνίδι παρόλο που ακόμη δεν το έχουν πάρει χαμπάρι.  

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ

Αυτή τη φορά η ομάδα τα κατάφερε! Επέστρεψε από το -11 σε ένα χρονικό σημείο όπου έδειχναν όλα χαμένα, πήρε το προβάδισμα και στο τέλος έδειξε την απαραίτητη ψυχραιμία ώστε να αποφύγει το χαρακίρι όπως τις προηγούμενες φορές. Βελτιωμένη η ομάδα αν και έμοιαζε σε αρκετά σημεία του παιχνιδιού να παλεύει κόντρα στον κακό της εαυτό.  Πλέον με αυτή τη νίκη μπορεί ο ΑΡΗΣ να ανασάνει με ανακούφιση και να δει τη συνέχεια του πρωταθλήματος με λιγότερο άγχος. Και που ξέρεις; Αν κερδίσεις το Πανιώνιο και έρθουν και κάποια βολικά  αποτελέσματα ίσως ξαφνικά να αποκτήσουμε και ένα ενδιαφέρον για τη συνέχεια πέρα από την αποφυγή των χειρότερων σεναρίων.

ΥΓ. ΑΛΚΗ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙΣ

Το πάλεψε…  ο ΑΡΗΣ μας να κερδίσει το Μαρούσι που ήταν καλύτερο στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα αλλά στο φινάλε δεν του βγήκαν τα σουτ και γνώρισε την ήττα. Σχεδόν μόνος πάλευε ο Τολιόπουλος στην επίθεση την ίδια στιγμή που ο Ραντούλιτσα και οι υπόλοιποι του Αμαρουσίου έσπαγαν πλάκα κάτω από το καλάθι μας σκοράροντας με ευκολία και μαζεύοντας και 17 επιθετικά ριμπάουντ. Σε απόγνωση ο κόσμος που αδυνατεί να κατανοήσει τον τρόπο διαχείρισης των θεμάτων της ομάδας από τον προπονητή και την διοίκηση.

ΜΠΗΚΕ ΜΕ ΟΡΜΗ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΦΡΑΚΑΡΕ

Ενθαρρυντικό ήταν το ξεκίνημα για τον ΑΡΗ μας με τον Μπάνκς να αποτελεί την ευχάριστη έκπληξη δείχνοντας ορεξάτος και προσφέροντας λύσεις στην επίθεση. Στην άμυνα όμως τα προβλήματα δεν κρυβόντουσαν και πέρα από την αδυναμία στο μαρκάρισμα του Ραντούλιτσα είχαμε και το γνωστό θέμα με τα ριμπάουντ. Και όταν ξεχνάς άμυνα και ριμπάουντ και ελπίζεις μόνο στην επίθεση εκεί όπου ο ένας εκ των 2 βασικών σου σκόρερ έχει αποχωρήσει και ο τρίτος κατά σειρά είναι τραυματίας τότε όταν θα ζορίσουν τα πράγματα στην επίθεση το πρόβλημα θα είναι τεράστιο. Μόλις 5΄ είχε ο ΑΡΗΣ ρυθμό και ξαφνικά σαν να έπεσε ο διακόπτης και η ομάδα έχασε κάθε επαφή με το αντίπαλο καλάθι. Το 8-8 έγινε 10-24 και όλα έδειχναν δυσοίωνα.

ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΓΟΥΝΤΜΠΕΡΙ ΠΑΛΕΨΑΝ ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΚΕΙ

Ο χρόνος περνούσε, η εικόνα δεν άλλαζε. Ο ΑΡΗΣ με αίμα και ιδρώτα πετύχαινε πόντους ώστε να μην χάνει την επαφή με το σκορ, το Μαρούσι όμως είχε ολοένα και περισσότερες απαντήσεις. Ακόμη και όταν αποφασίσαμε να παίξουμε πιο σκληρή άμυνα, κλέψαμε μπάλες και φέραμε το παιχνίδι στα ίσια χάρη στο πείσμα του Τολιόπουλου και τις βοήθειες του Γούντμπερι και του Μποχωρίδη πάλι η ομάδα δεν σε έπειθε ότι θα τα καταφέρει. Ακόμη και αν είχες προσπεράσει στο σκορ στα τελευταία λεπτά.  Φαινόταν ότι για να κερδίσεις η μοναδική σου επιλογή θα ήταν και σήμερα κάποια τρελά σουτ του Τολιόπουλου που δυστυχώς όπως και με τη Βαλένθια δεν βρήκαν στόχο.

ΕΠΙΜΕΝΕΙ  ΣΤΙΣ ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ

Το Μαρούσι δεν ήταν καλύτερο λόγω κάποιων τυχερών μακρινών σουτ ή χάρη στις ατομικές επιδόσεις ενός ή δύο παικτών αλλά γιατί σαν σύνολο έπαιζε πιο ορθολογικά και είχε περισσότερες λύσεις. Ακόμη και όταν έπαιζε με τους νεαρούς Καρακώστα, Τανούλη και τον γερασμένο όπως μας έλεγαν Ραντούλιτσα έδειχνε να πατάει πολύ καλύτερα από εμάς που όταν δεν έπαιζε ο Τολιόπουλος υπήρχε πρόβλημα. Και πως να μην υπάρχει πρόβλημα όταν ακόμη και σήμερα περιμένεις τον Χότζ και τον Λαζέφσκι να ανταποκριθούν στους ρόλους για τους οποίους αποκτήθηκαν; Κάτι ανάλογο ισχύει και με τον Μπάνκς. Το βλέπουμε, το γνωρίζουμε, το έχει(?) παραδεχθεί και ο Καστρίτης και όμως δεν βλέπουμε την παραμικρή αλλαγή. Ούτε στην αγωνιστική συμπεριφορά των παικτών, ούτε στον τρόπο διαχείρισης τους από τον Καστρίτη. Και από την στιγμή που ο κόουτς και η διοίκηση λειτουργούν σαν να μην τρέχει τίποτα, δεν έχουν προβεί σε καμία ουσιαστική κίνηση ενίσχυσης και δηλώνουν με κάθε ευκαιρία ικανοποιημένοι τότε πως να περιμένουμε άραγε κάτι διαφορετικό από τους παίκτες μας; Κρίμα πάντως γιατί θα μπορούσε αυτή την προβληματική περίοδο να τη διαχειριζόταν πιο εύκολα μέσα από νίκες παρά με πικρές εντός έδρας σαν την σημερινή.

ΗΤΤΑ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ …ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ

Ήττα πισωγύρισμα για τον ΑΡΗ μας απέναντι στο Μαρούσι που παρουσιάστηκε διαβασμένο και ετοιμοπόλεμο σε αντίθεση με εμάς που παραμείναμε σταθεροί στα προβλήματα μας. Προσπάθησαν τα παιδιά…  στο τέλος όμως όπως και με τη Βαλένθια τα μεγάλα σουτ δεν μπήκαν και ήρθε η ήττα στις λεπτομέρειες. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι αποχώρησε ο ΝτεΤζούλιους, έλειπε ο Νόλεϊ, ο Χότζ και ο Λαζέσφκι προέρχονται από τραυματισμό, οι Μπάνκ και Ρόμπερτς θέλουν τον χρόνο τους για να μάθουν το ευρωπαϊκό μπάσκετ και φυσικά πάνω από όλα ας μην ξεχνάμε ότι τον Δεκέμβρη θα είμαστε καλά.  

ΥΓ. Πριν 2 εβδομάδες περίπου αποκτήθηκε ο Άνταμς που έκρινε την αναμέτρηση. Τελικά υπάρχουν παίκτες στον πλανήτη Γη; Γιατί από αυτά που ακούμε και διαβάζουμε στο τέλος θα πεισθούμε ότι όλο και όλο 4-5 γκαρντ είναι διαθέσιμα στην αγορά τα οποία δεν είναι για το δικό μας πορτοφόλι.

ΥΓ2. Και πέρσι χάσαμε από το Μαρούσι μέσα στην έδρα μας, σε εκείνες τις 2 «κολλητές» εντός έδρας ήττες παρέα με τον Κολοσσό. Ε και; Ούτε τότε συγκινήθηκε κανείς, ούτε και τώρα.

ΥΓ3. Είναι μέρος της διαδικασίας. Τι δεν καταλαβαίνεις;

Απέναντι στην χειρότερη με διαφορά άμυνα του πρωταθλήματος ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε άσφαιρος, νευρικός και επέτρεψε στο Μαρούσι να φθάσει σε μια σπουδαία νίκη. Ένας Τολιόπουλος έμοιαζε να παλεύει μόνος του μιας και κανείς από τους συμπαίκτες του στην επίθεση δεν βγήκε μπροστά. Ενώ και στην άμυνα ώρες ώρες μοιάζαμε με παιδική χαρά με την μια προσποίηση να μας κάνει άνω κάτω. Εκνευρισμός και απογοήτευση στου χλιαρού από άποψης προσέλευσης Παλέ.

ΖΕΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ, ΠΑΓΟΚΟΛΩΝΑ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ

Με τον Τολιόπουλο να μπαίνει δυνατά και τον Μπλούμπεργκς να «επιστρέφει» στο παρκέ μετά από κάμποσα παιχνίδια που ήταν αόρατος, ο ΑΡΗΣ αντέδρασε στο καλό ξεκίνημα του Αμαρουσίου, προσπέρασε στο σκορ και έδειχνε τουλάχιστον στην επίθεση να πατάει καλά. Στην άμυνα όμως υπήρχε μια άλλη ιστορία. Μια πονεμένη ιστορία όπως φαινόταν ακόμη και από το τζάμπολ. Όποιος ήθελε έμπαινε μέσα, πασούλες κάτω από το καλάθι μας, χαμένα ριμπάουντ και ένας Ραντούλιτσα που έκανε πάρτι από τα παλιά. Ακόμη και ο Τζούστον που δεν ξεκίνησε καλά κατάφερε να μοιράσει 5 ασίστ μπερδεύοντας ακόμη περισσότερο την προβληματική αμυντική μας λειτουργία.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟ ΤΟ ΧΑΟΣ

Κάπου στο δεύτερο ημίχρονο όταν το Μαρούσι προηγήθηκε με +10 έγινε αντιληπτό από τους παίκτες μας ότι θα πρέπει να παλέψουν παραπάνω για να γυρίσουν το παιχνίδι. Η ένταση στην άμυνα ανέβηκε και οι αντίπαλοι μας από εκεί που σκόραραν με ευκολία εγκλωβίστηκαν. Έλα όμως που και εμείς είχαμε τα δικά μας θέματα στην επίθεση. Αν εξαιρέσουμε τον Τολιόπουλο που ήταν απελπιστικά μόνος και από ένα σημείο και μετά ένιωθε την υποχρέωση να σουτάρει ακόμη και αν δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις… υπήρχε το χάος. Αόρατος για ακόμη μια φορά ο Μπλούμπεργκς, κατάφερε να χαλάσει 1-2 αιφνιδιασμούς, να «αστοχήσει» 3-4 φορές σε καρφώματα και λέιαπ και να κάνει το καλό του ξεκίνημα να μοιάζει με μακρινή ανάμνηση. Ο Χάρελ από «τρελός» με την καλή την έννοια που τον χαρακτηρίζαμε σε άλλα παιχνίδια, σήμερα μάλλον ήταν «μουρλός» και δεν ήξερε τι έκανε. Μποχωρίδης μέχρι τέλους τραγικός… Ενώ οι ψηλοί μας εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα από τους αντίστοιχους ψηλούς των αντιπάλων μας. Μέσα σε όλη αυτή την απογοητευτική εικόνα είχαμε και 3 διαιτητές να αρπάζουν την ευκαιρία που τους προσφέραμε. Ήθελαν οι παίκτες μας να αντιδράσουν αλλά απλά δεν μπορούσαν.

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΤΕΜΠΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΣΤΡΙΤΗΣ

Η απορία είναι εξαρχής η ίδια. Όταν σχεδόν όλοι οι παίκτες σου είναι τόσο κακοί, τι μπορεί να κάνει ο προπονητής; Αν η απάντηση είναι τίποτα… τότε μάλλον σήμερα πέσαμε μέσα. Μπερδεμένος όπως και όλη η ομάδα ο κόουτς δεν μπόρεσε να αλλάξει την κατάσταση και μάλλον τα έκανε χειρότερα. Από την εμμονή σε παίκτες όπως ο Χάρελ, ο Μπλούμπεργκς και ο Μποχωρίδης που παραμένανε μέσα ενώ έκανα συνεχόμενα λάθη και φώναζαν ότι ήθελαν τις στιγμές τους στον πάγκο για να ηρεμήσουν. Μέχρι τις «στιγμιαίες» εμπνεύσεις με τον Περσίδη και τον Καλόγηρο που διήρκησαν μόλις για λίγα δευτερόλεπτα σε ένα παιχνίδι όπου η πλειοψηφία των παικτών μας αλλού πατούσαν και αλλού βρισκόντουσαν. Ενώ δεν έγινε και καμία προσπάθεια να περιοριστεί ο Νικολαϊδης που έδινε σε όλο το Μαρούσι ρυθμό. Πιθανόν γιατί εξαρχής υποτιμήθηκε όπως και ολόκληρο το Μαρούσι. Στο φινάλε και παρακολουθώντας την «κοιλιά» του ΑΡΗ σε αυτά τα τελευταία παιχνίδια με αποκορύφωμα το σημερινό ξαναγυρνάμε στο ερώτημα που κάναμε διαρκώς πριν κάποιο διάστημα. Τελικά ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο του φετινού ΑΡΗ; Κάτι πήγε να πει σχετικά ο Καστρίτης στην συνέντευξη τύπου, στο τέλος όμως και εκεί μας μπέρδεψε.

ΗΤΤΑ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

Πικρή ήττα που μας γυρίζει στις ημέρες της αγωνιστικής αναξιοπιστίας γνώρισε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα από το Μαρούσι μέσα στο Παλέ. Ο Ραντούλιτσα και η παρέα του εξέθεσαν ανεπανόρθωτα τους «ψηλούς» μας όπως και ολόκληρη την ομάδα μας. Όταν ζορίζεσαι να βάλεις καλάθια κόντρα στην χειρότερη άμυνα του πρωταθλήματος τότε μάλλον το πρόβλημα στο σκοράρισμα είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο νομίζαμε. Και αν πιστέψουμε ότι με ένα Τολιόπουλο όλα θα πάνε καλά… τότε το πιθανό είναι στην πορεία να τον «κάψουμε» και αυτόν.

Αλώβητος έφυγε ο ΑΡΗΣ από το Μαρούσι σε ένα παιχνίδι όπου οι διαιτητές του την είχαν στημένη… αλλά αυτός φρόντισε να τους χαλάσει τα σχέδια, να αντέξει στην πίεση και να πάρει τη νίκη! Ηγέτης στην επίθεση ο Γκάλινατ, ήταν αυτός που «σκότωνε» κάθε απόπειρα των διαιτητών να γυρίσουν το παιχνίδι …μέχρι φυσικά να τον αποβάλλουν με 5 φάουλ. Την καλύτερη του εμφάνιση την κρατούσε για το τέλος(?) o Καρ που πέρα από τους 12 πόντους που πέτυχε είχε και 6 ασίστ.

ΜΠΗΚΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΣΕΡΙ

Πολλές οι 6 συνεχόμενες ήττες για αυτόν τον ΑΡΗ και οι παίκτες του Καστρίτη φάνηκε να το έχουν αντιληφθεί. Μπήκαν δυνατά στην άμυνα, αποφασιστικοί στην επίθεση, πήραν διψήφια διαφορά και δεν ξανακοίταξαν πίσω τους. Εξαιρετικό πρώτο δεκάλεπτο με όλους σχεδόν που πάτησαν στο παρκέ στο πρώτο δεκάλεπτο να συνεισφέρουν σε άμυνα και επίθεση. Το 29-17 του πρώτου δεκαλέπτου αποτύπωνε την ανωτερότητα του ΑΡΗ μας αλλά οι 3 διαιτητές είχαν προλάβει να στείλουν το μήνυμα ότι η νίκη δεν θα ερχόταν τόσο εύκολα.

ΠΙΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 3 ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ, ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ ΜΕ ΓΚΑΛΙΝΑΤ

Δεν ήταν μόνο τα πολλά ανύπαρκτα φάουλ που μας χρέωναν ήταν και αυτά τα κραυγαλέα εις βάρος μας φάουλ που δεν σφυριζόντουσαν ποτέ. Και αν στην αρχή οι αντίπαλοι μας ήταν πολύ άστοχοι στις βολές στη συνέχεια βρήκαν εύκολους πόντους από εκεί και αυτό τους συντηρούσε μέσα στο παιχνίδι. Ωστόσο κάθε φορά που πήγαινε το Μαρούσι να σηκώσει κεφάλι και με την βοήθεια των διαιτητών να σημάνει την αντεπίθεση του ο Γκάλινατ ήταν εκεί να τους κόψει τις ελπίδες. Η διαφορά όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά με την λήξη του τρίτου δεκαλέπτου φθάσαμε στο +19(53-72).

ΑΝΤΕΞΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΙΤΗΤΩΝ

Και αν η εικόνα των 2 ομάδων και η διαφορά το 19 πόντων φώναζαν ότι ο ΑΡΗΣ θα κερδίσει εύκολα όπως άξιζε, οι 3 διαιτητές δεν είχαν πει ακόμη την τελευταία τους λέξη. Επέτρεψαν στο Μαρούσι να πιέζει ασφυκτικά ξεπερνώντας σε αρκετές περιπτώσεις όχι απλά τα όρια του φάουλ αλλά ακόμη και αυτά του αντιαθλητικού. Την ίδια στιγμή είχαν φροντίσει από νωρίς να έχουν φορτώσει με ανύπαρκτα φάουλ τους Μπάξτον, Σόουζα και Γκάλινατ βγάζοντας τους από το παιχνίδι και αναγκάζοντας τον Καστρίτη να πάει σε αλχημείες. Το διπλό φάουλ στον Σλαφτσάκη που δεν σφυρίχτηκε ποτέ, το 5^ο φάουλ του Σόουζα που δεν κατάλαβε κανείς, το επιθετικό φάουλ του Γκάλινατ μετά από σπρώξιμο αντιπάλου, το αντιαθλητικό χτύπημα στον Μπλούμπεργκ που δόθηκε απλό φάουλ,  και το παραλίγο «κλέψιμο» φάουλ πάνω στον Κάρ στα τελευταία δευτερόλεπτα ήταν οι κορυφαίες στιγμές 3 διαιτητών που έκαναν μια συγκινητική προσπάθεια για να επιβάλλουν το αποτέλεσμα που ήθελαν. Το έκαναν ντέρμπι μειώνοντας στους 3 την διαφορά αλλά και πάλι αυτό δεν αρκετό.  Ο ΑΡΗΣ παίρνοντας βοήθειες από όλους, ακόμη και  από τον «φευγάτο» Καρ δεν μάσησε και πήρε τη νίκη!

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΑ ΣΤΗ ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΗ ΚΡΑΥΓΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ

Με εξαίρεση την άμυνα μας κάτω από το καλάθι σε όλους τους υπόλοιπους τομείς ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε βελτιωμένος. Από τα ριμπάουντ, τα τελειώματα στους αιφνιδιασμούς που αποτελούσαν πληγή, την πολυφωνία στην επίθεση(6 παίκτες με διψήφιους πόντους, σκόραραν όλοι όσοι πήραν προσπάθειες) και τις ασίστ είδαμε καλύτερα πράγματα. Ακόμη και το ροτέισον αν εξαιρέσουμε την γνωστή εμμονή με τον Κάρ(36’) και τον παραγκωνισμό του Περσίδη και του Φίλλιου πήγε καλύτερα. Ο Γκάλινατ ήταν καταιγιστικός όπως και ο Σόουζα που σε 8’ είχε 8 ριμπάουντ και 10 πόντους με απόλυτη ευστοχία. 2 εκ των κορυφαίων της αναμέτρησης που όμως μπήκαν στο στόχαστρο των διαιτητών και αποβλήθηκαν με ανύπαρκτα φάουλ.  Πολύ καλός και ο Καρ που σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια έδωσε ασίστ και απέφυγε τα λάθη. Θετική παρουσία και από τον Μπλούμπεργκ σε όλες τις γραμμές του γηπέδου που για περίεργο όμως λόγο αγωνίσθηκε μόλις 13’.  Καθοριστική συμβολή στη νίκη και ιδιαίτερα όταν οι διαιτητές το έκαναν ντέρμπι είχαν οι Κατσίβελης και Τολιόπουλος με ψυχραιμία στο κατέβασμα της μπάλας αλλά και στις ελεύθερες βολές. Και όλα αυτά σε ένα ακόμη παιχνίδι που έλειψε ο Σανόγκο αλλά και ο Μποχωρίδης.

ΕΔΕΙΞΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΣΤΙΣ ΝΙΚΕΣ

Πόσα μπορεί να πει κανείς για αγωνιστικά θέματα στο παιχνίδι που παρακολουθήσαμε; Λίγα και ξεκάθαρα… ο ΑΡΗΣ ήταν ανώτερος, έκανε έναν υγιεινό περίπατο αλλά στην γωνία τον περίμεναν οι 3 διαιτητές για να του χαλάσουν την βόλτα. Έλα όμως που οι παίκτες του Καστρίτη αυτή τη φορά ήταν αποφασισμένοι να μην αφήσουν να τους κλέψουν την προσπάθεια και το πήγαν ως το τέλος. Σημαντική νίκη για βαθμολογικούς λόγους. Τεράστια νίκη για ψυχολογικούς λόγους για τον τρόπο που ήρθε κόντρα σε αυτή την συνεχόμενα προκλητική διαιτησία που βλέπει ΑΡΗ και αρρωσταίνει… Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ συνέχισε να τους το χαλάς!

ΥΓ. Καλός ο Καρ σήμερα, μακάρι να έπαιζε έτσι από την αρχή της χρονιάς… ωστόσο αυτή η εμμονή(36΄ !?!?!?)  που έχει ο κόουτς μαζί του δεν βοηθάει την ομάδα.

ΥΓ2. Μην ξεχάσουν οι δικοί μας μπασκετικοί φωστήρες να μας υπενθυμίσουν την πρόοδο που υπάρχει τα τελευταία χρόνια στο κομμάτι της διαιτησίας χάρη στις συντονισμένες ενέργειες των δικών μας…

Σε ένα παιχνίδι που δεν είχαμε την ευκαιρία να το παρακολουθήσουμε τηλεοπτικά η ομάδα μας έκανε αυτό που έπρεπε και πέτυχε την 4η νίκη στην σειρά στην ύστατη προσπάθεια που κάνει για να τερματίσει στην πρώτη 6αδα του πρωταθλήματος. Σύμφωνα με την ραδιοφωνική μετάδοση της ΕΡΑ σπορ(ARIS FM και ΑΝ98.7 αρκέστηκαν στην μετάδοση του ποδοσφαιρικού αγώνα αποκλειστικά!!!) και των ρεπορτάζ του αγώνα η ομάδα μας παρουσιάστηκε αρκετά χαλαρή κυρίως στο πρώτο ημίχρονο. Στην επανάληψη πάτησε όσο γκάζι χρειαζόταν ώστε να φθάσει σε μια νίκη χωρίς άγχος. Κάτι που ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο μιας και από το Μαρούσι μόνο ο Πρ.Νικολαϊδης έχει απομείνει να παλεύει για την τιμή των όπλων μαζί με κάποιους φιλόδοξους νεαρούς.

Δεν νομίζω ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι χωράει αγωνιστικές αναλύσεις αλλά οι δηλώσεις του Χρ.Ταπούτου και το χαβαλέ του Β.Αλεξανδρή χωράει πολύ συζήτηση. Ντροπή και ξεφτίλα για τον ΑΡΗ είπε ο αρχηγός της ομάδος για όλα αυτά που βιώνουν οι παίκτες με τις μετακινήσεις με πούλμαν και συμπλήρωσε ότι ελπίζει σε περίπτωση που καταφέρει να βγεί η ομάδα 3η και αγωνιστεί στην Ρόδο να μην τους ζητήσουν να πάνε κολυμπώντας... Και εκεί κάπου πετάχτηκε και ο Β.Αλεξανδρής και σε μια προσπάθεια να διακωμωδήσει την τραγική κατάσταση που βιώνουν όλοι στην ομάδα του φώναξε να κάνει γρήγορα γιατί θα χάσουν την πτήση! Τραγελαφικές καταστάσεις βιώνουμε όλοι μας εξαιτίας μιας ομάδας ανθρώπων που αποφάσισαν να κάνουν τον ΑΡΗ υποχείριο τους. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να εκλάβουμε την αντιμετώπιση που έχει ο τεράστιος μπασκετικός ΑΡΗΣ και ο τεράστιος κόσμος του από μια χούφτα ανθρώπων. Μια χούφτα ανθρώπων που δεν σέβονται τίποτα και με συνεχόμενα παραμύθια όπως "ο ΑΡΗΣ είναι νοικοκυρεμένο σωματείο", "τα χρέη είναι διαχειρίσημα", "φεύγω τρέχωντας" κτλ. έχουν απαξιώσει την μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ στην Ελλάδα, έχουν διώξει κάθε άνθρωπο που θέλει να βοηθήσει και έχουν ξενερώσει τον κόσμο που λάτρευε αυτή την ομάδα όσο τίποτα άλλο. Δεν με νοιάζει ποιο ακριβώς είναι το μερίδιο ευθύνης του κ.Τζεβελέκη, των υπόλοιπων μετόχων της Γένεσις ή του κ.Δαμιανίδη. Αυτό που εξοργίζει είναι η στάση τους απέναντι σε αυτήν την κατάσταση... Ακόμη περιμένω την απάντηση από τον κ.Δαμιανίδη στα "πηγαδάκια" της Γ.Σ. της Λέσχης στην ερώτηση για ποιόν λόγο δεν έχει παραιτηθεί εδώ και χρόνια από την στιγμή που τον εγκατέλειψαν οι μέτοχοι(και λοιποί χρηματοδότες της ομάδος) και τι προσφέρει η παρουσία του στην διοίκηση με την κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια. Παρόλα αυτά ήξερε να μας πεί ότι χρέη προς την εφορία είναι λιγότερα από 2 εκ. ευρώ, στην υπόθεση του Τζέιμς ότι δικαιωθήκαμε και ότι για όλα φταίνε οι δημοσιογράφοι που απομακρύνουν τον κόσμο από την ομάδα... ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!