Μέσα στο σχεδόν άδειο Αλεξάνδρειο Μέλανθρο η ομάδα μας κατάφερε επιτέλους και πήρε την νίκη απέναντι στον Παναθηναϊκό και έσπασε έτσι το αρνητικό σερί που είχε απέναντι στην ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Όσο και αν θα θέλαμε αυτή η νίκη να ισοδυναμούσε και με πρόκριση στο τελικό του κυπέλλου Ελλάδος δυστυχώς η τραγική μας παρουσία στο ΟΑΚΑ  δεν άφησε και πολλά περιθώρια για κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά κάθε νίκη έχει την δική της αξία και ιδίως όταν είναι απέναντι σε αυτήν την μισητή ομάδα που φέρει ίσως την μεγαλύτερη ευθύνη για την καταστροφή του Ελληνικού μπάσκετ τότε μόνο χαρούμενοι θα πρέπει να είμαστε με το σημερινό αποτέλεσμα. Αν κανείς πιστεύει ότι λόγο της  μεγάλης διαφοράς του πρώτου αγώνα ο Παναθηναϊκός κατέβηκε αδιάφορος και ο Ομπράντοβιτς δοκίμασε "σχήματα" και έδωσε ευκαιρίες στις "ρεζέρβες" μάλλον είναι γελασμένος. Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε σχεδόν πάνοπλος και μάλιστα τα βασικά του όπλα(Διαμαντίδης, Μπατίστ, Νίκολας, Τσαρτσαρής) αγωνίστηκαν σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Σε αντίθεση βέβαια με εμάς όπου όπως ήταν από πριν γνωστό δεν αγωνίστηκαν 2 από τους κορυφαίους παίκτες της ομάδος μας και αναγκαστικά οι Τάκερ και Μπράουν έμειναν παρέα με τον Βεργίνη στην 2η σειρά στα επίσημα να ζουν το παιχνίδι με το δικό τους τρόπο. Τώρα βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο η ομάδα μας δεν έπιασε καμιά σπουδαία απόδοση και ούτε έδειξε κάποιο ξεχωριστό πρόσωπο. Μοναδική διαφορά που έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα ήταν η προσήλωση στην άμυνα όπου παρουσιαστήκαμε βελτιωμένοι όπως και στα ριμπάουντ όπου έγινε εξαιρετική ομαδική δουλειά. Κατά τα άλλα το επιθετικό μας πρόσωπο για ακόμη ένα παιχνίδι ήταν τραγικό. Χωρίς σύστημα, μόνο προσωπικές ενέργειες και μακρινά σουτ και πολλές επιθέσεις όπου μας έμενε η μπάλα στα χέρια... Αξιοσημείωτο στο οποίο θα πρέπει να μείνουμε είναι ότι για πρώτη φορά φέτος είδαμε στο φινάλε της αναμέτρησης πάθος από τους παίκτες μας και με πρωταγωνιστή τον Ταπούτο που έπραξε σαν αρχηγός και "έβαλε" τον Διαμαντίδη στην θέση του επιτέλους είδαμε έστω και προς στιγμή τους παίκτες του ΑΡΗ να "μάχονται" και να μην αφήνονται απλά στις διαθέσεις του κάθε αντιπάλου και στου κάθε διαιτητή. Φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο η διαιτησία έπαιξε τον δικό της καθοριστικό ρόλο ή μάλλον για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους σε αντίθεση με την πλειοψηφία των αγώνων κόντρα στον Παναθηναϊκό σήμερα ΔΕΝ προσπάθησαν να προστατέψουν τους "εκατομμυριούχους" και τους άφησαν να παλέψουν μόνοι τους και ως γνωστό αυτή η ομάδα χωρίς την προστασία από τα κοράκια είναι για κλάματα... Βέβαια δεν είμαστε και τόσο αφελείς για να μιλήσουμε για καλή διαιτησία μιας και η ΚΕΔ και τα πιόνια της ξέρει πολύ καλά τι κάνει και πότε σφυρίζει σωστά και πότε όχι. Εαν οι διαιτητές τα τελευταία 20 χρόνια μας σφύριζαν όπως σήμερα κόντρα στον ΠΑΟ και τον ΟΣΦΠ τότε σίγουρα θα είχαμε κατακτήσει τουλάχιστον 3 ακόμη τρόπαια και θα είχαμε βρεθεί σε άλλους τόσους τελικούς. Εάν λοιπόν οι διαιτητές σήμερα ήταν καλοί θα ήθελα πάρα πολύ να δω τους ίδιους και στις 19 Μαρτίου στον αγώνα πρωταθλήματος για να δούμε εάν θα σφυρίξουν και πάλι το ίδιο. Να διαπιστώσουμε εάν είναι εφικτό σε έναν αγώνα ιδιαίτερης σημασίας(μιας και κρίνεται η πρώτη θέση για τον Παναθηναϊκό) κόντρα στην συγκεκριμένη ομάδα να χρεωθούν οι αντίπαλοι με περισσότερα φάουλ, να σουτάρουμε περισσότερες βολές και οι ψηλοί μας να μην φορτωθούν με φάουλ από το πρώτο 5λεπτο  του αγώνα... Επίσης καλό είναι κάποια στιγμή τόσο οι διαιτητές όσο και όλο αυτό το δημοσιογραφικό κατεστημένο που κάποιους τους έχει στο απυρόβλητο και τους παρουσιάζουν πάντα "κούκλους" να σταματήσουν να τους καλύπτουν και να προσπαθήσουν να τους συνετίσουν. Όλοι γνωρίζουμε την αξία του Διαμαντίδη σαν παίκτη και όλοι γνωρίζουμε το ήθος που τον χαρακτήριζε στο ξεκίνημα της καριέρας του και σαν παίκτης του Ηρακλή που τον έμαθε ολόκληρη η Ελλάδα. Αυτή η προκλητική αλλαγή συμπεριφοράς με τις πλάτες των Γιαννακοπουλέων εκτός του οτι δεν τιμάει τον ίδιο τον αθλητή προσβάλλει όλο το οικοδόμημα του μπάσκετ. Καλώς ή κακώς αθλητές σαν τον Διαμαντίδη που φοράνε κιόλας το εθνόσημο αποτελούν πρότυπα για τα παιδιά και δεν νομίζω κανείς να θέλει το παιδί να γαλουχείται σε αντιαθλητικούς τρόπους παιχνιδιού, σε ψευτομαγκιές, σε ανούσιες διαμαρτυρίες και γενικότερα σε μια υπεροπτική συμπεριφορά χωρίς ίχνος σεβασμού σε κανέναν. Μπράβο στον Ταπούτο για την ενέργεια του κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το κ@@οπαίδι ότι πρέπει να μάθει να σέβεται τους συναθλητές του όπως και να δέχεται και τ
ην ήττα.    Δεν ξέρω εάν σήμερα έγινε τελικά αρνητικό ρεκόρ προσέλευσης στον αγώνα και ούτε καν με ενδιαφέρει. Όπως και δεν με ενδιαφέρει που πήραμε αυτήν την νίκη σήμερα. Εάν θέλουν να αποδείξουν κάτι αυτοί οι παίκτες και αυτός ο προπονητής ας πάρουν τις νίκες που πρέπει να πάρουν σε Ελλάδα και Ευρώπη και όταν σε 1 μήνα περίπου ξανασυναντήσουν τον πρωταθλητή Ελλάδος στο κατάμεστο ευελπιστώ Παλέ τότε να δείξουν τι αξίζουν. Ως τότε υπομονή και επιμονή από όλους μας.