Συνέχεια στην κακή εμφάνιση του αγώνα της περασμένης Κυριακής έδωσε η ομάδα μας σήμερα στο κρατικό στην Πυλαία οδηγώντας τον ΑΡΗ μας σε ακόμη μια ήττα και στην 4η θέση κόντρα σε μια μετριότατη ομάδα. Ενώ όλοι περιμέναμε να δούμε κάποια αντίδραση από παίκτες και προπονητή αντιθέτως θα μπορούσαμε να πούμε ότι είδαμε  την ίδια νωθρότητα, βλακεία και αδιαφορία που είδαμε στο Β  ημίχρονο στο Παλέ και ίσως ακόμη περισσότερη. Στα 2 πιο κρίσιμα παιχνίδια της σεζόν η ομάδα μας πραγματοποίησε 2 από τις χειρότερες εμφανίσεις της και αυτό εξηγεί τα πάντα για τους λόγους που δεν πετύχαμε ούτε καν αυτόν τον "φθηνό" στόχο της 3ης θέσης.  Μηδέν ψυχολογία, αυτοπεποίθηση, αγωνιστικό θράσος από τους παίκτες μας, κανένα πλάνο ή εναλλακτικό "σχέδιο" από τον προπονητή, καμία αντίδραση από την διοίκηση της ομάδος. Μια διοίκηση που στην ουσία μας εξέθεσε σαν χαζούς γιατί όταν δίνεις την συγκατάθεση σου για να σφυρίξει ο Γκόντας που σε καθάρισε 2 φορές φέτος σε πρωτάθλημα και στο πρώτο παιχνίδι των πλέιοφς τότε μάλλον εμείς είμαστε οι γραφικοί που φωνάζουμε για την διαιτησία αλλά και η ΚΕΔ που τιμώρησε τον συγκεκριμένο διαιτητή για τον αγώνα του πρωταθλήματος. Για τον Σούμποτιτς αν και σίγουρα βελτίωσε την ομάδα σε σχέση με το έκτρωμα που βλέπαμε επι Ντρούκερ (που είχε αφήσει την ομάδα στην 8η θέση) αλλά και αυτός δεν απέφυγε αυτές τις εμμονές και τους απίστευτους παραλογισμούς που χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια τους προπονητές που έχουν περάσει από τον ΑΡΗ. Σίγουρα τον πρώτο που βαραίνει το σημερινό "ναυάγιο" είναι αυτός μιας και δεν μπόρεσε να βελτιώσει σε κανένα σημείο την ομάδα μας παιχνίδι με παιχνίδι και μπροστά του ο Σ.Μαρκόπουλους φάνηκε κάτι σαν Ζ.Ομπράντοβιτς... Μάλιστα ο Σούμποτιτς με τα σχήματα που χρησιμοποιούσε και την "προετοιμασία" που έκανε για αυτά τα παιχνίδια κατάφερε το θεωρητικό πλεονέκτημα που είχαμε κάτω από το καλάθι να το κάνει τεράστιο μειονέκτημα με αποκορύφωμα το σημερινό παιχνίδι όπου οι αντίπαλοι μας πήραν 13 περισσότερα ριμπάουντ και τον Ντόζιερ δίκαια να είναι ο κορυφαίος του αγώνα μιας και μάζεψε 18 ριμπάουντ και πέτυχε 17 πόντους με εξαιρετικά στατιστικά. Τώρα πως ο ΑΡΗΣ που στα 2 παιχνίδια με το Μαρούσι είχε άμυνα που μασούσε σίδερα και παίκτες που γυάλιζαν το μάτι τους κατέληξε να είναι μια ομάδα που κοιμάται όρθια, χάνει το ένα ριμπάουντ μετά το άλλο και δέχεται καλάθια από ξεχασμένους αμαρκάριστους παίκτες κάτω από το καλάθι είναι μια εξέλιξη που για εμένα έχει ξεκάθαρη αιτία. Αυτό που θεωρώ ότι άλλαξε τα πάντα στην ομάδα ήταν ο τρόπος που αντιμετώπισε τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό. Μια ηττοπάθεια και αδιαφορία που "πέρασε" στους παίκτες μας και διατηρήθηκε και σε αυτά τα παιχνίδια. Τώρα βέβαια θα μου πει κανείς πως κερδίσαμε 2 φορές τον μπαογκ και την μια μάλιστα μέσα στο σπίτι του? Μα πολύ απλά γιατί ο αντίπαλος μας ήταν μια πολύ μέτρια ομάδα μας μόλις 3 παίκτες ικανούς να κάνουν κάτι. Χαρακτηριστικό της μετριότητας του αντιπάλου μας είναι ότι ακόμη και σήμερα που πήρε την πιο εύκολη νίκη από τις 3 που πήρε είναι ότι μετά τους Ντόζιερ, Μάρσαλ και Γκετσέφσκι που πέτυχαν σχεδόν όλους τους πόντους ο επόμενος σκόρερ του αντιπάλου είχε μόλις 5 πόντους... Και όμως ο Σούμποτιτς που κατάφερε και "μπλόκαρε" τον θηριώδη Μπάγκαριτς δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα με τον Γκετσέφσκι... Φυσικά για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα με βάση αυτά που είδαμε στα 2 τελευταία παιχνίδια τα λάθη ξεκινήσανε από το προηγούμενο καλοκαίρι όπου χτίστηκε η ομάδα. Όταν λοιπόν το μπάσκετ έχει πέσει σε τόσο χαμηλό επίπεδο όπου 2 ξένοι παίκτες του επιπέδου του Μάρσαλ και του Ντόζιερ μπορούν να σε βγάλουν τρίτο τότε καταλαβαίνουμε πόσο εγκληματικές ήταν μεταγραφές των Πίρς, Ντάστον και Τάκερ αλλά και η αναγκαστική αντικατάσταση του τελευταίου που ήταν ότι πιο αξιόλογο είχαμε με τον Γουίντερς. Όταν λοιπόν τον καλύτερο σου ξένο παίκτη που έχει και το πιο ακριβό συμβόλαιο στην ομάδα τον αντικαθιστάς με έναν παίκτη που λόγο των πολλών τραυματισμών έχει ξεπέσει στην Ουγγαρία και είναι κοντά στο να πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει το επαγγελματικό μπάσκετ και να αφοσιωθεί με το μπασκετικό καμπ που διατηρεί ε τότε τι να πούμε. Να ζητήσουμε τον λόγο που ο ρούκι Σλούκας δεν μπόρεσε να σηκώσει την ομάδα στις πλάτες του? Να αναρωτηθούμε γιατί ο Χατζηβρέτας που εδώ και 2 χρόνια είναι μια μετριότητα(και κάτι λιγότερο) πλυν ελαχίστων εξαιρέσεων δεν μπόρεσε να θυμηθεί τον παλιό καλό του εαυτό σε όλη την σειρά των αγώνων? Να τσατιστούμε με τον Ταπούτο που το παλικάρι αν δεν είχε αυτούς τους συχνούς τραυματισμούς θα είχε εξελιχθεί σε έναν από τους καλύτ