Είναι φανερό ότι ο ΑΡΗΣ και ο κόσμος του ενοχλεί. Ενοχλεί γιατί αναλογικά με το τι συμβαίνει γύρω του στον ΑΡΗ μας υπάρχει ακόμη αυτή  η σπίθα. Αυτή η σπίθα για μπάσκετ, αυτή η σπίθα για έναν ΑΡΗ πρωταγωνιστή που θα κοντράρει στα ίσια τους 2 της Αθήνας και με μπροστάρη τον κόσμο του θα διεκδικεί και πάλι τίτλους. Όταν σε ΟΑΚΑ και ΣΕΦ όπου τα εκατομύρια πέφτουν βροχή στις κερκίδες μπορείς να κοιμήσεις μέχρι και μωρό τότε καταλαβαίνετε πόσο ξενίζει αυτή η εικόνα που είδε όλη η Ελλάδα το περασμένο Σάββατο. 6000 Αρειανοί πήγαν να στηρίξουν την ομάδα τους. Όχι να επιτεθούν στους αντιπάλους, όχι να τρομοκρατήσουν τους "άρχοντες" του αγώνα, όχι να επιδείξουν κάποιου είδους μαγκιάς... Αυτό λοιπόν είναι που ενοχλεί και για αυτό προσπαθούν να μας ξενερώσουν και να σαμποτάρουν ταυτόχρονα την προσπάθεια που κάνει ο κ.Αρβανίτης και οι συνεργάτες μιας και γνωρίζουν όλοι οι ανευθυνουπεύθυνοι πάρα πολύ καλά ότι μια τιμωρία 3 αγωνιστικών συν το πρόστιμο συν την ήττα στα χαρτιά στο κρίσιμο παιχνίδι με τον συμπολίτη μπορεί να τα τινάξει όλα στον αέρα. Υποχρέωση δική μας στην κερκίδα αλλά και της ομάδος πάνω στο παρκέ  είναι να αποδείξουμε ότι τίποτα δεν μας σταματά και φέτος η οικονομική εξυγίανση της ομάδος θα συνδυαστεί και με αγωνιστική "ανάσταση"!

Ο Απόλλων Πατρών είναι μια ομάδα που σε σχέση με πέρσι έχει αποδυναμωθεί και αναμένεται να κινηθεί όπως και τα προηγούμενα χρόνια κάπου στην μέση της βαθμολογίας. Δεν πρόκειται να κινδυνέψει για υποβιβασμό αλλά δύσκολα να χωθεί στην πρώτη 6αδα. Βασίζεται κυρίως στους 3 Αμερικάνους οι οποίοι αρέσκονται στα πολλά μακρινά σουτ. Ενώ φαντάζει ιδιαίτερα αδύναμος κοντά στο καλάθι, εκεί που ο τραυματισμός του Σκορδίλη αφήνει ένα τεράστιο κενό μιας και στον φετινό Απόλλων ο πρώην παίκτης του ΑΡΗ έχει βασικό ρόλο. Πρόκειται για μια εξαιρετική ευκαιρία για τον Δ.Πριφτή και τους παίκτες του να περάσουν σχετικά ανώδυνα το "σοκ" από την δυσάρεστη κατάληξη του ντέρμπι της προηγούμενης αγωνιστικής. Γιατί κανείς δεν θα πρέπει να ξεχνάει ότι όπως ξενερώσαμε εμείς στην κερκίδα κάπως έτσι ξενέρωσαν και οι παίκτες που περιμέναν πως και πως αυτή την αναμέτρηση. Για ακόμη ένα παιχνίδι ο Τόμας θα απουσιάσει. Μια απουσία  που στο πρώτο ημίχρονο με τον μπαογκ μας στοίχισε αλλά  αύριο θα πρέπει να περάσει απαρατήρητη.Και αν για τον Αντεγκμπογιε υπάρχει ημερομηνία λήξης, ο Γκίκας οφείλει τώρα που παίρνει παραπάνω χρόνο να βρει επιτέλους ρυθμό και να προσφέρει αυτά που μπορεί στην ομάδα. Και όλοι όσοι γνωρίζουν τις πραγματικές δυνατότητες του αθλητή ξέρουν ότι δεν έχει σχέση με την ως τώρα εικόνα του. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον Νέιμικ αλλά και το παιχνίδι με τους ψηλούς γενικότερα που και φέτος για την ώρα φαίνεται να απουσιάζει. Ο Απόλλων Πατρών είναι αδύναμος κάτω από το καλάθι και εκεί θα πρέπει να χτυπήσουμε. Όσο ερωτηματικό και αν αποτελεί η ψυχολογική κατάσταση των παικτών η νίκη επιβάλλεται και περιθώρια για στραβοπάτημα δεν υπάρχουν.

Όπως πολύ εύστοχα ανέφερε η ΚΑΕ μπορεί να μην μας επιβλήθηκε αφαίρεση βαθμών αλλά αυτή η τιμωρία είναι πέρα για πέρα άδικη. Τώρα το αν η ένσταση στο ΑΣΕΑΔ θα έχει θετικό αποτέλεσμα πολύ σύντομα θα φανεί. Ανεξάρτητα για την κατάληξη αυτής της ιστορίας θα πρέπει η ΚΑΕ επιτέλους να σταματήσει να έχει παθητική στάση σε όλα όσα συμβαίνουν και να απαιτεί ισονομία. Σίγουρα ο ΑΡΗΣ μπορεί να μην έχει την δυναμική που είχε στο παρελθόν αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα γίνεται κλωτσοσκούφι στις διαθέσεις κάθε διαιτητή, κάθε αθλητικού δικαστή και κάθε καρεκλοκένταυρου. Ο ορισμός του Γκόντα στο αυριανό παιχνίδι μετά τα όσα έγιναν την προηγούμενη εβδομάδα είναι ένα μήνυμα από την ΕΟΚ και την ΟΔΚΕ. Οπότε καλό είναι εκεί στην ΚΑΕ να μην το αφήσουν το θέμα και να δουν πως μπορούν να προασπίσουν τα συμφέροντα της ομάδος. Εμείς θα συνεχίζουμε να στηρίζουμε κάθε αγνή προσπάθεια σαν και αυτή που γίνεται στον μπασκετικό ΑΡΗ και με κάθε ευκαιρία θα μπαίνουμε στο μάτι τους! Δεν ξενερώνουμε ποτέ! Όλοι διαρκείας! Όλοι στο Παλέ!

ΥΓ. Εντύπωση προκαλεί η έντονη κριτική που ασκείται στον κ.Αρβανίτη από μερίδα του κόσμου του ΑΡΗ. Οι "φωνές αγανάκτησης" μου θυμίζουν κάτι από τον Αναστόπουλο του περασμένου Σαββάτου. Αλλού κοιτάμε και την παραμικρή λεπτομέρεια και αλλού όταν συμβαίνουν όργια σφυρίζουμε αδιάφορα σαν να μην συμβαίνει τίποτα.