Με τις ημέρες που ακολούθησαν το τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς να μας έχουν κάνει να ξεχάσουμε την πίκρα που χάσαμε την 3η θέση από μια χειρότερη ομάδα εξαιτίας της ατυχίας(λόγω των πολλών τραυματισμών) και της ανοησίας της στιγμής(κυρίως στο πρώτο και το τέταρτο παιχνίδι)  μπορούμε να κάνουμε πιο ψύχραιμα το ταμείο της χρονιάς. Να δούμε συνολικά τι πέτυχε ο φετινός ΑΡΗΣ, αν αυτά που πέτυχε αποτελούν πραγματική υπέρβαση ή αν τελικά μπορούσαμε με λίγη προσπάθεια παραπάνω να κατακτήσουμε και την 3η θέση που πραγματικά θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει σαν "ταβάνι" στο φετινό πρωτάθλημα. Προτού όμως ξεκινήσουμε για να γίνουμε πιο κατανοητοί θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τα εξής: 1) είναι δεδομένο ότι η χρονιά συνολικά  με μια λέξη χαρακτηρίζεται ως πετυχημένη, 2) το διοικητικό κομμάτι με το αγωνιστικό είναι 2 διαφορετικά κομμάτια που ναι μεν συνδέεται το ένα με το άλλο αλλά δεν μπορούν έτσι απλά να μπουν στο ίδιο τσουβάλι(πχ. όταν το 99 ο Μαγκώτσιος με τους εναπομείναντες παίκτες έπαιρνε το κύπελλο στο Παλέ η διοίκηση δεν είχε κάποια σχέση με την επιτυχία, ούτε όταν ο ΑΡΗΣ στο ποδόσφαιρο απέκλειε την Ατλέτικο αλλά τα χρέη μας οδηγούσαν στην καταστροφή),  3) η επιτυχία μιας ομάδος έχει να κάνει με το μέγεθος μιας ομάδος(ιστορία, τίτλοι, κόσμος) αλλά και το μέγεθος των ανταγωνιστών της.

Η απόλυτη επιτυχία-δικαίωση της διοίκησης Αρβανίτη

Σαν οπαδοί της μεγαλύτερης ομάδος μπάσκετ της Ελλάδος είναι λογικό να είμαστε απαιτητικοί. Ιδίως από την στιγμή που ο Αυτοκράτορας του Ελληνικού μπάσκετ "απέχει" από τον θρόνο για κάμποσα χρόνια. Λογικό είναι αποφάσεις όπως η μη συμμετοχή της Ευρώπης, τα πολυετή πλάνα(με μπόλικες σάλτσες και περιτύλιγμα)  με κοντινή ημερομηνία  λήξης,  η τυφλή εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που το μεγαλύτερο παράσημο τους ήταν η συμμετοχή στην ομάδα του ΑΡΗ, οι χαμηλοί στόχοι, οι χαμηλοί τόνοι(στο θέμα της διαιτησίας και όχι μόνο) αλλά και  "υπερήφανες" πωλήσεις παικτών σαν και αυτή του Μποχωρίδη να μην μας αρέσουν και να ασκήσουμε κριτική για όλα αυτά. Όλα όμως τα παραπάνω είναι ψεγάδια ανάξια αναφοράς όταν μιλάμε για μια διοίκηση διαχειριστών περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων που κατάφερε να υλοποιήσει στο ακέραιο την υπόσχεση που έδωσε όταν πρωτοανέλαβε. Νοικοκύρεμα των οικονομικών, ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας της ομάδος εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων και εύρεση ενός επενδυτή που θα έχει τις δυνάμεις να σηκώσει το όραμα  και τις απαιτήσεις του Αρειανού. Ιδίως η φετινή χρονιά πρόκειται περί άθλου μιας και μιλάμε για μια χρονιά με αρκετές ατυχίες(τραυματισμούς) και πολλές τρικλοποδιές από τη διαιτησία που στοίχισαν τόσο οικονομικά όσο και αγωνιστικά. Το αν το πέτυχε αυτό  η συγκεκριμένη διοίκηση επειδή κατάφερε να ενεργοποιήσει κάποιους παράγοντες σαν τον κ.Πλιάκη, τον κ.Παπαϊωάννου και στη συνέχεια τον κ.Λάσκαρη είναι πραγματικά το μεγαλύτερο κατόρθωμα του κ.Αρβανίτη και των συνεργατών του. Παράλληλα δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κ.Αρβανίτης και τα υπόλοιπα μέλη της διοίκησης έδωσαν την καλύτερη απάντηση σε όλους τους συνΑρειανούς μας που τη λέξη διαχειριστής την έχουν μετατρέψει σε συνώνυμο του λαμόγιου, που θεωρούν δεδομένο ότι ο ορθολογισμός των οικονομικών και του τρόπου λειτουργίας μιας ομάδος δεν αποτελεί λύση, ότι σχεδόν όλοι οι Αρειανοί που ασχολούνται με τα κοινά του συλλόγου είναι λαμόγια και πάντα τους ψήνουν με το δίλλημα "αν φύγει αυτός... ποιός θα έρθει??? αφού δεν υπάρχει κανείς....". 

Το ρίσκο του Δ.Πρίφτη, η χαμένη μεγάλη ευκαιρία.

Εδώ τώρα θα ασχοληθούμε με το αγωνιστικό κομμάτι της χρονιάς που πέρασε. Εκεί που ο ΑΡΗΣ ναι μεν πέτυχε κάτι καλό αλλά 2 φορές κατά την διάρκεια της σεζόν πέταξε την ευκαιρία για κάτι πραγματικά σπουδαίο. Και όταν μιλάμε για τον ΑΡΗ που απέχει πολύ σαν δυναμική από τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό τότε μιλάμε για την 3η θέση. Μια 3η θέση που μπορείς να την πάρεις είτε τερματίζοντας 6ος και κάνοντας τον μπρέικ είτε τερματίζοντας 3ος και απλά διατηρείς το πλεονέκτημα της έδρας. 

Ο καλοκαιρινός σχεδιασμός και η παρακαταθήκη για το μέλλον που δεν έγινε.

Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος μπορώ να πω ότι σε αυτόν τον τομέα ο Δ.Πρίφτης πέτυχε κατά το ήμισυ. Με όλες τις βασικές επιλογές του να κρίνονται σχεδόν προβληματικές( ο Τόμας δεν είναι πόιντ γκαρντ, ο Ρίντ είναι υπερβολλικά all around παίκτης και πουθενά συγκεκριμένα ιδιαίτερα καλός, ο Νέιμικ είναι αρκετά μονόπλευρος παίκτης που γίνεται πιο μονόπλευρος όταν δεν έχει δίπλα του καλό πόιντ γκαρντ) κατάφερε να πάρει την 4η θέση. Προτίμησε να αφήσει τον Λαρετζάκη να παίξει στη Ρόδο, δεν μπόρεσε να βάλει ποτέ τους Γκίκα, Μανωλόπουλο (που αποχώρησαν), Καραθανάση, Πουλιανίτη, Δήμα μέσα στο παιχνίδι, δεν μπόρεσε να βελτιώσει τον Μούρτο  με αποτέλεσμα ο ΑΡΗΣ να μην μπορεί ουσιαστικά να διατηρήσει έναν κορμό για του χρόνου. Ενώ φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έκρινε και εντελώς λανθασμένα τις δυνατότητες του Κ.Χαρίση με αποτέλεσμα να καθυστερήσει πάρα πολύ μέχρι να αξιοποιήσει τον συγκεκριμένο παίκτη. Από την άλλη η τυφλή εμπιστοσύνη που έδειξε στον Βεζένκοφ μπορεί να βοηθήσει πολύ τόσο στην παραμονή του παίκτη για ακόμη έναν χρόνο ή ακόμη και να πείσει κάποιον άλλον ταλαντούχο νεαρό(πχ. τον Κατσίβελη)  που θα δει τον ΑΡΗ σαν μια ομάδα που επενδύει με πράξεις σε νέους παίκτες και όχι μόνο με χρήματα.

Το αουτσάιντερ για την 3η θέση.

Καθώς περνούσε το πρωτάθλημα και ιδίως προς το τέλος της χρονιάς το μόνο που δεν ακούσαμε για τον ΑΡΗ που δημιουργήθηκε το περασμένο καλοκαίρι είναι ότι θα κινδύνευε με υποβιβασμό... Σε ένα πρωτάθλημα όπου ο Πανιώνιος υποβιβάστηκε, η ΑΕΚ χτίστηκε από τη μέση της χρονιάς, η ΑΕΝΚ εγκατέλειψε στη μέση της χρονιάς και μόνο ο μπάογκ  είχε μια σταθερή πορεία απορώ ειλικρινά που βλέπανε τον ΑΡΗ να τερματίζει οι "ειδικοί" στην εκκίνηση του πρωταθλήματος. Κάτω από Κολοσσό, Ρέθυμνο, Απόλλων? Τόσο χάλια? Τόσο μεγαλύτερο μπάτζετ όλοι οι άλλοι? Σύμφωνα λοιπόν με την εικόνα του πρωταθλήματος ο ΑΡΗΣ όπως κέρδισε από μόνος του το δικαίωμα να έχει τον πρώτο λόγο για την 3η θέση έτσι από μόνος του το πέταξε στα σκουπίδια. Και μόνο αν σκεφτεί κανείς ότι τερμάτισες με 3 ήττες διαφορά από τον συμπολίτη και ότι έχασες εύκολα μέσα στο Παλέ από τον Κολοσσό, εύκολα στη Ν.Σμύρνη από τον ουραγό Πανιώνιο που είχε φέρει 3-4 παίκτες λίγες ημέρες πριν το μεταξύ μας ματς και στην Αμαλιάδα(τότε ήταν εκ των ουραγών) σε ένα παιχνίδι που κέρδιζες με 16 πόντους διαφορά τότε ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι ότι η 3η θέση ήταν στα δικά μας χέρια.  Χωρίς καν να πρέπει να κερδίσεις εντός έδρας Παναθηναϊκό ή Ολυμπιακό που κέρδισαν άλλες ομάδες φέτος, ούτε να πάρεις σπουδαία νίκη στο ΟΑΚΑ σαν και αυτή που πήρε ο συμπολίτης...  Ενώ και στα πλέιοφς όπου υπήρχαν τα προβλήματα τραυματισμών φάνηκε ότι αυτή η ομάδα δεν είχε πλάνο και δούλευε άναρχα, τουλάχιστον στην επίθεση.  Σίγουρα το καλό οικογενειακό κλίμα που υπήρχε  μπορεί να βοήθησε σε κάποια παιχνίδια αλλά από την άλλη δεν μπορώ να μην σκεφτώ και το ανάποδο. Μήπως για αυτό το καλό "οικογενειακό κλίμα" θυσιάστηκε η 3η θέση? Όταν για παράδειγμα έρχεται ο κ.Λάσκαρης και σου λέει ότι εγώ ενισχύω την ομάδα με έναν παίκτη για τα πλέιοφς και εσύ αποφασίζεις για να μην διώξεις κάποιον ξένο παίκτη και φανείς κακός να φέρεις τον Τσιάρα τότε μάλλον το η ομάδα πάνω από όλα πρέπει να πέρασε σε δεύτερη μοίρα.  Πόσο δύσκολο θα ήταν να βρεθεί ένα 3αρι στη θέση του Ρίντ που θα μπορούσε να προσφέρει κάτι παραπάνω στα 20' που αγωνίσηκε κατά μ.ο. στα πλέιοφς? Με λίγα λόγια ο ΑΡΗΣ σε αυτό το πρωτάθλημα όπως του ήρθαν τα πράγματα μπορούσε εύκολα να πάρει την 3η θέση και δεν το έκανε. Η 4η θέση φυσικά και είναι ένα βήμα προόδου αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποτελεί για τον Αρειανό σημείο αναφοράς...

Η επόμενη ημέρα και η μεγάλη ευκαιρία του Δ.Πρίφτη.

Η παρουσία του κ.Λάσκαρη έχει γεμίσει άπαντες με ενθουσιασμό, ενώ και η παραμονή του Λ.Αρβανίτη και άλλων μελών στη διοίκηση είναι κάτι το θετικό. Η παραμονή του Δ.Πρίφτη μπορεί να μην με βρίσκει σύμφωνο μιας και πιστεύω ότι έχει κάνει σημαντικά λάθη(επιλογή παικτών, αξιοποίηση ρόστερ, φιλοσοφία ομάδος, έλλειψη επιθετικού πλάνου)  μέσα στη χρονιά αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να πω ότι δεν του αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. Μια δεύτερη ευκαιρία υπό πολύ καλύτερες συνθήκες, με μεγαλύτερο μπάτζετ, περισσότερη οικονομική ηρεμία και ένα οικογενειακό περιβάλλον που ήδη γνωρίζει τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες του. Μακάρι τη νέα αγωνιστική σεζόν ο Δ.Πρίφτης και το σύνολο παικτών που θα επιλέξει να φέρει τις επιτυχίες που αρμόζουν στην ιστορία και στον κόσμο της ομάδος και όχι επιτυχίες που θα χρειάζονται υπότιτλους για να καταλάβουμε πότε και πόσο δυνατά θα πρέπει να χειροκροτήσουμε.. Μακάρι μέσα από τον ΑΡΗ να δικαιωθεί, να καθιερωθεί και να αναδειχθεί ως ο κορυφαίος Έλληνας προπονητής της εποχής του. Εμείς θα είμαστε οι πρώτοι που θα τον αποθεώσουμε. Όπως και να έχει το θέμα, οι καλύτερες ημέρες για τον Αυτοκράτορα έρχονται και εμείς θα είμαστε εκεί να στηρίζουμε με όποιο τρόπο μπορούμε! Άιντε ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ξαναβάλε το μπάσκετ στις καρδιές των Ελλήνων!

ΥΓ. Πολύ σύντομα θα κάνουμε και την ανάλυση μας για τον ΑΡΗ της επόμενης ημέρας που βλέπουμε ότι υπάρχει και μεγάλο ενδιαφέρον. Μακάρι από εδώ και πέρα  να μιλάμε μόνο για αυτούς που θέλουμε ή δεν θέλουμε να έρθουν στην ομάδα μας!