Απέφυγε τη συντριβή ο ΑΡΗΣ μας στην Ισπανία και όντας παρόντας ουσιαστικά μόνο στο 2^ο ημίχρονο κατάφερε να χάσει με μια πιο «ευκολοχώνευτη» διαφορά από τους 30+ που διαφαινόταν. Ωστόσο οι φωνές απελπισίας από το ναυάγιο των πρώτων 20’ με τους 63 πόντους παθητικό ηχούν ακόμη στα αυτιά μας. Το θέμα είναι αν ακούγονται και ως τα γραφεία της ΚΑΕ μπας και παρθούν επιτέλους οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΑ 20 ΛΕΠΤΑ

Κυριολεκτικά δεν υπήρχε ο ΑΡΗΣ στο γήπεδο για 2 ολόκληρα δεκάλεπτα. Η ομάδα δεν πάτησε ποτέ στο παρκέ, οι Ισπανοί έκαναν ανενόχλητοι ότι ήθελαν μέσα στο γήπεδο στήνοντας σε χρόνο ρεκόρ το δικό τους πάρτι. Η τρύπια άμυνα μας και η έλλειψη μαχητικότητας στα ριμπάουντ ήταν η καταδίκη μας. Η διαφορά έφθασε λίγο πριν την ανάπαυλα στο +32 για τη Μανρέσα με την ομάδα μας να μοιάζει με ανήμπορη βαρκούλα ανάμεσα στα κύματα.

ΣΟΒΑΡΕΥΤΗΚΕ, ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΑΡΓΑ

Το πόσο κακός ήταν ο ΑΡΗΣ στα πρώτα είκοσι λεπτά επιβεβαιώθηκε από την αντίδραση που έβγαλε στο 2^ο ημίχρονο. Με τους Νουά και Τζόουνς να είναι οι κινητήριοι μοχλοί και τον Μήτρου Λόνγκ να μπαίνει σιγά σιγά στην εξίσωση ο ΑΡΗΣ άρχισε να ξεκλειδώνεται στην επίθεση και να βρίσκει εύκολους πόντους που του έδιναν ψυχολογία. Ψυχολογία να παλέψει λίγο παραπάνω σε άμυνα και ριμπάουντ κάτι που δεν το είχε κάνει ως τότε στο παιχνίδι. Χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό αλλά απλά όντας πιο σοβαρός, ροκάνισε το μεγαλύτερο κομμάτι της διαφοράς, έφθασε στο -8 αλλά εκεί οι Ισπανοί βρήκαν τα μεγάλα σουτ και απέφυγαν το άγχος των τελευταίων λεπτών.

ΕΓΚΩΒΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ, ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Οι 63 πόντοι που δεχθήκαμε σε ένα ημίχρονο δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες του τι ακριβώς συμβαίνει. Κανένας παίκτης δεν έχει διάθεση να παίξει άμυνα, κανένας δεν κάνει μπλοκ άουτ, κανείς δεν ξέρει τι ρόλο βαράει στην επίθεση. Και πως να ξέρει ο παίκτης όταν ο ίδιος ο προπονητής έχει χάσει την ωριμότητα της σκέψης του. Έχει βγάλει τους μισούς παίκτες άκυρους και εκτός του Νουά δεν φαίνεται από το ροτέισον που κάνει να εμπιστεύεται κανέναν. Ούτε καν αυτόν τον Τζόουνς που παρά τα όποια θέματα του, έχει δείξει ότι ίσως να μπορούσες να χτίσεις πάνω του. Για τους ψηλούς ο τρόπος διαχείρισης τους μοιάζει με μήνυμα του στυλ «αλλάξτε επάγγελμα, όχι μπάσκετ». Όσο για την χρησιμοποίηση του Φόρμπς που στην άμυνα τραβιέται για να μην ζοριστεί τα λόγια είναι περιττά… Αν  πάντως αυτή η σταθερά κακή εικόνα δεν έχει να κάνει με τον προπονητή, τότε με τι έχει να κάνει και πως ακριβώς διορθώνεται;

ΦΩΝΑΖΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΕΣ

Απέφυγε τη συντριβή ο ΑΡΗΣ μας στην Ισπανία και όντας παρόντας ουσιαστικά μόνο στο 2^ο ημίχρονο κατάφερε να χάσει με μια πιο «ευκολοχώνευτη» διαφορά από τους 30+ που διαφαινόταν. Ωστόσο οι φωνές απελπισίας από το ναυάγιο των πρώτων 20’ με τους 63 πόντους παθητικό ηχούν ακόμη στα αυτιά μας. Το θέμα είναι αν ακούγονται και ως τα γραφεία της ΚΑΕ μπας και παρθούν επιτέλους οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν.

ΥΓ. Καλώς να έρθει ο Αντετοκούνμπο σίγουρα θα βοηθήσει. Αυτό το χάλι όμως δεν διορθώνεται έτσι απλά. Και ούτε έτσι απλά από τις 6 Ιανουαρίου θα ξεκινήσουμε να μιλάμε για την επόμενη χρονιά…

Την βελτίωση που θα οδηγήσει στη νίκη κόντρα στη Μανρέσα περιμέναμε να δούμε σήμερα, τελικά όμως ο ΑΡΗΣ παρουσίασε ακριβώς τις ίδιες παθογένειες με τα προηγούμενα παιχνίδια και μοιραία γνώρισε την 4^η συνεχόμενη ήττα. Σε πανικό ο Καράιτσιτς, δοκίμαζε σχήματα εκτός λογικής με την ελπίδα απλά να σταθεί τυχερός. Ούτε καν όταν η ομάδα χρειαζόταν πάση θυσία σκορ δεν έριξε μέσα τους Τζόουνς, Φόρμπς και Κουλμπόκα και με ψηλά σχήματα έψαχνε κλεψίματα και μακρινά σουτ! Δικαιολογημένες οι γιούχες στο φινάλε, σε ένα σχεδόν κατάμεστο Παλέ παρά τα χάλια μας.

ΑΠΟΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ

Τα πρώτα λεπτά μιας αναμέτρησης είναι αυτά που δείχνουν το πόσο πνευματικά έτοιμοι είναι οι παίκτες και αν η προετοιμασία ενόψει του αγώνα έπιασε τόπο. Σε αυτά τα πρώτα λεπτά λοιπόν ο ΑΡΗΣ μπήκε αποφασισμένος να μας πείσει ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Μαλθακός στην άμυνα, απελπιστικά άστοχος στην επίθεση και επιρρεπής στα λάθη. Το 18-27 που έληξε η πρώτη και η συνολική μας εικόνα δεν άφηνε περιθώρια αισιοδοξίας για τη συνέχεια.

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΜΕ ΧΑΡΕΛ

Με τον Ρόνι Χάρελ να είναι αυτός που ύψωσε ανάστημα πρώτος από όλους στους Ισπανούς ο ΑΡΗΣ έβγαλε αντίδραση. Έγινε πιο επιθετικός στην άμυνα του και βρήκε πόντους στον αιφνιδιασμό. Ίνοχ και Μποχωρίδης έκαναν την διαφορά στην επίθεση και ο ΑΡΗΣ κατάφερε να ισορροπήσει το παιχνίδι και να προσπεράσει στο σκορ.  Ακόμη όμως και όταν το πέτυχε έμοιαζε να μην πατάει καλά και να αδυνατεί να επιβάλλει τον ρυθμό.

ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ, ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ 4 ΓΡΑΜΜΕΣ

Και όσο οι Ισπανοί απαντούσαν στα καλάθια μας τόσο ο Καράιτσιτς στον πάγκο θόλωνε και έψαχνε με ανορθόδοξα σχήματα να βρει τον δρόμο προς τη νίκη. Αφήνοντας στον πάγκο σε όλο το τελευταίο και καθοριστικό κομμάτι της αναμέτρησης τους Τζόουνς, Φόρμπς και Κουλμπόκα και εναποθέτοντας τις ελπίδες μας σε ανορθόδοξα σχήματα χωρίς λογική τζόγαρε μέχρι να χαθεί και η τελευταία ελπίδα. Ούτε και όταν η διαφορά πήγε στο -11 περίπου 5’ πριν το φινάλε όπου ήθελες μακρινό σουτ δεν έβαλε τους κατεξοχήν σουτέρ του. Ήθελες γρήγορους πόντους και τρίποντα και αυτός έκανε ροτέισον με Γκιουζέλη, Φόρεστερ, Ίνοχ, Μποχωρίδη,  Χάρελ και Μερκβιλάτζε. Οι Ισπανοί χωρίς ιδιαίτερο άγχος από την στιγμή που ανέκτησαν διψήφια διαφορά πήραν τη νίκη.

ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ

Η ομάδα χρειάζεται χρόνο συνήθως λένε όλοι οι προπονητές στο ξεκίνημα της χρονιάς όταν τα αποτελέσματα δεν είναι τα επιθυμητά. Αυτό όμως συνεπάγεται ότι από παιχνίδι σε παιχνίδι κάτι θα βελτιώνεις, κάπου θα βρίσκεις λύσεις και κάτι θα αλλάζεις προς το καλύτερο. Σήμερα όμως μάλλον είδαμε μια ανάποδη διαδρομή. Είδαμε παίκτες όπως τον Τζόουνς, τον Φόρμπς και τον Κουλμπόκα να παραγκωνίζονται ακόμη και όταν η μόνη ελπίδα που σου είχε απομείνει για να γυρίσεις το παιχνίδι ήταν τα μακρινά τους σουτ. Όπως δηλαδή έκαναν στο Μαρούσι οι Τζόουνς και Κουλμπόκα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Αντί δηλαδή να δεις τους 3 παραπάνω να πατάνε καλύτερα μέσα στο γήπεδο και να τους δίνονται οι ιδανικές προϋποθέσεις για να σκοράρουν, εμείς τους «κάψαμε». Και εναποθέσαμε τις ελπίδες μας σε αυτούς που επιλέχθηκαν για να πιέσουν στην άμυνα. Αν λοιπόν αυτή η κατάσταση δεν είναι η απόδειξη ότι ο κόουτς έχει χάσει τον έλεγχο και έχει στερέψει από ιδέες, τότε τι είναι ;

ΟΔΗΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Παραδοχή της αποτυχίας και επιβεβαίωση της απουσίας σοβαρού αγωνιστικού σχεδιασμού ήταν η  σημερινή αναμέτρηση κόντρα στη Μανρέσα, με τους Ισπανούς να επικρατούν με 79-86. Ακόμη και αν κερδίζαμε με τον τρόπο που επέλεξε να διαχειριστεί το παιχνίδι ο Καράιτσιτς πάλι η ομάδα σε αδιέξοδο θα ήταν. Ούτε όταν έμεινες πίσω με διψήφια διαφορά και χρειαζόσουν τρίποντο δεν εμπιστεύτηκε τα «βαριά χαρτιά» που είχε στην διάθεση του. Εκτός και αν ο φετινός ΑΡΗΣ έχει χτιστεί έτσι ώστε να κερδίζει χωρίς να έχει ανάγκη τους Τζόουνς, Φόρμπς και Κουλμπόκα… Κάτι έχει γίνει εξαρχής πολύ λάθος . Είτε έμπαινε η μια βολή του Τζόουνς στο Μαρούσι και κερδίζαμε, είτε αυτά τα περίεργα σχήματα που είδαμε σήμερα έπιαναν τόπο, πάλι πρόβλημα θα υπήρχε. Πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί άμεσα.

ΥΓ. Μόνο σαν τρολάρισμα σε κάποιο χακεμένο μάτριξ θα μπορούσε να δικαιολογηθεί όλο αυτό που βιώνουμε. Δεν εξηγείται διαφορετικά.