Τη νίκη γοήτρου πήρε ο ΑΡΗΣ μας στην άνευ βαθμολογικής σημασίας αναμέτρηση στη Ρόδο παίρνοντας την άτυπη ρεβάνς από την ήττα του πρώτου γύρου των play out. Διαστημικός Τολιόπουλος, θύμισε τον παίκτη που θαύμασε την περσινή σεζόν ολόκληρη η Ελλάδα(και όχι μόνο) και ήταν αναμφίβολα ο MVP του σημερινού αγώνα.

ΧΩΡΙΣ ΠΙΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΣΚΑΜΠΑΝΕΒΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ

Με τις 2 ομάδες να μην δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο στην άμυνα, οι επιθέσεις ήταν αυτές που είχαν τον πρώτο λόγο και για τις 2 ομάδες. Αν και δεν ξεκινήσαμε καλά στα πρώτα λεπτά αλλά όσο κυλούσε ο χρόνος ο ΑΡΗΣ έβρισκε τα πατήματα του και με τους Χότζ και Τολιόπουλο να τραβάνε την ομάδα επιθετικά έκλεισαν το πρώτο δεκάλεπτο στο +3(16-19). Με την ομάδα να έχει βρει ρυθμό στην επίθεση, να έχει κερδίσει κατά κράτος την μάχη των ριμπάουντ και να κυνηγάει κάθε ευκαιρία για να χτυπήσει στον αιφνιδιασμό ο ΑΡΗΣ στο 2^ο δεκάλεπτο πάτησε γκάζι φθάνοντας και στο +13. Στο ξεκίνημα όμως του Β ημιχρόνου φρόντισε να μας υπενθυμίσει πως καταλήξαμε σε αυτή τη σειρά αγώνων. Μέσα σε 4’ περίπου κατάφερε να απωλέσει την διψήφια διαφορά που είχε και να βρεθεί πίσω στο σκορ.

ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΖΑΚΣΟΝ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ ΑΣΣΟ

Ο Τζάκσον ήταν αυτός από πλευράς Κολοσσού που αδυνατούσαμε να περιορίσουμε με αποτέλεσμα να φορτώσει το καλάθι μας με 30 πόντους, μετατρέποντας το παιχνίδι σε ντέρμπι. Απέναντι του όμως είχε τον Βασίλη Τολίοπουλο σε μια από τις σπουδαιότερες εμφανίσεις στην καριέρα του και αυτός ήταν που έκρινε τον νικητή της αναμέτρησης. Όταν μάλιστα βρήκε και τις βοήθειες που ήθελε από τον Μποχωρίδη και τους υπόλοιπους ο ΑΡΗΣ συνήλθε, πήρε μια διαφορά 8 πόντων και κατάφερε να την προφυλάξει έως και το τέλος.

Ο ΤΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

Προφανώς και οι χαλαρές άμυνες έπαιξαν τον ρόλο τους αλλά μάλλον περισσότερο έχει να κάνει με την ψυχολογία του ίδιου του παίκτη. Αυτόν τον Τολιόπουλο περιμέναμε να δούμε φέτος και δυστυχώς με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν τον είδαμε ποτέ. Σίγουρα σε μια χρονιά όλο λάθη κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος αλλά από τον Τολιόπουλο περιμέναμε κάτι το διαφορετικό. Βιάστηκε και ο ίδιος να πετάξει λευκή πετσέτα όπως δυστυχώς έκανε ολόκληρος ο μπασκετικός ΑΡΗΣ. Δεν τον διαχειριστήκαμε σωστά; Δεν ήταν αυτός που νομίζαμε; Κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει με βεβαιότητα. Σίγουρα όμως θα θυμόμαστε εμφανίσεις σαν τις σημερινές.

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Στην προτελευταία(?) του παράσταση με την φανέλα του ΑΡΗ μας, ο Βασίλης Τολιόπουλος μας υπενθύμισε γιατί έγινε τόσος ντόρος γύρω από το όνομα του και με 35 πόντους οδήγησε τον ΑΡΗ σε μια νίκη άνευ ουσίας στη Ρόδο. Κάτι τέτοιες εμφανίσεις αναμέναμε από το περασμένο καλοκαίρι να δούμε από τον Βασίλη φλετις, η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ διαφορετική και σκληρή. Όπως σκληρό είναι να βλέπουμε τον ΑΡΗ στα play out ανεξαρτήτως αποτελέσματος. 

Χωρίς διακοπές και ευχάριστες παρενθέσεις ο ΑΡΗΣ παρέμεινες πιστός στις κακές του συνήθειες και σήμερα και μοιραία γνώρισε μια ακόμη εντός έδρας ήττα από τον Κολοσσό. Μια ήττα που θα μπορούσε εύκολα να αποφευχθεί αν ο ΑΡΗΣ δεν έδειχνε αυτή την απίστευτη εμμονή στα τρίποντα που δεν του έβγαιναν(όπως και στο τελευταίο του Γούντμπερι) και έδειχνε περισσότερο ζήλο στα ριμπάουντ. Το χεράκι τους φυσικά έβαλαν και οι 3 διαιτητές που σε όλη την διάρκεια του αγώνα «έσπρωχναν» τον Κολοσσό με αποκορύφωμα το φάουλ στον Κολοβέρο λίγα δεύτερα πριν τη λήξη.

ΡΕΣΙΤΑΛ ΑΣΤΟΧΩΝ ΤΡΙΠΟΝΤΩΝ

Με τον ΑΡΗ να δείχνει ξεκάθαρη διάθεση να πάει ξεκούραστα στο παιχνίδι χωρίς να κοπιάσει ιδιαίτερα παρουσίασε από την αρχή τα γνωστά του συμπτώματα. Χαλαρή άμυνα, χαμένα ριμπάουντ και μακρινά σουτ με κάθε ευκαιρία. Και από την στιγμή που τα μακρινά σουτ δεν έβρισκαν στόχο ο Κολοσσός χωρίς να κάνει κάτι το ιδιαίτερο πήρε τα ηνία της αναμέτρησης και πάλευε να ξεφύγει στο σκορ. Ανά διαστήματα αντιδρούσαμε, μειώναμε τη διαφορά, προσπερνούσαμε προς στιγμή αλλά γρήγορα τα χαμένα ριμπάουντ, η αστοχία και τα λάθη έδιναν το προβάδισμα στον αντίπαλο μας. Προβάδισμα που συντηρούσε με ευκολία μιας και οι 3 διαιτητές σφύριζαν με διαφορετικά κριτήρια ιδιαίτερα τις φάσεις κάτω από το καλάθι. Εκεί όπου οι παίκτες της Ρόδου κέρδιζαν με ευκολία τα φάουλ και τις βολές σε αντίθεση με τους δικούς μας που έπεφταν σε «τοίχος».

ΤΟ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΣΟΥΤ ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΑΣΕ

Κάπου εκεί στο 4^ο δεκάλεπτο και με τη διαφορά να έχει πάει στο +13 για την Ρόδο, οι παίκτες μας αποφάσισαν να βάλουν λίγη ένταση παραπάνω στο παιχνίδι τους.  Κάποιες καλές άμυνες, μερικά κρίσιμα ριμπάουντ και 2-3 συνεχόμενα τρίποντα έφεραν το παιχνίδι στο πόντο 48’’ πριν τη λήξη. Εκεί είχαμε τις ευκαιρίες να πάρουμε τη νίκη αλλά τόσο οι επιλογές του Τολιόπουλου όσο και η αστοχία του Γούντμπερι δεν μας επέτρεψαν να ολοκληρώσουμε την ανατροπή. Καθοριστικές και οι αποφάσεις των διαιτητών στα τελευταία δευτερόλεπτα με όλες να είναι υπέρ του Κολοσσού.

ΧΩΡΙΣ ΠΛΑΝΟ, ΧΩΡΙΣ ΚΙΝΗΤΡΟ, ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ

Άχαρο εξαρχής το παιχνίδι, το έκαναν ακόμη πιο άχαρο και οι παίκτες μας με τον προπονητή με τον τρόπο που το διαχειριστήκαν. Παρακολουθώντας την ομάδα να σουτάρει 40 τρίποντα και να βελτιώνει το τραγικό ποσοστό της στο τέλος, να μην μαρκάρει κοντά στο καλάθι και να χάνει το ένα ριμπάουντ μετά το άλλο είναι να αναρωτιέσαι ποιος τελικά είναι ο ρόλος του Βετούλα σε αυτό το χρονικό σημείο για την ομάδα μας. Περισσότερο απλά να καλύπτει τη θέση του προπονητή μοιάζει παρά να ασχολείται με την ουσία. Προφανώς και είναι άδικο να του χρεώνουμε αυτή την κατάσταση με ένα τσούρμο αδιάφορους παίκτες που ποτέ δεν μπόρεσαν να γίνουν ομάδα, όμως και αυτός με την σειρά του απέτυχε να βελτιώσει την εικόνα. Κάποιες εκλάμψεις που έφεραν καθοριστικές νίκες για να γλιτώσουμε την απόλυτη καταστροφή αλλά ως εκεί. Στενάχωρο πάντως που ούτε στα play out η ομάδα δεν νιώθει έστω και λίγο την ανάγκη να διασκευάσει ελαφρώς τις εντυπώσεις.

ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ

Συνηθισμένοι στην πίκρα… οι ηρωικοί φίλοι που βρήκαν το κουράγιο να βρεθούν δίπλα στην ομάδα με την ελπίδα να πάρουν μια μικρή δόση χαράς σε αυτά τα μαρτυρικά play out. Συνηθισμένη όμως και η ομάδα να χάνει φέτος από τον οποιοδήποτε χωρίς καν να κάνει μια στοιχειώδη προσπάθεια. Προσπάθεια σαν και αυτή που είδαμε μόνο στο τελευταίο δεκάλεπτο που όμως δεν ήταν αρκετή για να μας χαρίσει τη νίκη. Το story ολόκληρης της χρονιάς σε ένα ακόμη παιχνίδι με τη σκέψη όλων μας στο τι μέλλει γενέσθαι...

ΥΓ. Είναι και το αδιάφορο της αναμέτρησης που δεν μας επιτρέπει να ασχοληθούμε παραπάνω με τους 3 απίστευτους διαιτητές. Το έκαναν το χρέος του πάντως.

ΥΓ2. Για να είμαστε ειλικρινείς και που το κοντράραμε ήταν επιτυχία με τα φετινά δεδομένα. Σαν να ακούω τον κόουτς Καστρίτη να αναλύει με την λήξη του αγώνα «Συγχαρητήρια στον αντίπαλο, τα παιδιά προσπάθησαν και στεναχωρήθηκαν  πολύ για την ήττα αλλά όλη την εβδομάδα είχαμε τραυματισμούς και δεν έγιναν σωστές προπονήσεις, ο Χατζηδάκης δεν μπορούσε να αγωνιστεί και η αποχώρηση του Κούπερ επηρέασε ψυχολογικά την ομάδα»