Μια μεγάλη έκπληξη επιφύλασσε το ξεκίνημα του 2016 για τον μπασκετικό ΑΡΗ και ειδικότερα για τον νέο μεγαλομέτοχο του Νίκο Λάσκαρη. Ο Γιάννης Δαμιανίδης, ένας εκ των βασικών υπευθύνων για την "κακοδιαχείριση" στην ΚΑΕ ΑΡΗΣ που οδήγησε την μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ στην Ελλάδα ένα βήμα από την καταστροφή επιστρέφει και απαιτεί ταμειακές διευκολύνσεις και δεδουλευμένα ύψους 167.000 ευρώ(που μαζί με τους τόκους αγγίζει τα 200.000€). Και όλα αυτά όχι προσεγγίζοντας την διοίκηση της ΚΑΕ ΑΡΗΣ όπως θα έπραττε κάποιος που ψάχνει γέφυρες επικοινωνίας στην αναζήτηση για  το "δίκιο" του τώρα που τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα στον μπασκετικό ΑΡΗ αλλά προχωρώντας απευθείας σε όλες τις νόμιμες και τυπικές διαδικασίες που απαιτούνται για να προχωρήσει η συγκεκριμένη υπόθεση.

Αυτό το παραπάνω έχει να κάνει με το τυπικό κομμάτι της υπόθεσης κάτι που μας αφήνει παγερά αδιάφορους μιας και ένας επιχειρηματίας του βεληνεκούς του Νίκου Λάσκαρη, ανθρώπους σαν τον Γ.Δαμιανίδη τους έχει για την προσωπική του διασκέδαση στα διάφορα parties που διοργανώνει οπότε κίνδυνος για τον ΑΡΗ δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση. Αυτό όμως που εξακολουθεί να ενοχλεί είναι η αρρώστια στα σπλάχνα του συλλόγου και η ευκολία με την οποια ο κάθε πονηρός, τυχοδιώκτης καιροσκόπος μπορεί να εισχωρήσει στον σύλλογο με μοναδικό σκοπό να εκπληρώσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Βλέπετε όταν ο Νίκος Λάσκαρης στην πρώτη του συνέντευξη τύπου είπε το σοφό(μέχρι ενός σημείου) "Το παρελθόν δεν έχει τίποτα να μου προσφέρει, εμένα με νοιάζει το μέλλον" απαντώντας με αυτόν τον τρόπο σε ερωτήματα σχετικά με την απονομή ευθυνών για τη δημιουργία των χρεών πολλοί ήταν αυτοί που έτρεξαν να κάνουν αυτά τα λόγια σημαία τους. Να κοιτάμε μπροστά, να μην μιζεριάζουμε, να μην τρωγόμαστε μεταξύ μας, να μην γκρινιάζουμε, να μην ψάχνουμε σε ότι γίνεται να βρούμε το αρνητικό και να τα βλέπουμε όλα ωραία, αγνά και πάνω από όλα Αρειανά, γιατί όπως και να το κάνουμε όλοι ΑΡΗΣ είμαστε... Τι καλύτερο για όλους αυτούς που λεηλάτησαν(εσκεμμένα ή άθελα τους) τον σύλλογο και οδήγησαν τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ να παλεύει στη Γ Εθνική, τον Αυτοκράτορα να πανηγυρίζει σαν πρωτάθλημα την 4η θέση και την πρόκριση στους 32 του Eurocup, το βόλεϊ να παλεύει κάθε χρόνο να σωθεί αλλά και άλλα τμήματα του συλλόγου να αυτουποβιβάζονται και να διαλύονται για να "σωθούν"...  Έρχεσαι λοιπόν τζογάρεις στην πλάτη του ΑΡΗ, ανάβεις φωτιές και αφού γίνουν όλα στάχτη από τις ενέργειες σου γυρνάς, μας αγκαλιάζεις και με δάκρυα στα μάτια μας λες ότι πλέον πρέπει όλοι μαζί να δούμε σαν οικογένεια πως μπορούμε να αναγεννήσουμε τον ΑΡΗ από τις στάχτες του. Αυτό συμβαίνει στον ΑΡΗ εδώ και χρόνια και η κίνηση του Γιάννη Δαμιανίδη είναι απλά μια ακόμη απόδειξη γιατί δεν πρέπει να τραβάμε γραμμές με το παρελθόν και να προσπερνάμε έτσι απλά όλα αυτά που έχουν συμβεί. Αν κάποια στιγμή δεν δώσουμε στον κάθε πονηρό να καταλάβει ότι ο ΑΡΗΣ δεν είναι ξέφραγκο αμπέλι όπου μπορείς να μπεις και να κάνεις ότι γουστάρεις χωρίς την παραμικρή συνέπεια ποτέ δεν θα μπορέσουμε να φθάσουμε αυτόν τον σύλλογο εκεί που οραματιζόμαστε. Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις... δικαιοσύνη δεν απονέμεται ούτε με τραμπουκισμούς, ούτε μέσω πληκτρολογίων, ούτε μέσω ραδιοφωνικών ξεσπασμάτων, ούτε με εντεταλμένους κωλοτούμπες δημοσιογράφους, ούτε με πορίσματα που μπαίνουν στο συρτάρι, ούτε με εξπρές διαγραφές από μια κλίκα... Όταν μιλάμε για αθλητισμό που έχει ως βάση το χρήμα τότε μόνο τα δικαστήρια μπορούν να αποδώσουν δικαιοσύνη. Όλα τα άλλα είναι λαϊκισμός και κουτόχορτο.

Ο Γ.Δαμιανίδης αφού πέρασε ο χρόνος, έφυγαν οι πλάτες και δεν υπάρχει πλέον λόγος να υπάρχουν λυκοφιλίες είναι ένας ακόμη από αυτούς τους λίγους στον ΑΡΗ που στιγματίστηκαν. Με τον Γιάννη τελικά ακόμη και οι τυφλοί είδαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και να είστε σίγουροι ότι ο Νίκος Λάσκαρης θα κάνει αυτό που πρέπει.  Για αυτό είμαι 100% σίγουρος. Για τους υπόλοιπους όμως που συνεχίζουν να μπαινοβγαίνουν στα γραφεία, να πουλάνε μούρη στα επίσημα, να ψάχνουν να κάνουν μπίζνες με τον ΑΡΗ, να εξακολουθούν να κατέχουν θέσεις στον σύλλογο μας και να το παίζουν και σωτήρες ειλικρινά δεν βλέπω να γίνεται τίποτα. Όχι γιατί είναι τόσο δυνατοί που κανείς δεν μπορεί να τους κουνήσει αλλά γιατί ο κόσμος του ΑΡΗ εδώ και χρόνια έχει πέσει σε ένα λήθαργο και αντί να έχει τη δική του κρίση περιμένει να του πουν ποιος είναι καλός, ποιος είναι κακός, πότε να γιουχάρει και πότε να χειροκροτήσει... Μακάρι ο ΑΡΗΣ να είχε σε κάθε τμήμα του και από έναν Λάσκαρη. Τότε δεν θα χρειαζόταν να ασχοληθούμε με κανέναν Γιάννη... μέχρι όμως κάθε τμήμα να αποκτήσει τον δικό του Λάσκαρη ίσως θα πρέπει να αφυπνιστούμε και να απαιτήσουμε αυτή την καταραμένη "κάθαρση" και το αληθινό restart του συλλόγου...

ΥΓ. Το τι έκανε ο Γ.Δαμιανίδης, το ποιοι τον έβαλαν εκεί που ήταν, πως τον στήριζαν και ποιοι δεν ενοχλούνταν με τις ενέργειες του είναι γνωστά. Τα έχουμε γράψει αμέτρητες φορές μέσα από το PlanetARIS.gr όταν έπρεπε. Τώρα μπορούν να ασχοληθούν με αυτά όλοι όσοι τότε σιωπούσαν και τον εξυμνούσαν. Προσοχή όμως μην σας ξεφύγει καμία λέξη παραπάνω και στεναχωρήσετε κάποιον από τους "ευεργέτες" του ΑΡΗ...

ΥΓ2. Ευτυχώς ο κ.Λάσκαρης γνωρίζει τα λογιστικά της ΚΑΕ εκείνης της εποχής από "πρώτο χέρι"

ΥΓ3. Νίκο Λάσκαρη άλλαξε τα όλα!

ΥΓ4. Εδώ άλλοι προσπάθησαν να ρίξουν την ομάδα αγωνιστικά, σαμποτάρισαν το 99, προσπάθησαν να βρουν ΑΦΜ και πανηγύριζαν που πέσαμε στην Γ και παραμένουν στον σύλλογο σε περίοπτη θέση!  Πως να μην ζητάει μετά λεφτά ο Δαμιανίδης...

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη έδωσε ο Γ.Δαμιανίδης στο Goal όπου μίλησε για τα πάντα που αφορούν τον μπασκετικό ΑΡΗ, έκανε μια αναδρομή για το πως έφτασε η ομάδα απο το χείλος του αφανισμού στους 16 της Ευρώπης και μάλιστα έδωσε και απαντήσεις σε κάποιες καλές ερωτήσεις που του έγιναν σε σχέση με την πώληση του Παπανικολάου, την μη χρησιμοποίηση νεαρών παικτών, πιθανή πώληση και του Χρυσικόπουλου, την αλλαγή του βασικού κορμού της ομάδος κάθε χρόνο και την προσπάθεια που γίνεται για την επιστροφή του Μάσεϊ. Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω οτι όλα αυτά που ανέφερε ο πρόεδρος της ΚΑΕ ΑΡΗΣ ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και κανείς δεν τα αμφισβητεί αλλά απο εκεί και πέρα δεν έγινε η παραμικρή αναφορά σχετικά με την προοπτική, το όραμα της νέας διοίκησης και το μέλλον του μπασκετικού ΑΡΗ. Για ακόμη μια φορά ειπώθηκε(ώστε να το εμπεδώσουμε καλύτερα) οτι το status στο μπασκετ έχει αλλάξει, ο ΑΡΗΣ δεν είναι η ομάδα του παρελθόντος που σάρωνε τους τίτλους και μάλιστα δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να διατηρεί στο δυναμικό του παίκτες όπως ο Παπανικολάου, ο Μάσεϊ, ο Γουίλκινσον, ο Στακ κ.α. όταν οι προσφορές που γίνονται απο άλλες ομάδες είναι υπέρογκες σε σχέση με αυτές που μπορεί να προσφέρει ο ΑΡΗΣ. Όλα καλά με αυτό το νέο status αλλά μήπως το να κάνουμε 2ετες πλάνο για την επιστροφή του ΑΡΗ στην Ευρωλίγκα, να δηλώνει ο προπονητής χαρούμενος για την πώληση ενός αθλητή στον ολυμπιακό, η προσπάθεια να πείσουμε ακόμη και τον πιο αισιόδοξο φίλαθλο οτι δεν υπάρχει ελπίδα για πρωτάθλημα, το να βάζουμε απο μόνοι μας ταβάνι την 3η θέση και τελικά να την χάνουμε από ομάδες που ουτε καν ΅ αγγίζουν ΅ το μεγαλείο της ομάδος είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που θέλει ο Αρειανός οπαδός και του το έχει στερηθεί μόνο και μόνο για να φαίνονται κάποιοι επιτυχημένοι? Μπορεί να  επαναλαμβανόμαστε με αυτές τις αναφορές αλλά ο Αρειανός φίλαθλος ξέρει να εκτιμάει κάθε ενέργεια που γίνεται για το καλό του ΑΡΗ και δεν είναι αχάριστος, το να προσπαθείς όμως διαρκώς να εξαλείψεις μια νοοτροπία που δημιουργήθηκε απο μια χρυση εποχή αντι να την έχεις σαν οδηγό είναι τεράστιο λάθος. Ο ΑΡΗΣ την χρονιά πριν έρθει ο Γκάλης είχε ήδη κάνει το ΅μπαμ΅ και είχε πάρει το πρωτάθλημα σε μια εποχή όπου ο Παναθηναϊκός θεωρούνταν πανίσχυρος και το απόλυτο αφεντικό. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...

Το οτι το μπασκετ δεν διανύει τα καλύτερα του χρόνια στην χώρα μας είναι δεδομένο, όπως είναι και δεδομένο οτι εαν υπάρχουν κάποιοι φίλαθλοι σε αυτήν την χώρα που το συγκεκριμένο άθλημα έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους αυτοι είναι οι φίλαθλοι του ΑΡΗ μας. Ενας κόσμος που εχει δώσει και δίνει συνεχώς τα διαπιστευτήρια του και προκαλει τον εντυπωσιασμό όλων. Λόγο όμως των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπισε πριν μερικά χρόνια η ομάδα μας σε συνδιασμό με την γιγάντωση των παναθηναϊκό και ολυμπιακό ο ΑΡΗΣ έμεινε πίσω τόσο σε διοικητικό/οικονομικό όσο και σε αγωνιστικό επίπεδο. Με την έλευση της Γενεσις και στην συνεχεια του Θ.Τζεβελέκη η ομάδα εκανε άλματα προόδου και ξανακέρδισε σε μεγάλο βαθμό την χαμένη της αξιοπιστία. Δυστυχως με την πάροδο του χρόνου προκειμένου αυτοι που έχουν τις τύχες της ομάδος μας να συνεχίσουν το έργο τους εκ του ασφαλούς και να φαίνονται πετυχημένοι ρίξανε τον πήχη πολύ χαμηλά και προσπαθήσανε να διώξουν το "άρωμα" του Αυτοκράτορα ΑΡΗ χωρίς να αναλογιστούν τις συνέπειες αυτής της τακτικής. Αυτη λοιπόν η τακτική που θέλει τους Αρειανούς να πανηγυρίζουν την 3η θέση στην Ελλάδα σαν πρωτάθλημα, την πρόκριση στο Τοπ 16 της Ευρωλίγκας σαν ευρωπαϊκό τίτλο, να θεωρείται φυσιολογικό να διασύρεσαι απο παναθηναϊκό και ολυμπιακό, να συγκρινεσαι με ομάδες διαλυμενες σαν τον μπαοκ και τον ηρακλη, να δέχεσαι οτι πρέπει να γίνει 2ετής προγραμματισμός για να πάρεις την 3η θέση, να χαίρεσαι με μεταγραφές τύπου Γιαννούλη & Παντελιάδη έχει καταντήσει τον ΑΡΗ μας και όσους έρχονται να αγωνιστούν(και όχι μόνο) να θεωρούν την ομάδα μας μικρή και να βλέπουν ως ισάξιους αντιπάλους ομάδες σαν το μαρούσι, τον πανελλήνιο, τον πανιώνιο κ.α. ανάλογου επιπέδου που δεν έχουν καμμία σχέση με τον ΑΡΗ μας. Για να φαίνονται κάποιοι πετυχημενοι έπρεπε λοιπόν ο ΑΡΗΣ που είχε την νοοτροπία της μεγάλης ομάδος για πολλά χρονια μετα την φυγή των τεράστιων αθλητων που αποτελούσαν την Αυτοκρατορία και ειχε γυρισει και κερδίσει τα πιο απίθανα αμφιροπα παιχνίδια να μην μπορεί πλέον να διαχειριστεί σημαντικό προβαδισμα και να χανει επανηλειμένα νίκες μεσα απο τα χέρια του. Μετα και απο αυτήν την ξεφτίλα θεωρω ως μονόδρομο την δημιουργία Λεσχης Φίλων ΑΡΗ και για το μπασκετ. Μονο έτσι θα μπορέσει να συσπειρωθεί ο κόσμος, να προετοιμαστεί το "έδαφος" για  να επιστρέψουν σημαντικοί επιχειρηματίες που στήριζαν την ομάδα, να δοθεί μια σημαντική οικονομική ενίσχυση στα ταμεία της ομάδος(πολυ διαφορετικά τα οικονομικά δεδομένα σε σχεση με το ποδόσφαιρο) και γενικά νομίζω οτι μόνο μεσα απο διαδικασίες μιας μπασκετικής Λέσχης θα μπορούσε ο ΑΡΗΣ μας να αφουγκραστεί επιτέλους το όραμα του κόσμου και η ομάδα μας να παει μπροστά. Ειλικρινά πιστεύω οτι αν και ο κόσμος που πηγαίνει στο Κλ.Βικελίδης ειναι σαφώς περισσότερος απο αυτούς που πηγαίνουν στο Παλέ σιγουρα θα υπάρξουν παρα πολλοι που μόνο και μονο σκεπτόμενοι τις χαρές που έχουν παρει απο αυτην την ομαδα θα τρέξουν να προσφέρουν οικονομικά οτι μπορούν και θα βάλουν τις βάσεις για κατι πραγματικά καλό. Η διοίκηση Τζεβελέκη έχει προσφέρει παρα πολλα στην ομάδα και θα πρέπει να προφυλαχθεί αλλα απο οτι φαίνεται ή εχει χτυπήσει "ταβάνι" ή δεν θέλει να ρισκάρει για αυτήν την ομάδα. Αυτη είναι η ουσία και τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν. Οταν ο πρωταρχικός σκοπός είναι η διασφάλιση του μπατζετ και οχι η αγωνιστική καταξίωση τότε νομίζω οι πιθανότητες για αποτυχία μεγαλώνουν δραματικά. Όποια και αν είναι η επόμενη ημερα νομίζω οτι θα πρέπει να πιστέψουμε όλοι μας στις δικές μας δυνάμεις, στην δίψα που έχουμε για να ξαναδούμε τον ΑΡΗ Αυτοκράτορα και να προχωρήσουμε στην δημιουργία μιας Λέσχης. Πολλά είναι αυτά που θα έπρεπε να έχουν γίνει και δεν έχουν γίνει. Λάθος επιλογές προσώπων, μηδεν εμπιστοσύνη στα δικά μας παιδια, κακη οργάνωση στο τμημα μαρκετινγκ, επανειλημένη αδιαφορία της άποψης του κόσμου κ.α. Όλοι μαζί μπορούμε να δώσουμε λύση και να οδηγησουμε τον ΑΡΗ εκεί που ονειρευόμαστε. Μπορεί η αρχή να ειναι δύσκολη αλλα αν ο Αρειανός δει οτι γινεται κατι πραγματικά αγνό και καλό ειναι σίγουρο οτι το Παλέ και πάλι θα είναι μικρό για να μας χωρέσει...