Το αυτονόητο έκανε ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στο Περιστέρι, παίρνοντας εύκολα την πρόκριση με 93-75. Αυτονόητη η νίκη-πρόκριση ωστόσο το ζητούμενο ήταν και η εμφάνιση λόγω της απόφασης-έκπληξη να αφαιρεθούν 3 παίκτες από το ρόστερ. Σε αυτό το κομμάτι ο ΑΡΗΣ φάνηκε ελαφρώς βελτιωμένος κυρίως λόγω της διάθεσης που έδειξαν οι παίκτες μας κατά τα άλλα τίποτα το ουσιαστικό. Στα θετικά ότι οι περίπου 2000 φίλοι της ομάδας που βρέθηκαν στο γήπεδο δεν έφυγαν με σπασμένα νεύρα όπως συνηθίζεται φέτος.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΡΙΠΟΝΤΩΝ ΜΕ ΝΙΚΗΤΗ ΤΟΝ ΑΡΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παρκέ με αποφασιστικότητα, ένταση και ξεκάθαρη διάθεση να “καθαρίσει” το ματς από νωρίς. Με τον Μήτρου-Λονγκ σε καλή βραδιά, τον Άντζουσιτς να δίνει λύσεις από τον πάγκο και τον Τζόουνς να κάνει τη διαφορά όταν χρειάστηκε, η ομάδα του Μίλιτσιτς πήρε από το ξεκίνημα το πάνω χέρι. Η κακή όμως περιφερειακή μας άμυνα και η εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας, οδήγησαν στο οριακό 25-23 του πρώτου δεκαλέπτου. Στο 2^ο δεκάλεπτο με τον Κουλμπόκα on fire να πυροβολεί με κάθε ευκαιρία και τον Κώστα Αντετοκούνμπο να βελτιώνει την εικόνα μας σε άμυνα και ριμπάουντ η ομάδα μας άρπαξε την ευκαιρία και έβαλε γερές βάσεις για τη νίκη κλείνοντας το ημίχρονο στο +13.

ΠΑΤΗΣΕ ΓΚΑΖΙ, ΦΡΕΝΑΡΕ ΑΠΟΤΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΠΛΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΗΚΕ

Στους ίδιους ρυθμούς εξελίχθηκε και το 2^ο ημίχρονο με τη διαφορά να εκτοξεύεται στο +21 και να διατηρείται για κάμποση ώρα πάνω από τους 15. Σε εκείνο όμως το σημείο οι πειραματισμοί του Μίλιτσιτς και η εμμονή του σε σχήματα που δεν έβγαιναν έφεραν προς στιγμή τα πάνω κάτω. Η διαφορά έφθασε μονοψήφια νούμερα αλλά κάπου εκεί δόθηκε ένα τέλος. Ο κόουτς το διαχειρίστηκε με περισσότερη λογική, η ομάδα αντέδρασε και έφθασε εύκολα στη νίκη χωρίς άγχος.

ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

Για όσους το έχουν ξεχάσει, το Περιστέρι πριν ενάμιση μήνα πάλι στο Nick Galis Hall για το πρωτάθλημα μας πήγε στην παράταση. Και μόνο που σήμερα πήραμε τη νίκη χωρίς σασπένς είναι ένα δείγμα ότι η ομάδα έχει δυναμώσει. Είναι αρκετό αυτό; Πιθανόν ναι για να ανταγωνίζεται ομάδες σαν το Περιστέρι, τον Ηρακλή ή τη Μύκονο, σίγουρα όχι αν μιλάμε για τον απαλλαγμένο από τα χρέη ΑΡΗ της εποχής Σιάο. Και να μην είχε ανέβει ο πήχης πάλι ο στόχος ο ίδιος θα ήταν και όχι απλά να είσαι ο καλύτερος των μικρομεσαίων. Για να γίνει αυτό θα πρέπει ο Μίλιτσιτς να κάνει πολλά περισσότερα από το να αφαιρέσει 3 παίκτες από το ρόστερ. Σήμερα χρησιμοποίησε πιο ορθολογικά σχήματα κυρίως στις θέσεις των ψηλών και αν και μας πήραν αρκετά επιθετικά ριμπάουντ, στο σύνολο είχαμε περισσότερα. Συν την άμυνα του Αντετοκούνμπο που ήταν ένα στοιχείο που δεν είχε η ομάδα. Για όλα τα υπόλοιπα όμως θέλει πολύ δουλειά και άλλα μυαλά. Άλλα μυαλά κυρίως από τον κόουτς μιας και οι παίκτες είναι αυτοί που είναι. Όσο αδυνατεί να το καταλάβει ο Μίλιτσιτς ώστε να προσαρμόσει τα πλάνα του με βάσει αυτούς, όλα θα παραμένουν ίδια. Οι «περιφερειακοί» θα κάνουν τα δικά τους τα παράλογα και οι ψηλοί θα φορτώνονται με ανόητα φάουλ στο κέντρο του γηπέδου χωρίς λόγο… Τουλάχιστον με τις αποχωρήσεις έγινε μια αρχή, στάλθηκε ένα μήνυμα προς τους παίκτες και περιορίστηκε και το άλλοθι του προπονητή.

ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ

Δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης στον αντίπαλο του ο ΑΡΗΣ μας και εύκολα πήρε την πρόκριση που ήταν και το ζητούμενο. Αυτό όμως που προέχει στην παρούσα φάση είναι να μας δείξει η ομάδα ότι ξέρει που βαδίζει. Το ξαφνικό διαζύγιο με 3 παίκτες δεν είναι μια απόφαση που την βλέπεις συχνά. Σε αυτόν τον ΑΡΗ όμως που παρακολουθούμε από το περασμένο καλοκαίρι δεν ξενίζει… Το αν είναι προς τη σωστή κατεύθυνση θα φανεί στη συνέχεια. Σίγουρα όμως δείχνει διάθεση για να αλλάξει κάτι και αυτό είναι αναμφίβολα θετικό.

ΥΓ. Η εικόνα του Παλέ σήμερα(όπως και στο παιχνίδι της Τετάρτης) δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας της εγκληματικής διαχείρισης της φετινής κατάστασης. Με 3500 διαρκείας που είχαν δικαίωμα δωρεάν εισόδου… αλλά τους περισσότερους να επιλέγουν την ψυχική τους ηρεμία.

Ήθελε την πρόκριση αλλά τελικά επιστρέφει με 3 γκολ ο ΑΡΗΣ μας από το ΟΑΚΑ όπου αν και το προσπάθησε τελικά φάνηκε λίγος για να το καταφέρει. Οι χαμένες μας ευκαιρίες στο 0-0 αλλά και στο 1-0 πληγώνουν πιο πολύ από τις επιλεκτικές ευαισθησίες που δείχνουν εκεί στον VAR όταν βλέπουν ΑΡΗ. Αυτό όμως που μένει στο φινάλε είναι ότι από τις 14/01 ο ΑΡΗΣ έχει μείνει με τον ελάχιστο στόχο ζωντανό και αυτόν να τον διεκδικεί με ξεκάθαρο μειονέκτημα.

ΜΠΗΚΕ ΜΕ ΘΡΑΣΣΟΣ ΑΛΛΑ…

Ο Άρης μπήκε με θράσος στο ΟΑΚΑ. Στο 10', ο Μόντσου είχε διπλή τεράστια ευκαιρία. Πλάσαρε πρώτα πάνω στον Λαφόν, και στην επαναφορά – με την εστία κενή – κατάφερε να τη στείλει... άουτ. Και όταν δεν κάνεις το γκολ σε τέτοιες φάσεις, η μπάλα σε τιμωρεί. Λίγο μετά, ο Μπακασέτας ξεζούμισε την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε και με ένα συρτό σουτ έξω από την περιοχή που πέρασε ανάμεσα από πολλά πόδια έκανε το 1-0.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΗΤΑΝ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ

Δεν πτοήθηκε η ομάδα από το 1-0 και συνέχισε σχεδόν με τον ίδιο ενθουσιασμό που είχε ξεκινήσει το παιχνίδι. Στο 35' ο Μορόν κατέβασε υπέροχα, πλάσαρε σωστά, αλλά ο Λαφόν το έβγαλε με τα ακροδάχτυλα. Η ομάδα πίστευε στην ανατροπή και αυτό φάνηκε στα πρώτα λεπτά του Β ημιχρόνου όπου 2 φορές, μια ο Παναγίδης και μια ο Μόντσου δεν κατάφεραν να ισοφαρίσουν. Κόντρα σε αυτό το μομέντουμ που είχαμε ήρθε ξαφνικά η αγκαλιά του Ρόουζ που την είδαν τα γατόνια του VAR και από την άσπρη βούλα ο Μπακασέτας έκανε το 2-0. Η επιλεκτική ευαισθησία του VAR είχε και συνέχεια λίγα λεπτά αργότερα με τον Ρόουζ και πάλι πρωταγωνιστή στη φάση και το τελικό 3-0 να διαμορφώνεται ξανά από την άσπρη βούλα.

ΕΙΧΕ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΙΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗΚΕ

Αποφασιστικότητα, σωστή νοοτροπία, πνευματική ετοιμότητα, όπως θέλεις πες το. Ο ΑΡΗΣ είχε τις ευκαιρίες για να αλλάξει τις ισορροπίες της αναμέτρησης αλλά τις πέταξε όλες στα σκουπίδια και μαζί και την πρόκριση. Θα περίμενε κανείς από τον Χιμένεθ 2-3 διαφορετικές επιλογές με βάσει όσα είδαμε κόντρα στην ΑΕΚ αλλά μάλλον ήθελε πιο φρέσκα πόδια. Όταν όμως βλέπεις έναν Μόντσου να χάνει τα άχαστα ή να γυρίζει διαρκώς τη μπάλα πίσω – κάτι που δεν το έκανε με την ΑΕΚ – χωρίς ουσιαστικό λόγο, τι να σου κάνει ο προπονητής; Όταν ο ανεβασμένος Ρόουζ των τελευταίων αγωνιστικών με τόση εμπειρία από ελληνικό πρωτάθλημα δίνει τέτοια «δώρα» στους αντιπάλους, τι κάνεις; Δεν τους βάζεις; Ρισκάρεις με άλλους που δεν είναι έτοιμοι σωματικά; Ανεξάρτητα πάντως από το πικρό τελικό αποτέλεσμα ο ΑΡΗΣ σε σχέση με ότι έχουμε δει από το ξεκίνημα της χρονιάς, τώρα που επιστρέφουν οι τραυματίες δείχνει σημάδια βελτίωσης. Και ναι στο πρωτάθλημα μας έχει απομείνει μόνο ο στόχος της Ευρώπης αλλά θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και την επόμενη χρονιά. Έστω και με καθυστέρηση, αν ο υγιής ΑΡΗΣ υπό τις οδηγίες του Χιμένεθ αρχίσει να αποδίδει ίσως τελικά να μπορούμε να κρατήσουμε και κάποια κομμάτια από μια ομάδα που δεν έπειθε καθόλου. Ναι δεν είναι ο στόχος που θα θέλαμε αλλά η ομάδα πρέπει να έχει και μια συνέχεια. Γιατί με 25 μεταγραφές κάθε χρόνο δουλειά δεν γίνεται.

ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΣΚΟΡ – ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ

Σπατάλησε τις ευκαιρίες του ο ΑΡΗΣ μας, δεν είχε το killer instinct που χρειαζόταν για να πάρει την πρόκριση. Αντιθέτως ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε όλα τα «δώρα» που του προσφέραμε και έφθασε σε μια εύκολη νίκη. Δύσκολο βράδυ για κάθε Αρειανό το σημερινό μιας και μετά τον αποκλεισμό από το κύπελλο και την πορεία μας στο πρωτάθλημα, το μόνο που μας απομένει είναι να κάνουμε υπολογισμούς διαβάζοντας το πρόγραμμα της superleague, να διαιρούμε βαθμούς μετά από κάθε αγωνιστική και να ελπίζουμε στο τέλος την «βάση» να την πιάσουμε. Κρίμα και κουράγιο…

ΥΓ. Για τον ΑΡΗ ξεκάθαρες αγκαλιές και τραβήγματα για τους άλλους «φάσεις από αυτές που γίνονται διαρκώς στο παιχνίδι, σχεδόν σε κάθε κόρνερ».

ΥΓ2. Χωρίς γκολ δεν πας πουθενά, οπότε δεν θα πω ότι η διαιτησία έκρινε την πρόκριση. Όταν όμως  βλέπεις το σπρώξιμο-χτύπημα στον Παναγίδη με το σκορ 2-0 και τον διαιτητή να μην σφυρίζει τίποτα και το ζήλο του βοηθού και του διαιτητή να διακόψουν το παιχνίδι όταν πας να βγεις στην αντεπίθεση για να παρέμβει το VAR καταλαβαίνεις που θα πήγαινε το έργο ακόμη και αν πετύχαινες και γκολ.

Με το δεξί μπήκε ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗ στη νέα κερδίζοντας τον Παναιτωλικό στο βροχερό Κλ.Βικελίδης με 2-0, σκορ που διαμορφώθηκε στα πρώτα 45’! Νίκη-πρόκριση που μας οδηγεί στο νοκ άουτ με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο. Μέχρι όμως να έρθει η στιγμή των προημιτελικών, η ομάδα μας θα πρέπει να δώσει συνέχεια στη σημερινή εμφάνιση όπου σε συνδυασμό με τις σημαντικές επιστροφές από το μέτωπο των τραυματιών ήταν το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα για το 2026.

ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Η ομάδα μπήκε με τσαγανό, ενέργεια και επιθετικό ρυθμό. Όχι για να έχει απλά την  κατοχή αλλά για να  βρει όσο γρηγορότερα μπορούσε το γκολ. Πίεση στα 3/4  και κυκλοφορία της μπάλας προς την αντίπαλη εστία με λογική και συνέπεια. Ο δραστήριος Μισεουί – η έκπληξη του Χιμένεθ στην ενδεκάδα - στο 30’ έστειλε τη μπαλιά-αλφάδι στον Μορόν για να κάνει με μια ψύχραιμη κεφαλιά το 1-0. Ένα γκολ που σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια δεν αποσυντόνισε τους παίκτες μας και δεν χάλασε τον τρόπο που αγωνιζόμασταν ως εκείνο το σημείο. Στο 45’ η επιμονή μας και για ένα 2^ο γκολ απέδωσε καρπούς. Ο Ράτσιτς, που σαρώνει ό,τι κινείται τελευταία, με μια βολίδα από τα 25 μέτρα έγραψε το 2-0 δικαιώνοντας όλους τους «προπονητές της κερκίδας» που με κάθε ευκαιρία φωνάζουν «σούταρε».

ΕΧΑΣΕ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΟΡ

Αν και στο Β ημίχρονο η ομάδα δεν έριξε στροφές φαινόταν σε όλες τις φάσεις να είναι πιο προσεκτική. Ακόμη και έτσι έκανε τις ευκαιρίες του με το δοκάρι του Καντεβέρε και το γκολ που ακυρώθηκε ορθώς ως οφσάιντ,  το άστοχο σουτ του  Παναγίδη και τα χαμένα τετ-α-τετ των Πέρεθ και Γιένσεν. Ο Παναιτωλικός ουσιαστικά μόλις 1 φορά απείλησε στο Β ημίχρονο και εκεί έπεσε στο μπλόκο του φορμαρισμένου Αθανασιάδη.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ RESTART ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΕ

Πολλά περισσότερα από τη νίκη-πρόκριση κέρδισε ο ΑΡΗΣ σήμερα. Ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά απέδειξε ότι δεν έχει εμμονές σε πρόσωπα και ρίχνοντας τον Μισεουί στο παιχνίδι άλλαξε τα δεδομένα της αναμέτρησης. Ένας Μισεουί – που πολλοί πιστεύαμε ότι είχε «καεί» και δεν θα τον ξαναβλέπαμε – που μπήκε μετά από καιρό, κράτησε μπάλα, μοίρασε 2 ασίστ και αναδείχθηκε σε MVP της αναμέτρησης παρόλο που λόγω ενοχλήσεων έγινε αλλαγή στο ημίχρονο. Είδαμε τον Φαμπιάνο να επιστρέφει ύστερα από μήνες και να αποδίδει σαν τον Φαμπιάνο που ξέρουμε και γουστάρουμε. Είδαμε τον Ράτσιτς να σκοράρει ένα καταπληκτικό γκολ. Είδαμε επιτέλους τον Χιμένεθ να έχει επιλογές και να κάνει τις αλλαγές που θέλει χωρίς αδιέξοδα και απόγνωση. Είδαμε μια ομάδα στο πρώτο γκολ να πανηγυρίζει σαν μια γροθιά στον αέρα αγκαλιά με τον προπονητή κόντρα σε όλα τα «αφηγήματα» που θέλουν παίκτες ξενερωμένους και προπονητή με το ένα πόδι εκτός ομάδας. Μακάρι να επιστρέψουν και οι υπόλοιποι τραυματίες και επιτέλους να δούμε τον ΑΡΗ που υποτίθεται θα βλέπαμε από το περασμένο καλοκαίρι. Πέρασε ο χρόνος, χάθηκαν ευκαιρίες, έστω και τώρα όμως ας δούμε αν αλλάζει όλο αυτό. Και αυτή η εμφάνιση ύστερα από καιρό είναι μια ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΙΣΗ

Ο πανηγυρισμός των παικτών στο πρώτο γκολ του Μορόν αγκαλιά με τον Χιμένεθ ίσως και να ήταν η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα της σημερινής αναμέτρησης. Σε ένα ματς όπου ο ΑΡΗΣ με την εικόνα του τα έκανε όλα να φαίνονται απλά και εύκολα. Και όταν αυτό συμβαίνει σε μια ημέρα με πολλές και σημαντικές επιστροφές τότε ναι, μαζί με τις μεταγραφές ίσως τελικά το 2026 να παρακολουθήσουμε έναν πολύ πιο ανταγωνιστικό ΑΡΗ από αυτόν που βλέπουμε από την έναρξη της αγωνιστικής σεζόν. Έναν ΑΡΗ που στη Λεωφόρο θα κατέβει να πάρει με όλες του τις δυνάμεις την πολυπόθητη πρόκριση.  Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ, πάμε να τα αλλάξουμε όλα!

Με μια αποκαρδιωτική εμφάνιση που οδήγησε στη συντριβή από την Τσεντεβίτα με 60-89 ο ΑΡΗΣ μας αποχαιρέτησε το 2025 με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Το κατάμεστο Παλέ και το «πρέπει» της νίκης μάλλον επηρέασε αρνητικά… τον Μίλιτσιτς και τους παίκτες του που μόλις για περίπου 7-8 λεπτά παρουσίασαν κάτι που θύμιζε η ομάδα. Σκασμένος ο κόσμος,  δεν μπορούσε να πιστέψει το ξεφτιλίκι που παρακολουθούσε και δικαιολογημένα ξέσπασε σε αποδοκιμασίες τόσο στη λήξη όσο και κατά τη διάρκεια του αγώνα.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΣΤΑ ΖΟΡΙΑ

Το παιχνίδι ξεκίνησε με ένα σχετικά ισορροπημένο τέμπο, αλλά σύντομα φάνηκε πως ο ΑΡΗΣ δεν είχε τη  συγκέντρωση που χρειαζόταν για να ακολουθήσει τον ρυθμό του αντιπάλου και αυτό ξεκίνησε να φαίνεται μετά από περίπου 5΄ παιχνιδιού. Η Τσεντεβίτα ήταν πιο καθαρή στις επιλογές της στην επίθεση, πιο πειθαρχημένη στην άμυνα και διάβαζε όσο κυλούσε ο χρόνος καλύτερα τις αδυναμίες μας. Αδυναμίες όπως αυτές στην άμυνα που με 1-2 πάσες σκορπούσε, στα ριμπάουντ που χάναμε το ένα μετά το άλλο και στην επίθεση με τον μονόπλευρο τρόπο που προσπαθούσαμε να σκοράρουμε.

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΠΕΤΑΞΕ ΛΕΥΚΗ ΠΕΤΣΕΤΑ

Η ομάδα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, ο χρόνος κυλούσε και η διαφορά με συνοπτικές διαδικασίες συνεχώς αυξανόταν. Ο Μίλιτσιτς με ένα κοουτσάρισμα που φώναζε ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ δεν μπορούσε να αλλάξει κάτι και η Τσεντεβίτα κυριάρχησε μέχρι το τέλος του αγώνα με χαρακτηριστική ευκολία.

ΟΤΑΝ Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΡ

Ναι το τελικό αποτέλεσμα μας εξέπληξε. Δεν έπεσε όμως κανείς και από τα σύννεφα με αυτά τα χάλια παρακολουθήσαμε . Πρώτη φορά είδαμε να μην παίζει η ομάδα άμυνα, να χάνει τα ριμπάουντ, να επιτίθεται ανορθόδοξα και να αστοχεί απελπιστικά; Όχι. Απλά σήμερα τα είδαμε όλα μαζί σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα χωρίς κανένα διάλλειμα. Φταίνε οι παίκτες; Φταίει ο προπονητής; Ναι και πάλι ναι. Μάλιστα όσο περνάει ο καιρός και η ομάδα παραμένει στάσιμη οι ευθύνες του Μίλιτσιτς πληθαίνουν. Όταν ο κόουτς τα έχει χαμένα, λειτουργεί υπό καθεστώς πανικού και πορεύεται χωρίς πλάνο, πως γίνεται οι παίκτες να λειτουργήσουν διαφορετικά; Τον κάπως καλό Άντζουσιτς στο ξεκίνημα του αγώνα τον απέσυρε ξαφνικά, τον έβγαλε εκτός ρυθμού και μαζί όλη την ομάδα. Προσπάθησε να βρει ισορροπία με τον Πουλιανίτη στην οργάνωση του παιχνιδιού… αλλά ακόμη και όταν ήταν μέσα τις περισσότερες φορές την οργάνωση του παιχνιδιού την αναλάμβανε ο Τζόουνς ή ο Μήτρου Λόνγκ!!!! Άλλαζε διαρκώς σχήματα μπας και του βγει κάτι και παρόλο που το παιχνίδι είχε ξεφύγει από νωρίς δεν τόλμησε να δώσει λίγο χρόνο παραπάνω στον Φόρμπς ή τον Γκιουζέλη. Όπως δεν έχει τολμήσει από την πρώτη ημέρα που ήρθε να επενδύσει σε κάποια ορθολογικά σχήματα ώστε να αποκτήσει η ομάδα κάποιες σταθερές. Και αυτό το τελευταίο πληρώνει ο ΑΡΗΣ και δεν μπορεί να βρει τον δρόμο του. Και ειλικρινά βλέποντας τον τρόπο που διαχειρίζεται την κατάσταση ο προπονητής μου φαίνεται αδύνατο να πορευτεί η ομάδα με αυτόν τον στο τιμόνι για πολύ καιρό ακόμη. Εκτός και αν η λευκή πετσέτα που βιάστηκε να πετάξει η ομάδα στο αποψινό παιχνίδι αφορά ολόκληρη τη χρονιά και τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία τη δεδομένη χρονική στιγμή.

ΚΑΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ, ΚΑΛΟ ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Δεν θα πούμε πάνω στην πίκρα μας ότι αυτό που είδαμε σήμερα είναι αντιπροσωπευτικό του φετινού ΑΡΗ.  Δεν θα προσπεράσουμε όμως και έτσι απλά αυτό το χάλι που παρακολουθήσαμε σε μια βραδιά που ο κόσμος έσπευσε να γεμίσει ασφυκτικά το Παλέ με την ελπίδα να χαρεί και μια σημαντική νίκη. Καλή ομάδα η Τσεντεβίτα αλλά όχι τόσο ώστε να μας κάνει πλάκα χωρίς καν να ιδρώσει.  Όταν όμως τα έχεις κάνει όλα λάθος και συνεχίζεις να επιτρέπεις σε έναν μπερδεμένο προπονητή και κάποιους ταλαίπωρους παίκτες να κάνουν τα δικά τους χωρίς συνέπειες, αυτά θα έχεις ...ελπίζοντας να έχουν πάρει το μάθημα τους.

ΥΓ. Λείπει η αθλητικότητα λέει ο κόουτς αλλά επέλεξε(?) τον Άντζουσιτς. Όπως και για ψηλό επέλεξε(?) τον Τσαϊρέλη που δεν τον βάζει καθόλου.

ΥΓ2. Πραγματικά με την περίπτωση του Φόρμπς έχω μπερδευτεί. Ο παίκτης δεν έχει ένα υψηλό συμβόλαιο; Αυτό το συμβόλαιο δεν πληρώνεται; Ποιο το νόημα να παραμένει και να πληρώνεται αν δεν χρησιμοποιείται ή δεν είναι σε θέση να βοηθήσει;

ΥΓ3. Απίστευτο πάντως πως μια σεζόν ορόσημο όπως θα έπρεπε να είναι η φετινή έχει μετατραπεί σε τέτοια ταλαιπωρία… ας ελπίσουμε το 2026 να φέρει καλύτερες ημέρες γιατί δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση.

Μια ανάσα έφθασε ο ΑΡΗΣ από το να πάρει την πρώτη φετινή του νίκη σε ντέρμπι και μαζί μια θέση στην προνομιούχα 4αδα του κυπέλλου, στα τελευταία δευτερόλεπτα όμως της αναμέτρησης αδράνησε και το πλήρωσε… Μέχρι όμως να φθάσουμε σε αυτό το σημείο είχε καταφέρει να επιβληθεί πέρα του ποακ και του προκλητικού Παπαπέτρου που μαζί με το VAR τα έβλεπαν όλα ασπρόμαυρα. Και αυτή τη προσπάθεια κρατάμε ενόψει της συνέχειας τόσο στο κύπελλο όσο και στο πρωτάθλημα.

ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ …ΚΑΙ ΤΟ VAR

Καλύτερα μπήκαν οι αντίπαλοι μας στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης δημιουργώντας απειλητικές καταστάσεις και πιέζοντας ψηλά. Ο Αθανασιάδης όμως ήταν σε ετοιμότητα και κράτησε το μηδέν σε 2-3 επικίνδυνες καταστάσεις. Ο Παναγίδης λίγο έλειψε να σπρώξει την μπάλα στην πρώτη αντίδραση μας αλλά τον πρόλαβε ο αμυντικός. Σε ένα παιχνίδι με ωραίο ρυθμό όπως εξελισσόταν ο Παπαπέτρου και το VAR θέλησαν να πρωταγωνιστήσουν με τα εκατέρωθεν αγκαλιάσματα μεταξύ Μόντσου και Βολιάκου να βαφτίζονται πέναλτι υπέρ του συμπολίτη! Ο Αθανασιάδης είπε όχι με μια μεγαλοπρεπής απόκρουση και ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε να ανεβάζει την απόδοση του. Στο 42’ η μπάλα «χάθηκε» από τους παίκτες μας, ο Πέρεθ τρύπωσε στην αντίπαλη περιοχή έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με εξαιρετικό τρόπο …για να καταλήξουμε στην ακύρωση του για οφσάιντ στο ξεκίνημα της φάσης.

ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ

Από τα μέσα του πρώτου ημιχρόνου η ομάδα έδειχνε να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της αναμέτρησης, να παίζει πιο έξυπνα και να βρίσκει τους τρόπους να γίνεται απειλητική. Με την ίδια λογική μπήκε και στο Β ημίχρονο και μόλις στην πρώτη ουσιαστικά φάση ο Γένσεν έβγαλε ωραία σέντρα από τα πλάγια και ο επερχόμενος Ντούντου κάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα για το 1-0! Ένα γκολ που έδωσε περισσότερη αυτοπεποίθηση στην ομάδα και της επέτρεψε να ελέγξει το παιχνίδι με σχετική ευκολία.

ΣΠΡΩΞΕ ΣΠΡΩΞΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ

Δεν ήταν μια και δυο οι φάσεις που ο Παπαπέτρου έσπρωχνε τον ποακ προς την πλευρά μας και μαζί με το VAR έκλειναν τα μάτια σε κραυγαλέες περιπτώσεις. Η ξεκάθαρη 2^η κίτρινη κάρτα και αποβολή του Χαλτσίδη στο 85’ «πνίγηκε» στην επιθυμία του Παπαπέτρου ο ποακ να μείνει ζωντανός μέχρι το τέλος. Όπως και έγινε στην τελευταία φάση του αγώνα όπου οι παίκτες μας δεν μπόρεσαν να διώξουν την μπάλα και έδωσαν την ευκαιρία για την ισοφάριση.

ΤΑ ΣΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΝ ΜΙΑΣ ΠΕΡΙΕΡΓΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ

Πικρή γεύση μας άφησε το παιχνίδι όπως ολοκληρώθηκε παρά την σημαντική προσπάθεια που κατέβαλλαν οι παίκτες μας για να πάρουν τη νίκη. Οι αλχημείες του Χιμένεθ αυτή τη φορά έπιασαν τόπο και σε συνδυασμό με την αγωνιστική άνοδο κάποιων παικτών όπως του Πέρεθ, του Ντούντου και του Φατιγκά αλλά και την επιστροφή του πολύ καλού σήμερα Γιένσεν είδαμε έναν διαφορετικό ΑΡΗ. Έναν ΑΡΗ με περισσότερα τρεξίματα και κίνηση στον χώρο ακόμη και από παίκτες όπως ο Παναγίδης και ο Φρίντεκ. Έναν ΑΡΗ πιο ρεαλιστή που άφησε το ανούσιο build up από πίσω στην άκρη και  προτίμησε τις μακρινές μπαλιές και τα γεμίσματα. Τώρα για την αδυναμία του κέντρου να έχει ουσιαστικό ρόλο στο παιχνίδι ο Μόντσου παραμένει ο αδύναμος κρίκος. Η προσφορά του Ισπανού απέχει πολύ από τα προσδοκόμενα και αυτό δημιουργεί πρόβλημα. Πρόβλημα που τα τρεξίματα τους το κάλυψαν ως έναν βαθμό όλοι οι υπόλοιποι. Κρίμα που η σημερινή εμφάνιση δεν συνοδεύτηκε και με τη νίκη αλλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο μετράνε και άλλα πράγματα. Πράγματα όμως που δεν έχουν να κάνουν με τους παίκτες μας, τον Χιμένεθ και την προσπάθεια ανάκαμψης που παρακολουθήσαμε και σήμερα.

ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΝΙΚΗ, ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

Μέσα από τα χέρια του έχασε ο ΑΡΗΣ μας τη νίκη και μαζί την ευκαιρία να «κλειδώσει» ένα σημαντικό πλεονέκτημα για τη συνέχεια του κυπέλλου. Η «στήριξη» του Παπαπέτρου(και του VAR) στον συμπολίτη στο τέλος έπιασε τόπο …χαλώντας μια ωραία βραδιά. Η ομάδα έδειξε ένα καλό πρόσωπο και δικαιολογημένα νιώθει αδικημένη από το τελικό αποτέλεσμα. Μια αδικία που θα πρέπει να μας πεισμώσει και σε 3 ημέρες, σε ένα εξίσου σημαντικό παιχνίδι να παρουσιαστούμε ακόμη καλύτεροι και να πάρουμε τη νίκη που δεν πήραμε σήμερα.

Στο ουδέτερο γήπεδο της Καρδίτσας σε ένα παιχνίδι όπου σε 2 ημέρες δεν θα το θυμάται κανείς, ο ΑΡΗΣ μας κέρδισε το Αιγάλεω με 1-3 και συνέχισε νικηφόρα στη League Phase του κυπέλλου Ελλάδος! Ρόουζ, Σούντμπεργκ και Μορόν με κεφαλιές μετά από στατικές φάσεις διαμόρφωσαν το τελικό σκορ, με το Αιγάλεω να ισοφαρίζει στο 54’ και να μας αγχώνει με 2 συνεχόμενα δοκάρια λίγο πιο μετά. Η δουλειά όμως έγινε και αυτό είναι που μετράει!

ΜΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΕΝΔΕΚΑΔΑ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΠΗΡΕ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΟ ΣΚΟΡ

Ο Χιμένεθ κατέβασε ομάδα με 7 αλλαγές και αυτό από μόνο του ήταν αρκετό ώστε η ομάδα να μην είναι θελκτική στο μάτι. Έστω και έτσι, πήραμε τον έλεγχο και ψάχναμε έστω και ανορθόδοξα τον δρόμο προς τα δίχτυα. Ο Ρόουζ άνοιξε το σκορ στο 29' με κεφαλιά από κόρνερ του Μορουτσάν και μέχρι εκεί.  Ο ΑΡΗΣ ήταν η καλύτερη ομάδα μέσα στο γήπεδο αλλά ήταν φανερό ότι έλειπε το καθαρό μυαλό και η αποτελεσματικότητα στην επίθεση.

ΕΒΑΛΕ ΑΓΧΟΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τον ΑΡΗ... να λείπει από το γήπεδο. Ο Φοφανά ισοφάρισε στο 54’ με σουτ από πλάγια και ακολούθησε μια φάση με διπλό δοκάρι για το Αιγάλεω που αν τη δεις δεύτερη φορά, καταλαβαίνεις πόσο τυχεροί ήμασταν που δεν μείναμε πίσω στο σκορ. Και αν μέναμε σε εκείνο το χρονικό σημείο με το Αιγάλεω ταμπουρωμένο στην άμυνα, πιθανόν και η κατάληξη του αγώνα να ήταν διαφορετική.

ΕΒΓΑΛΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ

Αυτή όμως η φάση με το διπλό δοκάρι αποτέλεσε ένα μικρό σοκ αφύπνισης και στη συνέχεια είδαμε περισσότερο πείσμα και ένταση από τους παίκτες μας. Μάλιστα λίγο έλειψε  ακριβώς στην επόμενη φάση ο Μορόν να ξαναδώσει εκ νέου προβάδισμα αλλά ο αντίπαλος γκολκίπερ  έδειξε εξαιρετικά αντανακλαστικά. Στο 59’ ο Σούντμπεργκ, από κόρνερ του Μόντσου, έκανε το 1-2 με κεφαλιά σε μια πανομοιότυπη φάση με το πρώτο γκολ. Στη συνέχεια το παιχνίδι πήρε έναν πιο άγριο και άναρχο ρυθμό με τους παίκτες μας να συνεχίζουν να σπαταλούν τις ευκαιρίες που ερχόντουσαν μπροστά τους. Στο 94’  ο Μορόν βρήκε ύστερα από καιρό δίχτυα με μια ακόμη κεφαλιά, από φάουλ του Μόντσου.

Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΣΤΑΘΕΡΑ ΟΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ

Ναι, νικήσαμε. Ναι, προκριθήκαμε. Ναι, τρίτη σερί νίκη στο Κύπελλο χωρίς να ανοίξει μύτη. Αλλά ως εκεί. Το Αιγάλεω έστω και για λίγο μας άγχωσε.  Εμείς πατήσαμε πάνω στην διαφορά ποιότητας και πήραμε αυτό που θέλαμε. Χωρίς όμως να λειτουργήσουμε ως σύνολο, χωρίς να έχουμε διάρκεια, χωρίς να έχουμε καθαρό πλάνο.  Έτσι δηλαδή όπως μας έχει συνηθίσει να λειτουργεί ο φετινός ΑΡΗΣ. Και μέσα στις συνήθειες του είναι και οι τραυματισμοί, με τον Μεντίλ και τον Δώνη να αποχωρούν από την αναμέτρηση με πόνους. Με αυτά και αυτά σήμερα η ομάδα έκανε κάποια πράγματα σωστά και αυτό ήταν αρκετό. Αυτό όμως δεν θα συμβαίνει πάντα για αυτό και η βελτίωση της εικόνας που ακόμη αγνοείται έχει την σημασία της. Ιδιαίτερα όταν οι συνεχόμενοι τραυματισμοί σου φωνάζουν ότι αν περιμένεις να δεις λευκό απουσιολόγιο για να παίξεις μπάλα, θα πιάσουμε καλοκαίρι.

ΤΑ ΣΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΝ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Πήρε αυτό που ήθελε ο ΑΡΗΣ μας στην Καρδίτσα, έκανε το 3 στα 3 και προκρίθηκε στην επόμενη φάση του κυπέλλου με συνοπτικές διαδικασίες. Από την άλλη όμως όση σημασία και αν έχει…  δεν έθελξε με την απόδοση του και δεν πέτυχε και 1-2 γκολ παραπάνω που πιθανόν να είχαν τη σημασία τους.  Κατάφερε όμως σε ένα παιχνίδι με πειραματική ενδεκάδα και νέους απρόσμενους τραυματισμούς κατά τη διάρκεια του αγώνα να επικρατήσει σχετικά εύκολα. Κάποια στιγμή όμως και στο κύπελλο τα πράγματα θα ζορίσουν και τότε θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι. Μέχρι τότε κρατάμε τη νίκη και συνεχίζουμε.

ΥΓ. Ροτέισον και στο ιατρικό δελτίο κάνουμε. 

Συνέχεια στο νικηφόρο σερί με τον Μανόλο Χιμένεθ στον πάγκο του έδωσε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στο Μαρκό, επικρατώντας με 1-0 χάρη στο γκολ του Μισεουί στο 16΄.  Το εκτεταμένο ροτέισον του Χιμένεθ και η έλλειψη επιλογών στην επίθεση δεν επέτρεψαν στην ομάδα να δείξει ένα καλό πρόσωπο, το ότι κατάφερε όμως να πάρει τη νίκη μόνο ικανοποίηση φέρνει. Ικανοποίηση για τις 2 νίκες στο κύπελλο αλλά και τη γενικότερη πορεία της ομάδας μετά την αλλαγή προπονητή.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Σε κάτι μεταξύ διαχείριση δυνάμεων και ευκαιριών σε παίκτες που δεν είχαν πάρει χρόνο συμμετοχής κινήθηκαν τα πλάνα του Χιμένεθ και τα νέα 10 πρόσωπα στο αρχικό σχήμα ήταν η επιβεβαίωση αυτής της τακτικής. Ως λογική συνέπεια ακολούθησε και η εικόνα ενός μπερδεμένου ΑΡΗ που είχε την μπάλα στα πόδια του και δεν ήξερε τι να την κάνει.

ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΞΑΝΑ Ο ΜΙΣΑΟΥΙ

Μόλις στο 16’ όμως ο ΑΡΗΣ ευτύχησε να βρει δίχτυα με τον Μισαουί να μπαίνει έξυπνα στην διεκδίκηση της μπάλας με τον αντίπαλο πορτιέρο, να την κερδίζει και με περίσσια ευκολία να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Ένα γκολ που έδιωξε το άγχος που είχε το ολικό λίφτινγκ με το οποίο παρουσιάστηκε η ομάδα μας σήμερα.

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Δεν πατούσε καλά η ομάδα και αυτό το 1-0 έμοιαζε πολύ εύθραυστο για να διατηρηθεί ως το τέλος. Για καλή μας τύχη όμως σήμερα ο Αθανασιάδης σε 2 φάσεις στα πρώτα 45΄ έδειξε εξαιρετικά αντανακλαστικά και μας έσωσε από το εγκεφαλικό. Αναμφίβολα είναι ένας από τους ελάχιστους διακριθέντες  της αποψινής αναμέτρησης.

ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΕΙ ΣΤΡΟΦΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΦΡΕΝΑΡΕΙ

Βλέποντας την δυσλειτουργία της ομάδας ο Χιμένεθ αποφάσισε από την ανάπαυλα του ημιχρόνου να αρχίσει τις παρεμβάσεις βάζοντας Μόντσου, Ράτσιτς και λίγα λεπτά αργότερα και τον Μορόν. Κινήσεις που για 20 λεπτά περίπου φάνηκε να έχουν αποτέλεσμα, ο ΑΡΗΣ να κυκλοφορεί την μπάλα καλύτερα και να ανεβαίνει πιο ορθολογικά στην επίθεση. Λίγο έλειψε να «κλειδώσει» τη νίκη με τον Ισπανό στο 61’ αλλά και λίγα λεπτά αργότερα με μια διπλή ευκαιρία και τον Παναγίδη να μην καταφέρνει τελικά να σκοράρει. Ως εκεί όμως ήταν η όλη προσπάθεια μιας και η συνέχεια είχε λάθη, κυκλοφορία της μπάλας προς τα πίσω και ανούσια κατοχή. Έτσι κύλησε μέχρι το τελικό σφύριγμα της λήξης, ευτυχώς χωρίς αναγούλες.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΝΙΚΕΣ

Ούτε καν στα τελευταία 10 με 15 λεπτά όπου το Μαρκό έπαιζε με παίκτη λιγότερο και χωρίς κανονικό τερματοφύλακα δεν μπορέσαμε να απειλήσουμε και αυτό τα λέει όλα για τον ΑΡΗ που είδαμε σήμερα. Ένας κυνικός ΑΡΗΣ πήρε το προβάδισμα από νωρίς και βολεύτηκε με αυτό. Δικαιολογημένα εξέφρασε την ικανοποίηση του ο Χιμένεθ για το τελικό αποτέλεσμα δεδομένων πάντα των συνθηκών. Και μάλλον και εμείς έτσι πρέπει να το δούμε. Εκτεταμένο ροτέισον, σημαντικές απουσίες σε συγκεκριμένες θέσεις και μια επιβεβλημένη διαχείριση δυνάμεων που δεν εκτροχίασε την ομάδα από την επίτευξη του στόχου της νίκης. Θέλαμε μεγαλύτερο σκορ, θέλαμε καλύτερη εικόνα, θέλαμε να δούμε παίκτες να αρπάζουν την ευκαιρία. Αντ αυτού θα μας μείνει ο στα χαμένα Νιάνγκ, ο ανασφαλής Σούντμπεργκ, οι μπερδεμένοι Φατιγκά και Φρίντεκ και η έλλειψη ποιότητας στα «φτερά» με τους Σίστο και Γιαννιώτα να φαίνεται να θέλουν αλλά να μην μπορούν. Από την άλλη όμως η ομάδα συνεχίζει να κερδίζει όποιον και αν ρίχνει στην μάχη ο Χιμενέθ κάνοντας μας να ανυπομονούμε να δούμε την ομάδα πλήρης. Χωρίς απουσίες, χωρίς κενά και με όλους ετοιμοπόλεμους. Τότε θα φανεί η αληθινή δυναμική του φετινού ΑΡΗ.

ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ

Δεν μπόρεσε να επιβληθεί όπως θα ήθελε στο παιχνίδι η ομάδα μας που έπαιξε και με παίκτη παραπάνω στα τελευταία 15’, επηρεασμένη από τις πολλές αλλαγές και την λειψυδρία παικτών στην επίθεση. Αυτό όμως δεν μας εμπόδισε να ζευγαρώσουμε τις νίκες για το θεσμό του κυπέλλου και αυτό είναι που θα πρέπει να κρατήσουμε από το σημερινό παιχνίδι. Ας συνεχίσει να κερδίζει η ομάδα και όλα τα υπόλοιπα… που θα πάει θα διορθωθούν.

Με τον Χιμένεθ να συνεχίζει σε εντατικούς ρυθμούς το λίφτινγκ της ομάδας και τον Λορέν Μορόν να γράφει το τελικό 0-1 από την άσπρη βούλα, ο ΑΡΗΣ μπήκε με το δεξί στον θεσμό του κυπέλλου!  Σε ένα παιχνίδι με κακό ρυθμό, λίγες ευκαιρίες και τον ΑΡΗ μας που πατούσε καλύτερα ιδιαίτερα στο Β ημίχρονο να βρίσκει τελικά τον τρόπο για να πάρει τη νίκη.

ΜΕ 8 ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΣΧΗΜΑ

Αποφασισμένος να τα αλλάξει όλα συνεχίζει ο Χιμένεθ με τις 8 αλλαγές και την περίεργη ενδεκάδα να είναι μια ακόμη απόδειξη ότι ο Ισπανός προπονητής έχει τη διάθεση να δώσει την ευκαιρία σε όλους τους παίκτες. Πέρα όμως από τις σκέψεις του Χιμένεθ, οι πολλοί τραυματισμοί, το επιβαρυμένο πρόγραμμα,  η σχεδόν ξαφνική αποχώρηση του Ντιαντί και οι κανόνες του κυπέλλου με τους πιτσιρικάδες κατά κάποιο τρόπο επέβαλλαν τέτοια διαχείριση.

ΚΑΚΟΣ ΡΥΘΜΟΣ, ΑΝΟΥΣΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΚΑΙ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Με την υψηλή θερμοκρασία να εμποδίζει τις 2 ομάδες να παίξουν το ποδόσφαιρο που θα μπορούσαν(έστω και με τα σχήματα που κατέβηκαν) ο αγώνας είχε αργό ρυθμό και ελάχιστες φάσεις. Με τον ΑΡΗ μας να έχει την υπεροχή, τον Παναιτωλικό σε παθητικό και τους παίκτες μας να ψάχνονται μεταξύ τους το πρώτο ημίχρονο ολοκληρώθηκε με μόλις 2 φάσεις, αυτή του νεαρού Βοριαζίδη στο 2’ και του Σίστο στο 37’.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΕΠΙΑΣΑΝ ΤΟΠΟ, ΤΟ VAR ΕΚΑΝΕ(?) ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ 0-1

Η είσοδος του Μόντσου και του Μορόν στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου και οι εσωτερικές μετακινήσεις που έκανε ο Χιμένεθ είχαν άμεση επίδραση. Ο ΑΡΗΣ έγινε πιο απειλητικός  αλλά οι προσπάθειες του Μορόν και του Μισαουί σταμάτησαν στον πολύ καλό σήμερα, τερματοφύλακα του Παναιτωλικού. Και ενώ όλα έδειχναν ότι οδηγούμαστε στο 0-0 ήρθε η φάση του 88’ όπου ξεκάθαρα γίνεται πέναλτι πάνω στον Μορόν… και εκεί άρχισαν τα όργανα! Ο Τσιμεντερίδης(που λίγο πιο πριν δεν ασχολήθηκε με μια φάση που μύριζε πέναλτι) έδειξε την άσπρη βούλα, ο βοηθός σήκωσε για οφσάιντ(ενώ ο παίκτης του Παναιτωλικού γυρίζει την μπάλα), το VAR ακυρώνει το οφσάιντ αλλά καλεί και για κάποιον λόγο τον διαιτητή να τσεκάρει την φάση. Ευτυχώς ο Τσιμεντερίδης αυτή τη φορά είδε ότι βλέπαμε όλοι και καταλόγισε το πέναλτι. Ο Μορόν με την ψυχραιμία που τον χαρακτηρίζει έκανε το 0-1 και χάρισε τη νίκη στην ομάδα μας.

ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΙΣ ΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟ

Τι να πούμε για αυτό το ξεκίνημα του Χιμένεθ; Ούτε οι αποχωρήσεις, ούτε οι τραυματισμοί, ούτε οι παροπλισμένοι παίκτες φαίνεται να τον αγχώνουν. Έχει κερδίσει 2 παιχνίδια με παίκτες που μας είχε πείσει ο προηγούμενος προπονητής ότι δεν κάνουν… Είδαμε τον Σίστο αποφασισμένο να αρπάξει τις ευκαιρίες του, είδαμε τον Ρόουζ τελικά να είναι εδώ έτοιμος να βοηθήσει, είδαμε και τον πιτσιρικά τον Βοριαζίδη να αφήνει καλές εντυπώσεις. Πολύ διαφορετική διαχείριση του ρόστερ από ότι βλέπαμε αλλά και από ότι περιμέναμε. Και όταν αυτή η διαχείριση συνδυάζεται με νίκες τότε το μόνο που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να αποθεώσουμε τον προπονητή μας σε αυτό το ξεκίνημα. Προφανώς και έχει κάνει την μελέτη του, έχει μιλήσει με τους παίκτες του, τους βλέπει καθημερινά στις προπονήσεις και έχει γνώση. Αν λοιπόν σε αυτά τα πρώτα 2 παιχνίδια υπολογίσουμε τους παίκτες που είδαμε και συμπεριλάβουμε και αυτούς που αναμένεται να προστεθούν αφού αποθεραπευτούν τότε μάλλον θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι φέτος η ομάδα έχει βάθος και λύσεις. Λύσεις περισσότερες από αυτές που πιστεύαμε. Από την άλλη βέβαια προέχει η ομάδα να σταθεροποιήσει την απόδοση της σε υψηλά επίπεδα και ύστερα ακολουθούν όλα τα υπόλοιπα.

ΑΤΥΠΗ ΡΕΒΑΝΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Έχει τον τρόπο του ο Μανόλο Χιμένεθ λένε αυτοί που τον έχουν ζήσει από κοντά και όσο περισσότερο βολεύεται στον πάγκο του ΑΡΗ μας τόσο πιο έντονη φαίνεται η επίδραση. Νέα πρόσωπα, νέα σχήματα, νέα πλάνα και ένας ΑΡΗΣ που παρά τα λάθη και τις ατυχίες του, παίρνει αυτό που θέλει μέσα στο γήπεδο όπως ακριβώς έκανε και σήμερα στο Αγρίνιο. Το γκολ του Μορόν από τα 11 βήματα έδωσε μια νίκη που με αυτό το νέο format του κυπέλλου μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα σημαντική. Όσο για τα μαγικά του Χιμένεθ, αναμένουμε με ενδιαφέρον να δούμε και τη συνέχεια!

ΥΓ. Με αναγκαστικό βίαιο ροτέισον πήρες την εκτός έδρας νίκη από μια ομάδα που πριν 3 εβδομάδες περίπου σε κέρδισε μέσα στο σπίτι σου. Τελικά δεν είναι τόσο δυνατός ο Παναιτωλικός, κάτι άλλο θα έφταιγε...

ΥΓ2. Όλοι πωλούνται, σημασία έχει το ποιοι έρχονται.

Μετά και την φυσιολογική ολοκλήρωση του κυπέλλου Ελλάδος ο ΑΡΗΣ πήρε αυτό που δικαιούταν βάσει της πορείας του και πλέον με το ευρωπαϊκό εισιτήριο στο χέρι ατενίζει την επόμενη σεζόν. Σε ένα πρωτάθλημα όπου η μετριότητα και τα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση μας ήταν τα βασικά μας χαρακτηριστικά, η ομάδα κατάφερε να διασφαλίσει τα αυτονόητα. Ναι μεν βάση των δεδομένων ίσως και να πήραμε αυτό που δικαιούμασταν, δεν παύει όμως οι βλέψεις του κόσμου να θέλουν το κάτι παραπάνω και αυτό θα πρέπει να κυριαρχεί στο μυαλό του Καρυπίδη και του Ουζούνιδη όσο θα καταστρώνουν τα πλάνα της επόμενης χρονιάς.

ΤΟ ΜΙΣΟΓΕΜΑΤΟ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΗΜΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ

Πως ξεκινήσαμε; Με καταρρακωμένη ψυχολογία από το φινάλε της περσινής σεζόν, με το 5^ο μπάτζετ με διαφορά από τους επάνω, χωρίς πλάτες αλλά με τρικλοποδιές και χωρίς φιλικά παιχνίδια και βοήθειες όπως άλλοι. Που καταλήξαμε; 5^η θέση και Ευρώπη με σχετική ευκολία(παρά τα μαγειρέματα) για ακόμη μια σεζόν επί διοικήσεως Καρυπίδη. Αυτή ήταν η βάση, αυτά ήταν τα προγνωστικά εκεί καταλήξαμε είτε με τον έναν είτε με τον άλλον τρόπο. Κάτι που κάποτε έμοιαζε ο μόνος ρεαλιστικός στόχος που θα πρέπει να ματώσουμε για να τον κατακτήσουμε πλέον μοιάζει με το αυτονόητο, σχεδόν ανάξιο αναφοράς. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να πιστωθεί στον Καρυπίδη. Παραμένουμε όμως μακριά από τίτλους, χωρίς αντοχές ώστε να διεκδικήσουμε το πρωτάθλημα μέχρι το τέλος και πάνω από όλα χωρίς το όραμα που να πείθει ότι ο ΑΡΗΣ βαδίζει σε αυτό το μονοπάτι. Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα που θα πρέπει να κερδίσει ο  Ουζουνίδης με τον Καρυπίδη ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΤΣΑΠΑΤΣΟΥΛΙΕΣ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ

Πολύ νωρίς να μιλάμε για το ρόστερ της επόμενης χρονιάς, ούτε καν να το σχηματοποιήσουμε δεν μπορούμε. Δανεικοί, συμβόλαια που λήγουν και δεν θα ανανεωθούν, συμβόλαια με ισχύ που μάλλον θα διακοπούν, προτάσεις που αναμένεται να έρθουν και μια κουβέντα περί ελληνοποίησης με μπόλικους αστερίσκους. Το ρεζουμέ είναι ένα και αυτό δεν αλλάζει διαχρονικά. Αυτό που απαιτείται είναι να γίνουν κινήσεις με πλάνο και σοβαρότητα ώστε ο ΑΡΗΣ να μην κάψει με ευκολία όπως έκανε τις προηγούμενες χρονιές την προοπτική της Ευρώπης. Όχι σημαντικά κενά στο ρόστερ, όχι αλχημείες στα επίσημα παιχνίδια, όχι πάμε …και όπου βγει. Γιατί όλες τις προηγούμενες χρονιές είδαμε απίστευτα πράγματα άνευ ποδοσφαιρικής λογικής. Ναι στο ελληνικό πρωτάθλημα και ιδιαίτερα για μια ομάδα με τις οικονομικές δυνατότητες του ΑΡΗ ο χρόνος παίζει καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη καλών μεταγραφών αλλά δεν γίνεται ελπίζοντας σε κάτι καλό να χαραμίζουμε τις ευκαιρίες που μας δίνονται στην Ευρώπη. Συν φυσικά ότι αν ο ΑΡΗΣ επί Καρυπίδη με τόσα επαναλαμβανόμενα λάθη στον αγωνιστικό σχεδιασμό και τέτοιο πόλεμο από το σύστημα έχει καταφέρει να ανησυχήσει σε τέτοιο βαθμό τους «big-πορδ» ώστε να πρέπει με αλχημείες(πλέιοφς 5-8) να τον πετάξουν από το γκρουπ των μεγάλων, φανταστείτε με λίγη σοβαρότητα παραπάνω τι θα μπορούσε να πετύχει.

ΝΑ ΧΑΡΑΞΕΙ ΑΝΟΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ ΤΟΥ

Δεν έχει να κάνει με το αν στη χρονιά που ολοκληρώθηκε βάζεις θετικό ή αρνητικό πρόσημο. Έχει να κάνει με την φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων. Επί διοικήσεως Καρυπίδη η 5^η θέση και η έξοδος στην Ευρώπη έγινε ο minimum αυτονόητος στόχος. Όπως και η ανταγωνιστικότητα μας απέναντι στους 4 δυνάστες του ελληνικού ποδοσφαίρου αποκαταστάθηκε. Ως εδώ όλα καλά… αλλά κάπου πρέπει να ξεκινήσει και το επόμενο βήμα για κάτι καλύτερο. Δεν γίνεται να συνεχίσει να πορεύεται ο ΑΡΗΣ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Πρέπει να πείσει τον κόσμο του αλλά και όλη την ποδοσφαιρική Ελλάδα ότι θέλει και μπορεί να χαράξει μια ανοδική πορεία με σταθερότητα και διάρκεια. Μια πορεία που θα τον κάνει πιο ανταγωνιστικό, να διεκδικεί και να κατακτά τίτλους. Θέλει πλάνο, θέλει σοβαρότητα, πάνω από όλα όμως θέλει θέληση. Αυτή τη θέληση περιμένουμε να δούμε από τον Καρυπίδη και τον ΑΡΗ να ξεκινάει επιτέλους μια χρονιά με υψηλές φιλοδοξίες. Χωρίς πυροτεχνήματα, χωρίς μεγάλα λόγια αλλά με πράξεις ουσίας που θα αποτυπώνονται πάνω στο χορτάρι.

Ισοπαλία αποκλεισμός στις λεπτομέρειες για τον ΑΡΗ μας που παρουσιάστηκε αισθητά βελτιωμένος σε σχέση με την εικόνα του στις τελευταίες αναμετρήσεις. Προηγήθηκε, είχε τις ευκαιρίες του και για το 2^ο γκολ αλλά στο τέλος η ΑΕΚ ήταν αυτή που πήρε αυτό που ήθελε.  Η αναποτελεσματικότητα μας στις κλασσικές ευκαιρίες και η έλλειψη λύσεων από τον πάγκο ήταν αυτά που μας στοίχισαν σήμερα. Παγωμάρα στον κόσμο που αν και είδε την ομάδα να το παλεύει στο τέλος ήρθε ο αποκλεισμός.

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΟΡΟΝ ΕΙΧΕ ΟΜΩΣ ΘΕΛΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Με την έκπληξη στο αρχικό σχήμα να έχει να κάνει με την απουσία του Μορόν και την τοποθέτηση του Ντιαντί στην κορυφή της επίθεσης ο ΑΡΗΣ μπήκε πολύ διαφορετικός σε σχέση με τα τελευταία παιχνίδια. Κάλυπτε σωστά τους χώρους, είχε ένταση στο παιχνίδι του και ανέβαζε τον ρυθμό όποτε του δινόταν η ευκαιρία. Κάτι που αιφνιδίασε την ΑΕΚ και έφερε τον Σουλεϊμάνοφ μια ανάσα από το γκολ μόλις στο 4’. Ο Μπρινιόλι όμως αντέδρασε σωστά. Ξανά ο Σουλεϊμάνοφ αστόχησε παρά την ωραία ενέργεια του αλλά και ο Ντιαντί έχασε μια ευκαιρία από αυτές που δεν χάνονται. Νωρίτερα η ΑΕΚ είχε την δική της μεγάλη στιγμή με τον Οντουμπάτζιο να παίρνει την κεφαλιά ανάμεσα στους 2 κεντρικούς μας αμυντικούς και να στέλνει την μπάλα στο δοκάρι.

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΜΕ ΓΚΟΛ Ο ΜΟΡΟΝ

Σαν να μην του έφθανε του Ντιαντί η αστοχία του τραυματίστηκε κιόλας δίνοντας τη θέση του στον Λορέν Μορόν στο 40’. Μόλις λίγα λεπτά αργότερα ο Ισπανός διάβασε ιδανικά την σέντρα του Μόντσου, έκανε σε σωστό timing την κίνηση προς την μπάλα και με ωραία κεφαλιά έδωσε το προβάδισμα στην ομάδα μας.

ΔΕΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗΚΕ ΤΟ ΜΟΜΕΝΤΟΥΜ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ

Με τον ΑΡΗ μας να έχει ισοφαρίσει το σκορ του πρώτου αγώνα ο ενθουσιασμός στις κερκίδες είχε εκτοξευτεί και έσπρωχνε τους παίκτες μας προς το δεύτερο γκολ. Στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου ο Σίστο παραλίγο να μας έβαζε σε θέση πρόκρισης αλλά ο Μπρινιόλι με μια απίστευτη απόκρουση κράτησε το σκορ. Στη συνέχεια η ΑΕΚ κυρίως χάρη στις αλλαγές που έγιναν άρχισε να ανεβάζει την απόδοση της και να γίνεται πιο απειλητική. Παρόλα αυτά η ομάδα μας έψαχνε την ευκαιρία της για να βρει το γκολ της πρόκρισης και παραλίγο θα το έβρισκε και πάλι από τον Μορόν που στο 78’ πήγε να κρεμάσει τον αντίπαλο γκολκιπερ αλλά χωρίς επιτυχία. Λίγα λεπτά αργότερα η ΑΕΚ κατάφερε να ισοφαρίσει σε μια στιγμή που και η άμυνα μας δεν αντέδρασε σωστά αλλά και η μπάλα μετά την απόκρουση του Κουέστα στρώθηκε στον Μαρσιάλ για να σκοράρει.  Στον χρόνο που απέμεινε δεν παίχτηκε ποδόσφαιρο, με τον Φωτιά, το VAR και τις καθυστερήσεις των παικτών της ΑΕΚ να μας στερούν μια ύστατη προσπάθεια. Ύστατη προσπάθεια που ακόμη και στην τελευταία φάση της αναμέτρησης δεν θέλησε να μας της δώσει ο Φωτιάς. Ένας Φωτιάς που στο Β ημίχρονο έπαιξε ξεκάθαρα ΑΕΚ.

ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΟΣ ΑΛΛΑ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ

Προσπάθησε, το πάλεψε, έφθασε κοντά στο να πετύχει, στο τέλος όμως δεν τα κατάφερε. Έτρεχε, έβγαινε μπροστά από τη μπάλα, δεν δίσταζε στις μακρινές μπαλιές ενώ στην άμυνα πίεζε σωστά. Μια εικόνα που έκανε το παιχνίδι του Σαββάτου να μοιάζει με μακρινή ανάμνηση. Σε παιχνίδια σαν και αυτό  όμως τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται πρέπει να τις εκμεταλλεύεσαι και αυτή η αναποτελεσματικότητα, μας στέρησε την πρόκριση. Άγνωστο αν οι ομιλίες του προέδρου ή οι εσωτερικές συζητήσεις ή  απλά ο ποδοσφαιρικός εγωισμός και το κίνητρο της αποψινής αναμέτρησης ήταν αυτό που γύρισε τον διακόπτη σήμερα. Με αυτή την εικόνα και τον Βόλο θα κέρδιζες και σε καμία περίπτωση δεν θα ξεφτιλιζόσουν από την ΑΕΚ το περασμένο Σάββατο. Σε αυτές τις μεταπτώσεις το μεγάλο μερίδιο ευθύνης το έχει  ο Μάντζιος μιας και αυτός ο αποφασίζει ποιος είναι ετοιμοπόλεμος και έχει τη διάθεση να παλέψει. Να παλέψει όπως πάλεψαν οι περισσότεροι σήμερα σε αντίθεση με τα προηγούμενα 2 παιχνίδια. Και από την στιγμή που το κύπελλο είναι παρελθόν, ας μείνουμε στην βελτίωση και στην ελπίδα ότι πρόκειται για κάτι μόνιμο και όχι περιστασιακό.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ, ΜΠΟΡΟΥΣΕ, ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ

Πικρή γεύση αφήνει η σημερινή ισοπαλία μαζί με την απορία του τι θα γινόταν αν ο Σιδηρόπουλος έδινε την κόκκινη στο πρώτο παιχνίδι. Αυτό όμως που μένει είναι ο αποκλεισμός παρά την καλή προσπάθεια που έκανε η ομάδα σήμερα. Αισθητά βελτιωμένη, έβγαλε αντίδραση αλλά όχι όσο χρειαζόταν για να κερδίσει.  Το κύπελλο τελείωσε νωρίς φέτος… ας κρατήσουμε τουλάχιστον αυτή την βελτίωση για τη συνέχεια του πρωταθλήματος.