Με τον Ντιμιτρίεβιτς να βάζει 25 πόντους με 6/6 τρίποντα και τους Ρόμπινσον-Ερλ και Λιντέλ να δίνουν λύσεις σε σκορ και ριμπάουντ, ο ΑΡΗΣ μας πέρασε εύκολα από τη Λευκάδα με 77-88. Η ομάδα του Σπανούλη έχτισε τη διαφορά από το πρώτο ημίχρονο και όταν η Δόξα αποφάσισε να αντισταθεί, είχε τις απαντήσεις για να φύγει χωρίς αγωνία. Η ομάδα ήταν σοβαρή από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα και αυτό ήταν η βάση για να έρθει μια ξεκούραστη νίκη.

ΕΒΑΛΕ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ

Ο Κώστας Αντετοκούνμπο μπήκε στην αρχική πεντάδα και έδωσε αμέσως κάτι στην ομάδα: επτά γρήγορους πόντους κοντά στο καλάθι. Με τον Μήτρου-Λονγκ και τον Ντιμιτρίεβιτς να βρίσκουν σκορ από την περιφέρεια, ο ΑΡΗΣ έβαλε 32 πόντους στο πρώτο δεκάλεπτο. Στο δεύτερο έσφιξε την άμυνα, ο Λιντέλ πήρε τη σκυτάλη στην επίθεση και το 35-51 του ημιχρόνου έδειξε ποιος είχε τον έλεγχο.

ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΓΧΩΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ

Η διαφορά έφτασε στους 19 και στο δεύτερο μέρος, αλλά η Δόξα δεν άφησε το παιχνίδι. Με ένα 10-0 στην τελευταία περίοδο μείωσε από 54-73 σε 64-73 και μας θύμισε ότι χρειαζόμαστε ακόμη δουλειά. Ο Ντιμιτρίεβιτς, ο Λιντέλ, ο Μήτρου Λόνγκ και ο Ρόμπινσον Ερλ έκοψαν τη φόρα της Δόξας διαλύοντας κάθε σκέψη για αντίδραση στους αντιπάλους τους επαναφέροντας τη διαφορά στο +16.

Ο ΝΤΙΜΙΤΡΙΕΒΙΤΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΤΟ ΡΟΤΕΪΣΟΝ ΕΔΩΣΕ ΟΥΣΙΑ

Εύκολα όπως αναμέναμε ήρθε η νίκη με την ομάδα να μην αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για το ποιος θα είναι ο νικητής μόλις από τα πρώτα λεπτά του αγώνα. Συγκεντρωμένος και σοβαρός έβαλε από νωρίς τις βάσεις και έτσι σχεδόν ολοκλήρωσε το παιχνίδι. Ακόμη και αν κάπου στο 25’ έχασε το καθαρό μυαλό στην επίθεση και ήταν αρκετά άστοχος. Όχι όμως τόσο ώστε να αγχωθούμε και αυτό είναι σημαντικό για την ομάδα στη φάση που βρίσκεται.

Τα 6/6 τρίποντα και του Ντιμιτρίεβιτς τραβούν δικαιολογημένα το μάτι ακόμη και αν στην στατιστική δεν αποτυπώνεται ο βαθμός δυσκολίας τους όπως και το timing. Ο Αντετοκούνμπο έδωσε σκορ στη ρακέτα από το ξεκίνημα, ο Μήτρου-Λονγκ πρόσθεσε 12 πόντους και οι Ρόμπινσον-Ερλ και Λιντέλ κράτησαν την παραγωγή ψηλά με 17 και 14 αντίστοιχα. Έτσι χτίστηκε το προβάδισμα που μας επέτρεψε να ελέγξουμε το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Το κενό στην τέταρτη περίοδο μένει ως παρατήρηση. Όταν έχεις φτάσει στο +19, θέλεις να κλείνεις τη δουλειά με καλές κατοχές πριν χρειαστεί να σε ξεκολλήσει ξανά ο καλύτερός σου παίκτης.

Για τον Σπανούλη κάθε παιχνίδι μοιάζει να έχει πέρα από τον στόχο της νίκης και επιμέρους στόχους. Να ανεβάσει παίκτες, να δώσει ρυθμό, να βρει σχήματα.  Πιθανόν να περιμένει περισσότερη σταθερότητα από τον Μοκκόκα αλλά και να δει τον Γιόβιτς να ανεβαίνει. Σίγουρα όμως θα νιώθει ικανοποιημένος από την ομαδική λειτουργία αλλά και τη διάθεση σε ατομικό επίπεδο να βγουν πολλοί παίκτες μπροστά στην επίθεση όταν το χρειάζεται η ομάδα.

ΑΠΟΛΥΤΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΗΣ ΣΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥ

Μετά το Βελιγράδι αυτό που θέλαμε ήταν να δούμε τον ΑΡΗ μας να μπαίνει σοβαρά σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι και να παίρνει τη νίκη εύκολα απέναντι στην Λευκάδα . Το έκανε, με καλό πρώτο ημίχρονο και λύσεις από αρκετούς παίκτες. Σίγουρα ξεχώρισε ο Ντιμιτρίεβιτς στην καλύτερη του εμφάνιση με τα κιτρινόμαυρα αλλά η ομαδική λειτουργία σε ένα παιχνίδι με μοιρασμένο χρόνο και ευκαιρίες για όλους ήταν το κλειδί της νίκης. «Συνηθίζει» σε αυτά τα διπλά ο ΑΡΗΣ της νέας εποχής, «συνηθίζουμε» και εμείς να απολαμβάνουμε παιχνίδια που στο πρόσφατο παρελθόν έμοιαζαν με αυτομαστίγωμα. Πάμε για το επόμενο, ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

Τα εξαιρετικό ποσοστό ευστοχίας(11/18) έξω από τα 6.75 που είχαν οι παίκτες μας στο πρώτο ημίχρονο ήταν αρκετό για να χτίσουμε μια διαφορά ασφαλείας και να φθάσουμε σε μια εύκολη, χωρίς άγχος, αυτονόητη νίκη. Μια νίκη που έρχεται σε ένα σημείο όπου τα πάντα έδειχναν να κρέμονται από μια κλωστή και η λέξη "αλλαγές" ήταν αυτή που κυριαρχούσε στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο. Η πειστική εμφάνιση των 3 Αμερικανών που αγωνίσθηκαν που μαζί με τον Γιάνκοβιτς ήταν οι κορυφαίοι όπως φαίνεται αλλάζει τα δεδομένα και γεννάει μια νέα ελπίδα ότι αυτή η ομάδα με αυτούς τους παίκτες και αυτόν τον προπονητή ίσως και να μπορεί να παίξει πολύ καλύτερο μπάσκετ από ότι έχουμε δει ως τώρα.

Αν κάτι χαρακτηρίζει το επιθετικό παιχνίδι του φετινού(και όχι μόνο) ΑΡΗ αυτό είναι το άναρχο στυλ με τις γρήγορες επιθέσεις και τα πολλά μακρινά σουτ. Σε γενικές γραμμές αυτό είδαμε και στην Λευκάδα με την μεγάλη διαφορά ότι στο πρώτο ημίχρονο οι παίκτες μας έβλεπαν το αντίπαλο καλάθι σαν βαρέλι. Το 11 στα 18 τρίποντα της ανάπαυλας φανερώνει ξεκάθαρα την εικόνα του αγώνα. Και αν από παίκτες σαν τον Τζένκινς περιμέναμε ότι στην καλή του ημέρα θα μπορούσε να βομβαρδίσει με αποτελεσματικότητα τα 5 στα 7 τρίποντα του Κάμινγκς ήταν κυριολεκτικά μια ευχάριστη έκπληξη. Όπως έκπληξη ήταν και η συνέπεια του Μπάκνερ στα ριμπάουντ μιας και για πρώτη φορά φέτος(με μια μικρή επιφύλαξη) ήταν ο πρώτος ριμπάουντερ της ομάδος μας, την ίδια στιγμή που κατάφερε να αξιοποιήσει τις ασίστ των συμπαικτών του. Άλλη μια ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι ο ΑΡΗΣ κατάφερε να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα, ακόμη και στην επανάληψη όπου το εξαιρετικό ποσοστό στα τρίποντα έπαιξε κατακόρυφα και η Λευκάδα έκανε την αντεπίθεση της. Και μόνο το ότι η διαφορά δεν έπεσε κάτω από τους 8 πόντους λέει πολλά για τη συγκέντρωση των παικτών του Δ.Πρίφτη. Στοιχείο κλειδί για τη χθεσινή επικράτηση.

Όπως είχαμε αναφέρει και πριν την αναμέτρηση το πρόγραμμα που ακολουθεί(μαζί και με το χθεσινό παιχνίδι) αποτελεί την ιδανική ευκαιρία για την ομάδα ώστε να χτίσει αυτοπεποίθηση να πάρει νίκες και βαθμούς και να βρει επιτέλους την αγωνιστική της ταυτότητα. Μάλιστα τα συνεχόμενα 4 εντός έδρας που ακολουθούν δίνουν την ευκαιρία στον Δ.Πρίφτη να δουλέψει με τους παίκτες του. Ενώ και η δυναμικότητα των αντιπάλων επιτρέπει να βγουν κάποια ασφαλή συμπεράσματα μέσα από επίσημα παιχνίδια. Σε όλα όμως τα παραπάνω απουσιάζει η λέξη ήττα. Η ομάδα έχει την ευκαιρία και θα πρέπει να την εκμεταλλευτεί να ολοκληρώσει το 2016 χωρίς άλλη ήττα. Έτσι ώστε στα δύσκολα και καθοριστικά παιχνίδια στις αρχές του 2017 με ΑΕΚ και Μπάνβιτ να είναι απολύτως έτοιμη. Το αν αυτή η προσπάθεια θα γίνει με το υπάρχον ρόστερ ή με αλλαγές είναι κάτι που το αφήνουμε σε απόλυτα αρμόδιους να αποφασίσουν. Πάντως είναι καλό μετά από νίκες σαν τις χθεσινές πέρα από την ικανοποίηση για το θετικό αποτέλεσμα να υπάρχει και ρεαλισμός. Ρεαλισμός που λέει ότι όταν μια ομάδα σουτάρει περισσότερα τρίποντα από ότι δίποντα κάτι δεν πάει καλά...

ΥΓ. Μπράβο στην ΚΑΕ για την δικαστική νίκη στην μάχη με τον Γ.Δαμιανίδη. Ίσως πάντως είναι καιρός να περάσουμε και στην αντεπίθεση.

ΥΓ2. Στο επίκεντρο των τελευταίων ημερών ο Γ.Δαμιανίδης. Ξεσπάθωσαν πολλοί συνΑρειανοί μας στα social media, σε ιστοσελίδες, ράδια κτλ. Καλό πάντως είναι όταν έχεις κάτι να πεις, να το κάνεις όταν έχει αξία και όχι εκ των υστέρων όταν τέτοιες τοποθετήσεις είναι "ευκολάκι".

ΥΓ3. Αγανάκτηση από τους οπαδούς και συμβολικές κινήσεις διαμαρτυρίας! Και μετά μας λένε εμάς γκρινιάρηδες...

Με φόντο τις "αλλαγές" που αναμένεται να γίνουν στο ρόστερ σύμφωνα με τα τελευταία κιτρινόμαυρα ρεπορτάζ η ομάδα μας κατεβαίνει στην Λευκάδα για να αντιμετωπίσει την τοπική ομάδα στο ξεκίνημα μιας σειράς "δύσκολων" παιχνιδιών. Δύσκολων όχι όσο αφορά τη δυναμική των αντιπάλων μιας και πρόκειται για σχετικά αδύναμες ή μέτριες ομάδες(εντός έδρας) αλλά για την σημασία των αγώνων τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά. Πιθανή ήττα στις επόμενες 8 αναμετρήσεις μπορεί να μπλέξει την ομάδα σε περιπέτειες ακόμη και για στόχους αυτονόητους που ποτέ δεν τόλμησε κανείς μας ούτε για πλάκα να αμφισβητήσει.

Η Δόξα Λευκάδας είναι μια ομάδα που στήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες λίγο πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, πήγε σε κάποιες σίγουρες λύσεις με έμπειρους παίκτες όπως οι πρώην κιτρινόμαυροι Ταπούτος και Τσαλδάρης και με τον αέρα του απόλυτου αουτσάιντερ για την ώρα τα πηγαίνει αρκετά καλά. Μπορεί να έχει μόλις 2 νίκες στα πρώτα 7 παιχνίδια αλλά έχει ήδη αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό που ακόμη και για εμάς(σύμφωνα με τους τεχνοκράτες οπαδούς) αποτελεί ήττα εντός προγράμματος. Η νίκη με τον μπάογκ στην πρεμιέρα έκανε αίσθηση, όπως και η "αυτοκτονία" κόντρα στον Ολυμπιακό. Υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να ασχοληθούμε καθόλου με τον νεοφώτιστο αντίπαλο μας αλλά η κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο μπασκετικός ΑΡΗΣ κάθε παιχνίδι μοιάζει με "ντέρμπι" χωρίς προγνωστικά. Άγνωστο το πως θα παρουσιαστούμε στην αυριανή αναμέτρηση. Θα δούμε κάτι διαφορετικό; Θα δούμε τον Τζένκινς πάλι σε ρόλο "πασαδόρου" ή τον Κάμινγκς να κάνει τις γνωστές μπούκες? Ο Μπάκνερ έχει βρει ρυθμό ή  η εμφάνιση στην Γερμανία ήταν μια φωτοβολίδα? Ο Μάρμπλ θα είναι επηρρεασμένος από τον τραυματισμό του ή όχι? Ο "χημικός" θα έχει προλάβει να βελτίωση κάτι ή θα είναι και πάλι στα χαμένα και όπου βγάλει? Μια σειρά από ερωτήματα που μόνο πάνω στο παρκέ μπορούν να απαντηθούν. Δυστυχώς το ότι δεν υπάρχει ούτε μια σταθερά, ούτε ένα στοιχείο αγωνιστικής ταυτότητας είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του φετινού ΑΡΗ και αυτό ακριβώς είναι που μας κάνει απαισιόδοξους για τη συνέχεια της χρονιάς και δύσπιστους για το κατά πόσο μπορεί αυτός ο προπονητής να δώσει τη λύση... Μακάρι κάποια στιγμή να διαψευθούμε αρκεί να μην μας πιάσει η άνοιξη.

Το πόσο τυχεροί είναι παίκτες και τεχνικό τιμ που υπάρχουν συνεχόμενα παιχνίδια δύσκολα μπορούν να το κατανοήσουν την δεδομένη χρονική στιγμή. Η εύκολη δικαιολογία της κούρασης και της έλλειψης προπονήσεων αν είχαμε ένα παιχνίδι την εβδομάδα δεν θα υπήρχε. Μάλιστα αντί για τη δικαιολογία της κούρασης  θα υπήρχε ακόμη περισσότερη γκρίνια. Γκρίνια και αγανάκτηση που περιορίζεται μιας και ανά 2-3 ημέρες υπάρχει παιχνίδι και όλοι ελπίζουμε να δούμε κάτι διαφορετικό. Νίκη και κάτι διαφορετικό που πρέπει να δούμε από αύριο. Από αύριο που οι ήττες που δεν στοιχίζουν μάλλον έχουν τελειώσει και κάθε στραβή μπορεί να έχει πολλαπλές επιπτώσεις. Για αυτό νίκη και βελτίωση...

ΥΓ. Φυσικά τα μπάτζετ σε παιχνίδια σαν το αυριανό δεν μετράνε. Τα μπάτζετ μετράνε μόνο όταν ο αντιπάλος μας έχει μεγαλύτερο και μόνο στην περίπτωση που καταφέρουμε και κατακτήσουμε την θέση που μας αναλογεί βάσει μπάτζετ.

ΥΓ2. Μόνο θλίψη προκαλούν φίλοι της ομάδος στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Σίγουρα ο ΑΡΗΣ είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και δεν μπορούμε να υποδείξουμε σε κανέναν πως θα νιώθει για την ομάδα. Αλλά αυτή η προσωπολατρεία και εμμονή με τον προπονητή σας έχει αναγκάσει να ρίξετε πολύ χαμηλά την ομάδα...

YΓ3. Άραγε θα χωρούσε ο Ταπούτος στον ΑΡΗ των τελευταίων χρόνων?

ΥΓ4. Αυτό πάντως με τον Δαμιανίδη ξεπερνάει τα όρια της υποκρισίας για μερικούς. Όταν έκοβε και έραβε όλα καλά. Τώρα βρήκαμε τον εύκολο στόχο. Ένας στο ποδόσφαιρο, ένας στο μπάσκετ και μια σειρά από "αρειανοπατέρες" την βγάλανε καθαρή...