Όπως αρκετές φορές τόνισε τόσο ο προπονητής μας Λευτέρης Σούμποτιτς όσο και όλοι οι παίκτες που τοποθετήθηκαν τις τελευταίες ημέρες ο ΑΡΗΣ οφείλει στην ιστορία του και στον κόσμο του να παρουσιαστεί δυνατός και να διεκδικήσει στα ίσια την πρόκριση απέναντι στον Ολυμπιακό. Μπορεί ο αντίπαλος μας στην ημιτελική φάση να είναι μια πολύ δυνατή ομάδα με εξαιρετικούς παίκτες και έναν από τους κορυφαίους προπονητές στην Ευρώπη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο ΑΡΗΣ πρέπει να "καθίσει" πάνω σε όλα αυτά και να μην παλέψει για την νίκη. Το έχουμε δει αρκετές φορές αυτό το σενάριο τα τελευταία χρόνια με παίκτες και προπονητές να προετοιμάζουν από πριν το άλλοθι τους, να εξυμνούν τόσο πολύ τον αντίπαλο που μέσα σε 10' πάνω στο παρκέ να έχουν εγκαταλείψει το παιχνίδι με αποτέλεσμα η ομάδα μας να βιώσει διασυρμούς που κανένας Αρειανός δεν μπορεί να "χωνέψει". Εδώ λοιπόν για εμένα υπάρχει η τεράστια διαφορά του Λευτέρη Σούμποτιτς με τους προηγούμενους προπονητές που προφανώς δεν κατανοούσαν το μέγεθος του ΑΡΗ και θεωρούσαν άκρως φυσιολογικό η ομάδα μας να διασύρεται επανειλημμένα από Παο και ΟΣΦΠ. Ο Σούμποτιτς είναι κομμάτι της πιο ένδοξης ιστορίας αυτού του συλλόγου και για αυτό απαιτώ από αυτόν τον προπονητή να προετοιμάσει και να παρουσιάσει στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό έναν ΑΡΗ αντάξιο στην ιστορία του. Το τελικό αποτέλεσμα δεν με νοιάζει αλλά με νοιάζει να δω έναν ΑΡΗ μαχητή, παθιασμένο, αποφασισμένο να τα δώσει όλα όπως ακριβώς έκανε στα 2 τελευταία παιχνίδι με το Μαρούσι όπου εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ότι η διαφορά που υπήρχε με το πρώτο παιχνίδι που είχαμε χάσει σχετικά εύκολα ήταν καθαρά θέμα νοοτροπίας και ψυχολογίας ολόκληρης της ομάδος. Εάν λοιπόν δεν δούμε ούτε σε αυτά τα παιχνίδια έναν ανταγωνιστικό ΑΡΗ τότε μάλλον θα πρέπει αλλού να ψάξουμε για το τι φταίει και όχι στους εκάστοτε προπονητές που βρίσκονται στο τιμόνι της ομάδος. Αν και σε αυτά τα παιχνίδια είναι αναγκαίο να έχεις όλα τα όπλα σου έτοιμα δυστυχώς οι Ταπούτος και Σλούκας θα απουσιάσουν. Ο πρώτος λόγος τραυματισμού και ο δεύτερος λόγος της συμφωνίας που υπήρχε στον δανεισμό του από τον Ολυμπιακό. Σημαντικές απώλειες και οι δύο αλλά πιστεύω ότι ο ΑΡΗΣ τόσο με τις προσθήκες των Κίνγ, Κασίροβ  όσο και με την επιστροφή του Βεργίνη που λογικά θα πάρει σημαντικό χρόνο συμμετοχής.  Παρόλα αυτά εκεί που θα κριθούν όλα είναι στην μαχητικότητα των παικτών μας και στην διάθεση που θα δείξουν στην άμυνα. Το παιχνίδι θα ξεκινήσει στις 17.00 και θα μεταδοθεί ζωντανά από την ΝΕΤ.  Άιντε ρε Αρειανάρα κάνε την επανάσταση σου!

Αν και μαθηματικά η 4η θέση δεν έχει διασφαλιστεί  ουσιαστικά όμως το σημερινό παιχνίδι αποτελεί μια τυπική διαδικασία για την ομάδα μας μιας και με νίκη απέναντι στον αδιάφορο Ίκαρο θα κλειδώσει την 4η θέση ενόψει πλέιοφς.  Και αν και φέτος δυστυχώς δεν μπορούμε να έχουμε την παραμικρή εμπιστοσύνη στην ομάδα μας ανεξάρτητα από τον αντίπαλο μιας και είδαμε ότι ακόμη και με τις ομάδες που όλη την χρονιά παλεύουν για την παραμονή στην κατηγορία όπως είναι ο Ηλυσιακός, η ΑΕΚ και ο Ηρακλής ιδρώσαμε πάρα πολύ ακόμη και μέσα στην έδρα μας σήμερα πιστεύω ότι το παιχνίδι θα είναι ιδιαίτερα εύκολο. Και αυτό γιατί ο Ίκαρος είναι από τις ελάχιστες  ομάδες του πρωταθλήματος που την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου δεν διεκδικεί κανέναν στόχο και η νίκη δεν θα έχει την παραμικρή ουσία. Ελπίζω βέβαια όλο αυτό το λογικό συμπέρασμα να μην έχει περάσει και στους παίκτες μας και δούμε ανάλογη παρουσία με αυτήν κόντρα στην ΑΕΚ. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βασικός στόχος πέρα από την νίκη είναι η διάρκεια στο παιχνίδι. Άλλωστε όπως την προηγούμενη αγωνιστική κόντρα στον Πανιώνιο έτσι και σε όλη την διάρκεια της χρονιάς αυτά τα τεράστια σκαμπανεβάσματα στην διάρκεια του αγώνα μας έχουν στερήσει πολλές νίκες και κατά συνέπεια την 3η θέση αλλά και την διάκριση στην Ευρώπη. Και ενώ με τη έλευση του Σούμποτιτς αυτό έμοιαζε να αρχίζει να διορθώνεται τα τελευταία 3 παιχνίδια έδειξαν ότι το πρόβλημα παραμένει. Αν και το σημερινό παιχνίδι είναι το τελευταίο της κανονικής διάρκειας κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι εικόνα θα παρουσιάσει ο ΑΡΗΣ μας στα επόμενα καθοριστικά παιχνίδια που ακολουθούν. Με την αναμενόμενη ενίσχυση κάτω από το καλάθι με έναν Αμερικάνο και έναν κοινοτικό λογικά η ομάδα μας θα παρουσιαστεί πολύ πιο δυνατή.  Τώρα εάν θα προλάβουν να προσαρμοστούν και να δέσουν με την υπόλοιπη ομάδα είναι κάτι που ούτε ο ίδιος ο προπονητής μας μπορεί να το απαντήσει με σιγουριά. Φυσικά όλα αυτά περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Τα τελευταία χρόνια έχουμε μάθει να πορευόμαστε με αυτές τις αντιξοότητες και έτσι θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Για αυτό αφήστε τις δικαιολογίες στην άκρη και ελάτε στις 17.00 στο Παλέ, στο πλευρό του Αυτοκράτορα!

Πραγματοποιώντας για περίπου 35' ίσως την καλύτερη εμφάνιση της φετινής χρονιάς ο ΑΡΗΣ πήρε μια εύκολη νίκη σε ένα παιχνίδι με χαρακτήρα τελικού και έβαλε γερά τις βάσεις για την κατάληψη της 4ης θέσης και ξαναμπήκε δυνατά στην διεκδίκηση της 3ης θέσης. Δείχνοντας εντυπωσιακή συνοχή στην άμυνα, εξαιρετική ψυχραιμία στην επίθεση αλλά και πρωτόγνωρη διάθεση από όλους τους παίκτες που αγωνίστηκαν από την αρχή του παιχνιδιού μπήκαμε δυνατά και κάναμε ένα ντέρμπι να μοιάζει με προπόνηση. Μπορεί να έχω καταντήσει κουραστικός με τις αναφορές μου στην μεταμόρφωση της ομάδος από την στιγμή που ανέλαβε ο Λευτέρης Σούμποτιτς αλλά σήμερα η συμβολή του προπονητή μας στην έκβαση του αγώνα ήταν καταλυτική. Μπορεί ο Μπάγκαριτς να αποτελεί το βαρύ όπλο του Αμαρουσίου αλλά σήμερα η ομάδα  μας ήταν τόσο καλά "διαβασμένη" που ανάγκασε τον έμπειρο σέντερ σε 26' να πετύχει μόλις 1 πόντο και να υποπέσει σε 4 λάθη! Οι διπλές άμυνες με αλληλοκαλύψεις κάτω από το καλάθι  και οι γρήγορες αντιδράσεις όταν προσπαθούσαν να "σπάσουν" την μπάλα προς τα έξω βραχυκύκλωσαν εντελώς τους αντιπάλους μας και ο δρόμος προς το καλάθι μας έμοιαζε ατελείωτος. Εκεί που φάνηκε ξεκάθαρα το πόσο έχει αλλάξει η διάθεση των παικτών μας ήταν στην προσπάθεια για ριμπάουντ όπου όλοι μαζί κυνηγούσαν με απίστευτη ενέργεια  κάθε μπάλα σε άμυνα και επίθεση. Οι 5 παίκτες με διψήφιο αριθμό πόντων αλλά και η σημαντική βοήθεια των παικτών  από τον πάγκο μιλάνε από μόνα τους σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα μας στερήθηκε 2 βασικότατα στελέχη της  όπως είναι ο Ταπούτος και ο Γουίντερς(Χατζηβρέττα και Βεργίνη δεν βάζω γιατί από την αρχή της χρονιάς είναι απόντες). Η 4η περίοδος μπορεί να μας άγχωσε λιγάκι αλλά αυτό που μετράει είναι ότι η ομάδα μας άντεξε στην πίεση των αντιπάλων και των διαιτητών που στο τέλος σφυρίζανε ότι τους κατέβαινε. Τραγική φιγούρα ο Γκαγκαλούδης που σαν "κακιασμένη αδερφή" γκρίνιαζε όλη την ώρα και προσπαθούσε να προκαλέσει τον Σλούκα μπας και γίνει μπάχαλο το παιχνίδι και ευνοηθεί η ομαδούλα του...  Πλέον με αυτήν την νίκη είμαστε αγκαλιά με την 4η θέση και περιμένουμε να κάνει τα στραβοπατήματα του ο συμπολίτης στις δύσκολες εξόδους που έχει με Περιστέρι και Καβάλα και γιατί όχι και σε κάποιο από τα εντός έδρας με Ηλυσιακό και Κολοσσό ώστε να σκαρφαλώσουμε και στην 3η θέση. Πάντως αυτό που μετράει είναι ότι φαίνεται τα πράγματα να έχουν πάρει τον δρόμο τους, η ομάδα μας να βρίσκει την ταυτότητα της και ενόψει πλέιοφς να γινόμαστε ολοένα και δυνατότεροι. Σπουδαία νίκη από έναν ΑΡΗ για φίλημα!  Η ομάδα μας φαίνεται να κάνει το χρέος της έστω και καθυστερημένα και τώρα είναι η σειρά μας να αρχίσουμε να στηρίζουμε πιο μαζικά αυτήν την προσπάθεια. ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!!!!!

[youtube=

Σε μια χρονιά όπου η μια ντροπιαστική ήττα διαδέχεται την άλλη και μόνο με ένα ντεμαραζ νικών σε Ελλάδα και Ευρώπη αλλά και σε συνδυασμό άλλων αποτελεσμάτων από τους ανταγωνιστές μας για τους ίδιους στόχους υπάρχει η ελπίδα για κάτι θετικό αυτήν την χρονιά εάν θα θέλαμε να εντοπίσουμε την "αρχή του κακού" σε αυτήν την πτωτική πορεία τότε νομίζω πως σχεδόν όλοι θα συμφωνήσουμε ότι η εντός έδρας ήττα κόντρα στο Περιστέρι ήταν ο αγώνας από όπου άρχισε η κατρακύλα. Μπορεί το παιχνίδι να ήταν στο ξεκίνημα της σεζόν αλλά ως τότε η ομάδα είχε δείξει εξαιρετικά στοιχεία και εάν λειτουργούσε σαν φυσιολογική επαγγελματική ομάδα που δουλεύει, βελτιώνεται μέσα από τις προπονήσεις και παιχνίδι με παιχνίδι να αποκτά καλύτερη χημεία η 3η θέση στην Ελλάδα και η καλή Ευρωπαϊκή πορεία θα ήταν σχεδόν σίγουρη. Ξαφνικά όμως σε εκείνο το καταραμένο τρίτο δεκάλεπτο τα πάντα άλλαξαν και η ομάδα αγώνα με αγώνα παρουσιαζόταν ολοένα και χειρότερη. Το κακό Β ημίχρονο έχει συνήθεια και λέξεις όπως "μαχητές, νοοτροπία νικητή, πάθος, ανατροπή" κτλπ εξαφανίστηκαν εντελώς από το λεξιλόγιο των παικτών και του προπονητή. Ανάλογη εικόνα δείξαμε και στο καθοριστικό παιχνίδι κόντρα στην Γκέτιγκεν όπου και διασυρθήκαμε  από μια μετριότατη ομάδα. Μπορεί ο Λευτέρης Σούμποτιτς να ανέλαβε χρέη προπονητή αλλά μόνο μάγος θα μπορούσε να αλλάξει αισθητά την εικόνα της ομάδος τόσο γρήγορα. Παρόλα αυτά όσο κυλάει η χρονιά κάθε αγώνας αποκτά ξεχωριστή σημασία και περιθώρια για λάθη δεν υπάρχουν. Έτσι λοιπόν η ομάδα μας εφόσον θέλει να διατηρήσει τις όποιες ελπίδες της για την 3η θέση θα πρέπει οπωσδήποτε αύριο το απόγευμα να περάσει νικηφόρα από το Περιστέρι. Οι Περιστεριώτες μπορεί να έχουν τα δικά τους προβλήματα αλλά όπως έχει αποδειχθεί η σταθερή οικονομική κατάσταση που υπάρχει στον σύλλογο μας δεν αποτελεί πλεονέκτημα μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι μοναδική ελπίδα αποτελεί η παρουσία του Σούμποτιτς. Εάν ο Ελληνοσλοβένος καταφέρει και αλλάξει λίγο την φιλοσοφία της ομάδος τότε ίσως και να δούμε και κάτι καλό. Σε διαφορετική περίπτωση θα πρέπει από τώρα να αρχίζουμε να κοιτάμε τον σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς και τις απαραίτητες "διπλωματικές ενέργειες" ώστε να εξασφαλίσουμε την θέση μας στην Μεσογειακή Λίγκα...

Πραγματικός τελικός αποτελεί για την ομάδα μας η σημερινή αναμέτρηση στην Γερμανία κόντρα στην Γκέτιγκεν. Μετά την αυτοκτονία μέσα στο Παλέ στο τελευταίο μας παιχνίδι για το  Eurocup και εφόσον θέλουμε να διατηρήσουμε τις ελπίδες μας για πρόκριση η νίκη με 3 πόντους και πάνω είναι μονόδρομος. Η χθεσινή εντός έδρας ήττα της Λε Μαν από την Μπουντιβέλνικ έκανε τα πράγματα πιο ξεκάθαρα και εφόσον πάρουμε την νίκη σήμερα τότε η υπόθεση πρόκριση θα είναι στα δικά μας χέρια. Όπως ισχύει σε αυτές τις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις το κλειδί για να πάρεις την πρόκριση είναι να πάρεις όλα τα παιχνίδια στην έδρα και να προσπαθήσεις να κλέψεις και ένα εκτός έδρας. Για την ώρα η Μπουντιβέλνικ και η Γκέτιγκεν είναι οι ομάδες του ομίλου μας που το έχουν πετύχει και φυσικά έχουν ξεκάθαρο προβάδισμα για την υπόθεση. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο ο σημερινός αγώνας είναι τελικός γιατί με την νίκη ρεφάρουμε την εντός έδρας ήττα, ερχόμαστε στα ίσα βαθμολογικά με την Γκέτιγκεν και με το +3 τους προσπερνάμε και στην ισοβαθμία. Στην προτελευταία αγωνιστική εμείς θα δώσουμε το δυσκολότερο παιχνίδι σε αυτήν την φάση κόντρα στην Μπουντιβέλνικ την ίδια στιγμή που η Λε Μαν θα διεκδικεί μέσα στην έδρα της τις τελευταίες πιθανότητες πρόκρισης κόντρα στους Γερμανούς. Έτσι αν όλα κυλήσουν φυσιολογικά(εμείς χάσουμε από την Μπουντιβέλνικ και η Λε Μαν κερδίσει την Γκέτιγκεν) την τελευταία αγωνιστική θα "παίξουμε" την πρόκριση κόντρα στους Γάλλους όπου μια απλή νίκη θα είναι αρκετή! Φυσικά όλα τα παραπάνω για να γίνουν πράξη θα πρέπει ο ΑΡΗΣ με τον Λευτέρη Σούμποτιτς πλέον στον πάγκο του να βρει τον δρόμο του. Παρά τις αντιδράσεις μερίδας του κόσμου για τον Σούμποτιτς ο Ελληνοσλοβένος προπονητής έχει την εμπειρία, την ικανότητα και την προσωπικότητα για κερδίσει τον σεβασμό των παικτών και να αλλάξει το προβληματικό πρόσωπο του ΑΡΗ αλλά ίσως το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι από τους προπονητές που έχουν κάτσει στον πάγκο  της ομάδος τα τελευταία 7-8 χρόνια σίγουρα νιώθει και γνωρίζει καλύτερα από όλους το τι σημαίνει ΑΡΗΣ και το τι περιμένει να δει ο Αρειανός από αυτήν την ομάδα. Το έργο του όσο αφορά τους στόχους της ομάδος δυστυχώς θα έλεγα ότι είναι αρκετά δύσκολο μιας και η επιμονή στο πρόσωπο του Ντρούκερ με τις αυτοκαταστροφικές  τάσεις και την ηττοπάθεια που είχε περάσει στους παίκτες μας έχει οδηγήσει την ομάδα μας να είναι εκτός κυπέλλου, στο πρωτάθλημα να έχει ξεκάθαρο μειονέκτημα για την 3η θέση έναντι των ανταγωνιστών του(όποιος δει το πρόγραμμα και την βαθμολογία μπορεί να το καταλάβει) και στο Eurocup έχει καταντήσει το αποψινό παιχνίδι απέναντι στην Γκέτιγκεν πραγματικό τελικό. Αυτά όσο αφορά τους στόχους της ομάδος γιατί όσο αφορά το αγωνιστικό προφίλ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, απλά και πολύ εύκολο για να διορθωθούν. Οποιοσδήποτε φυσιολογικός προπονητής απελευθερωμένος από τους προσωπικούς του εγωισμούς με τέτοιο υλικό στην διάθεση του σίγουρα θα παρουσίαζε ένα καλύτερο πρόσωπο για το οποίο θα μπορούσαμε να αισθανόμαστε υπερήφανοι και όχι να μας πιάνει το στομάχι σε κάθε παιχνίδι ανεξάρτητα από τον αντίπαλο ή το τελικό αποτέλεσμα. Προσήλωση στην άμυνα, επιθετικό πλάνο, σωστή διαχείριση του ρόστερ, συγκέντρωση και ψυχραιμία για 40' στο παιχνίδι και έγκαιρες αντιδράσεις από τον πάγκο όταν κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Αυτά είναι που λείπουν από τον ΑΡΗ φέτος και ο Λευτέρης Σούμποτιτς θα πρέπει να περάσει στους παίκτες του. Φυσικά μέσα σε τόσο λίγες ημέρες θαύματα δεν γίνονται αλλά λίγο η αλλαγή ψυχολογίας με την έλευση του νέου προπονητή, λίγο η βελτίωση του κλίματος στα αποδυτήρια με την επιστροφή του Κουμπούρα στην ομάδα μετά τον άδικο παραγκωνισμό/διωγμό  του από τον Ντρούκερ και λίγες πραγματικές προπονήσεις με πραγματικό προπονητή είναι υπεραρκετά για να κερδίσουμε τους Γερμανούς που παρά την νίκη τους στο Παλέ δεν φοβίζουν κανέναν! Ο αγώνας ξεκινάει στις 20.30 και τηλεοπτική μετάδοση στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Για την ώρα ενημέρωση για το αν θα υπάρξει τηλεοπτική μετάδοση στην Γερμανία ώστε να το δούμε μέσο internet δεν υπάρχει. Εφόσον όμως υπάρξει όπως κάθε φορά σε ανάλογες περιπτώσεις στα σχόλια του συγκεκριμένου ποστ θα προστεθούν και τα σχετικά links. ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ γερά κάνε την ολική επαναφορά!

ΥΓ. Όσο για αυτούς που εξακολουθούν να αντιδρούν στην επιλογή του Σούμποτιτς από την διοίκηση της ΚΑΕ να τους πληροφορήσω ότι σύμφωνα με τα ρεπορτάζ που κυκλοφορούν ο νέος προπονητής ήρθε χωρίς χρήματα στον ΑΡΗ και μόνο σε περίπτωση που η ομάδα καταφέρει να κατακτήσει την 3η θέση στο Ελληνικό πρωτάθλημα θα πάρει 20.000

Σε ένα πραγματικά μαύρο αγωνιστικά παρασκευοσάββατο όπου η ομάδα μας κατάφερε και έχασε και στα 3 βασικά αθλήματα(και στο μπάσκετ ουσιαστικά ήττα είχαμε) όπου όπως ήταν λογικό θέλαμε 3 καθαρές νίκες το μοναδικό αισιόδοξο μήνυμα που ακολούθησε ήταν η ευχάριστη είδηση της απομάκρυνσης του Σαρόν Ντρούκερ και η επιστροφή ενός φίλου από τα παλιά με τις καλές και τις κακές στιγμές που έχουν σημαδέψει την καριέρα του τόσο σαν παίκτη όσο και σαν προπονητή. Ο Λευτέρης Σούμποτιτς είναι και επισήμως ο νέος προπονητής του ΑΡΗ και μαζί με τον γνωστό σε όλους μας  Θανάση Παπαχατζή θα προσπαθήσουν να διορθώσουν αυτό το χάλι που παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς και να περισώσουν ότι μπορούν από το καταστροφικό πέρασμα του   Σαρόν Ντρούκερ.  Ο Λευτέρης Σούμποτιτς συνδύασε το όνομα του με την Αυτοκρατορία της ομάδος και αποτελούσε ένα από τα μόνιμα αγαπημένα παιδιά της κερκίδας άλλα και έναν αθλητή ίνδαλμα για τους πιτσιρικάδες (όπως ήμουν και εγώ) της εποχής που μας είχε "τρελάνει" όλους με την ευστοχία του από τα 6.25 και μάλιστα από το πιο πλάγιο σημείο του τριπόντου! Σαν προπονητής έβαλε την υπογραφή στον πιο ένδοξο τίτλο της ιστορίας μας μέσα στην Προύσσα μια επιτυχία που θα μείνει ανεξίτηλη για πάντα στις καρδιές μας. Δυστυχώς στην λαμπρή του πορεία στην ομάδα μας φεύγοντας άφησε ένα μεγάλο μελανό σημείο όπου τον στιγμάτισε και τον έκανε κόκκινο πανί για την πλειοψηφία των οπαδών μας. Εκείνο το παιχνίδι με τον αδιάφορο  Πειραϊκό στην Αθήνα που μας στέρησε την έξοδο στην Ευρωλίγκα, η ομίχλη που υπήρξε γύρω από το κοουτσάρισμα του εκείνη την ημέρα  αλλά και η μεταπήδηση του στον Παναθηναϊκό ήταν κάτι που δύσκολα κάποιος ακόμη και σήμερα μπορεί να προσπεράσει έτσι απλά. Παρόλα αυτά τα χρόνια περάσανε,  η αλήθεια για το τι έγινε εκείνη την ημέρα δεν μαθεύτηκε ποτέκαι ο ΑΡΗΣ μας πέρασε από χίλια κύματα που κάνει εκείνη την μαύρη ημέρα να μοιάζει με ψεγάδι κοντά στα όσα έχουμε ζήσει συνολικά στο πλευρό του Αυτοκράτορα. Με λύπη μου διαπίστωσα ότι ο δυναμικότερος σύλλογος του ΑΡΗ μας που έβαλε τα στήθια του μπροστά σε δύσκολες εποχές για την ομάδα έσπευσε να δηλώσει την αντίθεση του στην απόφαση της διοίκησης και πιο συγκεκριμένα στην επιστροφή του Λευτέρη Σούμποτιτς. Μια κίνηση που με τα δεδομένα που επικρατούν στον μπασκετικό ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια μου προκαλεί τεράστια εντύπωση και απορία. Ξαφνικά το  "εμείς δεν ασκούμε διοίκηση και στηρίζουμε τις αποφάσεις της διοίκησης όποιες και αν είναι αυτές γιατί σεβόμαστε τους θεσμούς" πήγε περίπατο. Το "ο Ντρούκερ είναι ο προπονητής του ΑΡΗ και θα πρέπει να τον στηρίξουμε από την στιγμή που τον στηρίζει η διοίκηση" έγινε καπνός... Τελικά τι γίνεται σε αυτόν τον σύλλογο? Μπορεί ο οπαδός να έχει άποψη για τα πάντα? Πρέπει ή όχι να την εκφράζει δημόσια? Στηρίζουμε ή όχι τις αποφάσεις της διοίκησης Αρειανών που υπάρχει στην ΚΑΕ? Και να το πάω και λίγο πιο μακρυά το θέμα. Είναι δυνατόν ο Super 3 που εκπροσωπεί τόσες χιλιάδες μέλη σε όλη την Ελλάδα να παίρνει τόσο άμεσα αποφάσεις για τόσο σοβαρά θέματα χωρίς κάποια έστω τυπική συζήτηση με τα μέλη του? Ή το ότι είμαι τακτοποιημένο οικονομικά μέλος του συνδέσμου(εγώ και χιλιάδες ακόμη συνΑρειανοί) εδώ και 20 χρόνια περίπου σημαίνει αυτόματα ότι συμφωνώ με όλες τις θέσεις του συνδέσμου? Και άντε ας το πάρουμε από την άλλη πλευρά ότι είναι πρόκληση, ντροπή και θέμα υπερηφάνειας η επιστροφή του Σούμποτιτς στην ομάδα τότε όλα τα προηγούμενα χρόνια όπου ζήσαμε απίστευτους εξευτελισμούς και η υπερηφάνεια μας έγινε σκουπίδι από διοικητικές αποφάσεις και υπερήφανες πωλήσεις παικτών, από προπονητές που δεν ήξεραν σε ποια ομάδα ήταν  και μας ντρόπιαζαν με την στάση τους και από παίκτες που κανονικά θα έπρεπε να πληρώνουν εισιτήριο για να μπουν στο Παλέ γιατί δεν ακούσαμε τότε καμία κριτική? Δηλαδή ο Σούμποτιτς είναι πρόβλημα και ο Γιαννούλης που μας έκανε χειρονομίες μετά από παιχνίδι όπου η ομάδα της καρδιάς του το είχε κερδίσει στα χαρτιά δεν ήταν πρόβλημα? Όταν έπρεπε να πανηγυρίζουμε "υπερβάσεις" και να συμμεριζόμαστε την χαρά του κ.Ματζόν για την μεταγραφή του Παπανικολάου στον Ολυμπιακό δεν υπήρχε θέμα υπερηφάνειας? Όταν ο ίδιος άνθρωπος στην δεύτερη του θητεία μιλούσε για 2ετή προγραμματισμό ώστε να επιστρέψουμε στην Ευρωλίγκα δεν ένιωθε κανείς ντροπή? Όταν ο Σέκουλιτς έγινε ο πρώτος παίκτης που πωλήθηκε στην μέση της χρονιάς, μιας χρονιάς που κατέληξε άδοξα ήταν όλα καλά με τις αποφάσεις της διοίκησης? Για αγωνιστικούς εξευτελισμούς δεν ανοίγω κουβέντα αλλά όπως εκεί χειροκροτούσαμε και δηλώναμε παρών στα δύσκολα έτσι πρέ
πει να κάνουμε και τώρα και όχι να δίνουμε ακόμη μια αφορμή στους ήδη προβληματισμένους Αρειανούς για να μην έρθουν στο Παλέ.  Για τους πιο μικρούς σε ηλικία που δεν ζήσανε κάποια πράγματα και καταστάσεις θα θυμίσω την μαύρη στιγμή που έφυγε ο ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ από τον  ΑΡΗ με χιλιάδες κόσμο έξω από τα γραφεία που προσπαθούσαν να εμποδίσουν το προαποφασισμένο τέλος του μεγαλύτερου αθλητή της Ελλάδος που είχαμε την τιμή να τον έχουμε στον ΑΡΗ μας. Τότε ο Super 3 είχε στιγματιστεί με έναν άσχημο τρόπο και ένα μαύρο σύννεφο για πολλά χρόνια υπήρχε από πάνω του. Το τι ακριβώς έγινε δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να το πει με σιγουριά... για το τι ακούστηκε μπορώ να σας πω ατελείωτες ιστορίες. Παρόλα αυτά στην συνέχεια ο σύνδεσμος με την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια απέδειξε με έργα το ήθος του, τις προθέσεις του  και την αγάπη του για αυτόν τον σύλλογο και για αυτό και τον αγκάλιασε ο απλός Αρειανός, τον γιγάντωσε με την συμμετοχή του και τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο σύνδεσμο στην Ελλάδα. Εάν όλοι είχαμε μείνει σε εκείνα τα γεγονότα και δεχόμασταν χωρίς δεύτερη κουβέντα όλα αυτά που κυκλοφορούσαν τότε ίσως τα πράγματα να ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα... Μπορεί κάποιοι από την διοίκηση του ΑΡΗ συστηματικά τα τελευταία χρόνια να έδωσαν μάχη για να "ξορκίσουν" το φάντασμα του Αυτοκράτορα πάνω από το Παλέ ώστε να φανούν επιτυχημένοι αλλά ο Αρειανός οπαδός έχει ανάγκη να θυμηθεί την ένδοξη ιστορία αυτού του συλλόγου και ο Λευτέρης Σούμποτιτς είτε αρέσει είτε δεν αρέσει είναι μέρος αυτής. Όλοι στο Παλέ να ξαναθυμηθούμε ποιοι είμαστε, τι αξίζουμε και να διεκδικήσουμε πίσω  αυτά που μας ανήκουν.