Σε ένα πραγματικά μαύρο αγωνιστικά παρασκευοσάββατο όπου η ομάδα μας κατάφερε και έχασε και στα 3 βασικά αθλήματα(και στο μπάσκετ ουσιαστικά ήττα είχαμε) όπου όπως ήταν λογικό θέλαμε 3 καθαρές νίκες το μοναδικό αισιόδοξο μήνυμα που ακολούθησε ήταν η ευχάριστη είδηση της απομάκρυνσης του Σαρόν Ντρούκερ και η επιστροφή ενός φίλου από τα παλιά με τις καλές και τις κακές στιγμές που έχουν σημαδέψει την καριέρα του τόσο σαν παίκτη όσο και σαν προπονητή. Ο Λευτέρης Σούμποτιτς είναι και επισήμως ο νέος προπονητής του ΑΡΗ και μαζί με τον γνωστό σε όλους μας  Θανάση Παπαχατζή θα προσπαθήσουν να διορθώσουν αυτό το χάλι που παρακολουθούμε από την αρχή της χρονιάς και να περισώσουν ότι μπορούν από το καταστροφικό πέρασμα του   Σαρόν Ντρούκερ.  Ο Λευτέρης Σούμποτιτς συνδύασε το όνομα του με την Αυτοκρατορία της ομάδος και αποτελούσε ένα από τα μόνιμα αγαπημένα παιδιά της κερκίδας άλλα και έναν αθλητή ίνδαλμα για τους πιτσιρικάδες (όπως ήμουν και εγώ) της εποχής που μας είχε "τρελάνει" όλους με την ευστοχία του από τα 6.25 και μάλιστα από το πιο πλάγιο σημείο του τριπόντου! Σαν προπονητής έβαλε την υπογραφή στον πιο ένδοξο τίτλο της ιστορίας μας μέσα στην Προύσσα μια επιτυχία που θα μείνει ανεξίτηλη για πάντα στις καρδιές μας. Δυστυχώς στην λαμπρή του πορεία στην ομάδα μας φεύγοντας άφησε ένα μεγάλο μελανό σημείο όπου τον στιγμάτισε και τον έκανε κόκκινο πανί για την πλειοψηφία των οπαδών μας. Εκείνο το παιχνίδι με τον αδιάφορο  Πειραϊκό στην Αθήνα που μας στέρησε την έξοδο στην Ευρωλίγκα, η ομίχλη που υπήρξε γύρω από το κοουτσάρισμα του εκείνη την ημέρα  αλλά και η μεταπήδηση του στον Παναθηναϊκό ήταν κάτι που δύσκολα κάποιος ακόμη και σήμερα μπορεί να προσπεράσει έτσι απλά. Παρόλα αυτά τα χρόνια περάσανε,  η αλήθεια για το τι έγινε εκείνη την ημέρα δεν μαθεύτηκε ποτέκαι ο ΑΡΗΣ μας πέρασε από χίλια κύματα που κάνει εκείνη την μαύρη ημέρα να μοιάζει με ψεγάδι κοντά στα όσα έχουμε ζήσει συνολικά στο πλευρό του Αυτοκράτορα. Με λύπη μου διαπίστωσα ότι ο δυναμικότερος σύλλογος του ΑΡΗ μας που έβαλε τα στήθια του μπροστά σε δύσκολες εποχές για την ομάδα έσπευσε να δηλώσει την αντίθεση του στην απόφαση της διοίκησης και πιο συγκεκριμένα στην επιστροφή του Λευτέρη Σούμποτιτς. Μια κίνηση που με τα δεδομένα που επικρατούν στον μπασκετικό ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια μου προκαλεί τεράστια εντύπωση και απορία. Ξαφνικά το  "εμείς δεν ασκούμε διοίκηση και στηρίζουμε τις αποφάσεις της διοίκησης όποιες και αν είναι αυτές γιατί σεβόμαστε τους θεσμούς" πήγε περίπατο. Το "ο Ντρούκερ είναι ο προπονητής του ΑΡΗ και θα πρέπει να τον στηρίξουμε από την στιγμή που τον στηρίζει η διοίκηση" έγινε καπνός... Τελικά τι γίνεται σε αυτόν τον σύλλογο? Μπορεί ο οπαδός να έχει άποψη για τα πάντα? Πρέπει ή όχι να την εκφράζει δημόσια? Στηρίζουμε ή όχι τις αποφάσεις της διοίκησης Αρειανών που υπάρχει στην ΚΑΕ? Και να το πάω και λίγο πιο μακρυά το θέμα. Είναι δυνατόν ο Super 3 που εκπροσωπεί τόσες χιλιάδες μέλη σε όλη την Ελλάδα να παίρνει τόσο άμεσα αποφάσεις για τόσο σοβαρά θέματα χωρίς κάποια έστω τυπική συζήτηση με τα μέλη του? Ή το ότι είμαι τακτοποιημένο οικονομικά μέλος του συνδέσμου(εγώ και χιλιάδες ακόμη συνΑρειανοί) εδώ και 20 χρόνια περίπου σημαίνει αυτόματα ότι συμφωνώ με όλες τις θέσεις του συνδέσμου? Και άντε ας το πάρουμε από την άλλη πλευρά ότι είναι πρόκληση, ντροπή και θέμα υπερηφάνειας η επιστροφή του Σούμποτιτς στην ομάδα τότε όλα τα προηγούμενα χρόνια όπου ζήσαμε απίστευτους εξευτελισμούς και η υπερηφάνεια μας έγινε σκουπίδι από διοικητικές αποφάσεις και υπερήφανες πωλήσεις παικτών, από προπονητές που δεν ήξεραν σε ποια ομάδα ήταν  και μας ντρόπιαζαν με την στάση τους και από παίκτες που κανονικά θα έπρεπε να πληρώνουν εισιτήριο για να μπουν στο Παλέ γιατί δεν ακούσαμε τότε καμία κριτική? Δηλαδή ο Σούμποτιτς είναι πρόβλημα και ο Γιαννούλης που μας έκανε χειρονομίες μετά από παιχνίδι όπου η ομάδα της καρδιάς του το είχε κερδίσει στα χαρτιά δεν ήταν πρόβλημα? Όταν έπρεπε να πανηγυρίζουμε "υπερβάσεις" και να συμμεριζόμαστε την χαρά του κ.Ματζόν για την μεταγραφή του Παπανικολάου στον Ολυμπιακό δεν υπήρχε θέμα υπερηφάνειας? Όταν ο ίδιος άνθρωπος στην δεύτερη του θητεία μιλούσε για 2ετή προγραμματισμό ώστε να επιστρέψουμε στην Ευρωλίγκα δεν ένιωθε κανείς ντροπή? Όταν ο Σέκουλιτς έγινε ο πρώτος παίκτης που πωλήθηκε στην μέση της χρονιάς, μιας χρονιάς που κατέληξε άδοξα ήταν όλα καλά με τις αποφάσεις της διοίκησης? Για αγωνιστικούς εξευτελισμούς δεν ανοίγω κουβέντα αλλά όπως εκεί χειροκροτούσαμε και δηλώναμε παρών στα δύσκολα έτσι πρέ
πει να κάνουμε και τώρα και όχι να δίνουμε ακόμη μια αφορμή στους ήδη προβληματισμένους Αρειανούς για να μην έρθουν στο Παλέ.  Για τους πιο μικρούς σε ηλικία που δεν ζήσανε κάποια πράγματα και καταστάσεις θα θυμίσω την μαύρη στιγμή που έφυγε ο ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ από τον  ΑΡΗ με χιλιάδες κόσμο έξω από τα γραφεία που προσπαθούσαν να εμποδίσουν το προαποφασισμένο τέλος του μεγαλύτερου αθλητή της Ελλάδος που είχαμε την τιμή να τον έχουμε στον ΑΡΗ μας. Τότε ο Super 3 είχε στιγματιστεί με έναν άσχημο τρόπο και ένα μαύρο σύννεφο για πολλά χρόνια υπήρχε από πάνω του. Το τι ακριβώς έγινε δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να το πει με σιγουριά... για το τι ακούστηκε μπορώ να σας πω ατελείωτες ιστορίες. Παρόλα αυτά στην συνέχεια ο σύνδεσμος με την πορεία του όλα αυτά τα χρόνια απέδειξε με έργα το ήθος του, τις προθέσεις του  και την αγάπη του για αυτόν τον σύλλογο και για αυτό και τον αγκάλιασε ο απλός Αρειανός, τον γιγάντωσε με την συμμετοχή του και τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο σύνδεσμο στην Ελλάδα. Εάν όλοι είχαμε μείνει σε εκείνα τα γεγονότα και δεχόμασταν χωρίς δεύτερη κουβέντα όλα αυτά που κυκλοφορούσαν τότε ίσως τα πράγματα να ήταν πολύ διαφορετικά σήμερα... Μπορεί κάποιοι από την διοίκηση του ΑΡΗ συστηματικά τα τελευταία χρόνια να έδωσαν μάχη για να "ξορκίσουν" το φάντασμα του Αυτοκράτορα πάνω από το Παλέ ώστε να φανούν επιτυχημένοι αλλά ο Αρειανός οπαδός έχει ανάγκη να θυμηθεί την ένδοξη ιστορία αυτού του συλλόγου και ο Λευτέρης Σούμποτιτς είτε αρέσει είτε δεν αρέσει είναι μέρος αυτής. Όλοι στο Παλέ να ξαναθυμηθούμε ποιοι είμαστε, τι αξίζουμε και να διεκδικήσουμε πίσω  αυτά που μας ανήκουν.