Την ίδια στιγμή που σε άλλες ομάδες προσθέτουν σημαντικά κομμάτια στα ρόστερ τους ενόψει της νέας χρονιάς στον ΑΡΗ μας επικρατεί μια αγχωτική ηρεμία σε ότι έχει να κάνει με τις μεταγραφές. Ναι μεν ο Σπύρος Μούρτος και ο Βασίλης Σίμτσακ υπέγραψαν με συνοπτικές διαδικασίες και υπάρχουν οι Ξανθόπουλος, Ζάρας, Φλιώνης, Δίπλαρος και Χρηστίδης που έχουν συμβόλαιο(ο Πελεκάνος θα αποδεσμευτεί) αλλά αυτό που καίει όλους μας και λογικά και τον Δημήτρη Πρίφτη είναι οι παίκτες που θα σηκώσουν το βάρος της ομάδος την νέα χρονιά και θα πρωταγωνιστήσουν πάνω στο παρκέ.

Οι "οικογένειες" σκόρπισαν, τα δάκρυα σκορπίστηκαν και πλέον ο επαγγελματισμός και το χρήμα είναι αυτό που έχει απομείνει ακόμη και σε παίκτες σαν τον Μακνήλ που δεν μάσησαν να κάνουν αντι-επαγγελματικές δηλώσεις του τύπου "αν μείνει ο κόουτς εγώ συνεχίζω...".  Τα παζάρια ξεκίνησαν γρήγορα γρήγορα με τον Γουότερς να είναι ο πρώτος παίκτης που θυσιάζεται στην λογική "όχι στους πλειστηριασμούς" και κρεμώντας του ταμπελάκι "λίγος για τον ΑΡΗ" προσπαθεί να εξαργυρώσει την καλή του χρονιά σε  κάποια άλλη ομάδα. Κάτι που μοιάζει λίγο οξύμωρο αν σκεφτεί κανείς ότι ο Γουότερς την χρονιά που μας πέρασε ήταν η πιο τρανταχτή απόδειξη για την δουλειά που γίνεται στις προπονήσεις μιας και μέσα στο 2016 είδαμε έναν άλλον εκπληκτικό Γουότερς σε σχέση με αυτόν στην αρχή της περιόδου.  Ο MVP της κανονικής περιόδου Όκαρο Γουάιτ σε περίπτωση που παραμείνει θα αποτελέσει τεράστια έκπληξη και όσο θετικό και αν μοιάζει το γεγονός ότι αρνήθηκε σημαντικές προτάσεις από ομάδες της Ευρωλίγκας οι πιθανότητες παραμονής είναι απειροελάχιστες. Ακόμη και στην περίπτωση του Χάγκινς που όπως βγαίνει προς τα έξω ο κόουτς θέλει να τον κρατήσει υπάρχει μια στάση αναμονής σχεδόν ανεξήγητη. Στα υπόλοιπα... το σήριαλ Καββαδά θα τραβήξει καιρό όπως φαίνεται, το όνομα του πολύ καλού Ντίλαρντ ξαφνικά χάθηκε από τα κιτρινόμαυρα ρεπορτάζ ενώ μετά την αποτυχία στην περίπτωση του Μιλόσεβιτς που δεν συγκινήθηκε(ο παλιοχαρακτήρας) από το όμορφο κλίμα στο Παλέ και προτίμησε τα χρήματα από το μπ@@ρδέλο της ΑΕΚ υπάρχει μια βροχή ονομάτων που περισσότερο προβληματίζει παρά ενθουσιάζει. Παίκτες άπειροι, από κολέγια, χωρίς ευρωπαϊκή εμπειρία με το ρίσκο της προσαρμογής τους να μοιάζει τεράστιο. Με πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτό του Θανάση Αντετονκούμπο που χωρίς να έχει δώσει ούτε έναν επαγγελματικό αγώνα πέρα από την Ελληνική Α2 και το χαβαλέ αναπτυξιακό πρωτάθλημα του NBA προσπαθεί να εξαργυρώσει το όνομα που "έχτισε" μέσα στα γήπεδα ο αδερφός του. Όχι ότι τα χρονικά όρια είναι στενά ή αν δεν βιαστούμε να κλείσουμε παίκτες δεν θα βρίσκουμε μετά, αλλά σε σχέση με πέρσι όπου κάποιες κινήσεις έγιναν πιο γρήγορα  και στο στόχαστρο μπήκαν κατευθείαν παίκτες από το Ελληνικό πρωτάθλημα με λιγότερο ρίσκο υπάρχει μια δικαιολογημένη ανησυχία στον κόσμο της ομάδος. 

Και από την στιγμή που δεν έχουμε ουσιαστική μεταγραφολογία να ασχοληθούμε με το ρόστερ της νέας χρονιάς η προσοχή μας όλη επικεντρώνεται στο νεοσύστατο Champions League της FIBA. Εκεί όπου από την στιγμή που έγιναν γνωστές οι ομάδες που θα συμμετέχουν όλων μας έχει ανοίξει η όρεξη για μια σπουδαία πορεία. Και όταν λέμε σπουδαία πορεία μιλάμε για ημιτελικούς και τελικούς και όχι κάποια "υπερήφανη πρόκριση" στην επόμενη φάση. Μπορεί να βιαζόμαστε λιγάκι και να βάζουμε τον πήχη ψηλά αλλά έχοντας στο μυαλό την ομάδα που είδαμε πέρσι, την δεδομένη αύξηση στο μπάτζετ(σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες) και διαβάζοντας τους αντιπάλους μας στην Ευρώπη, η κορυφή επιβάλλεται να είναι ο στόχος του ΑΡΗ μας σε αυτή τη διοργάνωση. Όταν ο περσινός ΑΡΗΣ κατάφερε να κερδίσει με ευκολία την Αρμάνι Μιλάνο και να κερδίσει 2 φορές στα ημιτελικά τον Παναθηναϊκό τότε σε αυτή την διοργάνωση με αυτούς τους αντιπάλους δεν έχει να φοβηθεί κανέναν. Καιρός είναι να αφήσουμε στην άκρη στόχους με υπότιτλους ώστε να μπορεί να καταλαβαίνει ο καθένας την αξία τους και να επικεντρωθούμε στην διεκδίκηση τίτλων, όπως ακριβώς αρμόζει στην ιστορία και στον κόσμο της ομάδος που λατρεύουμε!

ΥΓ. Σίγουρα ως προς την δυναμική το Eurocup (εφόσον αυτό γίνει) έχει πιο δυνατές ομάδες από το Champions League της FIBA αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν καλές ομάδες στο Champions League και αν σηκώσουμε την κούπα δεν θα γουστάρουμε σαν τρελοί.

ΥΓ2. Μεταγραφές? Υπομονή να τελειώσει το προολυμπιακό τουρνουά και βλέπουμε...

ΥΓ3. Κορμός χωρίς τους 4 από τους βασικούς 5 παίκτες γίνεται? Ιδού το ερώτημα!

ΥΓ4. Η φημολογία για πρόβλημα στις σχέσεις Γκάλη-Λάσκαρη ολοένα και φουντώνει. Είπαμε κάποιες νοοτροπίες που βρήκε η οικογένεια Λάσκαρη ερχόμενη στον ΑΡΗ θα πρέπει να  "ξηλωθούν" ελπίζοντας κάποια στιγμή να δούμε έναν μπασκετικό ΑΡΗ πλαισιωμένο με ανθρώπους που όχι απλά ξέρουν από μπάσκετ αλλά τίμησαν και την ομάδα με την παρουσία τους πάνω στο παρκέ.

Ανάμεικτα συναισθήματα άφησε η επίσημη ανακοίνωση της συνέχισης της συνεργασίας με τον Δημήτρη Πρίφτη, με τον Νίκο Λάσκαρη να προτιμάει τελικά μια σίγουρη λύση(με βάση τα χρήματα που ήθελε να δώσει για προπονητή) για τον πάγκο δίνοντας συνέχεια σε αυτό που ξεκίνησε πριν 2 χρόνια από την διοίκηση Αρβανίτη. Το αν αυτή η απόφαση σημαίνει ουσιαστικά την "παράταση" της μεταβατικής χρονιάς που πριν λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε ή ισοδυναμεί με την πλήρη στήριξη και εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του προπονητή με τον οποίο πιστεύει ο Ν.Λάσκαρης ότι ο ΑΡΗΣ μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω είναι κάτι που θα φανεί ξεκάθαρα από τον τρόπο που θα κινηθεί μεταγραφικά η ομάδα μας τις επόμενες ημέρες.

Η "σφιχτή" πρόταση του μεγαλομετόχου της ΚΑΕ σε συνδυασμό με το ξαφνικό ταξίδι του Δ.Πρίφτη στην γειτονική χώρα ήταν η αφορμή για να ανάψουν τα σενάρια περί διαζυγίου και η αγωνία να κορυφωθεί τα προηγούμενα 24ωρα. Τελικά Λάσκαρης και Πρίφτης έδωσαν τα χέρια και αυτό κατά κάποιο τρόπο δίνει την δυνατότητα στην ομάδα μας να συνεχίσει ακριβώς από το σημείο που σταμάτησε και προσθέτωντας τα στοιχεία που έλειπαν από την περσινή ομάδα να μπορέσει ο ΑΡΗΣ να κάνει το βήμα παραπάνω. Ένα βήμα παραπάνω το οποίο οφείλει η διοίκηση της ΚΑΕ να το κάνει ξεκάθαρο από την αρχή και να μην το αφήσει για ακόμη μια χρονιά να αιωρείται μεταξύ 3ης και 4ης θέσης στο πρωτάθλημα, τιμητικής συμμετοχής στην Ευρώπη και πορεία κυπέλλου βάσει κλήρωσης... Σίγουρα όπως πολλές φορές έχουμε τονίσει είναι σχεδόν αδύνατο να δούμε να διατηρείται ένας "κορμός" παικτών από πέρσι. Τουλάχιστον παικτών που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα. Όταν όμως σε μια ομάδα παραμένει ο προπονητής αυτό σημαίνει ότι η αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδος παραμένει η ίδια και αυτό αναμένεται να λειτουργήσει ευεργετικά. 

Ότι άποψη και αν έχει ο καθένας μας για τον Δ.Πρίφτη ελάχιστη σημασία έχει μιας και από την στιγμή που χαίρει της εμπιστοσύνης του προέδρου επιβάλλεται ότι θα πρέπει να τον στηρίξουμε όλοι μας μιας και το καλό του προπονητή συμβαδίζει με αυτό του ΑΡΗ μας. Μακάρι ο Δ.Πρίφτης να μεγαλουργήσει στον πάγκο της ομάδος μας και να πετύχει στόχους που δεν θα χρειάζονται "υπότιτλους" και συζητήσεις επί συζητήσεων για να καταλήξουμε αν είναι επιτυχία ή αποτυχία. Άλλωστε ο κ.Λάσκαρης είναι αυτός που θα του δώσει τα "όπλα" και θα του θέσει τους στόχους για τη νέα χρονιά. Είτε μιλάμε για μια ακόμη μεταβατική χρονιά, είτε θα είναι μια χρονιά όπου ο ΑΡΗΣ θα σταματήσει να "κρύβεται" και θα βροντοφωνάξει ότι είναι εδώ αποφασισμένος να διεκδικήσει την κορυφή! 

ΥΓ. Όταν γράφουμε και ξαναγράφουμε για τη νοοτροπία του κόσμου που μερικές φορές μικραίνει την ομάδα εννοούμε ακριβώς αυτά που  ζήσαμε τις τελευταίες ημέρες με συνΑρειανούς μας να είναι έτοιμοι να πηδήξουν από το μπαλκόνι αν έφευγε ο προπονητής και άλλοι να πανηγυρίζουν για την διάψευση ειδήσεων σαν και αυτές που ήθελαν τον Λυκογιάννη(!?!?!?!?!) να είναι ο αντικαταστάτης του κόουτς. Ας ελπίσουμε κάποια ημέρα η αύρα που θα υπάρχει στον μπασκετικό ΑΡΗ να είναι τέτοια που  ακόμη και η σκέψη ότι μπορούν να έρθουν προπονητές με το βιογραφικό του συμπαθή κατά τα άλλα Λυκογιάννη ή παίκτες του επιπέδου του Κασελάκη θα είναι ανέκδοτο και όχι φήμη... Είτε αυτά τα δημοσιεύματα προέρχονται από μάνατζερς, είτε από αλλόθρησκους δημοσιογράφους που θέλουν να σπάσουν πλάκα μαζί μας.

ΥΓ2. Αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε τις μεταγραφικές κινήσεις της ομάδος μας. Ελπίζουμε αυτό το καλοκαίρι οι αρμόδιοι για τις μεταγραφές να συνυπολογίσουν ότι στο μπάσκετ τα πάντα κρίνονται στα πλέιοφς και εκεί επιβάλλεται ο ΑΡΗΣ να δείξει το καλύτερο του πρόσωπο.

ΥΓ3. Μερικοί δεν λένε να καταλάβουν με τίποτα... Αυτά τα "όλοι το θέλουν", "συντριπτική πλειοψηφία", "95% συμφωνεί" κτλ κτλ μας έφεραν ως έδω. Η παρουσία του κόσμου στο γήπεδο είναι το μοναδικό κριτήριο για το αν ο κόσμος συμφωνεί ή όχι. Ας ελπίσουμε τη νέα χρονιά να δούμε αυτόν τον κόσμο να γεμίζει το Παλέ.

Ψυχωμένος ΑΡΗΣ για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες υπέταξε τον Παναθηναϊκό και απέδειξε ότι μόνο τυχαία δεν ήταν η νίκη της Δευτέρας! Εντυπωσιακός ο Όκαρο Γουάιτ που κυριάρχησε στον "αέρα", συγκλονιστικός ο Μακνήλ που δεν τα παράτησε ούτε για μια στιγμή ενώ ο Γουότερς ήταν και πάλι καθοριστικός πετυχαίνοντας κρίσιμα καλάθια! Μαγική ατμόσφαιρα στο κατάμεστο Παλέ με τον κόσμο να αναγνωρίζει τις ευαισθησίες των "πρασίνων" στα υβριστικά και τον Διαμαντίδη να αποχαιρετά το Παλέ με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως στην πρώτη φορά που αγωνίσθηκε σε αυτό το γήπεδο... με το κεφάλι σκυμμένο!

Η απουσία των τριών ξενύχτηδων του Παναθηναϊκού αν και δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για μια ομάδα με τέτοιο ρόστερ δημιούργησε περισσότερες προσδοκίες σε όλους μας αλλά το πολύ καλό ξεκίνημα των αντιπάλων μας αιφνιδίασε τόσο εμάς όσο και τους παίκτες μας. Με τους παίκτες μας να χάνουν το ένα ελεύθερο σουτ μετά το άλλο ο δρόμος προς το καλάθι έμοιαζε με πραγματικό λαβύρινθο. Ενδεικτικό της κακής επιθετικής παρουσίας όλων των παικτών μας ήταν το γεγονός ότι στο πρώτο ημίχρονο πετύχαμε μόλις 19 πόντους με τον νεαρό Φλιώνη που πέτυχε ένα τρίποντο ψυχολογίας να είναι δεύτερος σκόρερ... Το πάθος και η ενέργεια που έβγαζαν οι αντίπαλοι μας σε όλες τις φάσεις έδωσαν ξεκάθαρο πλεονέκτημα στον Παναθηναϊκό που κατάφερε να πάει την διαφορά σε διψήφια επίπεδα από νωρίς. Και ενώ όλα έδειχναν ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα λόγω της απίστευτης αστοχίας, οι παίκτες μας άφησαν τον κακό τους εαυτό στα αποδυτήρια και μέσα σε 3 μαγικά λεπτά στο Β ημίχρονο κατάφεραν να φέρουν το παιχνίδι στα ίσα. Με τον ΑΡΗ να μην θυμίζει σε τίποτα τον ΑΡΗ του πρώτου ημιχρόνου και η εκνευριστική μας αστοχία να έχει "κάτσει" πάνω στους παίκτες του Παναθηναϊκού, το σερί σε αυτό το ονειρικό δεκάλεπτο έφθασε στο 19-5! Η κιτρινόμαυρη μηχανή είχε πάρει μπροστά και δύσκολα ο Παναθηναϊκός μπορούσε να την σταματήσει. Ο Μακνήλ ανέλαβε ηγετικό ρόλο, ο Γουάιτ έκανε τα πάντα πάνω στο παρκέ και ο Γουότερς έβαλε τα σουτ που έπρεπε ώστε να μην επιτρέψει στον Παναθηναϊκό να γυρίσει το παιχνίδι. Στην σκακιέρα των προπονητών και πάλι ο κόουτς Πρίφτης εξέθεσε τον  Πεδουλάκη που αυτή την φορά μετά τις "σοκαριστικές ύβρεις" της Δευτέρας κρύφθηκε πίσω από τις απουσίες της ομάδος του.

Όπως φάνηκε 1 ημίχρονο ήταν αρκετό για να κερδίσουμε αυτόν τον Παναθηναϊκό και παρά τις απουσίες του αντιπάλου είναι ένας πολύ δυνατός αντίπαλος με ποιοτικότερο και πιο πλήρη ρόστερ από τον ελλειπή ΑΡΗ. Αυτές οι 2 νίκες είναι το ξεκάθαρο μήνυμα της αναγέννησης του ΑΡΗ μας και αυτός είναι ο λόγος που πανηγυρίστηκαν τόσο έντονα από τον εκπληκτικό κόσμο της ομάδος. Όσο για τους "ευαισθητούληδες" του Παναθηναϊκού που σοκάρονται με τα υβριστικά συνθήματα ίσως θα πρέπει αντί να το παίζουν ωραίοι και άνετοι να οργανωθούν λιγάκι και να κάνουν τα "γνωστά κόλπα" τους ενόψει του πέμπτου αγώνα. Ξέρει ο τράκης... λίγο "επικοινωνία" με τους διαιτητές για να βεβαιωθούν ότι θα σφυρίξουν "πενηνταρήσια", "φουσκωτοί" να κόβουν βόλτες στα αποδυτήρια και τις φυσούνες, "χορωδίες" πίσω από τον πάγκο της ομάδος μας κτλ  άλλωστε οι μισθοφόροι-δημοσιογράφοι εξ Αθηνών έχουν ξεκινήσει από προχθές να προσπαθούν να σηκώσουν τους φίλους του Παναθηναϊκού από τον καναπέ τους και να τους φέρουν "οργισμένους" στο γήπεδο. Ρε τον Εξασφύριχτο που ήθελε και "σκούπα"...

ΥΓ. Το γλέντι από το Παλέ μεταφέρεται σε γνωστό μπαράκι στο κέντρο. Επίτιμοι καλεσμένοι μας οι Γκίστ, Φελντέιν και Χέινς!

ΥΓ2. Έτσι γιατί δεν χορταίνεις να το βλέπεις αυτό το κάρφωμα ξανά και ξανά

ΥΓ3. Και τώρα πάμε να σπάσουμε και την έδρα!

Σε ένα φλεγόμενο Παλέ ο παθιασμένος ΑΡΗΣ έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι στους χαϊδεμένους της μπασκετικής παράγκας και τους εντολοδόχους τους με τα γκρι! Η ομάδα μπήκε αποφασισμένη να κερδίσει βγαζόντας τρομερή ενέργεια, ο απίστευτος Γουότερς έβλεπε το καλάθι του Παναθηναϊκού σαν βαρέλι, ο Μακνήλ πέτυχε σημαντικά καλάθια και όλοι όσοι αγωνίσθηκαν σήμερα έβαλαν το δικό τους λιθαράκι για τη νίκη. Κίνηση ματ του Δ.Πρίφτη που έβαλε τον Όκαρο Γουάιτ να μαρκάρει τον Διαμαντίδη! Όσο για τον κόσμο τα λόγια είναι περιττά. Μόνο στο Παλέ μπορείς να ζήσεις αυτή την ατμόσφαιρα!

Ο Παναθηναϊκός έδειχνε στο ξεκίνημα να πατάει πιο καλά αλλά πολύ γρήγορα η ομάδα μας φρόντισε να στείλει το μήνυμα της ότι σήμερα ο Εξασφύριχτος δεν θα είχε εύκολο έργο. Οι "ρεζέρβες" αυτή τη φορά ανταποκρίθηκαν στον ρόλο τους και με το παραπάνω. Ο Φλιώνης στο χρονικό διάστημα που αγωνίσθηκε έδειξε εξαιρετικά ψύχραιμος και κατάφερε να διατηρήσει τον ρυθμό που είχε βρει η ομάδα. Ο τρόπος που έκλειναν τον Ραντούλιτσα στην άμυνα 2 και 3 παίκτες ταυτόχρονα αλλά και η ξεκάθαρη πρόθεση των πιο γρήγορων ψηλών μας Κοέν και Γουάιτ να τραβήξουν έξω και να "τρέξουν" τους προσωπικούς τους αντιπάλους αποσυντόνισαν σε μεγάλο βαθμό την άμυνα του Παναθηναϊκού. Ενώ καθοριστικό ρόλο έπαιξε ότι όλοι όσοι ήρθαν από τον πάγκο μπόρεσαν να προσφέρουν και κάτι στην επίθεση κάτι που φαίνεται από την στατιστική μιας και οι 10 που αγωνίσθηκαν κατάφεραν να σκοράρουν. Στο Β ημίχρονο που περιμέναμε την αντίδραση του Παναθηναϊκού και των 3 διαιτητών που είχαν ήδη δείξει τις προθέσεις του ήρθε το προσωπικό κρεσέντο του Γουότερς που κατάφερε με τα φαρμακερά του σου από μέση απόσταση να εκθέσει την αντίπαλη άμυνα. Από κοντά και ο Μακνήλ που αν και στο πρώτο ημίχρονο δεν πήρε τις πρωτοβουλίες που έπρεπε στην επανάληψη έβγαλε νεύρο με τον σωστό τρόπο σκοράροντας και όχι με άσκοπες διαμαρτυρίες. Ο Διαμαρτυρίδης προσπάθησε να κάνει τα γνωστά καλά παιχνίδια που κάνει παραδοσιακά κόντρα στην ομάδα μας αλλά ο κόουτς αυτή τη φορά ανακάτεψε την τράπουλα και βρήκε τη λύση. Ο Όκαρο Γουάιτ που επιθετικά δεν του βγήκε το παιχνίδι, στην άμυνα όμως κατάφερε να κάνει την διαφορά βρακυκλώνοντας τον αρχηγό του Παναθηναϊκού. Άξιος αναφοράς και ο Σπύρος Μούρτος που κατάφερε κυρίως στην άμυνα και στα ριμπάουντ να προσφέρει σημαντική βοήθεια στην ομάδα μας.

Με την διαφορά να φθάνει και στο +14 η υπόθεση νίκη είχε τελειώσει πολυ πριν την λήξη και το πάρτι στο Παλέ δεν έλεγε να τελειώσει! Αυτός είναι ο ΑΡΗΣ που γουστάρουμε, αυτός είναι ο ΑΡΗΣ που θέλουμε να βλέπουμε σε κάθε παιχνίδι. Αυτή η κακή παράδοση με αυτή την εμετική ομάδα έπρεπε επιτέλους να σπάσει. Αυτόν τον ΑΡΗ θα πρέπει να μάθουν και να απαιτούν να βλέπουν κάθε φορά οι νεότεροι Αρειανοί και αυτόν τον ΑΡΗ θα πρέπει να περιμένουν εκεί στην Αθήνα όπου είχαν συνηθίσει στις χαλαρές βόλτες στο Παλέ. Και μόνο το μίσος και το κόμπλεξ που έχει κατακλύσει τα Αθηναϊκά ΜΜΕ για τον ΑΡΗ και τον κόσμο του είναι αρκετό για να κάνει τον κάθε Αρειανό να καταλάβει πόσο σημαντική ήταν η σημερινή νίκη. Τα συγχαρητήρια μας σε παίκτες και προπονητή και η ευχή να δούμε και στην συνέχεια τον ΑΡΗ που είδαμε σήμερα! ΠΑΜΕ ΡΕ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΛΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ!

ΥΓ. Άλλο καλός παίκτης και άλλο αθλητής πρότυπο για τα παιδιά... Αν και έτσι όπως τον έχουν καταντήσει τον Ελληνικό αθλητισμό λογικό είναι συμπεριφορές όπως τα φτυσίματα και τα ύπουλα χτυπήματα σε αντιπάλους,  οι ψευτομαγκιές σε πιτσιρικάδες αθλητές και η ασταμάτητη μίρλα προς τους διαιτητές να θεωρείται υποδειγματική και πρότυπο για τους νέους...

ΥΓ2. Ελπίζω παρακολουθόντας τον σημερινό ΑΡΗ πολλοί φίλοι της ομάδος να κατάλαβαν τι εννοούσαμε τις προηγούμες ημέρες όταν λέγαμε ότι ο ΑΡΗΣ δεν τα πάλεψε τα παιχνίδια όπως μπορούσε.

ΥΓ3. Μετά την επιλογή των παικτών της ΑΕΚ στην οποία ο Σάκοτα έκανε "διάνα" ήρθε και η νίκη του ΑΡΗ... πες μας ρε συ Σάκοτα κανά προγνωστικό στο στοίχημα να το παίξουμε ανάποδα μπας και βγάλουμε κανά ευρώ...

Με τον Παναθηναϊκό να αντιμετωπίζει το παιχνίδι με υπεροψία και τον ΑΡΗ να δείχνει να αρκείται με την αποφυγή του διασυρμού το τελικό 85-79 μοιάζει με ένα αποτέλεσμα που θεωρητικά ικανοποιεί όλους. Ο Παναθηναϊκός χωρίς να φορτσάρει πήρε τη νίκη που ήθελε χωρίς ιδιαίτερο άγχος ενώ ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να αποδείξει ότι ακόμη και με μια τόσο σημαντική απουσία όπως αυτή του Χάγκινς  δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει ο σάκος του μπόξ όπως έγινε η ΑΕΚ σήμερα στο ΣΕΦ. Η χαλαρή άμυνα, τα σκαμπανεβάσματα στην επίθεση και μερικά προκλητικά σφυριγματάκια ήταν αρκετά για να δώσουν τη νίκη στον Παναθηναϊκό, παρόλα αυτά ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ έδειξε σε αρκετά σημεία του αγώνα ότι μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο του και ίσως αυτό που μένει είναι να το πιστέψει και λίγο παραπάνω.

Οι παίκτες μας μπήκαν ορεξάτοι στον αγώνα και με τον Γουάιτ να κάνει τα πάντα πάνω στο παρκέ από την αρχή φάνηκε ότι δεν κατεβήκαμε για προπόνηση. Η εμμονή στο τρίποντο απέδιδε καρπούς ενώ και στην άμυνα μας το ρίσκο με την άμυνα με τα μάτια στα τρίποντα των αντιπάλων μας έπιασε. Όταν όμως αυτός ο συνδυασμός "έσπαγε" και ο Παναθηναϊκός έβρισκε στόχο από τα 6.75 και εμείς αστοχούσαμε στα μακρινά μας σουτ κατευθείαν η διαφορά πήγαινε να ξεφύγει. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τα σφυριγματάκια που κυρίως από το δεύτερο δεκάλεπτο άρχισαν να παίζουν τον ρόλο τους η εξέλιξη του αγώνα έμοιαζε φυσιολογική. Μπορεί ο ΑΡΗΣ να μην εγκατέλειψε το παιχνίδι και ο Παναθηναϊκός να μην φόρτσαρε για να εκτινάξει τη διαφορά αλλά ήταν φανερό ότι δύσκολα θα μπορούσε να αλλάξει το τελικό αποτέλεσμα. Η χαλαρότητα που έδειχναν οι παίκτες μας στην άμυνα ακόμη και στα σημεία που είχαν καταφέρει να ροκανίσουν τη διαφορά όπως και η έλλειψη αντίδρασης σε κάποια εξόφθαλμα σφυρίγματα της διαιτησίας έδειχναν ότι ο ΑΡΗΣ μάλλον δεν ήθελε να πάλεψει για κάτι παραπάνω σε αυτό το παιχνίδι... και κάπως έτσι φθάσαμε στο τελικό και άκρως τιμητικό σε σχέση με άλλα παιχνίδια -6... Μπορεί ο Καλάθης να φάνηκε ότι έκανε τη διαφορά σήμερα αλλά οι πόντοι που πέτυχαν οι αντίπαλοι μας μέσα στο ζωγραφιστό σε σχέση με αυτούς που πετύχαμε εμείς δείχνει πόσο σημαντικό ήταν το κενό του Χάγκινς. Και για αυτό βαρέσαμε και τόσα πολλά 3ποντα...

Παρά το ανταγωνιστικό πρόσωπο που έδειξε η ομάδα μας σήμερα θα ήταν υποκριτικό να πούμε ότι μείναμε ικανοποιημένοι από αυτό που είδαμε. Ο ΑΡΗΣ έδειξε από την αρχή του αγώνα να κατεβαίνει με την λογική ότι έχει απέναντι του έναν αντίπαλο σαφώς ανώτερο που δεν μπορεί να κερδίσει. Ακόμη και όταν έφθανε σε απόσταση αναπνοής από τον Παναθηναϊκό δεν έβλεπες αυτό το πάθος και την σπίθα μιας ομάδος που έστω συμπτωματικά θα μπορούσε αν 2-3 σουτ κατέληγαν ανάποδα να κλέψει τη νίκη από το πουθενά. Δυστυχώς αυτή είναι η νοοτροπία που έχει καλλιεργηθεί εδώ και πολλά χρονιά και ελπίζουμε πολύ σύντομα ο κ.Λάσκαρης να την διώξει μια και καλή από το Παλέ. Όσο για τη συνέχεια ας ελπίσουμε ο κόουτς και οι παίκτες του να δουν το παιχνίδι σε επανάληψη και να αναλογιστούν αν θα μπορούσαν με λίγη προσπάθεια παραπάνω να έκαναν το θαύμα τους ή έστω να πεισθούν ότι μπορούν να το κάνουν στη συνέχεια. Η πρώτη μάχη χάθηκε και τίποτα παραπάνω.

ΥΓ. Τόσο υποτακτικοί σε αυτό το κατεστημένο... φάσεις που έβγαζαν μάτια αλλά κανείς από τους 3 διαιτητές δεν ήθελαν να κόψουν τον ρυθμό του εξασφύριχτου... και ο απίθανος εντολοδόχος σπικερ να προσπαθεί να μας πείσει για το τι ακριβώς βλέπουν τα ματάκια μας...          

Αφήνοντας στην άκρη τις "χαμένες εντυπώσεις" του πρώτου αγώνα στο Παλέ αλλά και τον Τζέρελ Μακνήλ που το πιο πιθανό είναι να μην αγωνιστεί ώστε να προστατευτεί ο ΑΡΗΣ μας κατεβαίνει με άγριες διαθέσεις στο μάτς με την Κηφισιά και όλα δείχνουν ότι εύκολα ή δύσκολα θα γίνει το 2-0. Άλλωστε στο να ποντάρει η ομάδα στο πλεονέκτημα έδρας κόντα σε έναν τέτοιο αντίπαλο είναι κάτι που δεν αρμόζει στην ιστορία και στον κόσμο αυτής της ομάδος.

Το πρώτο παιχνίδι σε μεγάλο βαθμό κύλησε όπως ακριβώς το περιμέναμε. Με εξαίρεση ίσως την πολύ κακή παρουσία της συντριπτικής πλειοψηφίας των παικτών μας. Η διαφορά όμως ανάμεσα στις 2 ομάδες είναι μεγάλη και ο ΑΡΗΣ αν και κακός κατάφερε να φθάσει στο μαγικό +18! Όλοι μας όμως γνωρίζουμε ότι ο ΑΡΗΣ αν δεν "φορμαριστεί" γρήγορα τότε πολύ πιθανό να αντιμετωπίσει σημαντικά προβλήματα στη συνέχεια των πλέιοφς και για αυτό αύριο επιβάλλεται να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό. Απαραίτητο συστατικό για να έρθει η νίκη είναι η ενέργεια σε όλες τις γραμμές του γηπέδου. Κάτι που δεν το είδαμε στο πρώτο παιχνίδι... Και φυσικά καθαρό μυαλό στην επίθεση, εκεί που μέχρι να πάρει μπρος ο Γουότερς αγκομαχούσαμε για να πετύχουμε δύο συνεχόμενα καλάθια στη σειρά. Το παιχνίδι αυτό θα πρέπει να αποτελέσει παρακαταθήκη για την συνέχεια και αυτό είναι κάτι που δεν θα πρέπει να ξεχνάνε οι παίκτες μας.

Η ελαφριά ανησυχία που προκάλεσε η εμφάνιση μας στο πρώτο παιχνίδι θα πρέπει αύριο το απόγευμα να δώσει την θέση της στον ενθουσιασμό και την δίψα για δυνατούς αγώνες κόντρα στον Παναθηναϊκό. Κανείς μας δεν πρέπει να ξεχνά και ιδιαίτερα οι παίκτες μας ότι τα πάντα θα κριθούν μέσα από τα πλέιοφς. Όσο καλή και αν ήταν η ομάδα μας στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος σε αυτά τα παιχνίδια θα κριθούν τα πάντα. Για αυτό άπαντες σε εγρήγορση!

ΥΓ. 300 εισιτήρια ζήτησε η ομάδα μας από την Κηφισιά για το αυριανό παιχνίδι! Σαν να λέμε 2 «sold out» του συμπολίτη μέσα στην έδρα του.

Φινάλε στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος σήμερα, με τον ΑΡΗ μας να υποδέχεται τον Κολοσσό στις 17.00 στο Nick Galis Hall. Ένα παιχνίδι άνευ βαθμολογικής σημασίας μιας και ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του κατάφεραν με την αξία τους να καπαρώσουν εδώ και μερικές αγωνιστικές την 3η θέση που ήταν ο βασικός ρεαλιστικός στόχος από το ξεκίνημα της φετινής χρονιάς. Αν και απουσιάζει ο Μακνήλ που αποτελεί βασικό κομμάτι του  ΑΡΗ μας το παιχνίδι μπορεί να αξιοποιηθεί ιδανικά ενόψει των πλέιοφς και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δούμε το ροτέισον του Πρίφτη να ανοίγει αρκετά και ο χρόνος να μοιράζεται σε όλους τους παίκτες.

Όσο περίεργο και αν ακούγεται ο ΑΡΗΣ σήμερα έχει την ευκαιρία να σπάσει μια αρνητική παράδοση κόντρα στον Κολοσσό. Οι 5 συνεχόμενες ήττες(2 εντός έδρας!!!) από την ομάδα της Ρόδου είναι κάτι που μας πληγώνει και αυτό καλό είναι να το έχουν οι παίκτες μας στην άκρη του μυαλού τους. Παρά την απουσία του Μακνήλ αναμφισβήτητα ο ΑΡΗΣ έχει τον πρώτο λόγο. Αρκεί φυσικά να μην δείξει την νωθρότητα που έδειξε στο παιχνίδι του πρώτου γύρου και να βγάλει ενέργεια όπως συνηθίζει σε όλες τις γραμμές του γηπέδου. Ενώ και οι μάχες κάτω από τα καλάθια θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στο παιχνίδι. Ξανθόπουλος, Μούρτος, Πελεκάνος και Ζάρας λόγω της απουσίας του Μακνήλ θα πάρουν περισσότερο χρόνο και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το εκμεταλλευτούν για να βρούν καλύτερο ρυθμό ενόψει της συνέχειας.

Το ότι το παιχνίδι δεν έχει βαθμολογικό ενδιαφέρον είναι κάτι που πρέπει να το εκμεταλλευτεί ο κ.Πρίφτης. Το ίδιο ισχύει και με την ατυχία του Μακνήλ. Ο ΑΡΗΣ χρειάζεται όλους τους παίκτες του σε εγρήγορση για τα πλέιοφς όπου εκεί θα κριθούν όλα. Ναι μεν στην άκρη του μυαλού μας έχουμε την ΑΕΚ στην άτυπη κούρσα της 3ης θέσης αλλά δεν παύει να υπάρχει αρκετός δρόμος μέχρι να έρθει(αν έρθει) εκείνη στιγμή. Ο ΑΡΗΣ οφείλει να παρουσιαστεί πανέτοιμος κόντρα στον 6ο της βαθμολογίας και στη συνέχεια να τα δώσει όλα στα ημιτελικά. Δεν μένουμε σε ονόματα και προγνωστικά και κοιτώντας πάντα προς τον κορυφή παλεύουμε για το καλύτερο. Όλοι στις 17.00 στο Παλέ στο πλευρό του Αυτοκράτορα!

Την γνώριμη κατάληξη είχε ακόμη ένα παιχνίδι του ΑΡΗ στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας με τους φίλους του συμπολίτη να επιδίδονται σε αστειότητες στις κερκίδες και την αγαπημένη μας ομάδα να φεύγει με το ροζ φύλλο αγώνα. Η σπουδαία εμφάνιση των Μακνήλ και Γουότερς, το ξέσπασμα του Γουάιτ στο Β ημίχρονο και οι ανέλπιστες βοήθειες από παίκτες σαν τον Πελεκάνο και τον Τσούπκοβιτς ήταν αυτά που γύρισαν το παιχνίδι και οδήγησαν σε μια καθαρή νίκη χωρίς ιδιαίτερο άγχος.

Αν και μπήκαμε ζεστά στο παιχνίδι το υψηλό σκορ του πρώτου δεκαλέπτου έδειχνε ότι ο ΑΡΗΣ δεν έπαιζε σωστά άμυνα και αδυνατούσε να επιβάλλει τον ρυθμό του. Ο μπάογκ εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι οι Γουάιτ και Χάγκινς φορτώθηκαν σχετικά νωρίς με 3 φάουλ και έχοντας τον Σχορτσιανίτη ξεκούραστο  κατάφερε να ελέγξει τον ρυθμό, να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα και να προηγηθεί μέχρι και με 10 πόντους διαφορά. Την ίδια στιγμή που στην ομάδα μας σχεδόν τίποτα δεν λειτουργούσε σωστά. Η άμυνα μας ήταν χαλαρή στο μισό γήπεδο, στα ριμπάουντ δεν  βγάζαμε ενέργεια και στην επίθεση πηγαίναμε διαρκώς σε προσωπικές ενέργειες. Ξαφνικά αυτή η εικόνα άλλαξε και με τον Γουάιτ να βγάζει απίστευτη ενέργεια και να μαζεύει το ένα ριμπάουντ μετά το άλλο παρέσυρε και τους συμπαίκτες του σε έναν δαιμονιώδη ρυθμό. Ο ΑΡΗΣ έκανε ένα εξαιρετικό τρίτο δεκάλεπτο εξαφάνισε το -10 και πήρε τα ηνία της αναμέτρησης. Ο Σχορτσιανίτης είχε κουραστεί και εκνευριστεί,  η άμυνα κυρίως πάνω στον Βασιλειάδη είχε γίνει σαφώς πιο αποτελεσματική ενώ και ο Χάγκινς άρχισε να κλείνει τους διαδρόμους προς το καλάθι μας. Το τρίποντο του Πελεκάνου και του Τσούπκοβιτς ήρθαν την κατάλληλη στιγμή, ο Μακνήλ έδειξε το δολοφονικό του ένστικο ενώ ο Γουάιτ που στα τελευταία παιχνίδια ήταν πολύ άστοχος έδωσε την τελική μαχαιριά από τα 6.75 στον συμπολίτη. Η ομάδα μας έχει περισσότερη ποιότητα από τον συμπολίτη, ο Δ.Πρίφτης είχε περισσότερες επιλογές  στον πάγκο του από τον Μαρκόπουλο, επένδυσε σε αυτό και στο τέλος δικαιώθηκε!

Αυτή η νίκη δίνει τέλος στους ονειροπόλους(σαν και αυτούς της NOVA) που βλέπανε τον συμπολίτη σαν διεκδικητή της 3ης θέσης και ουσιαστικά μας κρατάει σε απόσταση αναπνοής από την ΑΕΚ που την έχουμε και μέσα στην έδρα μας. Δεν χρειάστηκε να κάνουμε κάποιο τέλειο παιχνίδι σήμερα για να φύγουμε νικητές. Ακόμη και με μέτριες εμφανίσεις ομάδες σαν τον  μπάογκ, τον Κόροιβο, τον Κολοσσό μπορούμε και πρέπει να τις κερδίζουμε. Καλό είναι να μην σπαταλήσουμε περισσότερο χρόνο σε αυτή την νίκη και να δούμε τη συνέχεια και πως μπορούμε να γίνουμε ακόμη καλύτεροι. Αυτή η ομάδα έχει και ποιότητα και ταλέντο και δίψα για διάκριση! Τον ΑΡΗ του Β ημιχρόνου να δούμε και στη Λιθουανία και η νίκη είναι στο τσεπάκι μας!

ΥΓ. "Μαχητής" ο Τσόχλας τα έδωσε όλα... Νευρίασε και ο Δέδας που δεν άντεξε να βλέπει τον ΑΡΗ να θριαμβεύει... ας ευχηθούμε μια ζωή τέτοιους ψευτόμαγκες να έχουν οι δίπλα.

ΥΓ2. Εντάξει παιδιά... ένα τρίποντο έβαλε ο Τσούπκοβιτς μην το κάνουμε θέμα.

5η συνεχόμενη ήττα από τον Κολοσσό που μαζί με την Αμαλιάδα εξελίσσονται σε "κακούς δαίμονες" του ΑΡΗ μιας και τις τελευταίες 2 σεζόν βρίσκουν τον τρόπο να μας κερδίζουν ακόμη και όταν τα προγνωστικά είναι με το μέρος μας. Η έλλειψη συγκέντρωσης από τους παίκτες μας και το πάθος που έβγαλαν οι παίκτες του Κολοσσού ξεδίπλωσαν με μεγάλη ευκολία όλες τις αδυναμίες του φετινού ΑΡΗ. Η ήττα όσο και αν μας πονάει μοιάζει φυσιολογική και η απορία όλων όσων αρέσκονται να βλέπουν τα πράγματα πιο "αυτοκρατορικά" είναι αν αυτή τη φορά θα ασχοληθούν οι υπεύθυνοι με αυτές τις αδυναμίες.

Με την άμυνα μας να αποτελεί τη βάση στην προσπάθεια για τη νίκη ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά και έδειχνε στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης ότι σήμερα δεν ήταν διατεθιμένος να δώσει την ευκαιρία στον αντίπαλο του για να κάνει ζημιά. Όσο όμως κυλούσε ο χρόνος οι παίκτες του Κολοσσού αντί να λυγίζουν έβγαζαν αντίδραση ανεβάζοντας ακόμη πιο πολύ τον γρήγορο ρυθμό του παιχνιδιού βραχυκυκλόνωντας την ομάδα μας. Η καλή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση και η ευστοχία στα πολλά ελεύθερα σουτ που έβγαλαν οι Ροδίτες ήταν αυτό ακριβώς που δεν μπόρεσε να κάνει ο ΑΡΗΣ και γνώρισε την ήττα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα της επίθεσης μας μπορούσε κάποιος που παρακολουθεί την ομάδα στενά να καταλάβει ότι ο ίδιος παίκτης θα έκανε και το σουτ ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Πέρα από κάθε λογική τα σουτ που πήρε ο Γουάιτ όπως και των περισσότερων που πήραν χρόνο συμμετοχής, σε αντίθεση με τον Μακνήλ που ήταν ο μοναδικός παίκτης που έδειχνε ικανός να γυρίσει το παιχνίδι. Όταν όμως μια ομάδα επιμένει όλη τη σεζόν να μην έχει εναλλακτικό πλάνο όταν τα πράγματα στραβώνουν και να αναλώνεται στα ίδια και τα ίδια λάθη τότε η ήττα είναι αναπόφευκτη. Η ανυπαρξία των μπλόκ άουτ, τα χαστούκια του Σίμτσακ στην μπάλα και ο "soft" με-το-ζόρι-σέντερ Κόεν δεν μπορούσαν να καλύψουν το κενό ούτε καν αυτού του μέτριου ως κακού Χάγκινς που είδαμε σήμερα. Ο Μακ Γκί είναι ο νέος σέντερ που βρήκε την ευκαιρία να φανεί ενώ ο Σαλούστρος ήταν αυτός που βρέθηκε σε καλή ημέρα και μας "σκότωσε" με τα μακρινά του σουτ. Φυσικά δεν είδαμε κάποια προσπάθεια να τον σταματήσουν, δεν είδαμε κάποιον παίκτη να σκυλιάζει πάνω του, ούτε καν να του γίνονται κάποια φάουλ για να τον εκνευρίσουν και να τον βγάλουν εκτός ρυθμού. Το ανακάτεμα της τράπουλας από τον Πρίφτη δεν μπόρεσε να αλλάξει. αλλά κατάφερε αυτή τη φορά να χωρέσει στο παιχνίδι τον Τσούπκοβιτς χαραμίζοντας και πάλι τον Κοέν στη θέση του σέντερ και στον πάγκο... 

2 παιχνίδια την εβδομάδα, κούραση, άρθρο 99, οικονομική εξυγίανση, και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα πέρναμε, στα πλέιοφς θα τα πούμε,  υπομονή, του χρόνου θα τα σαρώσουμε όλα...  Αυτά είναι που λέγονται κάθε φορά που ο ΑΡΗΣ χάνει φέτος ακόμη και όταν χάνει κατά κράτος από μια μέτρια ομάδα όπως έγινε σήμερα. Το αν μπορεί η ομάδα να βελτιωθεί με μια ή δύο διορθωτικές κινήσεις αποτελεί πλέον μια συζήτηση που προκαλεί γέλιο μιας και υπάρχει κόσμος που δεν το θέλει αυτό φοβούμενος μην χαλάσει το "οικογενειακό κλίμα". Άλλωστε τι σημασία έχει αν χάσαμε σήμερα σε ένα μάτς-κλειδί όταν υπάρχει αυτό το ωραίο οικογενειακό κλίμα και όλοι είναι χαρούμενοι στον μπασκετικό ΑΡΗ; Αργά ή γρήγορα ο ίδιος ο Λάσκαρης θα καταλάβει ότι αυτός ο ΑΡΗΣ κουβαλάει αυτή τη μίζερη νοοτροπία των προηγούμενων ετών που τον κρατάει πίσω. Ας ελπίσουμε όταν γίνει αυτό να αντιδράσει όπως αρμόζει σε έναν μεγαλομέτοχο της δυναμικής του Λάσκαρη και να μην απλά ξενερώσει...

ΥΓ. Αποτέλεσμα της μίζερης νοοτροπίας με το σκυμμένο κεφάλι και τους χαμηλούς τόνους είναι και η μεταμόρφωση των διαιτητών κατά την διάρκεια του αγώνα. Ακού εκεί να είναι τα φάουλ 4 -0 υπέρ του ΑΡΗ... γρήγορα να παίξουμε έδρα. Λες και θα διαμαρτυρηθεί κανείς αν σφάξουμε λιγάκι τον ΑΡΗ...

ΥΓ2. "Παλιοχαρακτήρας" ο Λαρετζάκης που τόλμησε να παίξει τόσο παθιασμένα και σκληρά απέναντι στα "καλά παιδιά" του Πρίφτη... Όπως "παλιοχαρακτήρας" και ο Μαυροκεφαλίδης που τόλμησε να πει "αν έχουμε στόχο την 3η θέση και όχι κάτι καλύτερο, τότε να πάμε όλοι σπίτια μας"... 

ΥΓ3. Μπράβο στα αλάνια για την ωραία κιτρινόμαυρη κερκίδα στο Βενετόκλειο.

Παίζοντας υποδειγματική άμυνα στην τέταρτη περίοδο η ομάδα μας κατάφερε να κερδίσει το Λαύριο αλλά και την κούραση που ουσιαστικά μας οδήγησε σε μια μέτρια εμφάνιση μακριά από ότι έχουμε δει στα έως τώρα παιχνίδια. Τα ανεξήγητα πολλά φάουλ που φορτώθηκαν από νωρίς οι παίκτες μας καθώς και οι πολλές άστοχες βολές λίγο έλλειψε να μας στοιχίσουν. Χάρη όμως στην άμυνα και την εκτελεστική δεινότητα του Μακνήλ που πήρε αρκετές φάσεις πάνω του στα τελευταία λεπτά φθάσαμε στη νίκη.

Συνήθως η κούραση αποτελεί μια συνηθισμένη δικαιολογία στα χείλη προπονητών και παικτών, όταν όμως μιλάμε για το δύσκολο ταξίδι της επιστροφής από μακρινό Καζάν τότε όλη αυτή η ταλαιπωρία είναι λογικό ως ένα σημείο να βγαίνει και πάνω στο παρκέ.  Και αν το 5-11 μετά τα πρώτα λεπτά του αγώνα δεν έδειχναν κάτι τέτοιο η συνέχεια ήταν αρκετά διαφορετική και αγχωτική. Βρίσκοντας λύσεις από τους Νίξον, Μπάρλο και Γιάνγκ η ομάδα του Λαυρίου κατάφερε να πάρει κεφάλι το σκόρ και μάλιστα σχεδόν στη μεγαλύτερη διάρκεια του δευτέρου δεκαλέπτου να προηγείται με διψήφια διαφορά. Όσο περνούσε ο χρόνος ο Δ.Πρίφτης άρχισε να κλείνει το ροτέισον και αφήνοντας τον Μακνήλ πάνω στο παρκέ ο ΑΡΗΣ άρχισε να ανακάμπτει. Στο τρίτο δεκάλεπτο η ομάδα κατάφερε να ισορροπήσει το παιχνίδι  και όλα έδειχναν ότι στην τέταρτη περίοδο θα τα δίναμε όλα ώστε να κλειδώσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα τη νίκη. Παίζοντας με πιο χαμηλά σχήματα και πιέζοντας σε όλο το γήπεδο οι παίκτες μας κατάφεραν να εγκλωβίσουν τους αντιπάλους τους και να τους δυσκολέψουν μέχρι και να περάσουν το κέντρο. Την ίδια στιγμή ο Μακνήλ έδινε λύσεις στην επίθεση αλλά και έβρισκε σημαντική βοήθεια από παίκτες που ερχόντουσαν από τον πάγκο σαν τον Κοέν και τον Μούρτο που έκαναν καλό παιχνίδι σήμερα. Καλός και ο Χάγκινς που λίγο όμως έλειψε να είναι και ο "μοιραίος" λόγω των πολλών χαμένων βολών(1/7).

Η νίκη μπορεί να ήρθε πολύ πιο δύσκολα από όσο θα περιμέναμε αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και την ταλαιπωρία των παικτών μας που εδώ και μια εβδομάδα περίπου είναι στους "δρόμους". Ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ έκανε το χρέος του, απέφυγε το στραβοπάτημα και πήρε μια νίκη απέναντι σε μια ομάδα που σίγουρα θα κάνει αρκετές ζημιές. Μετά και από το σημερινό διπλό ο ΑΡΗΣ επιβεβαιώνει τα προγνωστικά που τον θέλουν να είναι μια ταχύτητα πιο πάνω από την πλειοψηφία των ομάδων της Α1 . Κάτι που επιβεβαιώθηκε περίτρανα μιας και ο ΑΡΗΣ πήρε αυτό που ήθελε ακόμη και με μια μέτρια εμφάνιση.  Παρόλα αυτά σίγουρα ο Δ.Πρίφτης θα περίμενε να δει περισσότερα από παίκτες που ήταν πιο φρέσκοι και δεν εκμεταλλεύτηκαν τον χρόνο που πήραν. Ενώ και οι βολές μοιάζουν με μόνιμο πονοκέφαλο... Ο αγώνας την Τετάρτη το απόγευμα στο Παλέ με την Στεάουα φαντάζει ως ιδανική ευκαιρία για να πάρουμε μια ξεκούραστη νίκη που θα γεμίσει τις μπαταρίες της ομάδος ενόψει της συνέχειας. 5 νίκες σερί και συνεχίζουμε!