Πονέσανε τα ματάκια μας με αυτά που είδαμε στο σημερινό παιχνίδι και απο τις 2 ομάδες αλλά με τον ΑΡΗ να είναι σαφώς πιο απογοητευτικός εαν αναλογιστούμε την ποιότητα και δυναμική που έχει η ομάδα μας θεωρητικά τουλάχιστον. Αυτό το πρώτο δεκάλεπτο ηταν πραγματικά εφιαλτικό όχι τόσο με το μεγάλο προβάδισμα που είχε πάρει η Ολύμπια αλλά με το στυλ παιχνιδιού της ομάδος που θύμισε κάτι απο τα παιδάκια που συχνά μπαίνουνε κατα το ημίχρονο και κυνηγάνε όλα μια μπάλα και όποιο την έχει σουτάρει προς το καλάθι... Τι να σκέφτεται άραγε το τεχνικό τιμ της ομάδος μας οταν βλέπει αυτού του είδους συμπεριφορά των παικτών μας στην επίθεση? Τι να σκέφτεται ο πρόεδρος της ΚΑΕ ΑΡΗΣ οταν βλέπει την ομάδα να αγωνίζεται με αυτόν τον τρόπο. Κατα καιρούς εχω διαφωνίσει με πολλούς συνΑρειανούς για αυτό το θέμα, στην προσπάθεια να υπερασπίσω την άποψη μου οτι το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι μόνο αυτό που μετράει. Σήμερα για εμένα ο ΑΡΗΣ έχασε αλλά ευτυχώς δεν το πλήρωσε βαθμολογικά... Με το που μπήκα στο Παλέ και αντίκρυσα την εικόνα του γηπέδου που δεν είχε περισσότερους απο 3000 οπαδούς είχα ήδη ενα κομμάτι για το πόστ που θα έγραφα μετά τον αγώνα. Είχα σκοπό να αναφερθώ στην εκπομπή της παρασκευής του Super 3 σε μια προσπάθεια να πορώσει τον κόσμο και να τον παρακινήσει για να έρθει στο σημερινό παιχνίδι. Ανατρίχιασα με όλα αυτά που έλεγε ο αδερφός στο ράδιο, ανατρίχιασα με όλα τα ηχητικά που βάλανε στην εκπομπή τους και στο μυαλό υπήρχε μόνο ενα απλό ερώτημα. Πως γίνεται να είσαι Αρειανός, να αγωνίζεται ο Αυτοκράτορας ΑΡΗΣ στην θρυλική του έδρα και εσυ να μην πηγαίνεις στο γήπεδο? Με το που ξεκίνησε όμως το παιχνίδι κατάλαβα οτι πολλές φορές χρειάζεται πολύ γερό στομάχι για να παρακολουθήσεις ενα παιχνίδι του μπασκετικού ΑΡΗ και καπως έτσι δικαιολόγησα το μισογεμάτο/μισοάδειο Παλέ... Δεν μου πάει η καρδιά να σχολιάσω αγωνιστικά πως κατάφερε ο ΑΡΗΣ να κερδίσει την Ολύμπια μιας και το συμπέρασμα που έβγαλα είναι οτι απλά τους παρασύραμε με αποτέλεσμα οι αντίπαλοι μας να μην μπορούν να πετυχουν καλάθι ούτε μόνοι τους στον αιφνιδιασμό... Ναι υπήρξαν και οι καλές στιγμές του Νέλσον, του Κλάρκ, τα κλεψίματα του Παπανικολάου, οι ενέργειες του Αργυρόπουλου αλλά αυτά ολα δεν μπορούν σβησούν την τραγική εικόνα απο το μυαλό όλων αυτών που είχαν την ατυχία να παρακολουθησούν τον αγώνα... Ούτε καν δεν υπήρχε και η συμμετοχή του Ράιτ για να υπάρχει και κάποιο ξεχωριστό ενδιαφέρον. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τον Α.Ματζόν και πως αντιμετωπίζει εμφανίσεις σαν την σημερινή αλλά νομίζω οτι πρέπει να καταλάβει κατι σημαντικο. Ο κόσμος του ΑΡΗ γνωρίζει απο μπάσκετ πιο καλά απο οποιονδήποτε άλλο φίλαθλο στην Ελλάδα και δεν περιμένει απλά να δει τον ΑΡΗ να βγαίνει στην Ευρωλίγκα και να συμμετέχει σε αυτήν αλλά αντιθέτως θέλει να βλέπει μια ομάδα που ξέρει τι θέλει μέσα στο γήπεδο αλλά και τον τρόπο για να το πετύχει. Ας ξεχάσουμε λίγο τα  μπάτζετ, τις ελείψεις κλασικών πόιντ γκάρντ και άλλες παρόμοιες δικαιολογίες και ας παραδειγματιστούμε απο άλλες ομάδες που μπορεί να μην έχουν την ποιότητα των παικτών μας αλλά τουλάχιστον προσπαθούν να κάνουν τα βασικά αυτού του αθλήματος οταν βρίσκονται πάνω στο παρκέ...