Μια ακόμη «άγευστη» εμφάνιση πρόσθεσε ο ΑΡΗΣ μας σε αυτή την σειρά των πλέιοφς γνωρίζοντας εύκολα την ήττα από την ΑΕΚ με 2-0. Οι πολλές αλλαγές του Μάντζιου και η χαλαρότητα με την οποία αντιμετώπισαν το παιχνίδι οι παίκτες μας δεν άφησαν περιθώριο για κανένα άλλο αποτέλεσμα. Προφανώς και η ομάδα επιλέγει παιχνίδια με τα εκτός έδρας να τα αφήνει σε δεύτερη μοίρα και όλο το βάρος να πέφτει στα εντός(εκτός του μπάογκ). Στενάχωρο αλλά και λογικό…

ΑΠΟ ΧΑΛΑΡΟΣ ΕΩΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ

Μόλις 15’ λεπτά χρειάστηκαν για να επιβληθεί η ΑΕΚ και ο ΑΡΗΣ να μας πείσει ότι κατέβηκε σε ρυθμούς προπόνησης στο αποψινό παιχνίδι. Σε μόνιμη οπισθοχώρηση από τη σέντρα. Χωρίς εντάσεις και γρήγορη σκέψη. Χωρίς τη διάθεση να πιέσουμε, να κλείσουμε χώρους ή να γίνουμε κατά κάποιο τρόπο απειλητικοί. Μια ενδεκάδα γεμάτο «αλλαγές» από παίκτες που θεωρητικά ψάχνουν την ευκαιρία τους για να δείξουν την αξία τους. Περισσότερο όμως έμοιαζαν να βγάζουν την αγγαρεία αντί για τους «βασικούς» που όταν μπήκαν ήταν αργά. Η ΑΕΚ είχε κυριαρχήσει και ο εκνευρισμός από την απάθεια της ομάδας ήταν εμφανής σε όλους. Το ωραίο σουτ του Σαβέριο που ανάγκασε σε μια πολύ ωραία επέμβαση τον Αθανασιάδη ήταν όλη η επίθεση του ΑΡΗ σήμερα και αυτό λέει πολλά. Όπως και τα γκολ που δεχθήκαμε δείχνουν πολλά για την αμυντική λειτουργία της ομάδας. Κακή εμφάνιση, πάλι καλά να λέμε που φύγαμε με 2 γκολ…

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΗΘΕΛΕ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΚΑΝΕ

Τα πολλά νέα πρόσωπα στην βασική ενδεκάδα έδωσαν εξαρχής το στίγμα της παρουσίας του ΑΡΗ σε αυτό το παιχνίδι. Όπως και στα προηγούμενα πρωταρχικός στόχος ήταν η «διαχείριση» ενόψει τελικού και όλα τα υπόλοιπα πήγαν σε δεύτερη μοίρα. Αυτό είχε εξαρχής στο μυαλό του ο Μάντζιος και αυτό ακριβώς εφάρμοσε. Το ότι δεν ανταποκρίθηκαν οι παίκτες που επέλεξε είναι άλλο θέμα που θα πρέπει να το δουν. Σίγουρα με αυτές τις πειραματικές ενδεκάδες η ομοιογένεια χάνεται αλλά η μαχητικότητα και η συγκέντρωση που πρέπει να δείξει ο κάθε παίκτης που παίρνει φανέλα βασικού θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη. Δεν το έδειξαν οι αρχικοί 11 και όταν μπήκαν οι «βασικοί» ήταν αργά.

ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ

Με το τελικό σκορ να έχει διαμορφωθεί πριν καν συμπληρωθούν 15’ και την ομάδα μας μετά βίας να πλησιάζει προς την αντίπαλη περιοχή η ομάδα δεν δικαιούταν τίποτα περισσότερο και μοιραία γνώρισε την ήττα. Μια εικόνα που δεν τιμάει το σύνολο του Άκη Μάντζιου αλλά ας ελπίσουμε το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» στο τέλος να επιβεβαιωθεί. Καλή η διαχείριση αλλά θα πρέπει και η 11αδα του τελικού να δοκιμασθεί, να ανεβάσει απόδοση και να πιστέψει στις δυνάμεις της. Αναμένουμε τη συνέχεια.

Επιστροφή στις νίκες και στις σοβαρές… εμφανίσεις έκανε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στο Περιστέρι κερδίζοντας με 75-82! Δεν έπιασε κάποια σπουδαία απόδοση σήμερα η ομάδα αλλά με εξαίρεση το 2^ο δεκάλεπτο ήταν σοβαρή και συγκεντρωμένη στην άμυνα και αυτό όπως αποδείχθηκε ήταν αρκετό. Προσπάθησε η Τσαρούχα και παρέα της να γυρίσουν το παιχνίδι αλλά χωρίς επιτυχία.

ΟΡΕΞΑΤΟΣ ΣΕ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

Κεφάτοι μπήκαν οι παίκτες μας στο παιχνίδι με εύστοχα μακρινά σουτ αλλά και ξεκάθαρη διάθεση να παίξουν σωστή άμυνα. Το Περιστέρι έμοιαζε να μην έχει την απαιτούμενη ενέργεια να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις του αγώνα και αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι παίκτες μας φθάνοντας στο +13 με τη λήξη του πρώτου δεκαλέπτου. Τολιόπουλος, Μπλούμπεργκς και Χάρελ ήταν οι βασικοί εκφραστές του καλού ξεκινήματος μας στην επίθεση με τον Σανόγκο να κάνει όλη την βρώμικη δουλειά.

Η ΤΣΑΡΟΥΧΑ ΚΑΙ  Η ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ ΑΝΕΛΑΒΑΝ ΔΡΑΣΗ

Τίποτα το παράξενο δεν έγινε σήμερα στο Περιστέρι… απλά οι διαιτητές για ακόμη μια φορά προσπάθησαν να αλλάξουν τις ισορροπίες της αναμέτρησης. Μέσα στα πρώτα 3’ του 2^ου δεκαλέπτου, η Τσαρούχα και η παρέα της ανακάλυψαν κάθε λογής σφύριγμα ώστε να μας κόψουν τον ρυθμό και να αφυπνίσουν το Περιστέρι. Και δυστυχώς το πέτυχαν. Τα  συνεχόμενα φαλτσοσφυρίγματα αποσυντόνισαν εντελώς τους παίκτες μας και από εκεί που ο ΑΡΗΣ λειτουργούσε ως καλοκουρδισμένη μηχανή ξαφνικά έμοιαζε με παιδική χαρά. Ο εκνευρισμός από τα σφυρίγματα έφερε λάθη, αστοχία και το Περιστέρι μπροστά με 5 πόντους.

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΕ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ΝΙΚΗΤΗΣ

Μπορεί το παιχνίδι να έμοιαζε σιγά σιγά να ξεφεύγει από τον έλεγχο μας αλλά οι παίκτες του Καστρίτη δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη. Ο Σανόγκο συνέχιζε να παλεύει σαν σκυλί σε κάθε φάση, ο Χάρελ έκλεβε το πορτοφόλι όποιου έβρισκε μπροστά και Σόουζα σαν από μηχανής Θεός έδινε λύσεις σε επίθεση και άμυνα εκεί που δεν το περίμενε κανείς!  Και όταν μπήκε και ο Στάρκ με τον Κατσίβελη στην εξίσωση η πλάστιγγα έγειρε οριστικά προς την πλευρά μας.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΠΟΥ ΘΕΛΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ

Σίγουρα θα πρέπει να νιώθει ικανοποιημένος ο Καστρίτης σήμερα από αυτά που είδε από τους παίκτες του. Η ομάδα σε 3 δεκάλεπτα έπαιξε με απόλυτη συγκέντρωση, δεν μάσησε από τα σφυρίγματα των διαιτητών και δεν σταμάτησε σε κανένα σημείο του αγώνα να πιστεύει στη νίκη. Είδε επιτέλους παίκτες όπως ο Μπλούμπεργκ, ο Σανόγκο, ο Στάρκ, ο Σόουζα και ο Κατσίβελης να παίρνουν πιο ώριμες αποφάσεις στην επίθεση και να βοηθάνε στο σκοράρισμα τον Τολιόπουλο και τον Χάρελ. Μοναδική παραφωνία ο Μποχωρίδης και ο Ριντ που δεν μπόρεσαν να προσφέρουν κάτι το ουσιαστικό. Ωστόσο αυτό που μετράει πέρα από τη νίκη είναι ότι ο ΑΡΗΣ έδειξε να συνέρχεται από την αγωνιστική καθίζηση που τον χαρακτήριζε στα τελευταία παιχνίδια.

ΑΡΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Χωρίς να χρειαστεί να κάνει κάτι το εξεζητημένο ο ΑΡΗΣ αλλά παρουσιάζοντας ύστερα από καιρό τα βασικά του αγωνιστικά του χαρακτηριστικά πήρε τη νίκη κόντρα στο Περιστέρι  …την Τσαρούχα και τους λοιπούς. Η μαχητικότητα, η προσήλωση στην άμυνα αλλά και το πνεύμα νικητή που έμοιαζε να έχει χάσει τον τελευταίο καιρό σήμερα τα ξαναείδαμε και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Καιρός να επιστρέψει και ο Γκάλινατ και να δούμε την ομάδα να ανεβάζει και άλλο την απόδοση ενόψει των κρίσιμων αναμετρήσεων. Μπράβο ρε Αρειανάρα!

Ούτε την ισοπαλία δεν κατάφερε να πάρει ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στον Παναθηναϊκό σε ένα παιχνίδι όπου άξιζε τη νίκη. Κόντρα σε έναν αντίπαλο όπου καιγόταν για τη νίκη και έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τον μεγάλο τελικό, η ομάδα έπαιξε επιθετικά, δημιούργησε μπόλικες καλές φάσεις κυνηγώντας με μανία το γκολ αλλά 2 κακές στιγμές του Μπράμπετς διαμόρφωσαν αυτό το 0-2. Απογοήτευση για τον τρόπο που ήρθε αυτή η ήττα από την άλλη όμως υπάρχει ικανοποίηση για την απόδοση της ομάδας που με λίγη αποτελεσματικότητα(ή τύχη) παραπάνω θα μπορούσε να είχε κερδίσει σε ένα βαθμολογικά αδιάφορο παιχνίδι.

ΕΠΕΒΑΛΛΕ ΤΟΝ ΡΥΘΜΟ ΤΟΥ

Παθητικό με αντεπιθέσεις τον περιμέναμε τον ΑΡΗ ως συνήθως σε αυτά παιχνίδια αλλά ο Μάντζιος μάλλον ήθελε να μπερδέψει τον αντίπαλο του. Λίγοι θα περίμεναν ότι ο ΑΡΗΣ θα αντιμετωπίσει με αυτόν τον τρόπο τον Παναθηναϊκό και πιθανόν αυτό να ήταν και το στοιχείο που άλλαξε εξαρχής τις ισορροπίες της αναμέτρησης. Η ομάδα με Γκαρθία και Νταρίντα στο κέντρο είχε πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας και μαζί με τον δραστήριο Μορόν τραβούσαν μπροστά και τους υπόλοιπους που σε κάθε ευκαιρία ανέβαιναν ψηλά. Ενώ στην άμυνα οι Φαμπιάνο και Μπράμπετς έμοιαζαν απροσπέλαστοι  παρά  τις δυνατές «μπούκες» του Ιωαννίδη προς την περιοχή μας.  Οι ευκαιρίες και τα σουτ δεν κατέληγαν σε γκολ και αυτό ήταν το μόνο ανησυχητικό αν και υπήρχε η πίστη ότι τελικά θα βρούμε δίχτυα.

Ο ΜΠΡΑΜΠΕΤΣ ΞΕΛΑΣΠΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ

Και ενώ το γήπεδο έμοιαζε ανηφορικό για τον Παναθηναϊκό ήρθε η τραγική λάθος πάσα του Μπράμπετς στο 59΄ για να τον βάλει μπροστά στο σκορ κόντρα στη ροή της αναμέτρησης. Στη συνέχεια οι παίκτες μας προσπάθησαν να το φέρουν στα ίσα αλλά λίγο ο Ντρακόφσκι με τις καλές τοποθετήσεις του, λίγο η τύχη και η ισοφάριση δεν ήρθε ποτέ. Μάλιστα στις καθυστερήσεις ήρθε και το 2^ο δώρο από τον Μπράμπετς όπου μετά από δύσκολη απόκρουση του Κουέστα έστειλε την μπάλα στα δίχτυα μας ολοκληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο μια ημέρα που σίγουρα ο Τσέχος θα θέλει να ξεχάσει. Και μαζί και όλοι εμείς.

ΕΚΑΝΕ ΤΙΣ ΦΑΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΟ ΓΚΟΛ

Ο ΑΡΗΣ είχε φέρει το παιχνίδι σχεδόν εκεί που ήθελε. Ο Παναθηναϊκός από «φαβορί» είχε μετατραπεί σε «αουτσάιντερ» και το μόνο που έλειπε ήταν το γκολ που θα επιβεβαίωνε την ανωτερότητα μας. Ένα γκολ που δεν ήρθε σε αντίθεση με 2 ατομικά λάθη που διαμόρφωσαν το τελικό σκορ. Ένα σκορ καθόλου αντιπροσωπευτικό της εικόνας των 2 ομάδων. Πέτυχε σε μεγάλο βαθμό το τέχνασμα του Μάντζιου να αιφνιδιάσει επιτρέποντας στην ομάδα να παίξει πιο ανοιχτά. Έλειψε η συγκέντρωση στην τελική φάση όπως έλειψε και η τύχη. 2 είναι όμως τα στοιχεία που θα πρέπει να κρατήσουμε από το παιχνίδι. Ένα ότι ο ΑΡΗΣ μπορεί να παίξει στα ίσια(και όχι με κλεφτοπόλεμο) τον Παναθηναϊκό. Δύο ότι θα πρέπει να γίνει πιο αποτελεσματικός ενόψει τελικού. Τίποτα άλλο. Αδιάφορο παιχνίδι, παίξαμε καλά, αξίζαμε τη νίκη …χάσαμε, συνεχίζουμε.

ΜΟΝΟ ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙΣ

Το πόσο μπορείς να διαχωρίσεις την εμφάνιση της ομάδας από το τελικό αποτέλεσμα είναι μεγάλη κουβέντα. Ο ΑΡΗΣ ήθελε τη νίκη και το απέδειξε με τον τρόπο που αγωνίσθηκε από την αρχή μέχρι το τέλος. Άξιζε τη νίκη, τελικά όμως δεν πήραμε ούτε το Χ. Καλή η προσπάθεια σήμερα σε ένα παιχνίδι όπου δεν υπήρχε άλλο κίνητρο πέρα από την αξιοπρέπεια μας. Στον τελικό όμως η προσπάθεια από μόνη της αν δεν έρθει η νίκη δεν θα έχει καμία απολύτως σημασία. Άλλο όμως παιχνίδι ο τελικός και άλλο το σημερινό.

Κάτι από κακόγουστο επαναλαμβανόμενο ανέκδοτο έμοιαζε το σημερινό παιχνίδι για τον ΑΡΗ μας που παραδόθηκε άνευ αντίστασης στις διαθέσεις των παικτών του Προμηθέα αλλά και των προκλητικών 3 διαιτητών. Σίγουρα όμως δεν είναι αυτό το παιχνίδι στο οποίο θα πρέπει να μας απασχολεί η διαιτησία μιας και η τραγική εικόνα μας και το απόλυτο μπάχαλο που επικρατούσε στις επιθέσεις μας τα επισκίασε όλα!

Ο ΕΝΑΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ

Σε έναν ανταγωνισμό κακοποίησης του μπάσκετ ΑΡΗΣ και Προμηθέας ξεκίνησαν το παιχνίδι χέρι χέρι με το προβάδισμα να εναλλάσσεται ανάμεσα στις 2 ομάδες. Η αδυναμία μας στην επίθεση ήταν φανερή και το ένα λάθος διαδεχόταν το άλλο. Στην άμυνα όμως υπήρχε διάθεση με αποτέλεσμα και οι αντίπαλοι να δυσκολεύονται να πετύχουν καλάθια. Βέβαια είχαν τους προκλητικούς διαιτητές στο πλευρό τους που με ανύπαρκτα φάουλ φόρτωναν τους παίκτες μας από νωρίς και δώριζαν βολές στον Προμηθέα.

ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΕ ΛΕΥΚΗ ΠΕΤΣΕΤΑ

Παρά τα όποια προβλήματα ο ΑΡΗΣ ήταν κοντά στο σκορ και όλοι πιστεύαμε ότι στο Β ημίχρονο θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε την εικόνα μας. Και όμως τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Λάθη επί λαθών και μια ευθυνοφοβία στην επίθεση που έσπαγε νεύρα. Ο Προμηθέας ξεκίνησε να ευστοχεί και ο ΑΡΗΣ πέταξε λευκή πετσέτα… τουλάχιστον αυτό δείχνει η διαφορά των 34 πόντων.

ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ

Να ήταν η πρώτη φορά θα το καταλαβαίναμε. Όταν όμως το βλέπεις ολοένα και πιο συχνά τότε γίνεται ξεκάθαρο ότι κάτι δεν πάει καλά. Οπωσδήποτε η επιστροφή του Γκάλινατ να πάρει λίγο βάρος από τον Τολιόπουλο και τα πράγματα να γίνουν καλύτερα. Είναι δυνατόν όμως να παρουσιάζεται ο ΑΡΗΣ τόσο κακός επειδή του λείπει ένας παίκτης; Δυστυχώς παιχνίδια σαν και αυτό φανερώνει τις αδυναμίες που υπάρχουν στην ομάδα από την αρχή της χρονιάς και δεν διορθώθηκαν ποτέ. Χωρίς ψηλούς(όπως κρίνει ο κόουτς βάσει του ροτέισον), χωρίς επιθετικό πλάνο και με ένα μάτσο άτολμους παίκτες που θέλουν απλά να διώξουν την μπάλα από πάνω τους. Αν δεν πάρει την προσπάθεια ο Τολιόπουλος ή ο Χάρελ, θα αναγκαστεί να το κάνει ο Μποχωρίδης και ο Κατσίβελης μιας και όλοι οι υπόλοιποι κρύβονται… Και αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι που πληρώνει ο ΑΡΗΣ. Μια έλλειψη αυτοπεποίθησης που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο πρόσωπο του Στάρκ που έκανε ότι μπορούσε για να καταστρέψει το παιχνίδι μας. Το πρόβλημα όμως είναι συνολικό και όχι ενός ή 2 παικτών.

ΑΠΛΑ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΣ

Ο χειρότερος φετινός ΑΡΗΣ έκανε την εμφάνιση του στην Πάτρα γνωρίζοντας ντροπιαστική ήττα από τον Προμηθέα. Έβαλαν το χεράκι τους οι διαιτητές αλλά με την εικόνα που παρουσιάσαμε στο Β ημίχρονο ίσως το μόνο που δικαιούμασταν να ήταν μια πιο τιμητική ήττα. Μπορεί σήμερα η ομάδα να έπιασε τον πάτο της απόδοσης της αλλά εδώ και αρκετά παιχνίδια η ομάδα αδικεί την φετινή προσπάθεια με την εικόνα που παρουσιάζει. Ναι μεν ο Γκάλινατ είναι σοβαρή απουσία αλλά αυτή η εικόνα Γιάννη Καστρίτη και παίκτες του ΑΡΗ δεν δικαιολογείται.

ΥΓ. Υπονοούμενα και γρίφοι στη συνέντευξη τύπου.

Εξαρχής ήταν δύσκολη η αποστολή του να κερδίσεις σε μια έδρα που έχεις να φύγεις νικητής 22 ολόκληρα χρόνια αλλά ο Μάντζιος και οι παίκτες του έπειθαν με τις τελευταίες εμφανίσεις ότι είχαν την ικανότητα να το πετύχουν. Ωστόσο στην πράξη παρακολουθήσαμε κάτι εντελώς διαφορετικό από τον ανταγωνιστικό ΑΡΗ που περιμέναμε. Εύκολη ήττα από το 6΄,  με την αντίδραση που δεν είδαμε ποτέ από την ομάδα να είναι αυτό που πληγώνει περισσότερο παρά το τελικό 3-0.

ΑΝΕΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Όταν μόλις στο 6’ δέχεσαι το πρώτο γκολ και στη συνέχεια παραμένεις σε παθητικό ρόλο τα λόγια περιττεύουν. Αργή σκέψη, αργή εκτέλεση, νωθρότητα και μια γενικότερη αναποτελεσματικότητα σε κάθε μας ενέργεια. Αρκετά προβλήματα στην άμυνα που έμπαζε από όλες τις πλευρές. Την ίδια στιγμή που το «άνευρο» κέντρο και η έλλειψη πίεσης προς τους παίκτες του Ολυμπιακού τους επέτρεπε να κάνουν ανενόχλητοι το παιχνίδι τους και να γίνονται απειλητικοί. Ελάχιστες οι φορές που απειλήσαμε την αντίπαλη εστία, καμία από αυτές δεν ανάγκασε τον Τζολάκη να επέμβει και αυτό τα λέει όλα. Ακόμη και οι αλλαγές που έγιναν, κινήθηκαν στο ίδιο χαμηλό τέμπο. Με εξαίρεση ίσως τον Φαμπιάνο και τον Κουέστα που ήταν ίσως οι μοναδικοί διασωθέντες από το σημερινό ναυάγιο.

ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑΣ…

Με τον ίδιο τρόπο όπως αντιμετωπίζει όλες τις ομάδες που βρίσκονται ψηλότερα από εμάς αντιμετώπισε και σήμερα ο ΑΡΗΣ τον Ολυμπιακό.  Η επιλογή του Ρόουζ στο κέντρο άμυνα όπως και η παρουσία του Βεστράτε στο αρχικό σχήμα ήταν στην λογική της «προετοιμασίας» που θέλει όλους τους παίκτες ενόψει τελικού ετοιμοπόλεμους. Αντιθέτως ο Μοντόγια που και αυτός πήρε φανέλα βασικού ήταν περισσότερο λογική επιλογή από τον Φεράρι μιας και προτιμάτε στα περισσότερα παιχνίδια που ο ΑΡΗΣ κατεβαίνει με αμυντικές… βλέψεις. Για ακόμη όμως ένα παιχνίδι φάνηκε ότι ο Ολυμπιακός δεν μας ταιριάζει. Η ταχυδύναμη  που χαρακτηρίζει μεγάλο κομμάτι του ρόστερ του είναι κάτι που εμείς για να την κοντράρουμε θα πρέπει οι παίκτες μας να δώσουν το κάτι παραπάνω. Και σήμερα ο ΑΡΗΣ όπως φάνηκε δεν είχε τη διάθεση να ζοριστεί. Δεν μας βγήκε το παιχνίδι από νωρίς και το αφήσαμε στην τύχη του. Όταν όμως λειτουργείς έτσι τότε λογικό είναι η εμπιστοσύνη που έχεις κερδίσει από τον κόσμο και ο σεβασμός από τους αντιπάλους να κλονίζεται. Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει πρώτα από όλα τον Μάντζιο και μετέπειτα τους παίκτες του. Άλλο η διαχείριση δυνάμεων και άλλο η πνευματική ετοιμότητα. Σήμερα ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε ανέτοιμος σε όλα τα επίπεδα και το ότι δεν υπήρχε βαθμολογικό κίνητρο δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Το κίνητρο είναι να βελτιωθείς αγωνιστικά και να χτίσεις σιδερένια αυτοπεποίθηση ενόψει τελικού. Και με εμφανίσεις σαν την σημερινή δεν το πετυχαίνεις.

ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΤΑΝ… ΚΑΙ ΤΟ ΕΔΕΙΞΕ

Εύκολα, χωρίς ιδιαίτερο κόπο ο Ολυμπιακός πήρε αυτό που ήθελε αφήνοντας την ομάδα μας να αρκεστεί στη «διαχείριση» δυνάμεων ενόψει της συνέχειας. Δεν ήταν αδιάφορος ο ΑΡΗΣ σήμερα στο Καραϊσκάκη αλλά με την εικόνα του έδειξε ότι δεν καιγόταν κιόλας… ώστε να τα δώσει όλα για ένα θετικό αποτέλεσμα. Προβλημάτισε η ομάδα με αυτό που παρουσίασε σήμερα στο γήπεδο αλλά ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα δεν χάθηκε τίποτα. Το αφήνουμε πίσω μας και κοιτάμε τα επόμενα βήματα αυτής της «προετοιμασίας» πριν τον μεγάλο τελικό.

Ένα εκρηκτικό τετράλεπτο στο Β ημίχρονο ήταν αρκετό για να μετατρέψει το παιχνίδι ο ΑΡΗΣ μας σε έναν υγιεινό περίπατο. Η βολίδα του Σουλεϊμάνοφ στο 55’ άνοιξε το σκορ,  το αριστοτεχνικό σουτ του Γκαρθία στο αμέσως επόμενο λεπτό έγραψε το 2-0 και λίγα λεπτά αργότερα ο Μπράμπετς με διπλή προσπάθεια μετά από εκτέλεση κόρνερ «κλειδαμπάρωσε» τη νίκη. Απόλυτη ικανοποίηση για τον Μάντζιο που βλέπει την ομάδα παρά τους όποιους «πειραματισμούς» να γίνεται ολοένα και πιο αποτελεσματική στο παιχνίδι της.

ΔΟΚΙΜΕΣ ΜΕ 4-4-2 ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΛΑΜΙΑ

Με τους Μορόν και Ανσαριφάρντ να ξεκινάνε για πρώτη φορά μαζί σε ένα 4-4-2 από τον Μάντζιο ο ΑΡΗΣ μπήκε κεφάτος στο παιχνίδι κυκλοφορώντας πολύ ωραία την μπάλα προς την αντίπαλη περιοχή. Ο αρχικός ενθουσιασμός δεν έφερε το γρήγορο γκολ και κάπου ξεκίνησε και η Λαμία να φαντάζει πιο απειλητική μέσα στο γήπεδο. Με αυτό το σχήμα ο ΑΡΗΣ έμοιαζε να αναπτύσσεται πιο καλά μέσα στο γήπεδο, στην άμυνα όμως υπήρχαν κενά και κακές τοποθετήσεις με αποτέλεσμα κάμποσες φορές η Λαμία να βρίσκει χώρο για μακρινές μεταβιβάσεις χωρίς κανέναν παίκτη μας να παρεμβαίνει. Κάτι που έφερε μια ισορροπία στο παιχνίδι που φώναζε ότι έπρεπε να γίνουμε πιο προσεκτικοί στις επιλογές μας.

Η ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΕ ΜΕΣΑ ΣΕ 4’

Σουλεϊμάνωφ, Γκαρθία, Νταρίντα, Μορόν, Ανσαριφάρντ και Φεράρι στα πρώτα 45’ βρέθηκαν αρκετές φορές σε πλεονεκτική θέση ώστε να σπρώξουν την ομάδα στο γκολ. Στο τέλος πάντα όμως τα χαλούσαν. Ιδιαίτερα ο Σουλεϊμάνωφ που ότι δεν έκανε σε όλο το πρώτο ημίχρονο το έκανε στο 55’ όπου την επέλαση του την τελείωσε με μια βολίδα στα αντίπαλα δίχτυα. Για να τον μιμηθεί κατά κάποιο τρόπο ο Μανού Γκαρθία στο αμέσως επόμενο λεπτό. Ο ΑΡΗΣ κυριαρχούσε πλέον στην αναμέτρηση και έψαχνε με μανία και το τρίτο γκολ. Γκολ που βρήκε λίγα λεπτά αργότερα από τον Μπράμπετς. Μάλιστα ο καταιγισμός των γκολ είχε δώσει φτερά στην ομάδα μας που κυνήγησε μέχρι σχεδόν το τέλος του αγώνα και ένα τέταρτο γκολ. Το 3-1 μπήκε κόντρα στην εικόνα του παιχνιδιού με έναν πολύ περίεργο τρόπο όπως ακριβώς εκνευριστικά συνέβαινε από το ξεκίνημα με τις κόντρες να μας πηγαίνουν όλες ανάποδα.

ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ

Δεν είναι ότι κερδίσαμε την Λαμία που μας ταλαιπωρεί εδώ και χρόνια αλλά η συνολική εικόνα της ομάδας. Ακόμη και με αυτό το 4-4-2 ο ΑΡΗΣ έβγαλε πολύ καλά στοιχεία στο παιχνίδι του και όταν του βγήκαν λίγο οι φάσεις πήρε αυτό που άξιζε. Παρόλο που τόσο το αρχικό σχήμα όσο και οι αλλαγές έχουν περισσότερο την λογική της διαχείρισης και όχι των απαιτήσεων του αγώνα. Εμπνέει ολοένα και περισσότερη εμπιστοσύνη η ομάδα και αυτό είναι το μεγάλος κέρδος από την αποψινή νίκη. Και φυσικά όλο αυτό είναι έργο του Άκη Μάντζιου που έχει βρει τον τρόπο ώστε οι παίκτες του να παραμένουν ετοιμοπόλεμοι και συγκεντρωμένοι.

ΟΛΑ ΚΥΛΑΝΕ ΙΔΑΝΙΚΑ

Συνεχίζουν να κυλάνε όλα ιδανικά για τον ΑΡΗ μας ενόψει του μεγάλου τελικού με τις δοκιμές του Μάντζιου να οδηγούν σε μια εύκολη νίκη. Το εκρηκτικό τετράλεπτο με τα γκολ των Σουλεϊμάνωφ, Γκαρθία και Μπράμπετς έδωσαν τέλος στο αρνητικό σερί κόντρα στη Λαμία… και πρόσθεσε λίγο ενδιαφέρον για τη συνέχεια των  πλέιοφς. Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι ο ΑΡΗΣ μας συνεχίζει να παρουσιάζεται συγκεντρωμένος και αποφασισμένος να εκμεταλλευτεί αυτά τα παιχνίδια με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Αλύγιστη παρουσιάστηκε η Τσαρούχα και η παρέα της σήμερα στο Σ.Ε.Φ. όπου παρά την σπουδαία προσπάθεια του ΑΡΗ μας κατάφεραν να παραδώσουν τη νίκη στον αγαπημένο τους Ολυμπιακό. Απίστευτο χειρουργείο κυρίως στο Α΄ημίχρονο,  με τους 3 διαιτητές να βάζουν τα θεμέλια της νίκης του Ολυμπιακού από τα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης. Θλιβερός ο Μπαρτζώκας και οι παίκτες του που διαμαρτυρόντουσαν σε κάθε σφύριγμα υπέρ του ΑΡΗ.

ΣΤΥΓΝΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Με φόρα μπήκαν οι 3 διαιτητές στο παιχνίδι φροντίζοντας να κάνουν ξεκάθαρο στους παίκτες του Ολυμπιακού να μην αγχωθούν όσο καλά και αν αγωνισθεί ο ΑΡΗΣ σήμερα. Κάθε ανάσα μας στην άμυνα και ένα φάουλ, κλεψίματα με τα πόδια, επιθετικά φάουλ σε κανονικά σκριν και «no foul» σε ότι και αν έκαναν οι παίκτες του Ολυμπιακού. Παρά την φιλότιμη προσπάθεια των παικτών μας με 31-13 φάουλ εις βάρος μας και 39-9 βολές για τον Ολυμπιακό μόνο σε θαύμα ελπίζαμε. Το σε ποια επίθεση κρίθηκε το τελικό αποτέλεσμα και τι μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά ελάχιστη σημασία έχει με τη διαιτησία που είχαμε σήμερα.

ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΤΑ ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ

Πέρα από τον εκνευρισμό που μας πρόσφερε το σημερινό παιχνίδι, μας γέμισε και με ικανοποίηση για την προσπάθεια των παικτών του Γ.Καστρίτη. Ο ΑΡΗΣ υπό αυτές τις αντίξοες συνθήκες έπαιξε όπως μπορούσε άμυνα, πάλεψε σαν σκυλί για τα ριμπάουντ και κυκλοφόρησε εξαιρετικά την μπάλα στην επίθεση με αποτέλεσμα να τελειώσει την αναμέτρηση με 50% στα τρίποντα. Ναι κάποια ήταν τυχερά αλλά και αρκετά από αυτά που χάθηκαν ήταν ελεύθερα. Είδαμε παίκτες σαν τον Χάρελ και τον Μπλούμπεργκς να παίρνουν τις πρωτοβουλίες που πρέπει και να είναι αποτελεσματικοί.  Είδαμε παίκτες που ερχόντουσαν από τον πάγκο σαν τον Περσίδη και τον Κατσίβελη να βάζουν και αυτοί το λιθαράκι τους στο παιχνίδι. Είδαμε και τον Τολιόπουλο ορθώς παρά την αστοχία του να μην εγκαταλείπει. Μέχρι και τον Ρίντ είδαμε να βοηθάει. Όλα αυτά βάζουν ένα τεράστιο θετικό πρόσημο στο σημερινό παιχνίδι και μια παρακαταθήκη για τα επόμενα.

ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΕΜΠΡΟΣΤΙΑΖΕΙ

Μόλις 5’ κανονικής διάρκειας αγώνα ήταν αρκετά για να καταλάβεις το τι ακριβώς μας περίμενε σήμερα. Με σφυρίγματα που προσβάλλουν τη νοημοσύνη όποιου γνωρίζει τα βασικά του αθλήματος έδωσαν τη χείρα βοηθείας στον Ολυμπιακό να πάρει μια νίκη που υπό διαφορετικές συνθήκες μάλλον δεν θα είχε κατακτήσει. Χίλια μπράβο στην ομάδα για την μαχητικότητα και την βελτιωμένη εικόνα συνολικά σε ένα παιχνίδι «ιδιαίτερων συνθηκών» όπως αυτό εξελίχθηκε. Η νίκη δεν ήρθε όπως θα θέλαμε... θα αρκεστούμε στο ξεμπρόστιασμα του Ολυμπιακού και της ελληνικής διαιτησίας. 

ΥΓ. Πάτημα στο πόδι του επιτιθέμενου μέχρι και στο ποδόσφαιρο θα δινόταν κίτρινη κάρτα. Στον μπασκετικό Ολυμπιακό ούτε καν φάουλ!

ΥΓ2. Σεβαστή η διάθεση του κόουτς να θέλει να κρατάει άπαντες στην ομάδα επικεντρωμένους στο αγωνιστικό πλάνο χωρίς να ασχολούνται με τη διαιτησία. Εσύ όμως κόουτς οφείλεις έστω στη συνέντευξη τύπου να πεις δημόσια αυτό που όλοι μας νιώθουμε μετά από τέτοιες διαιτησίες.

ΥΓ3. Άγνωστο αν το να μην διαμαρτυρόμαστε για την διαιτησία είναι επιλογή της διοίκησης ή αυθόρμητη αντίδραση του τεχνικού τιμ και των παικτών. Σίγουρα όμως αυτό θα πρέπει να αλλάξει. Ο ΑΡΗΣ τα τελευταία χρόνια φαίνεται να βρίσκει σιγά σιγά την αγωνιστική του αξιοπρέπεια, καιρός πλέον να βρει και την φωνή του. Εδώ φωνάζουν ακόμη και όταν ευνοούνται οι "κορυφαίοι" της Ευρωλίγκας.

Τα 110 χρόνια ιστορίας του ΑΡΗ μας είναι η ζωντανή απόδειξη του πώς ένας αθλητικός οργανισμός μπορεί να γίνει ένας φάρος ελπίδας και ενότητας, εμπνέοντας και ενώνοντας  ανθρώπους από διαφορετικές τάξεις υπό τη σκιά του αθλητικού πνεύματος και των ιδανικών του.

Το ανεπανάληπτο ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ, ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ μόνο ο ΑΡΗΣ μας το έκανε πράξη.

Από την πρώτη ημέρα της ίδρυσης του και τις σπουδαίες στιγμές του παρελθόντος και τους τίτλους σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ και τα υπόλοιπα τμήματα, μέχρι τα πέτρινα χρόνια της αγωνιστικής απαξίωσης σε ποδόσφαιρο, μπάσκετ που πλέον ανήκουν στο παρελθόν αλλά και την σημερινή λαμπρή  εκδήλωση στο Ολύμπιον ο ΑΡΗΣ διδάσκει ήθος, πολιτισμό και μια ξεχωριστή κουλτούρα που λίγο αν σε αγγίξει σε αλλάζει σαν άνθρωπο.

Όσοι παρακολουθήσαν αυτή την εκδήλωση το ένιωσαν το συναίσθημα και την ανατριχίλα.

Ένα συναίσθημα και μια ανατριχίλα που αποτελεί την πηγή ενέργειας όλου αυτού του κόσμου που στηρίζει δυναμικά την ομάδα προσδοκώντας στις χαρές και αδιαφορώντας επιδεικτικά για τις λύπες. Και αυτό αποτελεί την εγγύηση ότι ο ΑΡΗΣ μας θα υπάρχει όσο η γη γυρίζει και ο ήλιος θα φωτίζει!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΜΟΥ!

Σε ένα παιχνίδι θεωρητικά αδιάφορο, όπου η νίκη εξαρχής ήταν αυτονόητη, ο ΑΡΗΣ έδειξε 2 διαφορετικά πρόσωπα με το καλό πρόσωπο του Β ημιχρόνου να είναι αυτό που να τον οδηγεί στην εμφατική νίκη απέναντι στο Λαύριο με +24 πόντους! Τολιόπουλος, Χάρελ και Μπάξτον «κράτησαν» τον ΑΡΗ μέχρι να μπουν και οι υπόλοιποι παίκτες στο παιχνίδι και μετατρέψουν την αγχωτική εικόνα των πρώτων 20’ σε έναν υγιεινό απογευματινό περίπατο. Άσχημη η εικόνα του άδειου Παλέ προπαραμονή των γενεθλίων του συλλόγου σε μια ημέρα όπου η βροντερή παρουσία του κόσμου και η γιορτινή ατμόσφαιρα θα ήταν δεδομένη.

Η ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΛΙΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Σαν να μην πέρασε μια ημέρα από την κακή εμφάνιση κόντρα στο Περιστέρι ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παρκέ παρουσιάζοντας ακριβώς τα ίδια προβλήματα. Μοναχική η προσπάθεια του Τολιόπουλου στην επίθεση, σπασμωδικές βοήθειες από Χάρελ και Μπάξτον και όλοι οι υπόλοιποι στα χαμένα. Όπως στα χαμένα κινούταν και η άμυνα μας, με το ελλιπές και αδιάφορο Λαύριο να φαντάζει ικανό στα πρώτα 20’ να μιμηθεί το Μαρούσι. Το 38-38 του ημιχρόνου αποτύπωνε ξεκάθαρα το πόσο κακός ήταν ο ΑΡΗΣ σε αυτά τα πρώτα είκοσι λεπτά της αναμέτρησης.

ΓΥΡΙΣΕ Ο ΔΙΑΚΟΠΤΗΣ, ΞΕΜΠΛΟΚΑΡΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΕΥΚΟΛΑ

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ειπώθηκε στην ανάπαυλα του ημιχρόνου από τον Καστρίτη προς τους παίκτες του αλλά σίγουρα τα λόγια του κόουτς έπιασαν τόπο. Η άμυνα έσφιξε, τα κλεψίματα διαδέχονταν το ένα το άλλο και οι παίκτες του Λαυρίου πήγαιναν διαρκώς σε κακές επιλογές στην επίθεση. Αύτη η εξαιρετική αμυντική προσπάθεια των παικτών μας κυρίως χάρη στον Χάρελ,  στον Σανόγκο και στον Σλαφτσάκη είχε θετικό αντίκτυπο και στην επίθεση όπου ξαφνικά έδειχναν όλοι πιο απελευθερωμένοι. Το 38-38 έγινε 52-42 και όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους. Ξαφνικά παίκτες σαν τον Μπλούμπεργκς και τον Σανόγκο άρχιζαν να σκοράρουν ενώ μέχρι και ο Μποχωρίδης βρήκε τον δρόμο προς το καλάθι. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα  ο ΑΡΗΣ να ξεφύγει στο σκορ και να μην ξανακοιτάξει πίσω. Σίγουρα οι 24 πόντοι διαφοράς δεν αντικατοπτρίζουν την εικόνα του αγώνα, αποτυπώνουν όμως την μεταμόρφωση του ΑΡΗ στο Β ημίχρονο.

ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

2 πρόσωπα έδειξε ο ΑΡΗΣ σήμερα, οπότε τα ανάμεικτα συναισθήματα είναι δικαιολογημένα. Αποκαρδιωτικός για 20’, αποτελεσματικός με πολυφωνία στην επίθεση για τα υπόλοιπα 20’. Ανεξήγητα τα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση αρκετών παικτών και η παρατεταμένη κακή εικόνα της ομάδας αλλά η εμφάνιση του Β ημιχρόνου μας αφήνει να αισιοδοξούμε ότι ο ΑΡΗΣ μπορεί να ανακάμψει. Δύσκολα αυτή η ανάκαμψη να περάσει από τα χέρια του Ρίντ που και σήμερα δεν έδειξε ικανός να βοηθήσει. Οπότε αναμένουμε να δούμε παίκτες όπως ο Στάρκ και ο Μποχωρίδης να ανακάμπτουν αλλά και τον Μπλούμπεργκ να γίνεται πιο αποτελεσματικός χωρίς να αρκείται σε κάποια ξεσπάσματα όταν το παιχνίδι έχει κριθεί. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον Κατσίβελη που όσο και αν προσπαθεί καταφέρνει με ευκολία κάθε θετική του ενέργεια να την διαγράφει με ένα επιπόλαιο λάθος.  Έχει δρόμο ακόμη ο ΑΡΗΣ μέχρι να φθάσει στο σημείο να θυμίζει την ομάδα που θαυμάσαμε πριν λίγο καιρό, αλλά τουλάχιστον σήμερα φάνηκε ότι δεν συνεχίζουμε να βαδίζουμε στα χαμένα.

ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΟ Β ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Τα εύκολα δύσκολα έκανε ο ΑΡΗΣ στα πρώτα 20’, αλλά με το που πάτησε στο παρκέ μετά την ανάπαυλα του ημιχρόνου έδειξε ότι έχει παλμό κερδίζοντας εύκολα το Λαύριο με 84-60. Τολιόπουλος και Χάρελ ήταν εκ των κορυφαίων της αναμέτρησης μαζί με τον Μπλούμπεργκς που όταν αποφάσισε να μπει στο παιχνίδι έκανε την διαφορά. Θετική παρουσία και από τους Σανόγκο και Μπάξτον. Συνεχίζει να ψάχνεται η ομάδα αγωνιστικά αλλά τουλάχιστον σήμερα έδειξε σημάδια ανάκαμψης. Ανάκαμψη που θα πρέπει να έχει και ανάλογη συνέχεια ώστε ο ΑΡΗΣ στα κρίσιμα παιχνίδια να παρουσιαστεί όπως τον θαυμάσαμε όλη την χρονιά.

ΥΓ. Ένα γήπεδο μαζεύει κόσμο στο ελληνικό πρωτάθλημα και αυτό αποφάσισαν να το αδειάσουν. Συγχαρητήρια στην ΕΟΚ και την Ελληνική διαιτησία για το «έργο» τους.

Παρατεταμένη η «αγωνιστική κοιλιά» της ομάδας, συνεχίστηκε και σήμερα στο Περιστέρι όπου γνώρισε βαριά ήττα με 84-62. Κακός στην άμυνα για ένα μεγάλο μέρος του αγώνα, εκνευριστικά άστοχος σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Δεν μπόρεσε να διεκδικήσει τη νίκη, χάνοντας με αυτόν τον τρόπο και την ευκαιρία να σκαρφαλώσει ψηλότερα στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος.

ΜΕ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΕ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ

Ίδιος και απαράλλαχτος παρουσιάστηκε και σήμερα ο ΑΡΗΣ μας, ξεδιπλώνοντας από την πρώτη στιγμή που πάτησε στο παρκέ όλα τα προβλήματα μου. Και αν την δυστοκία ως ένα βαθμό την περιμέναμε εξαρχής λόγω της απουσίας των Γκάλινατ και Στάρκ,  η άμυνα είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Για πλάκα έμπαιναν οι παίκτες του Περιστερίου στο καλάθι μας και πετύχαιναν εύκολους πόντους. Κανένα φόβητρο κάτω από το καλάθι ενώ και η πίεση περιφερειακά ήταν για γέλια.

ΣΟΒΑΡΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ, ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΟΜΩΣ ΑΣΤΟΧΟΣ

Και ενώ το Περιστέρι εξαργύρωνε με τον καλύτερο τρόπο την αδυναμία μας σε όλα τα σημεία του παρκέ φθάνοντας στο +13 ήρθε η αφύπνιση. Ξαφνικά οι παίκτες μας ξεκίνησαν να παίζουν πιο έξυπνα άμυνα και να βγαίνουν αποτελεσματικά πάνω στην μπάλα. Η διαφορά μειώθηκε στους 4 πόντους και παρόλο που το Περιστέρι είχε τις απαντήσεις ο ΑΡΗΣ μας παρέμενε μέσα στο παιχνίδι. Όσο όμως βελτιωμένος και αν ήταν στην άμυνα, στην επίθεση μάλλον τα πράγματα είχαν γίνει χειρότερα. Η κούραση του Τολιόπουλου, τα σκαμπανεβάσματα του Χάρελ, η αφλογιστία του Ρίντ που σπατάλησε κάμποσα ελεύθερα σουτ, τα λάθη των Μποχωρίδη και Κατσίβελη και η «άχρωμη» εμφάνιση των Μπλούμπεργκς, Σόουζα και Μπάξτον δεν μας επέτρεπε να κάνουμε το κάτι παραπάνω. Ξέφυγε στο τέλος η διαφορά μιας και στα τελευταία λεπτά φάνηκε να είχαμε πετάξει λευκή πετσέτα, κάτι που ίσως να μην το είχαμε ξαναδεί στον φετινό ΑΡΗ.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΙΠΠΙΚΟ

Ακούγοντας τον Καστρίτη στη συνέντευξη τύπου σήμερα(όπως και σε όλες τις τελευταίες) η ανησυχία για την πορεία της ομάδας μας γίνεται πιο έντονη. Προφανώς και οι απουσίες παίζουν σημαντικό ρόλο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ομάδα είναι ανήμπορη να αντιδράσει. Και όταν λέμε ομάδα εννοούμε τη σημερινή που παρά τις όποιες απουσίες της, αυτή παρατάχθηκε με 6 ξένους που επέλεξε ο κόουτς. Οπότε το να επικεντρωνόμαστε τόσο πολύ στους τραυματισμούς μάλλον χάνουμε το νόημα και υπεκφεύγουμε να ασχοληθούμε με τα σημαντικά αγωνιστικά θέματα των τελευταίων αγωνιστικών. Και ας μην ξεχνάμε ότι φέτος ο ΑΡΗΣ έχει προσπεράσει πάρα πολλές φορές τις απουσίες του. Και ακόμη και όταν δεν κατάφερε να κερδίσει, η εικόνα ήταν πολύ καλύτερη από αυτήν που παρακολουθούμε εδώ και κάμποσα παιχνίδια.

ΧΑΘΗΚΕ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ, Η ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΑ ΠΛΕΪΟΦΣ

Εύκολη ήττα για τον ΑΡΗ μας στο Περιστέρι με την ομάδα να προβληματίζει με την εικόνα της για ακόμη μια φορά. Μπορεί το τελικό σκορ να μην αντικατοπτρίζει την σημερινή προσπάθεια αλλά σίγουρα επιβεβαιώνει ότι ο ΑΡΗΣ παραμένει σε τροχιά αγωνιστικής κατηφόρας. Σημαντικές οι απουσίες, σίγουρα παίζουν τον ρόλο τους αλλά αυτή η εικόνα δεν δικαιολογείται. Ευτυχώς υπάρχουν πολλά παιχνίδια ακόμη αλλά αν περιμένουμε να επιστρέψουν οι τραυματίες και να βρουν ρυθμό μάλλον δεν θα προλάβουμε…