Στον ύπνο πιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας στη Λάρισα, δέχθηκε γκολ μόλις στο 3’ και αντί για αφύπνιση ακολούθησε ο ύπνος του δικαίου. Η ΑΕΛ πέτυχε την πρώτη εντός έδρας νίκης της και ο ΑΡΗΣ μας βυθίστηκε για ακόμη μια φορά στον αγωνιστικό του πυθμένα. Μια ήττα και μια κακή εμφάνιση σε ένα χρονικό σημείο όπου παρά τα αποτελέσματα, με την επιστροφή των τραυματιών φαινόταν η ομάδα να βρίσκει την ταυτότητα της. Μόνο ο κόσμος όρθιος, που παρά την απογοήτευση του έδωσε δυναμικό παρών στη Λάρισα.

ΠΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ

Μόλις 3’ χρειάστηκαν στο παιχνίδι για να πετύχει η ΑΕΛ το γκολ που έμελλε να είναι και το νικητήριο. Φάουλ έξω από την μεγάλη περιοχή, γρήγορη εκτέλεση με πάσα, άμυνα σε ύπνο, άπιαστο γυριστό διαγώνιο σουτ και 1-0. Τόσο απλά, τόσο επιπόλαια… Η συνέχεια είχε κάποιου είδους αντίδραση που περιορίστηκε μόλις σε 2 καλές ευκαιρίες με Σούντμπεργκ και Φατιγκά. Και μετά το χάος της ανούσιας κατοχής με το ανέφτικο build up από πίσω και τη δυσλειτουργία στη μεσοεπιθετική ανάπτυξης της ομάδας.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΕ ΛΗΘΑΡΓΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Τι και αν ο Χιμένεθ προσπάθησε να συμμαζέψει τα πράγματα στην έτσι και αλλιώς μπερδεμένη ενδεκάδα που επέλεξε, αποτέλεσμα μηδέν. Ο ΑΡΗΣ συνέχιζε να έχει την ανούσια κατοχή χωρίς όμως να καταφέρνει να γίνεται απειλητικός. Αντιθέτως η ΑΕΛ είχε κάποιες καλές στιγμές που ανέδειξαν τον Διούδη ίσως τον μοναδικό διασωθέντα από το σημερινό ναυάγιο.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

Μαχαιριά στην καρδιά του Αρειανού που πήγαινε να αναθαρρήσει  στα τελευταία παιχνίδια ήταν το σημερινό στη Λάρισα. Εκεί όπου ξαφνικά όποια βήματα προόδου είχαμε διακρίνει, ξεχάστηκαν με περίσσια ευκολία και είδαμε μια από τα ίδια. Οι επιλογές του Χιμένεθ για το αρχικό σχήμα σε μια εποχή όπου μετράμε επιστροφές τραυματιών και νέες μεταγραφές γεννάει ερωτηματικά. Όπως και η έλλειψη μαχητικότητας από τους παίκτες μας είναι κάτι που εντυπωσιάζει αρνητικά. Τελείωσε η χρονιά; Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο πλέον; Για αυτό και για «μανατζερικούς» λόγους είδαμε τον Μορουτσάν να παίρνει χρόνο; Η διαπραγμάτευση με τον Μορουτσάν είναι προτεραιότητα για τον σύλλογο; Όχι το να δούμε και λίγο μπάλιτσα μπας και στο τέλος πιάσουμε έστω τη βάση των στόχων; Έχει τεθεί κάποιος στόχος στον Χιμένεθ γιατί έτσι όπως παρέταξε την ομάδα δεν έμοιαζε να καίγεται και για τη νίκη. Και αν ο προπονητής και η διοίκηση δεν καίγονται για τη νίκη μάλλον και οι παίκτες θα ακολουθήσουν. Γιατί σήμερα από τον τρόπο που κατέβηκε και αγωνίσθηκε η ομάδα δεν έμοιαζε να στοχεύει ξεκάθαρα στη νίκη. Περισσότερο έμοιαζε με κάτι σαν πάμε να μην χάσουμε και ότι βγει… Ότι βγει και ότι κάτσει όπως μοιάζει και η διαχείριση των τραυματιών. Τελικά οι Καντεβέρε και Δώνης επέστρεψαν; Ο Γιένσεν; Ο Ράκιτς έμεινε από δυνάμεις επειδή έπαιξε Τετάρτη; Μπάχαλο σε όλα τα επίπεδα που αποτυπώνεται ξεκάθαρα πάνω στο χορτάρι.

ΑΓΥΡΙΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Κάτι σαν πεισματάρικο, αγύριστο κεφάλι μοιάζει ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ που αρνείται να αλλάξει τις κακές του συνήθειες παρόλο που έχει πιάσει πάτο. Είτε μιλάμε για κολλήματα του Χιμένεθ είτε για τερτίπια και υπερευαισθησία αρκετών παικτών το αποτέλεσμα στο γήπεδο είναι ένας ΑΡΗΣ άνευρος, στατικός και αδιάφορος που ούτε στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα δεν βρίσκει λόγο να προσπαθήσει παραπάνω μπας και σώσει έστω τον βαθμό. Μετά και το σημερινό πισωγύρισμα είναι πλέον ξεκάθαρο ότι με την υπάρχουσα κατάσταση δεν πάμε πουθενά και οι άμεσες ριζικές αλλαγές είναι το μόνο που μπορεί να μας δώσει ελπίδα για τη συνέχεια. Τη συνέχεια φέτος αλλά και του χρόνου. Κρίμα για τον κόσμο που με κάθε ευκαιρία παραμερίζει την πίκρα του και στηρίζει δυναμικά την ομάδα όπως ακριβώς έκανε και σήμερα στη Λάρισα.

ΥΓ. Καμία διαιτησία δεν μας έφταιξε για το σημερινό χάλι. Με αφορμή όμως τα πέναλτι του βάζελου στα λάθη του Ρόουζ για το κύπελλο, σήμερα το VAR άνετα είχε 2-3 φάσεις που αν έδειχνε την ανάλογη ευαισθησία θα βλέπαμε και το κράτημα στην ευκαιρία του Σούντμπεργκ και την ξεκάθαρη κίνηση με το σώμα του πεσμένου παίκτη της Λάρισας πάνω στον Πέρεθ και πιθανόν και ένα χέρι που το συνδρομητικό το έπνιξε με συνοπτικές διαδικασίες. Ευαισθησίες είναι αυτές όμως, τι να κάνουμε…

Ποδαρικό στις «κλοπές» έγινε απόψε στο Κλ.Βικελίδης με τον Νορβηγό διαιτητή και τον συνεργάτη του στο VAR να πλαστογραφούν το τελικό αποτέλεσμα με μια απόφαση σκάνδαλο! Από το περίφημο «touch» του Αγρινίου φθάσαμε στο σημερινό φάουλ-ανακάλυψη του Ρόουζ στο ξεκίνημα της φάσης του γκολ του Ντούντου για το 2-1. Σε μια βραδιά που ο ΑΡΗΣ μας έδειξε ότι μπορεί να παίξει καλό και ουσιαστικό ποδόσφαιρο αναγκάζοντας την ΑΕΚ σε παθητικό ρόλο. Για αυτό και χειροκροτήθηκε στο φινάλε από τον κόσμο του παρά το Χ.

ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Το ματς ξεκίνησε με τον ΑΡΗ μας να μπαίνει δυνατά, να πιέζει ψηλά με σωστό τρόπο και να εκτελεί με ευλάβεια το πλάνο του Χιμένεθ. Απείλησε από νωρίς όμως στο 8’ ήρθε ένα αβίαστο λάθος από τον Τεχέρο που οδήγησε στο 0-1 κόντρα στη ροή του αγώνα. Φθηνό λάθος, μαχαιριά στη ψυχολογία που έχτιζε η ομάδα ως εκείνο το σημείο αλλά ο ΑΡΗΣ δεν έκανε πίσω. Αντιθετώς, απάντησε άμεσα μέσα στα επόμενα 120’’ με 2 καλές ευκαιρίες αλλά και το πολύ ωραίο γκολ του ανεβασμένου Γιένσεν! Οι παίκτες του Χιμένεθ έμοιαζαν απόλυτα συγκεντρωμένοι και συνέχισαν να ελέγχουν το παιχνίδι με χαρακτηριστική ευκολία.

ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΛΕΨΑΝ

Μια ομάδα υπήρχε μέσα στο γήπεδο και αυτή ήταν ο ΑΡΗΣ. Έτσι τελείωσε το πρώτο ημίχρονο έτσι ξεκίνησε και το δεύτερο. Μπορεί να μην δημιουργούσαμε καλές ευκαιρίες αλλά είχαμε καλή κυκλοφορία αναγκάζοντας την ΑΕΚ σε μια μόνιμη θέση άμυνας. Και στο 57’ που προσπάθησε λίγο να ανέβει ήρθε η αντεπίθεση με την μαγική πάσα του Γιένσεν στον Ντούντου, η βολίδα του Βραζιλιάνου και το 2-1! Η χαρά μας όμως δεν κράτησε πολύ… το VAR επενέβει για μια φάση πολύ πιο πίσω που ούτε στο μπάσκετ δεν θα το σφύριζαν φάουλ με τον διαιτητή να βλέπει και αυτός ένα ακόμη «touch» σαν εκείνο το περίφημο του Λανουά για το ακυρωθέν γκολ στο Αγρίνιο. Μια φάση που έκρινε την αναμέτρηση παρόλο που και στη συνέχεια είχαμε και κάποιες στιγμές που θα μπορούσε να γίνει ξανά το 2-1. Η ΑΕΚ εμφανίσθηκε μόλις στα τελευταία 3’ της αναμέτρησης που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τον εκνευρισμό των παικτών μας από τα προκλητικά σφυρίγματα του νορβηγού διαιτητή.

ΠΙΟ ΜΥΑΛΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Προσπερνώντας την διαιτητική σφαγή και συνυπολογίζοντας την δυναμική και το φορμάρισμα του αντιπάλου, ο ΑΡΗΣ πραγματοποίησε σήμερα την πιο ολοκληρωμένη εμφάνιση του. Πρώτη φορά είδαμε σωστή πίεση ψηλά. Πρώτη φορά είδαμε τόσο καλό build up από πίσω. Πρώτη φορά είδαμε τόσο καλή κυκλοφορία της μπάλας προς την επίθεση. Πρώτη φορά είδαμε να απειλεί και από τα 2 άκρα με συνέπεια. Χωρίς σκαμπανεβάσματα, χωρίς νεκρά διαστήματα αλλά σταθερά μαχητικός με ένταση και αποφασιστικότητα. Από την αρχή μέχρι το 89’ ο ΑΡΗΣ έμοιαζε με καλοκουρδισμένη μηχανή και τίποτα δεν θύμιζε την προβληματική ομάδα που κυνηγούσε την ουρά της και δεν ήξερε τι ήθελε μέσα στο γήπεδο. Πιθανόν να έπρεπε να φρεσκάρει λίγο την ομάδα ο Χιμένεθ προς το τέλος αλλά από την άλλη υπήρχε μια συνοχή που δεν έπρεπε να χαλάσει. Αυτό πάντως που έχει την αξία του είναι ότι μετά το αγωνιστικό «restart» κόντρα στον Παναιτωλικό για το κύπελλο σήμερα η ομάδα ανέβασε και άλλο την απόδοση της. Και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει και στη συνέχεια. Τώρα που επιστρέφουν σιγά σιγά οι τραυματίες και όλα μπαίνουν σε μια σειρά.

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΝΙΚΗΤΗΣ

Κόντρα στην φορμαρισμένη ΑΕΚ που μέχρι την προηγούμενη αγωνιστική οδηγούσε την κούρσα του πρωταθλήματος, ο ΑΡΗΣ πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση πέτυχε 2 γκολ, δέχθηκε μόλις 1 αλλά  ο Νορβηγός διαιτητής και ο συνεργάτης του στο VAR ήταν αποφασισμένοι να μας στερήσουν τη νίκη. Μια απόφαση που δυστυχώς δεν ξενίζει… Το πλαστογραφημένο τελικό αποτέλεσμα δεν αποτυπώνει αυτό που παρακολουθήσαμε. Μπράβο στην ομάδα για την προσπάθεια, μακάρι να συνεχίσει έτσι.

ΥΓ. Αυτό θεωρείται «κανονικότητα» για το ελληνικό πρωτάθλημα των τεσσάρων δυναστών του.

Με το δεξί μπήκε ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗ στη νέα κερδίζοντας τον Παναιτωλικό στο βροχερό Κλ.Βικελίδης με 2-0, σκορ που διαμορφώθηκε στα πρώτα 45’! Νίκη-πρόκριση που μας οδηγεί στο νοκ άουτ με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο. Μέχρι όμως να έρθει η στιγμή των προημιτελικών, η ομάδα μας θα πρέπει να δώσει συνέχεια στη σημερινή εμφάνιση όπου σε συνδυασμό με τις σημαντικές επιστροφές από το μέτωπο των τραυματιών ήταν το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα για το 2026.

ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Η ομάδα μπήκε με τσαγανό, ενέργεια και επιθετικό ρυθμό. Όχι για να έχει απλά την  κατοχή αλλά για να  βρει όσο γρηγορότερα μπορούσε το γκολ. Πίεση στα 3/4  και κυκλοφορία της μπάλας προς την αντίπαλη εστία με λογική και συνέπεια. Ο δραστήριος Μισεουί – η έκπληξη του Χιμένεθ στην ενδεκάδα - στο 30’ έστειλε τη μπαλιά-αλφάδι στον Μορόν για να κάνει με μια ψύχραιμη κεφαλιά το 1-0. Ένα γκολ που σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια δεν αποσυντόνισε τους παίκτες μας και δεν χάλασε τον τρόπο που αγωνιζόμασταν ως εκείνο το σημείο. Στο 45’ η επιμονή μας και για ένα 2^ο γκολ απέδωσε καρπούς. Ο Ράτσιτς, που σαρώνει ό,τι κινείται τελευταία, με μια βολίδα από τα 25 μέτρα έγραψε το 2-0 δικαιώνοντας όλους τους «προπονητές της κερκίδας» που με κάθε ευκαιρία φωνάζουν «σούταρε».

ΕΧΑΣΕ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΟΡ

Αν και στο Β ημίχρονο η ομάδα δεν έριξε στροφές φαινόταν σε όλες τις φάσεις να είναι πιο προσεκτική. Ακόμη και έτσι έκανε τις ευκαιρίες του με το δοκάρι του Καντεβέρε και το γκολ που ακυρώθηκε ορθώς ως οφσάιντ,  το άστοχο σουτ του  Παναγίδη και τα χαμένα τετ-α-τετ των Πέρεθ και Γιένσεν. Ο Παναιτωλικός ουσιαστικά μόλις 1 φορά απείλησε στο Β ημίχρονο και εκεί έπεσε στο μπλόκο του φορμαρισμένου Αθανασιάδη.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ RESTART ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΕ

Πολλά περισσότερα από τη νίκη-πρόκριση κέρδισε ο ΑΡΗΣ σήμερα. Ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά απέδειξε ότι δεν έχει εμμονές σε πρόσωπα και ρίχνοντας τον Μισεουί στο παιχνίδι άλλαξε τα δεδομένα της αναμέτρησης. Ένας Μισεουί – που πολλοί πιστεύαμε ότι είχε «καεί» και δεν θα τον ξαναβλέπαμε – που μπήκε μετά από καιρό, κράτησε μπάλα, μοίρασε 2 ασίστ και αναδείχθηκε σε MVP της αναμέτρησης παρόλο που λόγω ενοχλήσεων έγινε αλλαγή στο ημίχρονο. Είδαμε τον Φαμπιάνο να επιστρέφει ύστερα από μήνες και να αποδίδει σαν τον Φαμπιάνο που ξέρουμε και γουστάρουμε. Είδαμε τον Ράτσιτς να σκοράρει ένα καταπληκτικό γκολ. Είδαμε επιτέλους τον Χιμένεθ να έχει επιλογές και να κάνει τις αλλαγές που θέλει χωρίς αδιέξοδα και απόγνωση. Είδαμε μια ομάδα στο πρώτο γκολ να πανηγυρίζει σαν μια γροθιά στον αέρα αγκαλιά με τον προπονητή κόντρα σε όλα τα «αφηγήματα» που θέλουν παίκτες ξενερωμένους και προπονητή με το ένα πόδι εκτός ομάδας. Μακάρι να επιστρέψουν και οι υπόλοιποι τραυματίες και επιτέλους να δούμε τον ΑΡΗ που υποτίθεται θα βλέπαμε από το περασμένο καλοκαίρι. Πέρασε ο χρόνος, χάθηκαν ευκαιρίες, έστω και τώρα όμως ας δούμε αν αλλάζει όλο αυτό. Και αυτή η εμφάνιση ύστερα από καιρό είναι μια ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΙΣΗ

Ο πανηγυρισμός των παικτών στο πρώτο γκολ του Μορόν αγκαλιά με τον Χιμένεθ ίσως και να ήταν η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα της σημερινής αναμέτρησης. Σε ένα ματς όπου ο ΑΡΗΣ με την εικόνα του τα έκανε όλα να φαίνονται απλά και εύκολα. Και όταν αυτό συμβαίνει σε μια ημέρα με πολλές και σημαντικές επιστροφές τότε ναι, μαζί με τις μεταγραφές ίσως τελικά το 2026 να παρακολουθήσουμε έναν πολύ πιο ανταγωνιστικό ΑΡΗ από αυτόν που βλέπουμε από την έναρξη της αγωνιστικής σεζόν. Έναν ΑΡΗ που στη Λεωφόρο θα κατέβει να πάρει με όλες του τις δυνάμεις την πολυπόθητη πρόκριση.  Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ, πάμε να τα αλλάξουμε όλα!

Με τον Αθανασιάδη σε 3 καθοριστικές φάσεις να κρατάει ανέπαφη την εστία του, ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να πάρει τη νίκη με αυτογκόλ στο 22’ .  Κόντρα σε μια αήττητη ομάδα εντός έδρας, με 11 απουσίες, χωρίς να καταφέρει να κυριαρχήσει στο παιχνίδι αλλά και χωρίς να απειληθεί ιδιαίτερα(πέρα από 3 περιπτώσεις) κατάφερε να κερδίσει τους 3 βαθμούς. 3 βαθμοί που μας επιτρέπουν να περάσουμε τις γιορτές με περισσότερη ηρεμία αλλά και την μεταγραφική περίοδο με περισσότερη προσμονή.

ΠΡΟΩΡΟ ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε με πείσμα στην αναμέτρηση, προσπάθησε να πιέσει πιο ψηλά από όσο συνηθίζει και μόλις στο 22’ πήρε προβάδισμα από ένα αυτογκόλ  που προήλθε από σέντρα του Μόντσου.  Παρά το μικρό αριθμό ουσιαστικών ευκαιριών και το σφιχτό ρυθμό γενικότερα σε όλο το πρώτο ημίχρονο, η ομάδα κράτησε τη συγκέντρωση της και προστάτεψε με ευκολία το δώρο των αντιπάλων του.

ΕΣΤΗΣΕ ΜΠΛΟΚΟ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Πιο κινητικές και με περισσότερη διάθεση μπήκαν και οι 2 ομάδες στο Β ημίχρονο χωρίς όμως να μπορούν να δημιουργήσουν επικίνδυνες καταστάσεις στις αντίπαλες εστίες. Με χαρακτηριστική ευκολία η άμυνα μας απορροφούσε την πίεση του Αστέρα αλλά όταν βγαίναμε μπροστά δεν υπήρχε πλάνο. Ακόμη και στις 2-3 καλές καταστάσεις που δημιουργήθηκαν Παναγίδης και Μόντσου δεν εκτέλεσαν σωστά ώστε να «κλειδώσουν» τη νίκη. Και όσο το σκορ είναι στο 1 γκολ τότε μια στιγμή αδράνειας ή ένα φθηνό λάθος μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση. Για καλή μας τύχη, τις 3 φορές που ο Αστέρας Τρίπολης κατάφερε να γίνει επικίνδυνος ο Αθανασιάδης ήταν σε απόλυτη ετοιμότητα και με 3 καταπληκτικές αποκρούσεις στα σουτ του Μπαρτόλο και του Καλτσά κράτησε το τρίποντο για την ομάδα του μέχρι το τέλος! Δικαιολογημένα ο MVP της αναμέτρησης

ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ, ΔΕΔΟΜΈΝΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

Με ομάδα ειδικών συνθηκών, οι επιλογές του Χιμένεθ ήταν μετρημένες. Ακόμη και εκεί που μπορεί κάποιος να διαφωνεί με τις επιλογές του ή ακόμη και να αγανακτεί με την απουσία επιθετικού πλάνου, το γεγονός είναι ότι ο κόουτς είχε να διαχειριστεί 11 απουσίες, με παίκτες όπως ο Ράτσιτς, ο Γιένσεν και ο Φατιγκά που είχαν ανεβασμένη απόδοση τον τελευταίο καιρό. Λογικό είναι η ομάδα να μην είναι θελκτική, λογικό είναι να ζοριζόμαστε με την μπάλα στα πόδια και οι ευκαιρίες να έρχονται με το σταγονόμετρο. Ήσουν σταθερός στην άμυνα σε γενικές γραμμές και μέσα από τη διαχείριση των τερματοφυλάκων κατάφερες να έχεις ετοιμοπόλεμο τον Αθανασιάδη που ήταν  ο mvp της αναμέτρησης. Καθαρά ψυχρά δεν το λες και λίγο. Αντιθέτως προπονητής και παίκτες είχαν μια δύσκολη αποστολή και την έβγαλαν με απόλυτη επιτυχία!

ΗΡΕΜΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΤΗ ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

3 σημαντικούς βαθμούς και την ηρεμία του κατά την περίοδο των εορτών κέρδισε ο ΑΡΗΣ μας στην Τρίπολη, χάρη στο δώρο-αυτογκολ του Ιβάνοφ αλλά και τον Αθανασιάδη που 3 φορές αντέδρασε εντυπωσιακά και απέτρεψε την ισοφάριση. Δεν έθελξε η ομάδα με την απόδοση της και πως θα μπορούσε να το κάνει αγωνιζόμενη με τόσες πολλές και σημαντικές απουσίες. Πήρε όμως τη νίκη και αυτό είναι που μετράει. Πλέον η σκέψη όλων είναι στην μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου εκεί όπου ευελπιστούμε να έρθουν παίκτες ικανοί να κάνουν τη διαφορά. Μπας και κάτι αλλάξει από τη νέα χρονιά και σωθεί, ότι προλαβαίνει να σωθεί. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Θέμα χρόνου έμοιαζε να ήταν το γκολ για την ΑΕΚ και όταν αυτό ήρθε στο 76΄ τα πάντα κρίθηκαν. Και πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά όταν επί 97’ αμυνόσουν και περίμενες ένα μικρό θαύμα για να γλιτώσεις το αναπόφευκτο. Ένα μικρό θαύμα όπως για παράδειγμα η φάση του Παναγίδη με το σουτ να καταλήγει στο δοκάρι και όχι στα δίχτυα. Μπορεί να ακούγεται οριακό αυτό το 1-0, εύκολα όμως θα μπορούσε το σκορ να είχε πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις.

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΚ – ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ

Με μια αμιγώς αμυντική προσέγγιση από τον Χιμένεθ, ο ΑΡΗΣ μπήκε στον αγώνα για να μην χάσει. Η πίεση των παικτών της ΑΕΚ αν και αναμενόμενη, αιφνιδίασε τους παίκτες μας και από νωρίς η εικόνα του αγώνα ήταν ένας μονόλογος των αντιπάλων μας.  Μια ΑΕΚ που χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό με την μαχητικότητα της έδειχνε μια κλάση ανώτερη και από την άλλη η ομάδα που δυσκολευόταν να κρατήσει την μπάλα και να περάσει το κέντρο. Και εκείνες τις φορές που πέρασε το κέντρο όπως στο 33’ δεν είχε την τύχη ή την αποτελεσματικότητα που χρειάστηκε για να ανοίξει το σκορ.

ΗΤΑΝ ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ

Στις περισσότερες φάσεις της ΑΕΚ η άμυνα μας αντέδρασε καλά αλλά όταν βρίσκεσαι διαρκώς υπό πίεση, αργά ή γρήγορα θα την πατήσεις. Και αν δεν την πατήσεις σε «κανονική ροή αγώνα» τότε κάποιο από αυτά τα πολλά στημένα που παραχωρείς αναγκαστικά στον αντίπαλο θα πιάσουν τόπο. Κάπως έτσι στο 9^ο κόρνερ που κέρδισε η ΑΕΚ, ο Ζίνι με κεφαλιά έγραψε το τελικό 1-0. Στα εναπομείναντα 20’ φάνηκε ξεκάθαρα ότι αυτή η ομάδα δεν κατέβηκε για να κερδίσει αλλά για να μην χάσει.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ …ΝΑ ΜΗΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙ

Όσο και αν μου αρέσουν οι ρεαλιστές προπονητές κάπου ο Χιμένεθ φαίνεται να έχει χάσει το νόημα και να μην αντιλαμβάνεται την ανάγκη που υπάρχει για βαθμούς, νίκες και χαρές... Μόνο έτσι εξηγείται αυτή η παθητικότητα και αυτό το πλάνο που δεν περιλαμβάνει σχεδόν καμία επιθετική λειτουργία. Δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα, έχει να κάνει με τον τρόπο που θα προσεγγίσεις το παιχνίδι ως ομάδα. Αν θα ανεβάσεις τις γραμμές σου ψηλά, αν θα πιέσεις, αν θα προσπαθήσεις να χτυπήσεις στην αντεπίθεση ή αν θα ρίξεις το τέμπο με πασούλες στα μετόπισθεν. Ο ΑΡΗΣ δεν έκανε τίποτα από τα παραπάνω. Κλείστηκε πίσω, προσπαθούσε ανεπιτυχώς να κρατήσει την μπάλα και αναλώθηκε στο να καταστρέφει το παιχνίδι των αντιπάλων χωρίς καν να γυρίζει το βλέμμα του προς την αντίπαλη εστία. Και το γκολ του Παναγίδη να έμπαινε πάλι υπό πολιορκία θα ήσουν. Εκτός και αν το πλάνο του Χιμένεθ είναι μέσα από «ποδόσφαιρο τακτικής» σαν και αυτό που είδαμε σήμερα, ο ΑΡΗΣ να βρει κάποια στιγμή τον δρόμο του. Μακάρι να τον βρει αλλά για την ώρα παραμένουμε στα χαμένα, πολύ μακριά από τον δρόμο που ψάχνουμε.

ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΦΥΓΗ

Νέα ήττα, νέα κακή εμφάνιση, νέοι τραυματισμοί, ίδιο αγωνιστικό αδιέξοδο. Παρηγοριά στα αυτιά να μιλάμε για ένα εύθραυστό 1-0 και το δοκάρι του Παναγίδη… τα μάτια όμως δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις. Και ο φετινός ΑΡΗΣ δεν κοροϊδεύει κανέναν. Αυτό μπορεί, αυτό κάνει και δύσκολα υπό τις υπάρχουσες συνθήκες να δείξει κάτι το διαφορετικό.  

Ικανοποιημένος θα πρέπει να αισθάνεται ο ΑΡΗΣ μας με το βαθμό της ισοπαλίας κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης και θα πως θα μπορούσε να νιώσει διαφορετικά μετά από ότι μας έδειξε στα περίπου 95’ αγωνιστικής δράσης. Χωρίς πλάνο, χωρίς εντάσεις και με παίκτη λιγότερο από το 24’ το μόνο που του απέμεινε ήταν οι αποκρούσεις του Διούδη και η τύχη του που τον γλίτωσε από το γκολ. Πιο λίγο κόσμο από κάθε άλλο παιχνίδι με τους περισσότερους με τη λήξη του αγώνα να ξεσπάνε δικαιολογημένα σε αποδοκιμασίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Με τις επιλογές του Χιμένεθ για το αρχικό σχήμα να δείχνουν ότι ο στόχος ήταν ο έλεγχος του ρυθμού που σταδιακά θα δημιουργούσε τις συνθήκες για τη νίκη, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι κάνοντας μια από τα ίδια. Αργή ανάπτυξη, ανούσια κυκλοφορίας της μπάλας προς τα πίσω, στατικότητα και ένα ποδόσφαιρο που κοίμιζε τον οποιοδήποτε που το παρακολουθούσε. Οι αντίπαλοι μας από την άλλη με υψηλή πίεση και παίκτες με περίσσια αποφασιστικότητα ξεζούμιζαν κάθε κατάσταση που παρουσιαζόταν μπροστά τους για να γίνουν απειλητικοί. Το δοκάρι στο 7’ ήταν το πρώτο καμπανάκι κινδύνου που πέρασε χωρίς να ακουσθεί από κανέναν μιας και στη συνέχεια τίποτα δεν άλλαξε. Αντιθέτως η κακή στιγμή της αποβολής του Γαλανόπουλου στο 24’ εκτόξευσε τον δείκτη της δυσκολίας.

ΔΙΟΥΔΗΣ, ΔΟΚΑΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ

Το να παίζεις με αριθμητικό μειονέκτημα είναι πάντα μια συνθήκη δύσκολη, παρακολουθώντας το παιχνίδι όμως ένιωθες ότι μάλλον είχαμε μείνει με 8 ή 9 παίκτες και το να παίξεις ποδόσφαιρο έμοιαζε ανέφικτο. Στο 56’ στην μοναδική ουσιαστική ευκαιρία που είχαμε σε όλο τον αγώνα ο Σούντμπεργκ αν και έπιασε καλά την κεφαλιά δεν κατάφερε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα και το 0-0 παρέμεινε μέχρι τέλος. Παρέμεινε μέχρι το τέλος γιατί ο Διούδης πραγματοποίησε την πιο ουσιαστική εμφάνιση του και άλλες 2 φορές η μπάλα κατέληξε στο δοκάρι αντί για τα δίχτυα μας. Τα 3’ καθυστέρησης και το βιαστικό σφύριγμα της λήξης το υποδεχθήκαμε με ανακούφιση σε μια ακόμη αναμέτρηση που δεν δικαιούμασταν απολύτως τίποτα.

ΣΑΝ «ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ» ΚΑΙ Ο ΧΙΜΕΝΕΘ

Αρκετές φορές έχουμε τονίσει το δύσκολο έργο που έχει αναλάβει ο Χιμένεθ με τις συνθήκες που επικρατούν στον φετινό ΑΡΗ. Κάπου όμως και ο Ισπανός προπονητής φαίνεται να έχει χάσει το νόημα και να προσπαθεί με τον πλέον ανορθόδοξο τρόπο να γυρίσει τον διακόπτη στην ομάδα. Η εμμονή στο να προσπαθεί να αξιοποιήσει συγκεκριμένους παίκτες όπως τον Σίστο, τον Μορουτσάν, τον Αλφαρέλα, τον Φατιγκά ακόμη και τον Μόντσου με τον ίδιο τρόπο δεν οδηγεί πουθενά. Μια ομάδα με μια παθητική αμυντικογενή λογική κομμένη στα 2 και παίκτες ανήμπορους να δημιουργήσουν και να πάρουν πρωτοβουλίες που θα οδηγήσουν στο γκολ. Φταίει ο Μόντσου που με κάθε ευκαιρία παγώνει τον ρυθμό και γυρίζει την μπάλα πίσω; Αν ναι ας κάτσει στον πάγκο. Φταίει ο Σίστο και ο Μορουτσάν που ναι μεν δείχνουν μια συνέπεια στην άμυνα αλλά πιέζουν ανούσια τους αντιπάλους; Φταίει ο Μορόν που είναι απελπιστικά μόνος στην επίθεση; Και όλα τα παραπάνω δεν είναι καινούργια. Είναι μια επαναλαμβανόμενη κακή εικόνα που δεν οδηγεί πουθενά. Θέλει αλλαγές και επειδή η μεταγραφική περίοδος αργεί για να αλλάξουν τα πρόσωπα θα πρέπει να αλλάξει το πλάνο. Και αυτό το πλάνο είναι στο χέρι του Χιμένεθ και μόνο. Αν δεν αλλάξει το πλάνο δεν θα αλλάξει αυτό που βλέπουμε. Τόσο απλά. Το να χρεώσεις το σημερινό(ή και τα προηγούμενα) σε 3-4 παίκτες μάλλον οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Σε αγωνιστικό αδιέξοδο παραμένει ο ΑΡΗΣ μας που αγνοεί από τα μέσα Σεπτεμβρίου τη νίκη στο πρωτάθλημα. Μετά και τη νέα βαθμολογική απώλεια κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης και τον τρόπο που εξελίχθηκε το παιχνίδι, είναι πραγματικά να αναρωτιέσαι αν αυτή η ομάδα προλαβαίνει να σηκώσει κεφάλι και να δείξει κάτι το διαφορετικό. Είναι οι χαμένοι βαθμοί που στοιχίζουν, είναι όμως και αυτή η εικόνα που πληγώνει και δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Πως αλλάζει όλο αυτό; Ας μας το απαντήσουν ο προπονητής, ο τεχνικός διευθυντής, ο πρόεδρος και φυσικά και οι παίκτες… οι παίκτες που με την απόδοση τους θυμίζουν  καρδιογράφημα ετοιμοθάνατου ασθενή.

ΥΓ. Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις, τουλάχιστον φρόντισε να μην χάσεις λένε... Όταν όμως κατεβαίνεις σε αγώνες με αυτό το μότο σαν σημαία σου, δύσκολα κερδίζεις.

Όλα στραβά και ανάποδα εξελίχθηκαν στην σημερινή αναμέτρηση με το γρήγορο γκολ του Παναθηναϊκού και τα πολλά προβλήματα τραυματισμών των παικτών μας να παίζουν το ρόλο τους. Το τελικό 1-1 που διαμορφώθηκε χάρη στο γκολ του Δώνη  75’ μάλλον ήταν και το πιο δίκαιο αποτέλεσμα μιας και οι 2 ομάδες είχαν μέτρια παρουσία και ελάχιστες ευκαιρίες. Όμως οι 2 νέοι εντός έδρας χαμένοι βαθμοί και οι τραυματισμοί που δεν μας αφήνουν σε ησυχία συνεχίζουν να διατηρούν τα μαύρα σύννεφα πάνω από την ομάδα, χωρίς στον ορίζοντα να διακρίνεται κάτι το ελπιδοφόρο.

ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΠΑΛΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΤΟ 3’

Άνω κάτω μόλις από το 3΄ έγινε το παιχνίδι χάρη στο γρήγορο γκολ του Παναθηναϊκού. Η αδράνεια του Ρόουζ και το γκολ του Σφιντέρσκι  από το πουθενά επιβεβαίωσαν γρήγορα γρήγορα ότι οι αλχημείες του Χιμένεθ στα μετόπισθεν δεν έδωσαν τη λύση. Αντίστοιχα στην επίθεση παρά την είσοδο των Καντεβέρε, Αλφαρέλα και Γιένσεν δεν μπορέσαμε να δούμε κάτι το διαφορετικό. Ούτε καν στο κομμάτι της πίεσης παρόλο που υπήρχαν τρεξίματα, απουσίαζε το μυαλό με αποτέλεσμα μεμονωμένα 3-4 να πιέζουν χωρίς την ανάλογη υποστήριξη από τα μετόπισθεν. Ο Παναθηναϊκός βολεύτηκε με το γρήγορο γκολ, έριξε το βάρος στα μετόπισθεν και προστάτεψε το προβάδισμα του μέχρι το τέλος του ημιχρόνου. Με εξαίρεση τη φάση του Καντεβέρε όπου ο Ντραγκόφσκι πραγματοποίησε μια καταπληκτική απόκρουση, ελάχιστες ήταν οι στιγμές που φανήκαμε απειλητικοί.

Ο ΔΩΝΗΣ ΤΟ ΕΦΕΡΕ ΣΤΑ ΙΣΙΑ

Μορόν και Δώνης ήταν οι αλλαγές στην ανάπαυλα για λόγους τακτικής, με τον Σούντμπεργκ όμως να αντικαθιστά τον Φαμπιάνο που μπήκε στο νέο ιατρικό δελτίο μετά τον Ντούντου που προστέθηκε λίγο πριν τη σέντρα. Ο ΑΡΗΣ έδειχνε πιο ορεξάτος χωρίς όμως να έχει την απαιτούμενη αποφασιστικότητα στην επίθεση. Οι ευκαιρίες του Σίστο και του Ρόουζ δεν είχαν ευτυχή κατάληξη και όσο κυλούσαν τα λεπτά η κατάσταση έμοιαζε να δυσκολεύει. Η είσοδος του Γιαννιώτα στο 68’ έδωσε μια ζωντάνια σε ένα σημείο όπου ο ρυθμός είχε πέσει. Ο Γιαννιώτας μπήκε με πολύ όρεξη στο παιχνίδι και το επιβεβαίωσε στο 76’ όπου έκανε την ατομική ενέργεια από τα πλάγια, έβγαλε την παράλληλη σέντρα και έδωσε την ευκαιρία στον Δώνη να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Ένα δίκαιο αποτέλεσμα βάσει της εικόνας των 2 ομάδων που πλέον αποτυπωνόταν και στον πίνακα του σκορ. Μια ισοφάριση που αντί να μας δώσει ώθηση για να κυνηγήσουμε την ολική ανατροπή τελικά αποδείχθηκε μαξιλαράκι ασφαλείας που θέλαμε να το σφιχταγκαλιάσουμε μέχρι το τέλος. Ο Παναθηναϊκός στα τελευταία 15’ προσπάθησε να γίνει πιο πιεστικός, δημιούργησε 1-2 επικίνδυνες καταστάσεις, με την ομάδα μας τελικά να αντέχει στην πίεση. Σε ένα τελευταίο δεκαπεντάλεπτο όπου ο Ρόουζ έπαιζε τραυματίας μιας και είχαν συμπληρωθεί οι 5 αλλαγές.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ

Στην πολύ δύσκολη κατάσταση που έχει να διαχειριστεί ελέω τραυματισμών επέμεινε ο Μανόλο Χιμένεθ και μάλλον κανείς δεν μπορεί να του το αρνηθεί. Επανήλθε ο Καντεβέρε, επανήλθε ο Αλφαρέλα, επανήλθε και ο Γιένσεν που πήρε και φανέλα βασικού. Όπως επανήλθε και ο Ρόουζ μετά τη «σιωπηλή τιμωρία» του. 4 νέα πρόσωπα στο βασικό σχήμα συν τον Τεχέρο στην ανάποδη πλευρά από τη φυσική του θέση συνέθεσαν ένα πειραματικό σύνολο που προφανώς και είχε τα προβλήματα του. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά με τόσους παίκτες ανέτοιμους και μετά από την άνευρη εμφάνιση στην Τρίπολη; Μάλλον όχι. Οπότε είχε τα δίκια του ο Χιμένεθ που ζήτησε «κατανόηση» από τον κόσμο. «Κατανόηση» όπως και για τις διαθέσιμες επιλογές στο κέντρο, με τον Μόντσου ακόμη και στην κακή του ημέρα να παραμένει αναντικατάστατος. Ας ελπίσουμε ότι μέσα από αυτό το Χ και τους 2 χαμένους βαθμούς, να βγει κάτι καλό με τους παίκτες που πήραν χρόνο συμμετοχής ύστερα από καιρό. Ο Δώνης σήμερα σκόραρε και έδειξε ότι πιθανόν να μπορούσε να είχε δώσει λύσεις και στα προηγούμενα παιχνίδια. Όπως πιθανόν να μπορεί να κάνει και ο Πέρεθ.  Μέχρι λοιπόν να επιστρέψουν οι τραυματίες, να βρουν ρυθμό και ο Χιμενέθ να μπορέσει να καταλήξει σε ένα βασικό σχήμα, υπομονή και πάλι υπομονή.

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι και συνυπολογίζοντας τους πολλούς και απρόσμενους τραυματισμούς μάλλον ικανοποιημένοι πρέπει να είμαστε με το τελικό αποτέλεσμα. Ναι θέλαμε τη νίκη και η ομάδα προσπάθησε να την πάρει όμως είναι φανερό ότι ακόμη  ψαχνόμαστε  μέσα στο γήπεδο. Όπως ψάχνεται και ο Χιμένεθ στην προσπάθεια του να διαχειριστεί αυτό το πρωτόγνωρο φαινόμενο των συνεχόμενων τραυματισμών από το ξεκίνημα της χρονιάς. Αυτή είναι η κατάσταση, έτσι θα πρέπει να πορευτούμε και να παλέψουμε μέχρι να δούμε επιτέλους έναν ΑΡΗ συνεπή και αποτελεσματικό σε κάθε παιχνίδι.

Συνέχεια στο νικηφόρο σερί με τον Μανόλο Χιμένεθ στον πάγκο του έδωσε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στο Μαρκό, επικρατώντας με 1-0 χάρη στο γκολ του Μισεουί στο 16΄.  Το εκτεταμένο ροτέισον του Χιμένεθ και η έλλειψη επιλογών στην επίθεση δεν επέτρεψαν στην ομάδα να δείξει ένα καλό πρόσωπο, το ότι κατάφερε όμως να πάρει τη νίκη μόνο ικανοποίηση φέρνει. Ικανοποίηση για τις 2 νίκες στο κύπελλο αλλά και τη γενικότερη πορεία της ομάδας μετά την αλλαγή προπονητή.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Σε κάτι μεταξύ διαχείριση δυνάμεων και ευκαιριών σε παίκτες που δεν είχαν πάρει χρόνο συμμετοχής κινήθηκαν τα πλάνα του Χιμένεθ και τα νέα 10 πρόσωπα στο αρχικό σχήμα ήταν η επιβεβαίωση αυτής της τακτικής. Ως λογική συνέπεια ακολούθησε και η εικόνα ενός μπερδεμένου ΑΡΗ που είχε την μπάλα στα πόδια του και δεν ήξερε τι να την κάνει.

ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΞΑΝΑ Ο ΜΙΣΑΟΥΙ

Μόλις στο 16’ όμως ο ΑΡΗΣ ευτύχησε να βρει δίχτυα με τον Μισαουί να μπαίνει έξυπνα στην διεκδίκηση της μπάλας με τον αντίπαλο πορτιέρο, να την κερδίζει και με περίσσια ευκολία να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Ένα γκολ που έδιωξε το άγχος που είχε το ολικό λίφτινγκ με το οποίο παρουσιάστηκε η ομάδα μας σήμερα.

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Δεν πατούσε καλά η ομάδα και αυτό το 1-0 έμοιαζε πολύ εύθραυστο για να διατηρηθεί ως το τέλος. Για καλή μας τύχη όμως σήμερα ο Αθανασιάδης σε 2 φάσεις στα πρώτα 45΄ έδειξε εξαιρετικά αντανακλαστικά και μας έσωσε από το εγκεφαλικό. Αναμφίβολα είναι ένας από τους ελάχιστους διακριθέντες  της αποψινής αναμέτρησης.

ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΕΙ ΣΤΡΟΦΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΦΡΕΝΑΡΕΙ

Βλέποντας την δυσλειτουργία της ομάδας ο Χιμένεθ αποφάσισε από την ανάπαυλα του ημιχρόνου να αρχίσει τις παρεμβάσεις βάζοντας Μόντσου, Ράτσιτς και λίγα λεπτά αργότερα και τον Μορόν. Κινήσεις που για 20 λεπτά περίπου φάνηκε να έχουν αποτέλεσμα, ο ΑΡΗΣ να κυκλοφορεί την μπάλα καλύτερα και να ανεβαίνει πιο ορθολογικά στην επίθεση. Λίγο έλειψε να «κλειδώσει» τη νίκη με τον Ισπανό στο 61’ αλλά και λίγα λεπτά αργότερα με μια διπλή ευκαιρία και τον Παναγίδη να μην καταφέρνει τελικά να σκοράρει. Ως εκεί όμως ήταν η όλη προσπάθεια μιας και η συνέχεια είχε λάθη, κυκλοφορία της μπάλας προς τα πίσω και ανούσια κατοχή. Έτσι κύλησε μέχρι το τελικό σφύριγμα της λήξης, ευτυχώς χωρίς αναγούλες.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΝΙΚΕΣ

Ούτε καν στα τελευταία 10 με 15 λεπτά όπου το Μαρκό έπαιζε με παίκτη λιγότερο και χωρίς κανονικό τερματοφύλακα δεν μπορέσαμε να απειλήσουμε και αυτό τα λέει όλα για τον ΑΡΗ που είδαμε σήμερα. Ένας κυνικός ΑΡΗΣ πήρε το προβάδισμα από νωρίς και βολεύτηκε με αυτό. Δικαιολογημένα εξέφρασε την ικανοποίηση του ο Χιμένεθ για το τελικό αποτέλεσμα δεδομένων πάντα των συνθηκών. Και μάλλον και εμείς έτσι πρέπει να το δούμε. Εκτεταμένο ροτέισον, σημαντικές απουσίες σε συγκεκριμένες θέσεις και μια επιβεβλημένη διαχείριση δυνάμεων που δεν εκτροχίασε την ομάδα από την επίτευξη του στόχου της νίκης. Θέλαμε μεγαλύτερο σκορ, θέλαμε καλύτερη εικόνα, θέλαμε να δούμε παίκτες να αρπάζουν την ευκαιρία. Αντ αυτού θα μας μείνει ο στα χαμένα Νιάνγκ, ο ανασφαλής Σούντμπεργκ, οι μπερδεμένοι Φατιγκά και Φρίντεκ και η έλλειψη ποιότητας στα «φτερά» με τους Σίστο και Γιαννιώτα να φαίνεται να θέλουν αλλά να μην μπορούν. Από την άλλη όμως η ομάδα συνεχίζει να κερδίζει όποιον και αν ρίχνει στην μάχη ο Χιμενέθ κάνοντας μας να ανυπομονούμε να δούμε την ομάδα πλήρης. Χωρίς απουσίες, χωρίς κενά και με όλους ετοιμοπόλεμους. Τότε θα φανεί η αληθινή δυναμική του φετινού ΑΡΗ.

ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ

Δεν μπόρεσε να επιβληθεί όπως θα ήθελε στο παιχνίδι η ομάδα μας που έπαιξε και με παίκτη παραπάνω στα τελευταία 15’, επηρεασμένη από τις πολλές αλλαγές και την λειψυδρία παικτών στην επίθεση. Αυτό όμως δεν μας εμπόδισε να ζευγαρώσουμε τις νίκες για το θεσμό του κυπέλλου και αυτό είναι που θα πρέπει να κρατήσουμε από το σημερινό παιχνίδι. Ας συνεχίσει να κερδίζει η ομάδα και όλα τα υπόλοιπα… που θα πάει θα διορθωθούν.

Νέος προπονητής, νέα πρόσωπα στην ενδεκάδα και ένας ΑΡΗΣ που δεν «μάσησε» όταν βρέθηκε πίσω και πήρε πανάξια το διπλό αποδίδοντας ποδοσφαιρική δικαιοσύνη! Γκολάρα από τον Ντούντου για την ισοφάριση, killer Μορόν για το 1-2 και την ολική ανατροπή. Εντυπωσιακός ο Χιμένεθ στο ντεμπούτο του με πολλές περισσότερες αλλαγές από αυτές που περιμέναμε, που οδήγησαν όμως την ομάδα στη νίκη επαναφέροντας ως ένα βαθμό τα χαμόγελα και την ελπίδα στον κόσμο του ΑΡΗ!

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΑΡΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΝΤΡΑ

Διούδης, Γαλανόπουλος, Ντούντου και Μορουτσάν ήταν οι πρώτες  «πινελιές» του Χιμενέθ όσο αφορά τα πρόσωπα της αρχικής ενδεκάδας. Μια ενδεκάδα που με μια πρώτη ανάγνωση προκαλούσε αμηχανία αλλά στην πράξη απέδιδε. Ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε πιο συμπαγής, είχε τον έλεγχο από το ξεκίνημα και πάλευε να βρει τους τρόπους να γίνει απειλητικός.

ΜΙΑ ΦΑΣΗ ΕΝΑ ΓΚΟΛ

Μια από τα ίδια για τον ΑΡΗ μας… εκεί που φαινόταν ότι είχε τον πρώτο λόγο και προσπαθούσε έστω ανορθόδοξα να φτιάξει φάσεις, στην πρώτη επίσκεψη του Ατρομήτου στην περιοχή μας μετά από εκτέλεση κόρνερ έγινε το 1-0 στο 18’. Ο Διούδης κατάφερε να αποκρούσει αρχικά αλλά ο Τζοβάρας στο ριμπάουντ με ένα άπιαστο σουτ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα.  Ένα σκορ που έφερε μια παγωμάρα μιας και ο Ατρόμητος μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν καθόλου απειλητικός.

ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΚΑΙ ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ ΜΕ ΓΚΟΛΑΡΑ ΝΤΟΥΝΤΟΥ

Η ψυχρολουσία του 1-0 έδωσε πολύ γρήγορα τη θέση της στην ψυχραιμία και η ομάδα γρήγορα ξαναπήρε τον έλεγχο του παιχνιδιού κυνηγώντας την ισοφάριση. Μόντσου και Φαμπιάνο λίγο έλειψε να απαντήσουν στο γκολ του Τζοβάρα στα λεπτά που ακολούθησαν αλλά χωρίς επιτυχία. Ο Μεντίλ όμως ήταν αυτός που στο 33’ θυμίζοντας κάτι από τον παίκτη που θαυμάσαμε πέρσι με μια μαγική ντρίπλα ξεμαρκαρίστηκε, έβγαλε την πάσα στον Ντούντου με τον τελευταίο να κοντρολάρει και να σουτάρει στην κίνηση στέλνοντας με εκπληκτικό τρόπο την μπάλα στα δίχτυα για το 1-1.

O KILLER ΜΟΡΟΝ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ

Η ισορροπία στο παιχνίδι είχε αποκατασταθεί και ο ΑΡΗΣ πλέον με άλλη ψυχολογία διεκδικούσε ξανά τη νίκη. Ο Ατρόμητος συνέχιζε να παραμένει παθητικός και τυχερός αποτρέποντας στο 55΄ την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή τον Μόντσου να σκοράρει. Στο 57’ όμως μετά από εκτέλεση κόρνερ ο Ράτσιτς κυριάρχησε στον αέρα, έκανε την γυριστή κεφαλιά και ο Μορόν με μια πολύ ωραία προβολή έστειλε την μπάλα στα δίχτυα για το 1-2 που έμελλε να είναι και το τελικό σκορ.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΚΕ ΜΕ ΕΥΚΟΛΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Το προβάδισμα έδωσε νέα ώθηση στους παίκτες μας που λίγα λεπτά μετά το 1-2 με τον Μουρετσάν φθάσαμε κοντά στο τρίτο γκολ χωρίς όμως επιτυχία. Ο Ατρόμητος δεν προβλημάτιζε αν και όσο περνούσε ο χρόνος ανέβαινε και πιο πολύ. Οι αλλαγές του Χιμένεθ προκάλεσαν και αυτές έκπληξη πέρα από αυτή του Γιαννιώτα, με τον Φατιγκά και τον «φευγάτο» Σίστο να μπαίνουν με ξεκάθαρες οδηγίες να σχηματίσουν μια πρώτη γραμμή πίεσης.  Παρόλα αυτά η ομάδα οπισθοχώρησε περισσότερο από όσο θα έπρεπε στα τελευταία 15’ αλλά έχοντας τον Φαμπιάνο σε πολύ καλή ημέρα «καθάρισε» εύκολα κάθε υποψία φάσης φθάνοντας τελικά στη νίκη.

ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΜΑΝΟΛΟ ΧΙΜΕΝΕΘ

Το είχαμε τονίσει από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε ο Χιμένεθ. Προπονητής «σκοπιμότητας» και τα αποτελέσματα είναι αυτά που θα καθορίσουν την πορεία του. Δεν ήρθε για να «χτίσει», δεν ήρθε για να συνεχίσει κάποιο «πλάνο». Ήρθε να αλλάξει την κατάσταση, να οδηγήσει την ομάδα με οποιοδήποτε τρόπο στη νίκη και αυτό ακριβώς έγινε σήμερα στο Περιστέρι. Με σημαντικές απουσίες, με νέα πρόσωπα και «παροπλισμένους» από τον προηγούμενο προπονητή παίκτες πέτυχε αυτό που ήθελε. Κέρδισε τους 3 βαθμούς, κέρδισε τους νεοφερμένους Διούδη και Γαλανόπουλο που είχαν καλή παρουσία, κέρδισε τον Σίστο που θεωρητικά ήταν τελειωμένος, έβγαλε λαγό από το καπέλο του με τον Ντούντου, αξιοποίησε μέχρι και τον Φατιγκά. Προφανώς και αν δεν κέρδιζε η ομάδα πιθανόν όλα αυτά να τα σχολιάζαμε αρνητικά και να αναρωτιόμασταν γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου ο Ντιαντί, ο Μιζαουί και ο Καντεβέρε. Καμία όμως σημασία δεν έχει γιατί η ομάδα χρειαζόταν τη νίκη πάση θυσία και τα κατάφερε. Και τα κατάφερε γιατί πέρα από τις εμπνεύσεις του Χιμένεθ είδαμε και τους Μόντσου, Φαμπιάνο, Ράτσιτς, Μεντίλ και Μορόν να κάνουν τη διαφορά και να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του αγώνα. Το αν απλά η έλευση του νέου προπονητή ή όχι θα φανεί στη συνέχεια.

ΚΕΡΔΙΣΕ 3 ΒΑΘΜΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΤΟΥ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Η γκολάρα του Ντούντου και το “killer instinct” του Μορόν οδήγησαν στην ανατροπή και σε ένα σημαντικό διπλό που προς στιγμή δείχνει να βγάζει την ομάδα από το αδιέξοδο που είχε εγκλωβιστεί. Στο ντεμπούτο του Χιμένεθ ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε πιο ώριμος, πιο αποφασισμένος πιο αποτελεσματικός βρίσκοντας λύσεις και βοήθειες από εκεί που δεν περίμενε κανείς. Κανείς εκτός από τον Χιμένεθ. Ωραίο το ξεκίνημα του Ισπανού, ευελπιστούμε ακόμη καλύτερη συνέχεια! Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Και όμως εξακολουθούν και υπάρχουν φίλοι της ομάδας που κοιτάνε τον Μορόν με μισό μάτι!