Όπως αρκετές φορές έχω αναφέρει κατά το παρελθόν αυτά τα παιχνίδια απέναντι σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό προπονητές όπως ο Ματζόν και ο Ντρούκερ μας ανάγκασαν να τα αντιμετωπίζουμε σαν ήττα εντός προγράμματος σε τέτοιο βαθμό που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι δεν αξίζει καν να "κουραστούμε" στην προσπάθεια για να κατακτήσουμε την νίκη κάτι που συνήθως φαινόταν και μέσα στο γήπεδο. Αυτό πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξει και δεν αναφέρομαι στο τελικό αποτέλεσμα κόντρα σε αυτές τις ομάδες αλλά για τον τρόπο που "κατεβαίνουμε"  σε αυτά τα παιχνίδια. Καιρός λοιπόν να ξυπνήσουν μέσα μας μνήμες του παρελθόντος όπου ακόμη και ο αποδυναμωμένος, αποδεκατισμένος ΑΡΗΣ κοιτούσε στα μάτια τον αντίπαλο ανεξάρτητα από το μπάτζετ των ομάδων  και τις ειδικές συνθήκες του αγώνα. Καιρός λοιπόν να αρχίσει και πάλι να "γυαλίζει" το μάτι μας και κάθε παίκτης που πατάει στο παρκέ με την φανέλα του ΑΡΗ να είναι αποφασισμένος να ματώσει για να κερδίσει και όχι να κρύβεται πίσω από την δυναμική του αντιπάλου που είναι και το πιο εύκολο. ΑΡΗΣ σημαίνει μαχητής κάτι που το γνωρίζει από πρώτο χέρι ο Λευτέρης Σούμποτιτς μιας και είχε καταλυτικό ρόλο σε πολλές άνισες μάχες με πραγματικά μεγαθήρια όπου ο ΑΡΗΣ βγήκε νικητής. Και δεν μιλάμε για μια ή δύο φορές αλλά για όμορφη συνήθεια που είχε συναρπάσει ολόκληρη την φίλαθλη Ελλάδα. Δεν με νοιάζει εάν ο 12ος παίκτης του Παναθηναϊκού έχει μεγαλύτερο συμβόλαιο από ολόκληρο το μπάτζετ του φετινού ΑΡΗ. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να δω επιτέλους σε ένα παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό παίκτες-καμικάζι.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες το ίδιο θα έλεγα και για τον κόσμο του ΑΡΗ και την υποχρέωση που έχει να γεμίσει την Παρασκευή το βράδυ το Παλέ(20.00) και να στηρίξει με όλες τις δυνάμεις του αυτήν την προσπάθεια που έχει ξεκινήσει εδώ και λίγο καιρό με τον Σούμποτιτς στον πάγκο και συνεχίζεται ακόμη με σημαντικές αλλαγές στο ρόστερ της ομάδος. Δυστυχώς όμως η πλειοψηφία του κόσμου έχει αμέτρητες δικαιολογίες για να μην το βλέπει τόσο "ζεστά" το θέμα και να μην αντέχει να βλέπει την ναυαρχίδα του συλλόγου σε τέτοια κατάσταση. Φυσικά όμως όλοι εμείς που οι πίκρες και οι απογοητεύσεις δεν υπερκαλύπτουν την αγάπη μας και το πάθος μας για να βρεθούμε στο πλευρό του Αυτοκράτορα θα είμαστε εκεί να αφήσουμε τα λαρύγγια μας στις κερκίδες του πιο θρυλικού γηπέδου της Ευρώπης που περιμένει πως και πως να ξαναφορέσει τα γιορτινά του και να θυμηθεί ένδοξες ημέρες.

Σίγουρα για τον Παναθηναϊκό θα είναι μια πρόβα τζενεράλε ενόψει Μπαρτσελόνα αλλά αυτό δεν πρέπει να μας νοιάζει καθόλου. Το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον Παναθηναϊκό στην προσπάθεια που κάνει για να προκριθεί στο Final 4 είναι να τον προβληματίσουμε με την απόδοση μας και να τον αναγκάσουμε από τώρα να συμβιβαστεί με το μειονέκτημα της έδρας ενόψει πλέιοφς. Στην προσπάθεια μας αυτή μετά την αποχώρηση του Μπορόβνιακ η ομάδα μας θα έχει στην διάθεση της(εκτός απροόπτου) τον Βόσνιο πάουερ φόργουορντ/σέντερ  Μπάβτσιτς. Αν και τα στοιχεία που έχουμε συλλέξει δείχνουν έναν εξαιρετικό παίκτη αρκετά γρήγορο για το ύψος του(2.10), με καλό σουτ που μπορεί με μεγάλη ευκολία να καλύψει τις 2 θέσεις κάτω από το καλάθι το γεγονός ότι έχει "κολλήσει" σε κάποια μικρά πρωταθλήματα μάλλον θα πρέπει να μας κάνει να κρατάμε "μικρό καλάθι". Παρόλα αυτά το σημαντικό είναι να έχει το ψυχικό σθένος να παλέψει με όλες τις δυνάμεις του απερίσπαστος χωρίς τάσεις φυγής σαν τον προκάτοχο του. Ο Ταπούτος ξεπέρασε το πρόβλημα τραυματισμού του και θα συμμετέχει κανονικά όπως και  ο Τόμας που πολύ πιθανό να αποτελέσει παρελθόν στην συνεχεία μιας και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ. Σίγουρα το ότι κερδίσαμε τον Παναθηναϊκό στην ρεβάνς του κυπέλλου δεν λέει και πολλά αλλά αυτήν την φορά μια νίκη θα μας δώσει την ώθηση να καλύψουμε το χαμένο έδαφος στην βαθμολογία. Για αυτό όλοι Παλέ να αρχίζουμε να ξαναζεσταινόμαστε και πάλι!