Από το 2007 που πρωτοξεκίνησε το PlanetARIS.gr αν κάπου ασκήσαμε ιδιαίτερα σκληρή κριτική ήταν πάντα το τμήμα μπάσκετ και τα άτομα που μας εκπροσωπούσαν εντός και εκτός παρκέ. Ο λόγος απλός και ξεκάθαρος. Ο μπασκετικός ΑΡΗΣ είναι τεράστιο μέγεθος και τα ημίμετρα, οι χαμηλοί τόνοι και οι χαμηλοί στόχοι ιδίως στο τραγικό Ελληνικό πρωτάθλημα που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια δεν μας ταιριάζουν. Με αυτό το σκεπτικό ακόμη και από τον ΑΡΗ της Ευρωλίγκας απαιτούσαμε καλύτερο μπάσκετ και ακόμη καλύτερα αποτελέσματα. Γιατί πολύ απλά είσαι η μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ στην Ελλάδα! 

Με το παραπάνω σκεπτικό αντιμετωπίσαμε από την αρχή και τη διοίκηση Αρβανίτη χωρίς ούτε για μια στιγμή να λησμονούμε τα χρέη που παρέλαβε από τις προηγούμενες διοικήσεις και τον παράλληλο αγώνα οικονομικής εξυγίανσης που ως τώρα φαίνεται να τον κερδίζει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα δεχόμαστε τα πάντα και με έναν κυνισμό που δεν ταιριάζει στους οπαδούς του Αυτοκράτορα να λέμε ζήτω ο μέγας προπονητής Αγγέλου, υπέροχο το πλάνο με τους πιτσιρικάδες, δεν πειράζει που δεν παίζουμε Ευρώπη, δεν πειράζει που δεν μπορούμε να κάνουμε μεταγραφές λόγω του απαγορευτικού της FIBA, δεν πειράζει που τους διαθέσιμους παίκτες τους προσπερνάμε, δεν πειράζει που ακόμη και αυτούς που τους "χρυσοπληρώνουμε" τους αφήνουμε στον πάγκο. Δεχθήκαμε έναν άπειρο προπονητή σαν το Β.Αγγέλου που το βιογραφικό ούτε κατά διάνοια δεν του επέτρεπε να αναλάβει την ομάδα. Μας τον παρουσίασαν σαν το απόλυτο κουμάντο και γύρω του έστησαν το σκηνικό ενός πολυετές πλάνου με βάση τους πιτσιρικάδες. Ένα πλάνο πολύ δύσκολα να εφαρμοσθεί γιατί 1) δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα να κρατήσεις τους παίκτες που θέλεις, 2) χωρίς Ευρώπη και ανταγωνιστική ομάδα δεν δίνεις κίνητρο για διάκριση σε κανέναν φιλόδοξο παίκτη, 3) γιατί η νομοθεσία ακόμη και αν θέλεις να επενδύσεις σε παίκτες κάτω των 18 δεν σε ευνοεί.  Με αυτό το "επικοινωνιακό τρικ" πορευτήκαμε πέρσι προσπερνώντας ήττες ντροπής από ομάδες της πλάκας ανάξιες αναφοράς και εντελώς καλοπροαίρετα δεχθήκαμε ότι για μια επίθεση κόντρα στον Πανιώνιο η κακή περσινή χρονιά που από τύχη μας έφερε στην 6η θέση δεν κατέληξε σε καλή.  Και εκεί πάντα καλοπροαίρετα σκεφθήκαμε ότι υπάρχει πλάνο, υπάρχει προγραμματισμός, υπάρχει κορμός, υπάρχει χημεία για τη φετινή χρονιά και ο ΑΡΗΣ θα παρουσιαστεί καλύτερος. Ήρθε όμως το καλοκαίρι και άρχισαν τα παράλογα... Κανείς από τους 3 έμπειρους περιφερειακούς της περσινής χρονιάς δεν ανανεώθηκε συμπεριλαμβανομένου και του πρώτου σκόρερ της περσινής σεζόν Πάσαλιτς. Κανείς από τους διαθέσιμους ξένους ή κοινοτικούς δεν αποκτήθηκε ενώ υπήρχαν λύσεις, ενώ και στους Έλληνες προτιμήθηκαν παίκτες χωρίς εμπειρία στην Α1. Επένδυση πάνω στους Βεζένκοφ και Μποχωρίδη χωρίς να έχουν προλάβει να δείξουν την αξία τους σε επίπεδο Α1. Θέατρο του παραλόγου με τον Σαρικόπουλο, πανωλεθρία με Μαργαρίτη και Μπόγρη και καλοκαιρινό ανέκδοτο με την ανανέωση του Τζ.Χαντ. Και μέσα σε όλα αυτά ο ΑΡΗΣ είχε την τρομερή τύχη ο Βεζένκοφ να κάνει όντως εξαιρετική χρονιά παρά τα 18 του χρόνια και ο επί χρόνια ρολίστας Γ.Αθηναίου να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Και κάπως έτσι πορεύτηκε  ο ΑΡΗΣ με τον Αγγέλου να αναδεικνύεται φέτος μέχρι και σε ενός εκ των κορυφαίων προπονητών της Ευρώπης παρά την βαθμολογική θέση του ΑΡΗ, τις ήττες λόγω αδράνειας από τον πάγκο, τον κακό σχεδιασμό και φυσικά το αγωνιστικό πλάνο που δεν περιλάμβανε ποτέ τους ψηλούς μέσα στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδος. Και όταν μιλάμε για ψηλούς αναφερόμαστε στους Χαρίση και Σαρικόπουλο που πρόκειται για 2 από τους πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες της ομάδος. 

Η "υπέρβαση" έγινε με την καλύτερη εμφάνιση της χρονιάς στον ημιτελικό κυπέλλου και κάπου εκεί όπου πιάσαμε ταβάνι άρχισε το "περιτύλιγμα" να φεύγει από πλάνο και τα ωραία λόγια να μην μπορούν να καλύψουν τις χτυπητές αδυναμίες της ομάδος. Ο άνθρωπος πάνω στον οποίο χτίστηκε αυτό το πλάνο ήταν ο πρώτος που πήδηξε από το καράβι. Ο Β.Αγγέλου χάρη στον τρομερό του μάνατζερ και τις εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις πήρε ένα ηγεμονικό συμβόλαιο στην Εφές  που δεν υπήρχε περίπτωση να έπαιρνε αν δεν καθόταν σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ. Οι αμπελοφιλοσοφίες του Β.Αγγέλου μπρος στο χρήμα πήγαν περίπατο αλλά αυτό κανονικά θα έπρεπε να πειράξει μόνο αυτούς που τον πίστεψαν. Το λυπηρό είναι ότι όταν πια αποκαλύφθηκε ότι το οικοδόμημα που θα έδινε όραμα στον κόσμο του ΑΡΗ χτιζόταν πάνω στην άμμο αντί να πρυτανεύσει η λογική ήρθε ο πανικός και μαζί ο Μ.Μίνιτς. Ένας προπονητής που μόνο από το "ύποπτο" παρελθόν του δεν έπρεπε να ξαναπατήσει στο Παλέ. Το απίστευτο κοουτσάρισμα του, τα χαμόγελα και οι ντροπιαστικές δηλώσεις του μετά τους αγώνες με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό θα αργήσουμε να τα ξεχάσουμε... Και όταν φυσικά συμβαίνουν όλα τα παραπάνω λογικό είναι και ο κάθε Αθηναίου να σε βλέπει σαν σκαλοπάτι στην καριέρα του και να σε αφήνει στα κρύα του λουτρού όταν καν δεν έχει κριθεί η παραμονή σου στην κατηγορία. Ναι μεν η νίκη στον Ηλυσιακό  ήταν καθοριστική αλλά κανείς δεν ξέρει πόσο θα επηρεάσει την ομάδα η φυγή του πρώτου σκόρερ της ομάδος. Το ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο ΑΡΗΣ παλεύει να πιάσει την 6η θέση ευελπιστώντας οι ανταγωνιστές του να κάνουν ήττες εκτός προγράμματος είναι απλά η επιβεβαίωση της αποτυχίας που πλέον χωρίς τον δημοσιοσχετίστα Αγγέλου στο τιμόνι όλοι παραδέχονται...

Και φθάνουμε στην πηγή του προβλήματος που είναι η διοίκηση της ομάδος. Όχι ότι θα κάνω το λάθος να κατηγορήσω τον κ.Αρβανίτη και τους συνεργάτες του που μπήκαν μπροστά για να συμμαζέψουν την ΚΑΕ, ούτε φυσικά θα προσπεράσω την επιτυχία με το άρθρο 99. Ο κ.Αρβανίτης και τα υπόλοιπα μέλη της διοίκησης μπήκαν μέσω πρωτοδικείου για να κουμαντάρουν ένα καράβι που οι ιδιοκτήτες του το άφησαν ακυβέρνητο και καταχρεωμένο. Ο μπασκετικός ΑΡΗΣ έχει μετόχους. Μερικοί μάλιστα από αυτούς φέρεται να είναι μεγάλοι ευεργέτες του συλλόγου ανεξάρτητα που υπο την ανοχή τους έγιναν τα χρέη της ΚΑΕ και με την δική τους στήριξη η διοίκηση Αθανασιάδη στην ΠΑΕ έκανε "πλιάτσικο"(σύμφωνα με τους ισολογισμούς εν μέσω οικονομικής κρίσης εντός και εκτός ΠΑΕ).  Το μόνο που θα καταλογίσω στη διοίκηση Αρβανίτη είναι δεν τήρησε μια σημαντική υπόσχεση που είχε δώσει στον κόσμο του ΑΡΗ και αυτή ήταν η υπόσχεση μιας ειλικρινής σχέσης. Δεν υπάρχει λόγος να ωραιοποιούμε τα πάντα και να παραμυθιάζουμε τον κόσμο. Ας μας πουν ποιο είναι το αγωνιστικό μπάτζετ και δεν μπορέσαμε να πάρουμε ή να κρατήσουμε έναν αξιόλογο έμπειρο παίκτη, ας μας πουν για πόσα χρήματα δεν παίζουμε Ευρώπη, ας μας πουν για πόσα χρήματα δεν μπορούμε να κάνουμε μεταγραφές, ας μας πουν αν έχουμε τη δυνατότητα να κρατήσουμε παίκτες σαν τον Βεζένκοφ και τον Μποχωρίδη, ας μας πουν πως θα πληρωθεί του χρόνου το 99, ας μας πουν ποιοι θα είναι οι στόχοι της επόμενης χρονιάς, ας μας πουν αν οι παίκτες φέτος είναι πληρωμένοι, ας μας πουν ποια είναι η στήριξη των μετόχων. Ο ΑΡΗΣ έπρεπε να πορευτεί με ρεαλισμό προσπαθώντας να είναι ανταγωνιστικός σύμφωνα με τα δεδομένα του Ελληνικού πρωταθλήματος. Έπρεπε να επενδύσει σε νεαρούς παίκτες με εμπειρία στην Α1 και να πλαισιώσει τους "πιτσιρικάδες" με έμπειρους ακόμη και αν αυτοί είναι ρολίστες όπως για παράδειγμα ήταν ο Αθηναίου. Ο ΑΡΗΣ έπρεπε να παίξει Ευρώπη για την υστεροφημία του αλλά και για να δελεάσει παίκτες και χορηγούς. Ο ΑΡΗΣ έπρεπε να έχει στόχους και όχι να φοβούνται οι άνθρωποι του να πουν την λέξη νίκη. Έστω και τώρα ας παραδεχθούμε σαν μπασκετικός ΑΡΗΣ την αποτυχία, ας βάλουμε μια διαχωριστική γραμμή και ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε από του χρόνου για έναν καλύτερο ΑΡΗ. Με ρεαλισμό και ειλικρίνεια...