Αν το πρώτο τουρνουά Nick Galis Cup είχε ενθουσιάσει όλους όσους το παρακολούθησαν και μας είχε γεμίσει αισιοδοξία αυτή τη φορά τα πολλαπλά μηνύματα εντός και εκτός παρκέ που στάλθηκαν από την νέα διοίκηση της ΚΑΕ αλλά και από το σύνολο του Δ.Πρίφτη μπορούσαν να μας κάνουν να αισθανόμαστε σίγουροι ότι ο ΑΡΗΣ βρίσκεται σε καλά χέρια. Και θα πρέπει να είμαστε όλοι βέβαιοι ότι αν ο Νίκος Γκάλης θέλει κάτι παραπάνω από αυτές τις τιμές και την αγάπη του κόσμου, αυτό είναι να δεί τον ΑΡΗ να ξανακάνει την πορεία που έκανε όταν με μπροστάρη τον ίδιο τρομοκρατούσε τα γήπεδα της Ευρώπης.

Πρόσφατα άκουσα ένα πολύ εύστοχο σχόλιο σχετικά με την περσινή ομάδα και το Nick Galis Cup. Το καλύτερο μπάσκετ λέει το έπαιξε στο Nick Galis Cup οπότε ας μην παρασυρθούμε και φέτος από αυτό που θα δούμε στα φιλικά παιχνίδα... Κάπως έτσι είναι τα πράγματα αλλά σε αυτά τα 2 παιχνίδια που έδωσε ο ΑΡΗΣ δεν είδαμε μια ομάδα που έπαιξε καταπληκτικό μπάσκετ επειδή αγωνιζόταν χωρίς πίεση αλλά είδαμε μια ανέτοιμη ομάδα να προσπαθεί να βρει τα πατήματα της μέσα στο γήπεδο και παράλληλα να εντυπωσιάζει με το ταλέντο που διαθέτει. Και αν ο αγώνας κόντρα στην Ολύμπια Λιουμπλιάνας δεν χρίζει ιδιαίτερης κριτικής το χθεσινό παιχνίδι απέναντι στους Τούρκους πρωταθλητές πέρα από εξαιρετικός αγώνας έδωσε την ευκαιρία στους παίκτες μας να δείξουν ένας μέρος από τις πραγματικές δυνατότητες τους. Μπορεί να ήρθε η ήττα χάρη στο φεστιβάλ τριπόντων των πολύ καλών Αμερικανών των Τούρκων αλλά η συνολική εικόνα και κυρίως η αντίδραση των παικτών μας που προς στιγμή γύρισαν το παιχνίδι μας έκαναν να χαμογελάμε. Η 4αδα Μακνιλ, Γουάιτ, Γουότερς και Χάγκινς μοιάζει με βαρόμετρο την ίδια στιγμή που οι Πελεκάνος, Ζάρας, Κόεν και Τσούπκοβιτς μπορούν ανά πάσα στιγμή να "βαπτιστούν" πρωταγωνιστές. Σχεδόν πάντα υπό την εξαιρετική καθοδήγηση του Ξανθόπουλου αλλά και με έναν Σπύρο Μούρτο που ευχόμαστε να μην ήταν η τελευταία φορά που τον είδαμε να αποδίδει έτσι. Για την ώρα πάντως αν πρέπει να ξεχωρίσουμε έναν παίκτη αυτός είναι σίγουρα ο Ντέρεκ Μακνίλ. Ο Αμερικανός εκτός από την πολύ καλή επαφή με το καλάθι έχει και την αυτοπεποίθηση και τον τσαμπουκά που θέλουμε να βλέπουμε και σίγουρα θα αποτελέσει τον φυσικό ηγέτη της ομάδος. Το κλειδί πάντως είναι η πολυφωνία στην επίθεση και όταν αρχίσει να δένει η άμυνα και να βγαίνουν και κάποιοι αυτοματισμοί τότε θα μπορούμε να μιλάμε με μεγαλύτερη σιγουριά για τις δυνατότητες του φετινού ΑΡΗ. Τα κενά στην άμυνα,  οι βοήθειες κάτω από το καλάθι, η έλλειψη μπλοκ άουτ και τα νεκρά διαστήματα στην επίθεση είναι πάντως οι αδυναμίες που πρέπει να δουλευτούν.

Η Καρσίγιακα ήταν η νικήτρια του τουρνουά και όσο και αν δεν μας αρέσει αυτό θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ήταν τουλάχιστον χθες ήταν πολύ καλύτερη μας. Μάλιστα πέρα από την εκνευριστική ευστοχία έξω από τα 6.75 ίσως η γρήγορη και σωστή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση και κάποια ωραία συστήματα που έβγαλαν οι αντίπαλοι μας που κατέληγαν σε εύκολα καλάθια να πρέπει να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση για την ομάδα μας. Άλλωστε από αυτά που μας έχει δείξει ο Πρίφτης πάνω κάτω αυτό είναι το στυλ του μπασκετ που του αρέσει και θέλει να εφαρμόσει και στον ΑΡΗ. Το υλικό φαίνεται να το έχει στην διάθεση του, μακάρι να το δουλέψει σωστά και αυτή η χρονιά να γίνει στην κυριολεξία ορόσημο της αντεπίθεσης του Αυτοκράτορα!

ΥΓ. Μετα την άκρως κιτρινόμαυρη συναυλία με τους Παπακωσταντίνου, Θηβαίο και Πασχαλίδη είχαμε χθες και τον Γιάννη Ζουγανέλη. Ωραία πράγματα και ας ξενίζουν κάποιους. Καλό είναι όποιος χαλιέται με όλα αυτά να θυμάται(ή να ρωτήσει να μάθει) ότι πάντα όταν μεγαλουργούσε ο ΑΡΗΣ κυρίως επί της Αυτοκρατορίας (αλλά και λίγο με τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ τις "χρονιές των λατίνων" ) η αγκαλιά της Αρειανής οικογένειας ήταν πάντα ανοιχτή προς όλους. Και σε celebrities, και σε πολιτικούς, και σε πρώην και σε όποιον γούσταρε να γίνει ένα με εμάς και να τραγουδήσει "Με τον ΑΡΗΣ μας πάντα μπροστά..." ή "ΑΡΗΣ και δεν είμαι καλά!"

ΥΓ2. Σπάνια μπορείς να βρεις κάτι καλό στις ύβρεις και τους χουλιγκανισμούς... παρόλα αυτά μερικές φορές υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι σαν τον Μπουτάρη που σε αναγκάζουν στις δικές του ύβρεις και έλλειψη σεβασμού να απαντήσεις ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Ίσως καλό θα ήταν κάποιος να συμβούλευε τον κ.Λάσκαρη ότι ο συγκεκριμένος γεράκος από τότε που το έχασε... προκαλεί με κάθε τρόπο τον κόσμο του ΑΡΗ.

ΥΓ3. Μεγαλώνοντας οπαδικά στη Θ3 και στο πεταλάκι του Παλέ(τότε που γέμιζε ασφυκτικά και τραγουδούσαμε συνθήματα σύμφωνα με τη ροή του αγώνα και όχι γιατί έτσι πρέπει...) ποτέ δεν θυμάμαι γιούχα από το υπόλοιπο γήπεδο.. Και όμως τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον 3 φορές έχει πέσει γιούχα... και όχι για κάποιο μεμονωμένο γεγονός αλλά για κάποιες "συντονισμένες" ενέργειες. Ίσως οι "ιθύνοντες" να πρέπει να το κοιτάξουν...

ΥΓ4. Και όμως υπάρχουν αλλόθρησκοι οπαδοί που τολμάνε και μιλάνε για τον κόσμο που παρακολούθησε τα παιχνίδια όταν στο δικό τους γήπεδο ούτε σε επίσημο ματς ντέρμπι δεν βλέπουν τόσο κόσμο... Όσο για φιλικά.. ακόμη και με δωρεάν είσοδο πάλι 150 άτομα έχει...