Κρίσιμες στιγμές για τον Αυτοκράτορα με το "κρυφτούλι" του Ν.Λάσκαρη και την απροθυμία του να διευκολύνει την ομάδα με την αποχώρηση του έχει οδηγήσει τον ΑΡΗ σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια. Η ιδέα της αποδοχής της πρότασης Καπάζογλου-Ζουλιάμη φαίνεται να ωριμάζει στο μυαλό του Ν.Λάσκαρη που βλέπει την πίεση του κόσμου να αυξάνεται προς το πρόσωπο του αλλά κάθε στιγμή που περνά χωρίς κάποια εξέλιξη δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Η κατάπτωση της εγγυητικής είναι η νέα απειλή που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί όσο πιο άμεσα γίνεται. Ενώ το γενικότερο θολό τοπίο γύρω από τα οικονομικά και τις αυξανόμενες υποχρεώσεις που μένουν ακάλυπτες τρομάζει… Η αναβολή της χθεσινής συνέλευσης του Ερασιτέχνη και η "ψήφος εμπιστοσύνης" στην πενταμελή επιτροπή για να συνεχίσει τις  διαπραγματεύσεις με τον μεγαλομέτοχο ήταν ως ένα σημείο αναμενόμενη. Το θετικό στοιχείο όμως που βγήκε από αυτή την συνέλευση είναι ότι σε γενικές γραμμές φαίνεται να γίνεται κατανοητό ότι η λύση πρέπει να συμπεριλαμβάνει μεταβίβαση μετοχών και ρευστό και  ότι λύσεις τύπου πρωτοδικείου και απλής διαχείρισης με εράνους δεν έχει να προσφέρει κάτι. Παρόλα αυτά όπως συμβαίνει κάθε φορά που ο ΑΡΗΣ κινδυνεύει μόλις ξεπεραστεί το "δεν υπάρχει κανένας" ξαφνικά βλέπουμε πλευρές που διαφωνούν, δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους  και διεκδικούν  να σώσουν ο καθένας την ομάδα με τον τρόπο τους.  Τη δεδομένη χρονική στιγμή η πρόταση των κυρίων Καπάζογλου-Ζουλιάμη μοιάζει να είναι πολύ κοντά σε συμφωνία αν και το σημείο τριβής που έχει να κάνει με το κομμάτι των εγγυήσεων από την πλευρά του Λάσκαρη για την αποπληρωμή μέρους των χρεών μοιάζει ανυπέρβλητο για την ώρα. Άλλωστε τι  λογική έχει του να ζητάς να πληρώσει ένας άνθρωπος που δεν έχει λεφτά και οποιαδήποτε υπόσχεση του δεν έχει τηρηθεί; Ακόμη και η εκδοχή του να βοηθήσει τον ίδιο του τον εαυτό δεν στέκει και τόσο πολύ μιας και το πρόβλημα του ΑΡΗ για τον ίδιο προσωπικά σε σχέση με την δικαστική του περιπέτεια φαντάζει πολύ μικρό.

Αν και το καλοκαίρι μας είχε ξαφνιάσει η "πολεμική" αντιμετώπιση προς το πρόσωπο του Ν.Λάσκαρη και η παράλογη τότε απαίτηση να παραδοθούν οι μετοχές στον Α.Σ. που επιλέχθηκε αντί για τον δρόμο της συνεννόησης και της συνεργασίας , τον τελευταίο καιρό έχει γίνει ξεκάθαρο το γιατί.  Όπως όμως έχει γίνει ξεκάθαρο ότι το μαχαίρι και το καρπούζι είναι στα χέρια του Ν.Λάσκαρη. Άραγε αν όλες αυτές οι ενέργειες είχαν γίνει πολύ πιο νωρίς, πολύ πιο συντονισμένα και με περισσότερη ειλικρίνεια ίσως και να μην είχαμε φθάσει ως εδώ. Ας ελπίσουμε να μην είναι αργά…

ΥΓ. Επειδή διάφορα έγγραφα κάνουν βόλτες στο διαδίκτυο… τελικά θα μας πει κάποιος υπεύθυνα αν όσοι συμμετέχουν στις διοικήσεις τα τελευταία χρόνια είναι εθελοντές ή έμμισθοι υπάλληλοι; εκτός και αν συμμετέχουν με διπλή ιδιότητα και του εθελοντή και του "εργολάβου"…