Παρόλο που ύστερα από καιρό παρουσιάστηκε έστω σε κάποια σημεία του αγώνα ανταγωνιστικός, ο ΑΡΗΣ μας δεν  κατάφερε να κάνει το μπρέικ στην Πάτρα και στρέφει πλέον το βλέμμα του στον «τελικό» της Δευτέρας. Οι παίκτες του Γ.Καστρίτη μπήκαν πολύ νευρικοί στο παιχνίδι, κατάφεραν με κόπο και βάσανο να ισορροπήσουν την αναμέτρηση αλλά τελικά βυθίστηκαν στις παθογένειες τους.  

ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΣΤΑ ΧΑΜΕΝΑ

Σε ευχολόγια είχαμε αρκεστεί τον τελευταίο καιρό μπας και δούμε την ομάδα μας να αλλάζει αγωνιστικό πρόσωπο αλλά όπως φάνηκε από το ξεκίνημα δεν έπιασαν τόπο. Απόλυτο μπάχαλο στην άμυνα, νωθρότητα σε κάθε κίνηση και απελπισία στην επίθεση. Η ομάδα ψαχνόταν σε όλες τις γραμμές του γηπέδου και ο Προμηθέας άρπαξε την ευκαιρία να χτίσει διψήφια διαφορά από νωρίς, αναγκάζοντας μας να κυνηγάμε διαρκώς το σκορ.

ΤΡΙΠΟΝΤΑ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ

Σε αντίθεση με ότι μας είχε συνηθίσει η ομάδα τους τελευταίους μήνες μετά το κακό ξεκίνημα έβγαλε αντίδραση. Σοβαρευτήκαμε στην άμυνα ενώ στην επίθεση κυρίως χάρη στον ορεξάτο Γκάλινατ βρίσκαμε τον στόχο. Τον στόχο… μιας και ολόκληρος ο ΑΡΗΣ είχε επιδοθεί σε ένα ρεσιτάλ μακρινών σουτ με αποτέλεσμα λίγο πριν το ημίχρονο να ισοφαρίσουμε 35-35. 

ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Λίγο η ανάπαυλα του ημιχρόνου, λίγο τα πονηρά σφυρίγματα των διαιτητών και το καλό μομέντουμ του 2^ου δεκαλέπτου χάθηκε.  Μαζί και τα τρίποντα που ήταν ο βασικός λόγος της αντεπίθεσης. Ο Προμηθέας από εκεί που αστοχούσε βρήκε κάμποσα μαζεμένα τρίποντα και ο ΑΡΗΣ επανήλθε στις αρχικές προβληματικές του ρυθμίσεις. Κακός στην άμυνα, άτολμος, επιπόλαιος και άστοχος στην επίθεση.

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ

Μποχωρίδης τραγικός, Τολιόπουλος διστακτικός, Χάρελ αλλού, Σταρκ στα χαμένα, Μπλούμπεργκς αόρατος, Γκάλινατ, Σόουζα και Σανόγκο με σκαμπανεβάσματα και ένα σύνολο με την «χημεία» και την «ομοιογένεια» να απουσιάζουν επιδεικτικά.  Σήμερα που οι δικαιολογίες περί αδιάφορων παιχνιδιών στερέψαν ο ΑΡΗΣ έβγαλε σχεδόν το ίδιο προβληματικό πρόσωπο που βλέπουμε εδώ και καιρό. Δεν πέσαμε από τα σύννεφα. Ωστόσο η επιστροφή από το -13 αλλά και η αγωνιστική μας συμπεριφορά στο 2^ο δεκάλεπτο θύμισε κάτι από την αγωνιστική ταυτότητα του ΑΡΗ προτού καταρρεύσει.  Ο ΑΡΗΣ δεν τα έχει παρατήσει εντελώς και αυτό είναι σίγουρα θετικό μιας και τα μηνύματα που μας έστελνε αυτό έδειχνε. Ίσως λοιπόν με την πλάτη στον τοίχο να δούμε και μια ολοκληρωμένη αντίδραση τόσο από τους παίκτες όσο και από τον κόουτς που παραμένει στα χαμένα αναζητώντας νέες δικαιολογίες.  

ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΠΙΘΑ

Μόνο έκπληξη δεν προκαλεί το τελικό σκορ και η μέτρια εικόνα μας για ακόμη ένα παιχνίδι τους τελευταίους μήνες. Με τον «τελικό» της Δευτέρας όμως να ακολουθεί, προτιμότερο είναι να κρατήσουμε την σπίθα που έδειξαν οι παίκτες μας σε κάποια διαστήματα του αγώνα… με την ελπίδα να γίνει φωτιά. Καιρό είχαμε να δούμε την ομάδα να αντιδράει. Την Δευτέρα όμως στο ραντεβού μας στο Παλέ, περιμένουμε πολλά παραπάνω από κάποια ψήγματα αντίδρασης.

ΥΓ. Τα αδιάφορα παιχνίδια δεν τα θέλουμε. Αλλά και τα παιχνίδια με βαθμολογικό ενδιαφέρον μας αγχώνουν. Για να δούμε λοιπόν τι ισχύει και για αυτά χωρίς αύριο «με την πλάτη στον τοίχο».

ΥΓ2. Πονηροί διαιτητές… σφυρίγματα ανάλογα με την διακύμανση του σκορ.