Εχουν περάσει περίπου 16 χρόνια απο την τελευταία αναμέτρηση μας με την ομάδα της Μακάμπι Τελ Αβίβ, μια ομάδα που αποτελούσε έναν απο τους βασικούς μας αντιπάλους στο κύπελο πρωταθλητριών για περισσότερα απο 10 χρόνια! Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνες τις αναμετρήσεις οπου καθήλωναν όλη την Ελλάδα μπροστά στις τηλεοράσεις για να δεί τον Αυτοκράτορα ΑΡΗ κόντρα στα μεγαθήρια της Ευρώπης και το Παλέ γέμιζε 3 ώρες πριν αρχίσει ο αγώνας ασφυκτικά, με χιλιάδες κόσμου να τριγυρνάει έξω απο το γήπεδο ψάχνωντας απεγνωσμένα για ένα μαγικό χαρτάκι. Χρυσή εποχή για την ομάδα μας αλλά και για όλη την Ελλάδα οπου με θαυμασμό παρακολουθούσε τον ΑΡΗ να μεγαλουργεί στην Ευρώπη απέναντι σε ομάδες άπιαστες για τα Ελληνικά μπασκετικά δεδομένα και να οδηγεί στην έκρηξη του αθλήματος στην χώρα αλλά και στην ευρωπαϊκη καταξίωση οπου για περισσότερα απο 5 χρόνια είχαμε το κορυφαίο πρωτάθλημα της Ευρώπης με πολλές επιτυχίες σε όλα τα επίπεδα. Σήμερα τα πράγματα είναι σαφώς πιο διαφορετικά στο άθλημα που τόσο αγαπάμε. Το αξεπέραστο κύπελο πρωταθλητριών οπου συμμετείχαν μόνο 16 πρωταθλήτριες ομάδες έχει αντικατασταθεί απο την ευρωλίγκα με 24 ομάδες με την συμμετοχή 2ων και 3ων στην βαθμολογία των εγχώριων πρωταθλημάτων αλλά και ομάδων με εγγυημένη συμμετοχή(!?!) λόγω συμβολαίου. Η πιο σημαντική αλλαγή απο όλες είναι η εφαρμογή της απόφασης "Μποσμαν" οπου άνοιξαν τα αθλητικά σύνορα με αποτέλεσμα οι ομάδες να χάσουν την εθνική τους ταυτότητα. Όπως και να το κάνουμε υπάρχει χαώδης διαφορά να αντιμετωπίζει μια Ελληνική ομάδα μια ομάδα απο την Γιουγκοσλαβία χωρίς ξένους αλλα και με ένα στυλ παιχνιδιού που χαρακτήριζε όλοκληρη την χώρα μπασκετικά απο το να παίζεις με ομάδες που έχουν την προέλευση και το όνομα μόνο και κανένα άλλο στοιχείο που να τις συνδέει με την χώρα που εκπροσωπούν. Ο ΑΡΗΣ μας σίγουρα δεν είναι η ομάδα εκείνης της εποχής σαν μπασκετική δύναμη αλλά με οδηγό τον κόσμο του που έχει πάντα μέσα στην καρδια του εκείνες τις στιγμές σπρώχνει την ομάδα προς το καλύτερο και απαιτεί πάντα την κορυφή. Κατι αντίστοιχο ισχύει και για την Μακάμπι με τους πρωταθλητές Ισραήλ κάθε χρόνο να παρουσιάζονται και χειρότεροι με την φετινή χρονιά είναι απο τις πιο κακές της σύγχρονης ιστορίας της. Βέβαια είναι γνωστό οτι και οι Ισραηλινοί είναι πιστοί στην ομάδα τους και δεν την παρατάνε στα δύσκολα και αυτό μάλιστα φαίνεται απο το γεγονός οτι η Μακάμπι μέσα στην έδρα της καταφέρνει και κερδίζει ενώ εκτός χάνει πάρα πολύ εύκολα(με εξαίρεση την τελευταία αγωνιστική οπου νίκησε εκτός την Μιλάνο με καλάθι στην λήξη του αγώνα σχεδόν). Τις τελευταίες αγωνιστικές έχουμε μεγάλα σκαμπανεβάσματα στην αποδοσή μας αλλά όπως έχω ξαναπεί πιστεύω σε αυτήν την ομάδα οτι στην καλή της μέρα έχει τη δυνατότητα να κερδίσει οποιονδήποτε αντίπαλο και δεν έχει "ταβάνι" όπως πέρσι. Σίγουρα η απουσία του φορμαρισμένου Καλαϊτζή είναι σημαντική αλλα απο την άλλη είναι η καλύτερη ευκαιρία για τον Κάστλ να δώσει την απάντηση του σε όσους τον κατακρίνουν για τις τελευταίες εμφανίσεις. Το στενάχωρο για όλους μας είναι οτι ο αγώνας ξεκινάει μόλις 1 ώρα νωρίτερα απο τον αγώνα στο Κλεάνθης Βικελίδης και έτσι αναγκαστικά δεν θα μπορέσουμε να το δούμε ζωντανά. Παρολα αυτά το μυαλό και η καρδιά μας θα είναι και εκεί μαζί με αυτήν την ομάδα που μας έχει γεμίσει αμέτρητες φορές με Αρειανίδικη υπερηφάνια με πίστη για μια μεγάλη νική απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο!