Σε ένα αρκετά περίεργο παιχνίδι αύριο το βράδυ η αγαπημένη μας ομάδα θα κοντραριστεί με την Γαλλική Λε Μαν με μοναδικό στόχο την νίκη. Το περίεργο σε αυτήν την ιστορία είναι ότι η νίκη από μόνη της δεν μας εξασφαλίζει απολύτως τίποτα. Δυσκολεύομαι να θυμηθώ ανάλογο παιχνίδι όπου η τύχη μας βρίσκεται περισσότερο σε ξένα χέρια παρά στα δικά μας. Υπήρχαν παιχνίδια που μας βοήθησαν και δεν χρειάστηκε να παλέψουμε όσο έπρεπε αλλά σχεδόν πάντα κρατούσαμε την τύχη στα χέρια μας. Την Τρίτη το βράδυ λοιπόν όλοι θα έχουμε το μυαλό μας στην Γερμανία και στον αγώνα της Γκέτιγκεν με την Μπουτιβέλνικ όπου από την μια οι Γερμανοί θέλουν την νίκη για να παραμείνουν πρώτοι και να έχουν πιο ευνοϊκή κλήρωση στην επόμενη φάση σε αντίθεση με τους Ουκρανούς που εφόσον χάσουν χάνονται και ο ΑΡΗΣ μας με νίκη έστω και με 1 πόντο επι της Λε Μαν παίρνει την πρόκριση. Και όλα αυτά γιατί σε εκείνο το καταραμένο παιχνίδι με την Γκέτιγκεν το +18 μέσα σε 7' εξαφανίστηκε και γνωρίσαμε μια άνευ προηγουμένου πικρή ήττα... Εάν είχαμε κερδίσει εκείνο το παιχνίδι τότε αύριο απλά θα κλειδώναμε την πρώτη θέση στον όμιλο. Παρόλα αυτά ΑΡΗΣ είσαι ποτέ δεν τα παρατάς και μέχρι το τέλος ελπίζεις. Έτσι λοιπόν θα βρεθούμε για ακόμη μια φορά δίπλα στην ομάδα να την βοηθήσουμε να πάρει την ρεβάνς για εκείνη την πικρή ήττα με 15 πόντους σε έναν αγώνα όπου οι παίκτες μας στο ημίχρονο ξεχάσαν να βγουν από τα αποδυτήρια. Άλλη μια ανεξήγητη ήττα επί Ντρούκερ απέναντι σε μια ομάδα που είχαμε δείξει ότι εύκολα μπορούμε να την κερδίσουμε και μέσα στην έδρα της. Φυσικά το ότι η Λε Μαν είναι αδιάφορη δεν πρέπει να μας κάνει να πιστεύουμε ότι δεν θα παλέψουν. Άλλωστε και άλλη φόρα σε ανάλογη περίπτωση μας είχαν κάνει την ζημιά για αυτό όχι χαλάρωση, όχι λάθη και 40' πάθος και αποφασιστικότητα ώστε να έρθει αυτή η νίκη. Άσχετα με το αν θα καταφέρουμε να προκριθούμε ή όχι η ομάδα βρίσκει σιγά σιγά τα πατήματα της και με τον Τάκερ να ζητάει συγνώμη από τον Σούμποτιτς για την απαράδεκτη συμπεριφορά του στον αγώνα με τον Κολοσσό αξίζει να δείξουμε και εμείς από την πλευρά μας ότι αρχίζουμε να "ζεστενόμαστε" και πάλι με τον μπασκετικό ΑΡΗ παρά τις πίκρες των τελευταίων χρόνων. Ένας λόγος παραπάνω για να αρχίσει ο κόσμος του ΑΡΗ να επιστρέφει στο γήπεδο και να μην στηρίζει απαράδεκτες και άκαιρες αποχές είναι η δραστηριοποίηση του Πέτρου Παλμά, Κύπριου επιχειρηματία, μέλος της Σάρισα που σύμφωνα με τα ρεπορτάζ δείχνει την διάθεση να μπει μπροστάρης σε οικονομικό επίπεδο και όχι μόνο στα διοικητικά της ΚΑΕ σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη τόσο για τον ΑΡΗ μας όσο και για το μπάσκετ γενικότερα. Φυσικά και σε αυτήν την προσπάθεια τα εμπόδια είναι τα γνωστά που βρήκε από την αρχή το όλο εγχείρημα της Σάρισα και έχει να κάνει με την στάση του Θ.Τζεβελέκη και τις "τρύπες" που άφησε για να καλύψουν οι επόμενοι. Κάτι που είναι συνηθισμένο(αν και παράλογο) στα διοικητικά του ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΚΑΕ Γ.Δαμιανίδη. ΌΛΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΙΣ 9.00 ΣΤΟ ΠΑΛΕ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΝΙΚΗ ΕΠΙ ΤΗΣ ΛΕ ΜΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΙΣΗ ΜΕΣΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ!

Μπορεί εικόνα από τον σημερινό αγώνα να μην είχαμε αλλά την Γερμανική ομάδα την είχαμε δει μέσα στο Παλέ όπως και την ευκολία που είχαμε φτάσει στο +18 χωρίς καν να πιάσουμε κάποια σπουδαία απόδοση. Εάν λοιπόν σε αυτήν την εντύπωση που είχαμε για την δυναμικότητα των 2 ομάδων προσθέσουμε την αλλαγή προπονητή με ότι αυτό συνεπάγεται τότε όλοι σήμερα περιμέναμε πολλά παραπάνω από τον ΑΡΗ μας. Αντί όμως για μια νίκη που θα μας έβαζε δυνατά στο παιχνίδι της πρόκρισης ήρθε μια απίστευτη ήττα με τα χέρια κατεβασμένα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς τίποτα. Ομολογώ με την εξέλιξη που είχε ο αγώνας από την αρχή όπου η ομάδα μας κατάφερε και πέτυχε μόλις 6(!!!) πόντους σε ένα δεκάλεπτο αλλά και στην συνέχεια όπου το σκορ είχε φτάσει στο απίστευτο 36-18(!!!) που έγινε  45-20(!!!!) και 64-36(!!!) που ήταν και η μεγαλύτερη διαφορά του αγώνα τα λόγια δεν χωράνε. Πλέον μόνο με θαύμα μπορούμε να προκριθούμε και με αυτόν τον τρόπο όποια ελπίδα είχαμε για διάκριση στην Ευρώπη όπου εκεί ουσιαστικά ήταν στραμμένη η προσοχή όλων έχει σχεδόν εξαφανιστεί με αποτέλεσμα ακόμη μια χρονιά του μπασκετικού ΑΡΗ να χαρακτηρίζεται ως αποτυχημένη. Οι λόγοι γνωστοί και δεν είναι της στιγμής να αναλυθούν για ακόμη μια φορά... Παρόλα αυτά εύχομαι ο Λευτέρης Σούμποτιτς να μπορέσει σταδιακά να βελτιώσει την εικόνα της ομάδος και έστω εμείς οι λίγοι που έχουμε απομείνει στο Παλέ να δούμε κάτι πιο ελκυστικό μέσα στο γήπεδο και όχι αυτό το έκτρωμα του Ντρούκερ. Καμία διάθεση για λόγια παρά μόνο πίκρα και απογοήτευση...  και το χειρότερο από όλα είναι ότι τα τελευταία χρόνια αυτά τα συναισθήματα συμβαδίζουν απόλυτα με την πορείας της ομάδος... Όσο για την περιβόητη 3η θέση που εδώ και τόσα χρόνια την έχουμε κάνει ίσα με τίτλο αυτά είναι οι συνέπειες της συγκεκριμένης νοοτροπίας. Με το να κοιτάμε συνεχώς προς τα κάτω τελικά ζαλιστήκαμε, ξεχάσαμε  ποια είναι η κορυφή και βαδίζουμε προς την λάθος κατεύθυνση...

Το να αρχίσουμε σήμερα να ξαναθυμόμαστε όλα τα κακώς κείμενα της ομάδος μας και να λέμε το κλασσικό "εμείς τα λέγαμε" κτλπ κτλπ ως συνήθως είναι λιγάκι κουραστικό και ανόητο. Απο την άλλη όμως είναι σαφώς πιο ανόητο σε εκνευριστικό μάλιστα βαθμό να αγνοείς την άποψη του κόσμου και να προσπαθείς να τους βγάλεις όλους τρελούς. Κάπως έτσι κυλάει από την αρχή της χρονιάς η κατάσταση στην ομάδα μας με την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου να αισθάνεται προδομένη απο τις κινήσεις της ΚΑΕ  και την στάση της στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εδώ και καιρό και αποτυπώνεται στο απόλυτο με τα άδεια καρεκλάκια στο Παλέ. Τελικά ήρθε σήμερα η πανηγυρική δικαίωση της διοίκησης για την ψήφο εμπιστοσύνης που πρόσφατα έδωσε στον Σαρόν Ντρούκερ και του επέτρεψε   να συνεχίσει το έργο του απτόητος, χωρίς παρεμβολές και αμφισβητήσεις προς το πρόσωπο του. Αυτός λοιπόν ο τεράστιος προπονητής έβαλε την υπογραφή του σε μια απο τις πιο "επικές" ήττες του ΑΡΗ μας και μάλιστα μέσα στην έδρα μας από την άσημη Γκέτιγκεν. Δεν ξέρω αν το "επική" ήττα είναι ο κατάλληλος χαρακτηρισμός για αυτό που ζήσαμε σήμερα αλλά σίγουρα όταν λέγεσαι ΑΡΗΣ και κερδίζεις με 18 πόντους την Γκέτιγκεν 7' πριν το τέλος και τελικά το χάνεις τότε κάτι το επικό, φανταστικό, υπερφυσικό περιέχει η όλη ιστορία. Με την ομάδα μας να παίζει σε ακόμη ένα παιχνίδι με το γνωστό της άναρχο στυλ ο αγώνας είχε έναν ιδιαίτερο ρυθμό απο την αρχή μέχρι το τέλος. Όσο εύκολα ξεφεύγαμε στο σκορ τόσο εύκολα μέσα σε 1 με 2 λεπτά η διαφορά φαγωνόταν. Όταν όμως στο Β ημίχρονο πατήσαμε γκάζι και η διαφορά έφτασε στο +18 κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την εξέλιξη του αγώνα. Και όμως ξαφνικά όλα αλλάξαν προς το χειρότερο τόσο σε άμυνα όσο και σε επίθεση. Σε αυτές τις περιπτώσεις όμως είναι η ώρα του προπονητή που θα πρέπει να φρενάρει τους παίκτες που έχουν ξεφύγει, να βάλει καμιά φωνή για να σκληρύνει η άμυνα, να βρει κάποια λύση από τον πάγκο, να απαιτήσει ηρεμία από τα πόιντ γκαρντ του και να δείξει κάποια συστήματα στην επίθεση ώστε να σταματήσει επιτέλους αυτό το άναρχο ένας με έναν και το μακρινό σουτ στην λήξη του χρόνου. Και όμως για ακόμη ένα παιχνίδι ο Ντρούκερ δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά και μοιρολατρικά παρακολουθούσε μαζί με όλους εμάς από την κερκίδα το πως οι παθιασμένοι παίκτες της Γκέτιγκεν γυρνούσαν ένα χαμένο παιχνίδι.  Ειλικρινά δεν θυμάμαι στα τόσα χρόνια που παρακολουθώ τον μπασκετικό ΑΡΗ να έχω δει χειρότερη διαχείριση ροστερ. Τσαϊρέλης, Χρυσικόπουλος και Ντάστον(και σε προηγούμενες αγωνιστικές μαζί με αυτούς ήταν και οι Σκορδίλης και Κουμπούρας) δεν υπήρχαν ούτε και σήμερα για τον Ντρούκερ. Ο Τόμας για κάποιον ανεξήγητο λόγο όπως και στην Γαλλία ξεχάστηκε στον πάγκο... Ο Χατζηβρέτας και πάλι έπαιξε 20' με το ranking system του Eurocup να τον βαθμολογεί και πάλι με μηδέν... Και στα κρίσιμα σημεία ο καθένας έκανε του κεφαλιού του. Καινούργιο το σενάριο? Δυστυχώς όχι... Ακριβώς το ίδιο το είδαμε από την αρχή της χρονιάς κόντρα σε Ακαντέμικ, Περιστέρι, Κολοσσό, Παναθηναϊκό(2 φορές), Ολυμπιακό, Πανιώνιο και  Λε Μάν. Σε όλα αυτά τα παιχνίδια ο ΑΡΗΣ ενώ τα πήγαινε σχετικά καλά είχε αυτό το ξαφνικό μπλάκ άουτ όπου σε συνδυασμό με την ανύπαρκτη αντίδραση οδήγησαν σε πικρές ήττες. Και όμως εκεί στην διοίκηση αρνούνται να δουν την αλήθεια. Και ας κατά κοινή ομολογία το ρόστερ του ΑΡΗ είναι πολύ καλό πάντα ψάχνουν για δικαιολογίες πέρα από τον προπονητή σε τέτοιο βαθμό που προκαλούν νέα ερωτηματικά. Ποιο είναι το πρόβλημα και υπάρχει τέτοια ανεπανάληπτη προστασία προς τον Ντρούκερ? Δεν υπάρχουν λεφτά για αποζημίωση? Δεν υπάρχουν λεφτά για να έρθει ο διάδοχος του ή δεν υπάρχει ικανός διάδοχος? Αποτελεί προσωπική επιλογή κάποιου εκεί στην ΚΑΕ και το έχει δει εγωιστικά το θέμα?  Κανείς δεν ξέρει... Μέσα όμως απο αυτό το θολό τοπίο αυτός ο προπονητής κάθε μέρα που περνάει καταστρέφει και πιο πολύ τις ελάχιστες ελπίδες που έχουμε για κάτι καλό φέτος. Η ταφόπλακα στο Eurocup δεν έχει μπει ακόμη αλλά εαν σε μια εβδομάδα στην Γερμανία χάσουμε και πάλι απο αυτήν την μέτρια ομάδα τότε όλα θα έχουν κριθεί. Για το Ελληνικό πρωτάθλημα ακόμη υπάρχουν ελπίδες μιας και βρισκόμαστε στην αρχή του δεύτερου γύρου. Χρόνος υπάρχει... επιτέλους διώξτε τον μπας και αλλάξει κάτι... Σε παιχνίδι που δεν είχε καν τηλεοπτική μετάδοση είχε το πολύ 3000 άτομα και οι μισοί θα το μετάνιωσαν κιόλας... Βλέπετε δεν έχουν όλοι το ίδιο γερό στομάχι για αυτό σταματήστε να παίζετε με την υγεία μας...