Μπορεί εικόνα από τον σημερινό αγώνα να μην είχαμε αλλά την Γερμανική ομάδα την είχαμε δει μέσα στο Παλέ όπως και την ευκολία που είχαμε φτάσει στο +18 χωρίς καν να πιάσουμε κάποια σπουδαία απόδοση. Εάν λοιπόν σε αυτήν την εντύπωση που είχαμε για την δυναμικότητα των 2 ομάδων προσθέσουμε την αλλαγή προπονητή με ότι αυτό συνεπάγεται τότε όλοι σήμερα περιμέναμε πολλά παραπάνω από τον ΑΡΗ μας. Αντί όμως για μια νίκη που θα μας έβαζε δυνατά στο παιχνίδι της πρόκρισης ήρθε μια απίστευτη ήττα με τα χέρια κατεβασμένα, χωρίς προσπάθεια, χωρίς τίποτα. Ομολογώ με την εξέλιξη που είχε ο αγώνας από την αρχή όπου η ομάδα μας κατάφερε και πέτυχε μόλις 6(!!!) πόντους σε ένα δεκάλεπτο αλλά και στην συνέχεια όπου το σκορ είχε φτάσει στο απίστευτο 36-18(!!!) που έγινε  45-20(!!!!) και 64-36(!!!) που ήταν και η μεγαλύτερη διαφορά του αγώνα τα λόγια δεν χωράνε. Πλέον μόνο με θαύμα μπορούμε να προκριθούμε και με αυτόν τον τρόπο όποια ελπίδα είχαμε για διάκριση στην Ευρώπη όπου εκεί ουσιαστικά ήταν στραμμένη η προσοχή όλων έχει σχεδόν εξαφανιστεί με αποτέλεσμα ακόμη μια χρονιά του μπασκετικού ΑΡΗ να χαρακτηρίζεται ως αποτυχημένη. Οι λόγοι γνωστοί και δεν είναι της στιγμής να αναλυθούν για ακόμη μια φορά... Παρόλα αυτά εύχομαι ο Λευτέρης Σούμποτιτς να μπορέσει σταδιακά να βελτιώσει την εικόνα της ομάδος και έστω εμείς οι λίγοι που έχουμε απομείνει στο Παλέ να δούμε κάτι πιο ελκυστικό μέσα στο γήπεδο και όχι αυτό το έκτρωμα του Ντρούκερ. Καμία διάθεση για λόγια παρά μόνο πίκρα και απογοήτευση...  και το χειρότερο από όλα είναι ότι τα τελευταία χρόνια αυτά τα συναισθήματα συμβαδίζουν απόλυτα με την πορείας της ομάδος... Όσο για την περιβόητη 3η θέση που εδώ και τόσα χρόνια την έχουμε κάνει ίσα με τίτλο αυτά είναι οι συνέπειες της συγκεκριμένης νοοτροπίας. Με το να κοιτάμε συνεχώς προς τα κάτω τελικά ζαλιστήκαμε, ξεχάσαμε  ποια είναι η κορυφή και βαδίζουμε προς την λάθος κατεύθυνση...