Ποδαρικό στις «κλοπές» έγινε απόψε στο Κλ.Βικελίδης με τον Νορβηγό διαιτητή και τον συνεργάτη του στο VAR να πλαστογραφούν το τελικό αποτέλεσμα με μια απόφαση σκάνδαλο! Από το περίφημο «touch» του Αγρινίου φθάσαμε στο σημερινό φάουλ-ανακάλυψη του Ρόουζ στο ξεκίνημα της φάσης του γκολ του Ντούντου για το 2-1. Σε μια βραδιά που ο ΑΡΗΣ μας έδειξε ότι μπορεί να παίξει καλό και ουσιαστικό ποδόσφαιρο αναγκάζοντας την ΑΕΚ σε παθητικό ρόλο. Για αυτό και χειροκροτήθηκε στο φινάλε από τον κόσμο του παρά το Χ.

ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Το ματς ξεκίνησε με τον ΑΡΗ μας να μπαίνει δυνατά, να πιέζει ψηλά με σωστό τρόπο και να εκτελεί με ευλάβεια το πλάνο του Χιμένεθ. Απείλησε από νωρίς όμως στο 8’ ήρθε ένα αβίαστο λάθος από τον Τεχέρο που οδήγησε στο 0-1 κόντρα στη ροή του αγώνα. Φθηνό λάθος, μαχαιριά στη ψυχολογία που έχτιζε η ομάδα ως εκείνο το σημείο αλλά ο ΑΡΗΣ δεν έκανε πίσω. Αντιθετώς, απάντησε άμεσα μέσα στα επόμενα 120’’ με 2 καλές ευκαιρίες αλλά και το πολύ ωραίο γκολ του ανεβασμένου Γιένσεν! Οι παίκτες του Χιμένεθ έμοιαζαν απόλυτα συγκεντρωμένοι και συνέχισαν να ελέγχουν το παιχνίδι με χαρακτηριστική ευκολία.

ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΚΛΕΨΑΝ

Μια ομάδα υπήρχε μέσα στο γήπεδο και αυτή ήταν ο ΑΡΗΣ. Έτσι τελείωσε το πρώτο ημίχρονο έτσι ξεκίνησε και το δεύτερο. Μπορεί να μην δημιουργούσαμε καλές ευκαιρίες αλλά είχαμε καλή κυκλοφορία αναγκάζοντας την ΑΕΚ σε μια μόνιμη θέση άμυνας. Και στο 57’ που προσπάθησε λίγο να ανέβει ήρθε η αντεπίθεση με την μαγική πάσα του Γιένσεν στον Ντούντου, η βολίδα του Βραζιλιάνου και το 2-1! Η χαρά μας όμως δεν κράτησε πολύ… το VAR επενέβει για μια φάση πολύ πιο πίσω που ούτε στο μπάσκετ δεν θα το σφύριζαν φάουλ με τον διαιτητή να βλέπει και αυτός ένα ακόμη «touch» σαν εκείνο το περίφημο του Λανουά για το ακυρωθέν γκολ στο Αγρίνιο. Μια φάση που έκρινε την αναμέτρηση παρόλο που και στη συνέχεια είχαμε και κάποιες στιγμές που θα μπορούσε να γίνει ξανά το 2-1. Η ΑΕΚ εμφανίσθηκε μόλις στα τελευταία 3’ της αναμέτρησης που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τον εκνευρισμό των παικτών μας από τα προκλητικά σφυρίγματα του νορβηγού διαιτητή.

ΠΙΟ ΜΥΑΛΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Προσπερνώντας την διαιτητική σφαγή και συνυπολογίζοντας την δυναμική και το φορμάρισμα του αντιπάλου, ο ΑΡΗΣ πραγματοποίησε σήμερα την πιο ολοκληρωμένη εμφάνιση του. Πρώτη φορά είδαμε σωστή πίεση ψηλά. Πρώτη φορά είδαμε τόσο καλό build up από πίσω. Πρώτη φορά είδαμε τόσο καλή κυκλοφορία της μπάλας προς την επίθεση. Πρώτη φορά είδαμε να απειλεί και από τα 2 άκρα με συνέπεια. Χωρίς σκαμπανεβάσματα, χωρίς νεκρά διαστήματα αλλά σταθερά μαχητικός με ένταση και αποφασιστικότητα. Από την αρχή μέχρι το 89’ ο ΑΡΗΣ έμοιαζε με καλοκουρδισμένη μηχανή και τίποτα δεν θύμιζε την προβληματική ομάδα που κυνηγούσε την ουρά της και δεν ήξερε τι ήθελε μέσα στο γήπεδο. Πιθανόν να έπρεπε να φρεσκάρει λίγο την ομάδα ο Χιμένεθ προς το τέλος αλλά από την άλλη υπήρχε μια συνοχή που δεν έπρεπε να χαλάσει. Αυτό πάντως που έχει την αξία του είναι ότι μετά το αγωνιστικό «restart» κόντρα στον Παναιτωλικό για το κύπελλο σήμερα η ομάδα ανέβασε και άλλο την απόδοση της. Και αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει και στη συνέχεια. Τώρα που επιστρέφουν σιγά σιγά οι τραυματίες και όλα μπαίνουν σε μια σειρά.

ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΘΗΚΕ ΣΑΝ ΝΙΚΗΤΗΣ

Κόντρα στην φορμαρισμένη ΑΕΚ που μέχρι την προηγούμενη αγωνιστική οδηγούσε την κούρσα του πρωταθλήματος, ο ΑΡΗΣ πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση πέτυχε 2 γκολ, δέχθηκε μόλις 1 αλλά  ο Νορβηγός διαιτητής και ο συνεργάτης του στο VAR ήταν αποφασισμένοι να μας στερήσουν τη νίκη. Μια απόφαση που δυστυχώς δεν ξενίζει… Το πλαστογραφημένο τελικό αποτέλεσμα δεν αποτυπώνει αυτό που παρακολουθήσαμε. Μπράβο στην ομάδα για την προσπάθεια, μακάρι να συνεχίσει έτσι.

ΥΓ. Αυτό θεωρείται «κανονικότητα» για το ελληνικό πρωτάθλημα των τεσσάρων δυναστών του.

Όρθιος στάθηκε ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στον Ολυμπιακό, σε ένα παιχνίδι όπου δεν είχε τον πρώτο λόγο για τη νίκη και αν και του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να την πάρει τελικά βολεύτηκε με το Χ.  Με 10 παίκτες έπαιξαν στο μεγαλύτερο μέρος του β ημιχρόνου οι 2 ομάδες, με την κόκκινη κάρτα στον Φατιγκά με δεδομένες τις απουσίες στα μετόπισθεν να αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο πονοκέφαλο για τον Χιμένεθ. Λίγος κόσμος στο Κλ.Βικελίδης με τον κόσμο να έχει «κρυώσει» για τα καλά με τον τρόπο που εξελίσσεται η φετινή χρονιά.

ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΝΤΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ

Με τον Χιμένεθ ορθώς να αποφασίζει να αφήσει τον ντεφορμέ Μόντσου στον πάγκο, προσπάθησε να δώσει κατεβάσει έναν ΑΡΗ με περισσότερη ταχύτητα και γρηγορότερη σκέψη στον χώρο του κέντρου. Για κακή μας τύχη όμως ο Γαλανόπουλος πραγματοποίησε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις του και ήταν το «βαρίδιο» σε κάθε κίνηση που έκανε ο ΑΡΗΣ είτε αμυνόμενος είτε με την μπάλα στα πόδια. Ο Ολυμπιακός είχε τον πρώτο λόγο αλλά η άμυνα μας αν και ανορθόδοξα σε πολλές περιπτώσεις είχε τις απαντήσεις. Όπως είχε και τον Αθανασιαδή σε ετοιμότητα παρόλο που ώρες ώρες έμοιαζε να στερείται αυτοπεποίθησης. Ο Πέρεθ έχασε μοναδική ευκαιρία για το 1-0 από το ύψος στο πέναλτι, ίσως στην καλύτερη ευκαιρία του ΑΡΗ στο παιχνίδι.

ΚΥΝΗΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ 2 ΤΟ ΓΚΟΛ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ

Με τις 2 ομάδες να μένουν με 10 παίκτες στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του αγώνα(στο 50’ ο Ολυμπιακός, στο 60’ εμείς) θα περίμενε κανείς ότι ο ρυθμός θα έπεφτε και θα βλέπαμε πιο προσεκτικές κινήσεις και από τις 2 πλευρές. Αντιθέτως όμως και οι 2 ομάδες ανέβασαν την απόδοση τους και διεκδίκησαν με περισσότερο πάθος από πριν την νίκη. Κλασσικές ευκαιρίες μπορεί να μην είδαμε αλλά υπήρξαν μπόλικες στιγμές και στις 2 εστίες όπου μια λεπτομέρεια θα μπορούσε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Ούτε εμείς αλλά ούτε και οι αντίπαλοι μας μπόρεσαν να εξαργυρώσουν τις στιγμές του και το 0-0 μάλλον ήταν το πιο δίκαιο αποτέλεσμα.

ΥΠΟΦΕΡΤΟΣ ΒΑΣΕΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

Κουράζει αλλά είναι αλήθεια ότι την ομάδα εδώ και καιρό την κρίνουμε με πολλούς αστερίσκους. Βλέποντας τις διαθέσιμες επιλογές του Χιμένεθ και την χαμηλή απόδοση πολλών παικτών θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ κόντρα στον πρωτοπόρο της βαθμολογίας ήταν καλός. Πιο ψυχρά όμως μάλλον θα λέγαμε ότι η ομάδα ήταν απλά υποφερτή. Μπόρεσε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του αγώνα, έπαιξε στα ίσια τον Ολυμπιακό αλλά τελικά δεν κατάφερε για ακόμη ένα παιχνίδι να βρει το γκολ σε μια χρονιά που τελικά η επίθεση αποτελεί τη μεγαλύτερη πληγή. Τόσο μεγάλη πληγή που σε προβληματίζει ακόμη περισσότερο από τους μόλις διαθέσιμους 4 παίκτες που σου απέμειναν στην αμυντική γραμμή για το επόμενο παιχνίδι. Με αυτές τις συνθήκες ο Χιμένεθ παρέταξε ένα σύνολο που διαχειρίστηκε τις αδυναμίες του και μπόρεσε να πάρει έστω έναν βαθμό της ισοπαλίας. Μας αρκεί; δεν μας αρκεί… αλλά μέχρι να έρθει ο Ιανουάριος αυτή θα είναι η κατάσταση.

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ

Σε έναν αγώνα που πολλοί περίμεναν να είναι μονόλογος του Ολυμπιακού ο ΑΡΗΣ δεν φοβήθηκε, δεν κρύφτηκε, πάλεψε …αλλά και πάλι δεν κέρδισε. Κράτησε τον αντίπαλο του στο μηδέν, αλλά έμεινε και ο ίδιος κολλημένος σε μια επιθετική μετριότητα που τον στοιχειώνει από την αρχή της σεζόν. Το ψάχνει ο Χιμένεθ κάθε αγωνιστική, με τα προβλήματα όμως να αυξάνονται αντί να μειώνονται. Πλέον η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου μοιάζει σαν σανίδα σωτηρίας που θα πρέπει να περπατήσουμε με προσοχή μπας και στο τέλος της σώσουμε κάτι από αυτή την περίεργη χρονιά.

ΥΓ. Στενάχωρη η εικόνα του Κλεάνθης Βικελίδης, όταν όμως απουσιάζει το «όραμα»  και οι «υψηλοί στόχοι» από την όλη προσπάθεια αυτά είναι τα αποτελέσματα. Από την άλλη όμως η απαξίωση της ίδιας της ομάδας μας δεν βοηθάει σε τίποτα.

Μια ανάσα έφθασε ο ΑΡΗΣ από το να πάρει την πρώτη φετινή του νίκη σε ντέρμπι και μαζί μια θέση στην προνομιούχα 4αδα του κυπέλλου, στα τελευταία δευτερόλεπτα όμως της αναμέτρησης αδράνησε και το πλήρωσε… Μέχρι όμως να φθάσουμε σε αυτό το σημείο είχε καταφέρει να επιβληθεί πέρα του ποακ και του προκλητικού Παπαπέτρου που μαζί με το VAR τα έβλεπαν όλα ασπρόμαυρα. Και αυτή τη προσπάθεια κρατάμε ενόψει της συνέχειας τόσο στο κύπελλο όσο και στο πρωτάθλημα.

ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ …ΚΑΙ ΤΟ VAR

Καλύτερα μπήκαν οι αντίπαλοι μας στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης δημιουργώντας απειλητικές καταστάσεις και πιέζοντας ψηλά. Ο Αθανασιάδης όμως ήταν σε ετοιμότητα και κράτησε το μηδέν σε 2-3 επικίνδυνες καταστάσεις. Ο Παναγίδης λίγο έλειψε να σπρώξει την μπάλα στην πρώτη αντίδραση μας αλλά τον πρόλαβε ο αμυντικός. Σε ένα παιχνίδι με ωραίο ρυθμό όπως εξελισσόταν ο Παπαπέτρου και το VAR θέλησαν να πρωταγωνιστήσουν με τα εκατέρωθεν αγκαλιάσματα μεταξύ Μόντσου και Βολιάκου να βαφτίζονται πέναλτι υπέρ του συμπολίτη! Ο Αθανασιάδης είπε όχι με μια μεγαλοπρεπής απόκρουση και ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε να ανεβάζει την απόδοση του. Στο 42’ η μπάλα «χάθηκε» από τους παίκτες μας, ο Πέρεθ τρύπωσε στην αντίπαλη περιοχή έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με εξαιρετικό τρόπο …για να καταλήξουμε στην ακύρωση του για οφσάιντ στο ξεκίνημα της φάσης.

ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ

Από τα μέσα του πρώτου ημιχρόνου η ομάδα έδειχνε να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της αναμέτρησης, να παίζει πιο έξυπνα και να βρίσκει τους τρόπους να γίνεται απειλητική. Με την ίδια λογική μπήκε και στο Β ημίχρονο και μόλις στην πρώτη ουσιαστικά φάση ο Γένσεν έβγαλε ωραία σέντρα από τα πλάγια και ο επερχόμενος Ντούντου κάρφωσε την μπάλα στα δίχτυα για το 1-0! Ένα γκολ που έδωσε περισσότερη αυτοπεποίθηση στην ομάδα και της επέτρεψε να ελέγξει το παιχνίδι με σχετική ευκολία.

ΣΠΡΩΞΕ ΣΠΡΩΞΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ

Δεν ήταν μια και δυο οι φάσεις που ο Παπαπέτρου έσπρωχνε τον ποακ προς την πλευρά μας και μαζί με το VAR έκλειναν τα μάτια σε κραυγαλέες περιπτώσεις. Η ξεκάθαρη 2^η κίτρινη κάρτα και αποβολή του Χαλτσίδη στο 85’ «πνίγηκε» στην επιθυμία του Παπαπέτρου ο ποακ να μείνει ζωντανός μέχρι το τέλος. Όπως και έγινε στην τελευταία φάση του αγώνα όπου οι παίκτες μας δεν μπόρεσαν να διώξουν την μπάλα και έδωσαν την ευκαιρία για την ισοφάριση.

ΤΑ ΣΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΝ ΜΙΑΣ ΠΕΡΙΕΡΓΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ

Πικρή γεύση μας άφησε το παιχνίδι όπως ολοκληρώθηκε παρά την σημαντική προσπάθεια που κατέβαλλαν οι παίκτες μας για να πάρουν τη νίκη. Οι αλχημείες του Χιμένεθ αυτή τη φορά έπιασαν τόπο και σε συνδυασμό με την αγωνιστική άνοδο κάποιων παικτών όπως του Πέρεθ, του Ντούντου και του Φατιγκά αλλά και την επιστροφή του πολύ καλού σήμερα Γιένσεν είδαμε έναν διαφορετικό ΑΡΗ. Έναν ΑΡΗ με περισσότερα τρεξίματα και κίνηση στον χώρο ακόμη και από παίκτες όπως ο Παναγίδης και ο Φρίντεκ. Έναν ΑΡΗ πιο ρεαλιστή που άφησε το ανούσιο build up από πίσω στην άκρη και  προτίμησε τις μακρινές μπαλιές και τα γεμίσματα. Τώρα για την αδυναμία του κέντρου να έχει ουσιαστικό ρόλο στο παιχνίδι ο Μόντσου παραμένει ο αδύναμος κρίκος. Η προσφορά του Ισπανού απέχει πολύ από τα προσδοκόμενα και αυτό δημιουργεί πρόβλημα. Πρόβλημα που τα τρεξίματα τους το κάλυψαν ως έναν βαθμό όλοι οι υπόλοιποι. Κρίμα που η σημερινή εμφάνιση δεν συνοδεύτηκε και με τη νίκη αλλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο μετράνε και άλλα πράγματα. Πράγματα όμως που δεν έχουν να κάνουν με τους παίκτες μας, τον Χιμένεθ και την προσπάθεια ανάκαμψης που παρακολουθήσαμε και σήμερα.

ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΝΙΚΗ, ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

Μέσα από τα χέρια του έχασε ο ΑΡΗΣ μας τη νίκη και μαζί την ευκαιρία να «κλειδώσει» ένα σημαντικό πλεονέκτημα για τη συνέχεια του κυπέλλου. Η «στήριξη» του Παπαπέτρου(και του VAR) στον συμπολίτη στο τέλος έπιασε τόπο …χαλώντας μια ωραία βραδιά. Η ομάδα έδειξε ένα καλό πρόσωπο και δικαιολογημένα νιώθει αδικημένη από το τελικό αποτέλεσμα. Μια αδικία που θα πρέπει να μας πεισμώσει και σε 3 ημέρες, σε ένα εξίσου σημαντικό παιχνίδι να παρουσιαστούμε ακόμη καλύτεροι και να πάρουμε τη νίκη που δεν πήραμε σήμερα.

Τέλος στο αρνητικό σερί στο πρωτάθλημα έδωσε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα κόντρα στη Λάρισα, με τον Ντούντου να είναι αυτός που γλίτωσε την ομάδα από την αυτοκτονία στην τελευταία φάση της αναμέτρηση. Γιατί σε ένα παιχνίδι όπου ήσουν κατά πολύ καλύτερος από τον αντίπαλο σου, είχες αριθμητικό πλεονέκτημα όχι μόνο δεν μπόρεσες να το τελειώσεις αλλά λίγο έλειψε να έχουμε κηδεία. Ευτυχώς στο τέλος αποδόθηκε ποδοσφαιρική δικαιοσύνη και ο ΑΡΗΣ μας επέστρεψε στις νίκες με τον κόσμο να ξεσπάει στην κερκίδα.

ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ

Μετρημένες οι επιλογές του Χιμένεθ, με τον Ισπανό να εμπιστεύεται τον Μορουτσάν στο 10 και τον Γιαννιώτα στα άκρα σε μια προσπάθεια να υποστηρίξει τον Μορόν καλύτερα σε ένα παιχνίδι που όπως ήταν λογικό θέλαμε να έχουμε τον πρώτο λόγο. Και έτσι ακριβώς έγινε. Η ομάδα μπήκε δυνατά, πίεσε σωστά, έγινε απειλητική με τους  Πέρεθ , Ρόουζ και Μορόν — και τελικά κατάφερε να βρει το γκολ στο 27’ χάρη σε μια ακόμη ατομική ενέργεια του Πέρεθ που σταμάτησε ο Μελισσάς αλλά ο Μορόν ήταν εκεί για να σπρώξει ανενόχλητος την μπάλα στα δίχτυα.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΕΛ ΔΕΝ ΑΦΥΠΝΙΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ

Ο ΑΡΗΣ φαινόταν να πατάει καλά μετά το 1-0 αλλά πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι η σκέψη μας είχε κολλήσει στην άμυνα. Άμυνα που αν και φαινομενικά τα πήγε καλά, επέτρεψε 2 φορές στους αντιπάλους μας να γίνουν απειλητικοί και τελικά στο 43’ να βρίσκουν γκολ που ευτυχώς ήταν οριακά οφσάιντ και ακυρώθηκε.  Και ενώ θα περίμενες ότι όλο αυτό κοντράστ συναισθημάτων θα λειτουργούσε σαν αφύπνιση για τους παίκτες μας μάλλον δεν άγγιξε κανέναν. Ακόμη και όταν στο 46’ η Λάρισα έμεινε με 10 παίκτες, το μυαλό μας παρέμεινε προσκολλημένο στην αμυντική λειτουργία και στη διαχείριση αυτού του ισχνού 1-0. Είχαμε την μπάλα δεν είχαμε όμως τον τρόπο να γίνουμε απειλητικοί όπως στα πρώτα 30’ της αναμέτρησης και αυτό ήταν τεράστιο πρόβλημα.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Καρφί προς το 1-0 πήγαινε το παιχνίδι, με τον ΑΡΗ να αμύνεται με ευκολία και τη Λάρισα να ψάχνει απελπισμένη την ευκαιρία της χωρίς επιτυχία. Όταν όμως δεν τα τελειώνεις αυτά τα παιχνίδια και κρατιέσαι από ένα εύθραυστό προβάδισμα, μια φάση όπως αυτή του 94’ είναι ικανή για να δώσει την ευκαιρία στο «κοράκι» να δείξει πέναλτι και να φέρει το παιχνίδι στα ίσια. Σήμερα όμως ο Θεός δεν κοιμήθηκε, ο ΑΡΗΣ βγήκε μπροστά παρά το σοκ, επέμεινε, ο Φατινγκά έκανε ένα εξαιρετικό σουτ, ο Μελισσάς έδιωξε στα πλάγια και ο Ντούντου με ωραίο σουτ έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΑΛΛΑ ΖΟΡΙΖΕΤΑΙ

Για 30΄ περίπου είδαμε έναν κανονικό ΑΡΗ και στη συνέχεια επιστρέψαμε στις εργοστασιακές μας ρυθμίσεις. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι ο Μανόλο Χιμένεθ προσπαθεί κάτω από αντίξοες συνθήκες να αλλάξει την ομάδα αλλά κάθε προσπάθεια πνίγεται στην ποδοσφαιρική αφέλεια και παραλογισμό που χαρακτηρίζει φέτος. Ο ΑΡΗΣ σήμερα πιο συμπαγής, πιο προσεκτικός αμυντικά και στο κέντρο - ελέω της απουσίας του Μόντσου – λειτουργούσε πιο ορθολογικά. Είχε έναν Ράτσιτς ογκόλιθο, είχε τον Φατιγκά και τους Πέρεθ να πιάνουν υψηλή απόδοση αλλά ως εκεί . Το επιθετικό κομμάτι εξακολουθεί να είναι προβληματικό. Δεν υπάρχει καθαρός δημιουργός, δεν υπάρχει ηρεμία στη μετάβαση από τη μεσαία γραμμή στην επίθεση, δεν φαίνεται να υπάρχει πλάνο παρά μόνο ατομικές εξάρσεις από τις οποίες προήλθαν τα 2 γκολ. Με την παράνοια των τραυματισμών που βιώνει η ομάδα είναι δύσκολο να κριθεί το ρόστερ και το «έργο» του προπονητή. Αυτή όμως είναι η κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και θα πρέπει να βρεθούν οι λύσεις. Είτε η λύση είναι να ανεβάσουν οι ετοιμοπόλεμοι παίκτες την απόδοση τους, είτε σιγά σιγά να αρχίσουν να επιστρέφουν οι τραυματίες. Έσπασε το αρνητικό σερί, το αν όμως αυτή η νίκη και η καλή εμφάνιση όπως την χαρακτήρισε ο Χιμένεθ είναι αποτέλεσμα κάποιας συνολικής βελτίωσης θα το δούμε στη δύσκολη συνέχεια.

ΒΡΗΚΕ ΤΗ ΝΙΚΗ, ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ

Μπορεί στο τέλος να ήρθε η νίκη, ο πίνακας να έγραψε 2-1 και η ομάδα να πήρε μια πολύτιμη βαθμολογική και ψυχολογική ανάσα,  η εικόνα μας όμως απέναντι σε αυτή τη Λάρισα των 10 παικτών από το 52’ δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ενθουσιασμό. Το γκολ του Ντούντου στο 99' απλώς έσωσε τους 3 βαθμούς. Δεν έσβησε τον προβληματισμό, δεν έδειξε κάποιο δρόμο πιο φωτεινό για τη συνέχεια. Η νίκη όμως είναι νίκη και ο περιπετειώδης τρόπος που ήρθε μας έκανε να σκάσουμε και ένα χαμογελάκι. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Με ανύπαρκτο πέναλτι πήγαν να κλέψουν τον βαθμό, φωνάζουν κιόλας.

Ικανοποιημένος θα πρέπει να αισθάνεται ο ΑΡΗΣ μας με το βαθμό της ισοπαλίας κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης και θα πως θα μπορούσε να νιώσει διαφορετικά μετά από ότι μας έδειξε στα περίπου 95’ αγωνιστικής δράσης. Χωρίς πλάνο, χωρίς εντάσεις και με παίκτη λιγότερο από το 24’ το μόνο που του απέμεινε ήταν οι αποκρούσεις του Διούδη και η τύχη του που τον γλίτωσε από το γκολ. Πιο λίγο κόσμο από κάθε άλλο παιχνίδι με τους περισσότερους με τη λήξη του αγώνα να ξεσπάνε δικαιολογημένα σε αποδοκιμασίες.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Με τις επιλογές του Χιμένεθ για το αρχικό σχήμα να δείχνουν ότι ο στόχος ήταν ο έλεγχος του ρυθμού που σταδιακά θα δημιουργούσε τις συνθήκες για τη νίκη, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι κάνοντας μια από τα ίδια. Αργή ανάπτυξη, ανούσια κυκλοφορίας της μπάλας προς τα πίσω, στατικότητα και ένα ποδόσφαιρο που κοίμιζε τον οποιοδήποτε που το παρακολουθούσε. Οι αντίπαλοι μας από την άλλη με υψηλή πίεση και παίκτες με περίσσια αποφασιστικότητα ξεζούμιζαν κάθε κατάσταση που παρουσιαζόταν μπροστά τους για να γίνουν απειλητικοί. Το δοκάρι στο 7’ ήταν το πρώτο καμπανάκι κινδύνου που πέρασε χωρίς να ακουσθεί από κανέναν μιας και στη συνέχεια τίποτα δεν άλλαξε. Αντιθέτως η κακή στιγμή της αποβολής του Γαλανόπουλου στο 24’ εκτόξευσε τον δείκτη της δυσκολίας.

ΔΙΟΥΔΗΣ, ΔΟΚΑΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΒΟΗΘΟΣ

Το να παίζεις με αριθμητικό μειονέκτημα είναι πάντα μια συνθήκη δύσκολη, παρακολουθώντας το παιχνίδι όμως ένιωθες ότι μάλλον είχαμε μείνει με 8 ή 9 παίκτες και το να παίξεις ποδόσφαιρο έμοιαζε ανέφικτο. Στο 56’ στην μοναδική ουσιαστική ευκαιρία που είχαμε σε όλο τον αγώνα ο Σούντμπεργκ αν και έπιασε καλά την κεφαλιά δεν κατάφερε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα και το 0-0 παρέμεινε μέχρι τέλος. Παρέμεινε μέχρι το τέλος γιατί ο Διούδης πραγματοποίησε την πιο ουσιαστική εμφάνιση του και άλλες 2 φορές η μπάλα κατέληξε στο δοκάρι αντί για τα δίχτυα μας. Τα 3’ καθυστέρησης και το βιαστικό σφύριγμα της λήξης το υποδεχθήκαμε με ανακούφιση σε μια ακόμη αναμέτρηση που δεν δικαιούμασταν απολύτως τίποτα.

ΣΑΝ «ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ» ΚΑΙ Ο ΧΙΜΕΝΕΘ

Αρκετές φορές έχουμε τονίσει το δύσκολο έργο που έχει αναλάβει ο Χιμένεθ με τις συνθήκες που επικρατούν στον φετινό ΑΡΗ. Κάπου όμως και ο Ισπανός προπονητής φαίνεται να έχει χάσει το νόημα και να προσπαθεί με τον πλέον ανορθόδοξο τρόπο να γυρίσει τον διακόπτη στην ομάδα. Η εμμονή στο να προσπαθεί να αξιοποιήσει συγκεκριμένους παίκτες όπως τον Σίστο, τον Μορουτσάν, τον Αλφαρέλα, τον Φατιγκά ακόμη και τον Μόντσου με τον ίδιο τρόπο δεν οδηγεί πουθενά. Μια ομάδα με μια παθητική αμυντικογενή λογική κομμένη στα 2 και παίκτες ανήμπορους να δημιουργήσουν και να πάρουν πρωτοβουλίες που θα οδηγήσουν στο γκολ. Φταίει ο Μόντσου που με κάθε ευκαιρία παγώνει τον ρυθμό και γυρίζει την μπάλα πίσω; Αν ναι ας κάτσει στον πάγκο. Φταίει ο Σίστο και ο Μορουτσάν που ναι μεν δείχνουν μια συνέπεια στην άμυνα αλλά πιέζουν ανούσια τους αντιπάλους; Φταίει ο Μορόν που είναι απελπιστικά μόνος στην επίθεση; Και όλα τα παραπάνω δεν είναι καινούργια. Είναι μια επαναλαμβανόμενη κακή εικόνα που δεν οδηγεί πουθενά. Θέλει αλλαγές και επειδή η μεταγραφική περίοδος αργεί για να αλλάξουν τα πρόσωπα θα πρέπει να αλλάξει το πλάνο. Και αυτό το πλάνο είναι στο χέρι του Χιμένεθ και μόνο. Αν δεν αλλάξει το πλάνο δεν θα αλλάξει αυτό που βλέπουμε. Τόσο απλά. Το να χρεώσεις το σημερινό(ή και τα προηγούμενα) σε 3-4 παίκτες μάλλον οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ

Σε αγωνιστικό αδιέξοδο παραμένει ο ΑΡΗΣ μας που αγνοεί από τα μέσα Σεπτεμβρίου τη νίκη στο πρωτάθλημα. Μετά και τη νέα βαθμολογική απώλεια κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης και τον τρόπο που εξελίχθηκε το παιχνίδι, είναι πραγματικά να αναρωτιέσαι αν αυτή η ομάδα προλαβαίνει να σηκώσει κεφάλι και να δείξει κάτι το διαφορετικό. Είναι οι χαμένοι βαθμοί που στοιχίζουν, είναι όμως και αυτή η εικόνα που πληγώνει και δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας. Πως αλλάζει όλο αυτό; Ας μας το απαντήσουν ο προπονητής, ο τεχνικός διευθυντής, ο πρόεδρος και φυσικά και οι παίκτες… οι παίκτες που με την απόδοση τους θυμίζουν  καρδιογράφημα ετοιμοθάνατου ασθενή.

ΥΓ. Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις, τουλάχιστον φρόντισε να μην χάσεις λένε... Όταν όμως κατεβαίνεις σε αγώνες με αυτό το μότο σαν σημαία σου, δύσκολα κερδίζεις.

Όλα στραβά και ανάποδα εξελίχθηκαν στην σημερινή αναμέτρηση με το γρήγορο γκολ του Παναθηναϊκού και τα πολλά προβλήματα τραυματισμών των παικτών μας να παίζουν το ρόλο τους. Το τελικό 1-1 που διαμορφώθηκε χάρη στο γκολ του Δώνη  75’ μάλλον ήταν και το πιο δίκαιο αποτέλεσμα μιας και οι 2 ομάδες είχαν μέτρια παρουσία και ελάχιστες ευκαιρίες. Όμως οι 2 νέοι εντός έδρας χαμένοι βαθμοί και οι τραυματισμοί που δεν μας αφήνουν σε ησυχία συνεχίζουν να διατηρούν τα μαύρα σύννεφα πάνω από την ομάδα, χωρίς στον ορίζοντα να διακρίνεται κάτι το ελπιδοφόρο.

ΝΕΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΠΑΛΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΤΟ 3’

Άνω κάτω μόλις από το 3΄ έγινε το παιχνίδι χάρη στο γρήγορο γκολ του Παναθηναϊκού. Η αδράνεια του Ρόουζ και το γκολ του Σφιντέρσκι  από το πουθενά επιβεβαίωσαν γρήγορα γρήγορα ότι οι αλχημείες του Χιμένεθ στα μετόπισθεν δεν έδωσαν τη λύση. Αντίστοιχα στην επίθεση παρά την είσοδο των Καντεβέρε, Αλφαρέλα και Γιένσεν δεν μπορέσαμε να δούμε κάτι το διαφορετικό. Ούτε καν στο κομμάτι της πίεσης παρόλο που υπήρχαν τρεξίματα, απουσίαζε το μυαλό με αποτέλεσμα μεμονωμένα 3-4 να πιέζουν χωρίς την ανάλογη υποστήριξη από τα μετόπισθεν. Ο Παναθηναϊκός βολεύτηκε με το γρήγορο γκολ, έριξε το βάρος στα μετόπισθεν και προστάτεψε το προβάδισμα του μέχρι το τέλος του ημιχρόνου. Με εξαίρεση τη φάση του Καντεβέρε όπου ο Ντραγκόφσκι πραγματοποίησε μια καταπληκτική απόκρουση, ελάχιστες ήταν οι στιγμές που φανήκαμε απειλητικοί.

Ο ΔΩΝΗΣ ΤΟ ΕΦΕΡΕ ΣΤΑ ΙΣΙΑ

Μορόν και Δώνης ήταν οι αλλαγές στην ανάπαυλα για λόγους τακτικής, με τον Σούντμπεργκ όμως να αντικαθιστά τον Φαμπιάνο που μπήκε στο νέο ιατρικό δελτίο μετά τον Ντούντου που προστέθηκε λίγο πριν τη σέντρα. Ο ΑΡΗΣ έδειχνε πιο ορεξάτος χωρίς όμως να έχει την απαιτούμενη αποφασιστικότητα στην επίθεση. Οι ευκαιρίες του Σίστο και του Ρόουζ δεν είχαν ευτυχή κατάληξη και όσο κυλούσαν τα λεπτά η κατάσταση έμοιαζε να δυσκολεύει. Η είσοδος του Γιαννιώτα στο 68’ έδωσε μια ζωντάνια σε ένα σημείο όπου ο ρυθμός είχε πέσει. Ο Γιαννιώτας μπήκε με πολύ όρεξη στο παιχνίδι και το επιβεβαίωσε στο 76’ όπου έκανε την ατομική ενέργεια από τα πλάγια, έβγαλε την παράλληλη σέντρα και έδωσε την ευκαιρία στον Δώνη να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Ένα δίκαιο αποτέλεσμα βάσει της εικόνας των 2 ομάδων που πλέον αποτυπωνόταν και στον πίνακα του σκορ. Μια ισοφάριση που αντί να μας δώσει ώθηση για να κυνηγήσουμε την ολική ανατροπή τελικά αποδείχθηκε μαξιλαράκι ασφαλείας που θέλαμε να το σφιχταγκαλιάσουμε μέχρι το τέλος. Ο Παναθηναϊκός στα τελευταία 15’ προσπάθησε να γίνει πιο πιεστικός, δημιούργησε 1-2 επικίνδυνες καταστάσεις, με την ομάδα μας τελικά να αντέχει στην πίεση. Σε ένα τελευταίο δεκαπεντάλεπτο όπου ο Ρόουζ έπαιζε τραυματίας μιας και είχαν συμπληρωθεί οι 5 αλλαγές.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ

Στην πολύ δύσκολη κατάσταση που έχει να διαχειριστεί ελέω τραυματισμών επέμεινε ο Μανόλο Χιμένεθ και μάλλον κανείς δεν μπορεί να του το αρνηθεί. Επανήλθε ο Καντεβέρε, επανήλθε ο Αλφαρέλα, επανήλθε και ο Γιένσεν που πήρε και φανέλα βασικού. Όπως επανήλθε και ο Ρόουζ μετά τη «σιωπηλή τιμωρία» του. 4 νέα πρόσωπα στο βασικό σχήμα συν τον Τεχέρο στην ανάποδη πλευρά από τη φυσική του θέση συνέθεσαν ένα πειραματικό σύνολο που προφανώς και είχε τα προβλήματα του. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά με τόσους παίκτες ανέτοιμους και μετά από την άνευρη εμφάνιση στην Τρίπολη; Μάλλον όχι. Οπότε είχε τα δίκια του ο Χιμένεθ που ζήτησε «κατανόηση» από τον κόσμο. «Κατανόηση» όπως και για τις διαθέσιμες επιλογές στο κέντρο, με τον Μόντσου ακόμη και στην κακή του ημέρα να παραμένει αναντικατάστατος. Ας ελπίσουμε ότι μέσα από αυτό το Χ και τους 2 χαμένους βαθμούς, να βγει κάτι καλό με τους παίκτες που πήραν χρόνο συμμετοχής ύστερα από καιρό. Ο Δώνης σήμερα σκόραρε και έδειξε ότι πιθανόν να μπορούσε να είχε δώσει λύσεις και στα προηγούμενα παιχνίδια. Όπως πιθανόν να μπορεί να κάνει και ο Πέρεθ.  Μέχρι λοιπόν να επιστρέψουν οι τραυματίες, να βρουν ρυθμό και ο Χιμενέθ να μπορέσει να καταλήξει σε ένα βασικό σχήμα, υπομονή και πάλι υπομονή.

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι και συνυπολογίζοντας τους πολλούς και απρόσμενους τραυματισμούς μάλλον ικανοποιημένοι πρέπει να είμαστε με το τελικό αποτέλεσμα. Ναι θέλαμε τη νίκη και η ομάδα προσπάθησε να την πάρει όμως είναι φανερό ότι ακόμη  ψαχνόμαστε  μέσα στο γήπεδο. Όπως ψάχνεται και ο Χιμένεθ στην προσπάθεια του να διαχειριστεί αυτό το πρωτόγνωρο φαινόμενο των συνεχόμενων τραυματισμών από το ξεκίνημα της χρονιάς. Αυτή είναι η κατάσταση, έτσι θα πρέπει να πορευτούμε και να παλέψουμε μέχρι να δούμε επιτέλους έναν ΑΡΗ συνεπή και αποτελεσματικό σε κάθε παιχνίδι.

Στο καλύτερο του παιχνίδι από την ημέρα που ανέλαβε ο Μανόλο Χιμένεθ ο ΑΡΗΣ μας δεν κατάφερε να κερδίσει τον Πανσερραϊκό σπάζοντας το νικηφόρο του σερί. Καλό ποδόσφαιρο, σωρεία χαμένων ευκαιριών, μόλις 1 γκολ και η επιβεβαίωση του άγραφου νόμου του ποδοσφαίρου με τους αντιπάλους μας να ισοφαρίζουν μόλις στην 2^η επίσκεψη στην περιοχή μας. Αναγνώρισε την προσπάθεια ο κόσμος και παρά την πίκρα για τους χαμένους βαθμούς χειροκρότησε στο φινάλε της αναμέτρησης.

ΕΝΔΕΚΑΔΑ ΧΙΜΕΝΕΘ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Με εξαίρεση την αναγκαστική αλλαγή του τραυματία Μεντίλ με τον Φρίντεκ, ο Χιμένεθ εμπιστεύθηκε τα ίδια πρόσωπα που επέλεξε και στα προηγούμενα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Ένα σχήμα ανάγκης αν αναλογιστούμε τις απουσίες αλλά και ένα σύνολο που δείχνει πλέον να αποκτά ομοιογένεια. Έξυπνη πίεση με σωστές τοποθετήσεις, γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας και ένα δίδυμο Μόντσου – Ράτσιτς που λειτουργούσαν σαν κινητήριοι μοχλοί για όλη την ομάδα. Ο ΑΡΗΣ είχε τον έλεγχο, έψαχνε το γκολ και έπειθε ότι θα το βρει. Παρόλο που η μπάλα έφθανε με δυσκολία στον καλά κλεισμένο Μορόν, στα άκρα οι Ντούντου και Μορουτσάν δημιουργούσαν διαρκώς επικίνδυνες καταστάσεις για την εστία του Πανσερραϊκού.

ΡΕΣΙΤΑΛ ΧΑΜΕΝΩΝ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΜΟΝΤΣΟΥ

Ο ΑΡΗΣ είχε ρίξει στα σχοινιά τον αντίπαλο του και έψαχνε την στιγμή για το καθοριστικό χτύπημα. Αλβάρο, Ράσιτς και  Μόντσου ξανά και ξανά απέτυχαν να σκοράρουν. Στο 44’ όμως ο δραστήριος Τεχέρο έβγαλε γλυκιά σέντρα για το κεφάλι του Μόντσου που άνοιξε το σκορ και τον δρόμο προς τη νίκη.

2^η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΙΣΟΦΑΡΙΣΗ

Ένα μπέρδεμα στο κέντρο ενώ είχαμε την μπάλα, μια αδράνεια από τον Φρίντεκ που έχασε από τον παίκτη, ο Πανσερραϊκός βρήκε τους χώρους και να βγάλει μια σέντρα και με κεφαλιά να έρθει η ισοφάριση. Οι αποκρούσεις του γκολκίπερ των Σερρών και τα «παραλίγο» σουτ των παικτών μας διατήρησαν το 1-1 μέχρι το φινάλε. Σημαντικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη είχε και ο Ευαγγέλου με τον βοηθό του που με κάθε ευκαιρία μας έκοβαν τον ρυθμό προστατεύοντας τους αντιπάλους μας.

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟ Χ

Όσο περίεργο και αν ακούγεται μετά από την απώλεια 2 βαθμών με τον Πανσερραϊκό μέσα στο σπίτι σου, η ομάδα άρεσε σήμερα. Ο Χιμένεθ έχει βρει ένα σχήμα, οι παίκτες αντιλαμβάνονται καλύτερα ο καθένας τον ρόλο του στην ομάδα και ο ΑΡΗΣ τέλη Σεπτεμβρίου μετά από κάμποσα επίσημα παιχνίδια ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο. Δεν αξιοποίησε τις ευκαιρίες του αλλά το ότι κατάφερε να δημιουργήσει τόσες φάσεις με τον Μορόν «αποκλεισμένο» έχει την αξία του. Κάπου στο Β ημίχρονο φάνηκε οι δυνάμεις να στερεύουν αλλά αυτό που φάνηκε πιο έντονα ήταν οι περιορισμένες επιλογές του Χιμένεθ. Αναγκαστικά ο Φρίντεκ που ήταν ίσως ο χειρότερος έβγαλε όλο το παιχνίδι, αναγκαστικά έγιναν μόνο 3 αλλαγές που δεν μπόρεσαν κιόλας να προσφέρουν τα αναμενόμενα. Προφανώς όταν επιστρέψουν οι τραυματίες θα υπάρχουν περισσότερες και ποιοτικότερες επιλογές. Γιατί αυτό που έλειψε σήμερα ήταν η ποιότητα στην πάσα και στην τελική προσπάθεια. Δεν μπόρεσες να τροφοδοτήσεις τον Μορόν, δεν εκμεταλλεύτηκες τα ένας με ένας από τα πλάγια, δεν βρήκες τον στόχο όταν σου δόθηκε η ευκαιρία. Το αν οι τραυματίες όταν με το καλό επιστρέψουν δώσουν λύσεις στα παραπάνω θα το δούμε. Αυτό όμως που ήδη βλέπουμε είναι ότι η δουλειά του Χιμένεθ αρχίζει και βγαίνει στο χορτάρι ακόμη και όταν δεν κερδίζει η ομάδα.

ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Από την γκρίνια για την εικόνα και την ικανοποίηση για το αποτέλεσμα, σήμερα η ομάδα μας το γύρισε ανάποδα… Έπαιξε ωραίο ποδόσφαιρο, έκανε μπόλικες ευκαιρίες αλλά στο τέλος πήρε μόλις 1 βαθμό. Και όταν δεν κερδίζεις τον Πανσερραϊκό, μόνο ικανοποιημένος δεν μπορείς να είσαι. Από την άλλη με τόσους τραυματίες και τόσο κακό ξεκίνημα, αυτό που είδαμε σήμερα σε κάνει αισιόδοξο για τη συνέχεια. Την επόμενη φορά λοιπόν και μπαλίτσα και νίκη.  

Συνέχεια στο νικηφόρο σερί με τον Μανόλο Χιμένεθ στον πάγκο του έδωσε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στο Μαρκό, επικρατώντας με 1-0 χάρη στο γκολ του Μισεουί στο 16΄.  Το εκτεταμένο ροτέισον του Χιμένεθ και η έλλειψη επιλογών στην επίθεση δεν επέτρεψαν στην ομάδα να δείξει ένα καλό πρόσωπο, το ότι κατάφερε όμως να πάρει τη νίκη μόνο ικανοποίηση φέρνει. Ικανοποίηση για τις 2 νίκες στο κύπελλο αλλά και τη γενικότερη πορεία της ομάδας μετά την αλλαγή προπονητή.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Σε κάτι μεταξύ διαχείριση δυνάμεων και ευκαιριών σε παίκτες που δεν είχαν πάρει χρόνο συμμετοχής κινήθηκαν τα πλάνα του Χιμένεθ και τα νέα 10 πρόσωπα στο αρχικό σχήμα ήταν η επιβεβαίωση αυτής της τακτικής. Ως λογική συνέπεια ακολούθησε και η εικόνα ενός μπερδεμένου ΑΡΗ που είχε την μπάλα στα πόδια του και δεν ήξερε τι να την κάνει.

ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΞΑΝΑ Ο ΜΙΣΑΟΥΙ

Μόλις στο 16’ όμως ο ΑΡΗΣ ευτύχησε να βρει δίχτυα με τον Μισαουί να μπαίνει έξυπνα στην διεκδίκηση της μπάλας με τον αντίπαλο πορτιέρο, να την κερδίζει και με περίσσια ευκολία να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Ένα γκολ που έδιωξε το άγχος που είχε το ολικό λίφτινγκ με το οποίο παρουσιάστηκε η ομάδα μας σήμερα.

ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Δεν πατούσε καλά η ομάδα και αυτό το 1-0 έμοιαζε πολύ εύθραυστο για να διατηρηθεί ως το τέλος. Για καλή μας τύχη όμως σήμερα ο Αθανασιάδης σε 2 φάσεις στα πρώτα 45΄ έδειξε εξαιρετικά αντανακλαστικά και μας έσωσε από το εγκεφαλικό. Αναμφίβολα είναι ένας από τους ελάχιστους διακριθέντες  της αποψινής αναμέτρησης.

ΑΝΤΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΕΙ ΣΤΡΟΦΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΦΡΕΝΑΡΕΙ

Βλέποντας την δυσλειτουργία της ομάδας ο Χιμένεθ αποφάσισε από την ανάπαυλα του ημιχρόνου να αρχίσει τις παρεμβάσεις βάζοντας Μόντσου, Ράτσιτς και λίγα λεπτά αργότερα και τον Μορόν. Κινήσεις που για 20 λεπτά περίπου φάνηκε να έχουν αποτέλεσμα, ο ΑΡΗΣ να κυκλοφορεί την μπάλα καλύτερα και να ανεβαίνει πιο ορθολογικά στην επίθεση. Λίγο έλειψε να «κλειδώσει» τη νίκη με τον Ισπανό στο 61’ αλλά και λίγα λεπτά αργότερα με μια διπλή ευκαιρία και τον Παναγίδη να μην καταφέρνει τελικά να σκοράρει. Ως εκεί όμως ήταν η όλη προσπάθεια μιας και η συνέχεια είχε λάθη, κυκλοφορία της μπάλας προς τα πίσω και ανούσια κατοχή. Έτσι κύλησε μέχρι το τελικό σφύριγμα της λήξης, ευτυχώς χωρίς αναγούλες.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΝΙΚΕΣ

Ούτε καν στα τελευταία 10 με 15 λεπτά όπου το Μαρκό έπαιζε με παίκτη λιγότερο και χωρίς κανονικό τερματοφύλακα δεν μπορέσαμε να απειλήσουμε και αυτό τα λέει όλα για τον ΑΡΗ που είδαμε σήμερα. Ένας κυνικός ΑΡΗΣ πήρε το προβάδισμα από νωρίς και βολεύτηκε με αυτό. Δικαιολογημένα εξέφρασε την ικανοποίηση του ο Χιμένεθ για το τελικό αποτέλεσμα δεδομένων πάντα των συνθηκών. Και μάλλον και εμείς έτσι πρέπει να το δούμε. Εκτεταμένο ροτέισον, σημαντικές απουσίες σε συγκεκριμένες θέσεις και μια επιβεβλημένη διαχείριση δυνάμεων που δεν εκτροχίασε την ομάδα από την επίτευξη του στόχου της νίκης. Θέλαμε μεγαλύτερο σκορ, θέλαμε καλύτερη εικόνα, θέλαμε να δούμε παίκτες να αρπάζουν την ευκαιρία. Αντ αυτού θα μας μείνει ο στα χαμένα Νιάνγκ, ο ανασφαλής Σούντμπεργκ, οι μπερδεμένοι Φατιγκά και Φρίντεκ και η έλλειψη ποιότητας στα «φτερά» με τους Σίστο και Γιαννιώτα να φαίνεται να θέλουν αλλά να μην μπορούν. Από την άλλη όμως η ομάδα συνεχίζει να κερδίζει όποιον και αν ρίχνει στην μάχη ο Χιμενέθ κάνοντας μας να ανυπομονούμε να δούμε την ομάδα πλήρης. Χωρίς απουσίες, χωρίς κενά και με όλους ετοιμοπόλεμους. Τότε θα φανεί η αληθινή δυναμική του φετινού ΑΡΗ.

ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ

Δεν μπόρεσε να επιβληθεί όπως θα ήθελε στο παιχνίδι η ομάδα μας που έπαιξε και με παίκτη παραπάνω στα τελευταία 15’, επηρεασμένη από τις πολλές αλλαγές και την λειψυδρία παικτών στην επίθεση. Αυτό όμως δεν μας εμπόδισε να ζευγαρώσουμε τις νίκες για το θεσμό του κυπέλλου και αυτό είναι που θα πρέπει να κρατήσουμε από το σημερινό παιχνίδι. Ας συνεχίσει να κερδίζει η ομάδα και όλα τα υπόλοιπα… που θα πάει θα διορθωθούν.

Πικρή ήττα γνώρισε ο ΑΡΗΣ μας από τον Παναιτωλικό στο Κλ.Βικελίδης, σε ένα παιχνίδι όπου όχι μόνο δεν μπόρεσε να βρει γκολ αλλά ούτε καν να γίνει απειλητικός. Αδικαιολόγητη εμφάνιση από την ομάδα με τους περισσότερους παίκτες νωθρούς και μπερδεμένους στα πλάνα(?) του προπονητή τους. Τεράστιο ξενέρωμα για τον κόσμο… που ήλπιζε σε ένα καλό ξεκίνημα για να ξεπεράσει το κάζο από την Αράζ αλλά τελικά ούτε εντός συνόρων βλέπει φως.

ΜΕ ΦΡΙΝΤΕΚ ΣΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΣΧΗΜΑ

Οι συνεχόμενες κακές εμφανίσεις του Μεντίλ ανάγκασαν αυτή τη φορά τον Ουζουνίδη να τον αφήσει στον πάγκο και να δώσει φανέλα βασικού στον Φρίντεκ στην μοναδική αλλαγή σε σχέση με τον αγώνα της πρεμιέρας. Σε μια προσπάθεια να δώσει πνοή στην αριστερή πλευρά σε όλες τις γραμμές του γηπέδου αλλά και να δώσει ένα καλύτερο στήριγμα στον Ντιαντί.

ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΤΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ

Build up από πίσω, ανούσιο παιχνίδι κατοχής και ένα αργό τέμπο που έδινε τη δυνατότητα στους παίκτες του Παναιτωλικού να προσαρμόζονται στην αργή σκέψη που είχε όλος ο ΑΡΗΣ στις κινήσεις του. Ενώ όταν οι αντίπαλοι έπαιρναν την μπάλα η παθητική αμυντική μας λειτουργία τους έδινε το δικαίωμα να προωθούν την μπάλα χωρίς το άγχος του λάθους. Με ελάχιστες εξαιρέσεις από 2-3 καλά αλλά άστοχα σουτ αυτός ήταν ο ΑΡΗΣ από την αρχή του αγώνα και όσο κυλούσε ο χρόνος δεν έπειθε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει ώστε να βελτιώσει την εικόνα του.  

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΛΟΓΙΣΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΝΩΘΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ

Το είδαμε με την Αράζ, για λίγο δεν το ζήσαμε με τον Βόλο, σήμερα όμως συνέβη ξανά άλλες 2 φορές! Ο Παναιτωλικός είχε φροντίσει μέσα στο παιχνίδι να μας υπενθυμίσει κυρίως με τις αντεπιθέσεις του, πόσο προβληματικό είναι το αμυντικό μας τρανζίσιον. Δεν φροντίσαμε να διορθώσουμε κάτι και στο 65΄ μια γρήγορη προωθημένη μπαλιά ήταν αρκετή για να πιάσει τον Φαμπιάνο κοιμώμενο και τον Μάικιτς σε πανικό για το 0-1. Η αντίδραση που θα περιμέναμε μετά το γκολ δεν ήρθε ποτέ, με τον Παναιτωλικό να  βρίσκει και 2^ο γκολ εκμεταλλευόμενος για ακόμη μια φορά τις αργές επιστροφές μας στην άμυνα.

ΤΑ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΑ

Παρά την μικρή «προσαρμογή» στο αρχικό σχήμα και μια σταθερότητα παραπάνω που έβγαζε στο παιχνίδι του ο Φρίντεκ σε σχέση με τον Μεντίλ, όλα τα υπόλοιπα παρέμειναν τα ίδια με μια εβδομάδα πριν. Νωθροί παίκτες, παθητικοί στην άμυνα με κακό τρανζίσιον, στατικοί στην επίθεση και ένα μπάχαλο σχεδόν σε όλες τις γραμμές. Τίποτα δεν λειτουργούσε καλά και αυτό σε μεγάλο βαθμό βαραίνει τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Είναι να αναρωτιέσαι το τι βλέπει στις προπονήσεις αλλά και τι πραγματικά περιμένει να πετύχουν οι παίκτες του με τον τρόπο που αγωνίζεται η ομάδα. Με αφετηρία  τον τερματοφύλακα να κερδίζουμε με μεταβιβάσεις σε αργή κίνηση μέτρα προς την αντίπαλη περιοχή  και εκεί να περάσει η μπάλα από την κλειδαρότρυπα για να καταλήξει στον παίκτη που θα κάνει το γκολ; Και άλλο ένα ημίχρονο να είχαμε ήταν ολοφάνερο ότι δεν είχαμε τρόπο για να γίνουμε απειλητικοί. Φταίνε οι παίκτες; ή μήπως έχει μπερδευτεί τόσο ο Ουζουνίδης που δεν μπορεί να διακρίνει ποιος είναι ο πιο ετοιμοπόλεμος; Δεν γίνεται να τραυματίζεται ο Πέρεθ και να  μην αρπάζεις την ευκαιρία να βάλεις τον Ντιαντί στην πλευρά του. Δεν γίνει να βγάζεις τον Ράκιτς σήμερα από το ημίχρονο που πιθανόν μέχρι εκείνο το σημείο να ήταν και ο καλύτερος του γηπέδου. Δεν γίνεται να μην αξιοποιείς παίκτες που φαίνεται ότι τουλάχιστον σε επίπεδο έντασης και αντοχών είναι σε καλύτερο επίπεδο από τους άλλους. Παίζεις με τον Παναιτωλικό μέσα στην έδρα σου και χρειάζεσαι πνευμόνια για να κερδίσεις. Επειδή δηλαδή κερδίσαμε τον Βόλο όλα ήταν καλά και δεν έπρεπε να αλλάξουν αρκετά πράγματα σήμερα ως προς την αγωνιστική συμπεριφορά της ομάδας; Πραγματικά μια εβδομάδα μετά και ο Ουζουνίδης με τους παίκτες του δεν κατάφεραν να δείξουν ούτε ένα κλικ βελτίωσης σε σχέση με τον Βόλο. Και αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από τους χαμένους 3 βαθμούς.

ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Από νωρίς στα βάσανα και στο ελληνικό πρωτάθλημα για τον ΑΡΗ μας που με μια απογοητευτική εμφάνιση κατάφερε να χάσει από τον Παναιτωλικό με 0-2, σε ένα παιχνίδι όπου απείλησε ελάχιστες στιγμές. Χαμένοι στην μετάφραση παίκτες και προπονητής που ακόμη φαίνεται να ψάχνονται για το πως να εφαρμόσουν τα βασικά. Θέλουν χρόνο τα παιδιά; Μέχρι τότε όμως τι γίνεται;  Από την προβληματική προετοιμασία, τον πρόωρο αποκλεισμό από την Ευρώπη  καταλήξαμε στο να «κάψουμε» και το βολικό πρόγραμμα στο πρωτάθλημα που θα μας έδινε βαθμούς και ηρεμία ενόψει της διακοπής. Τώρα έτσι όπως τα καταφέραμε 2 εβδομάδες προετοιμασίας …και γκρίνιας.

ΥΓ. Όταν οι δικαιολογίες στερεύουν μάλλον δεν υπάρχει και τίποτα άλλο να ειπωθεί στη συνέντευξη τύπου.

Πρεμιέρα στην ελληνική σουπερλίγκα έχουμε το Σάββατο με τον ΑΡΗ μας για ακόμη μια αγωνιστική σεζόν να έχει αποχαιρετήσει πρόωρα την ευρωπαϊκή πρόκληση που είχε στο ξεκίνημα των επίσημων υποχρεώσεων του. Μάλιστα ο τρόπος που ήρθε ο αποκλεισμός από μια ομάδα του επιπέδου της Αράζ(όπως αποδείχθηκε στον επόμενο γύρο κόντρα στους Κύπριους) κλόνισε για τα καλά την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι που έμειναν στην ειλικρίνεια του Ρέγες αναφερόμενος στις μεταγραφικές κινήσεις «Ότι δεν θα ρισκάρουν όλη την χρονιά για τον στόχο της Ευρώπης» βλέπουν τη νίκη στα 2 πρώτα παιχνίδια με Βόλο και Παναιτωλικό στο Κλ.Βικέλιδης ως τον μοναδικό τρόπο για να αντιστραφεί το αρνητικό κλίμα.

Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ

Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Όσο ποιοτικές(βάσει βιογραφικών) και αν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τις μεταγραφές που έχουν γίνει έως σήμερα, ο χρόνος που επιτεύχθηκαν οι συμφωνίες και τα πρώτα δείγματα γραφής σε φιλικά και επίσημα μόνο ως ενθαρρυντικά δεν μπορείς να τα πεις. Μάλιστα τα κενά που υπάρχουν στο κέντρο, το μπέρδεμα στους τερματοφύλακες και τα προβλήματα με την αναποτελεσματικότητα των εξτρέμ έχουν μπερδέψει ακόμη παραπάνω την κατάσταση. Λογικό να θέλουν όλοι οι παίκτες(παλιοί και νέοι) χρόνο προσαρμογής για να πιάσουν υψηλά στάνταρ απόδοσης αλλά η μαχητικότητα, η διάθεση και η πνευματική ετοιμότητα είναι κάτι το διαφορετικό. Και δυστυχώς στα παιχνίδια με την Αράζ είδαμε σε γενικές γραμμές έναν ΑΡΗ νωθρό και αφελή που μοιρολατρικά αποδέχθηκε την «έκπληξη».

ΤΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΟΥΖΟΥΝΙΔΗ

Φυσικά και οι παίκτες είναι το βαρόμετρο της απόδοσης σε κάθε ομάδα, ευθύνη όμως του προπονητή είναι να διακρίνει τους πιο ετοιμοπόλεμους τη δεδομένη χρονική στιγμή. Σε αυτό το κομμάτι απέτυχε παταγωδώς ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Αν προσθέσουμε σε αυτή την αποτυχία και την απουσία σοβαρού πλάνου τακτικά αλλά και μεταγραφικά τότε λογικό είναι τα βλέμματα όλων μας να έχουν πέσει πάνω στον προπονητή. Ακόμη και αν δεν ισχύει… ο προπονητής είναι αυτός που έχει τον τελευταίο λόγο για το αν θα αποκτηθεί ένας παίκτης και θα συμμετέχει στο ροτέισον της ομάδας είτε με πρωταγωνιστικό είτε με δευτερεύοντα ρόλο. Εφόσον λοιπόν ο Μαρίνος Ουζουνίδης συμφώνησε να πορευτεί έτσι η ομάδα αυτό το καλοκαίρι τότε η ευθύνη βαραίνει τον ίδιο ώστε σε αυτό το σπριντ με αντίπαλο τον χρόνο να βγει ο ΑΡΗΣ νικητής… ακόμη και αν στα πρώτα εμπόδια σκόνταψε και έφαγε τα μούτρα του. Άρχισε η αγωνιστική χρονιά στραβά και θα πρέπει σε αυτές τις 2 πρώτες αγωνιστικές να αρχίσει να ισιώνει. Αλλιώς μετά την επανάληψη του αποκλεισμού της Ευρώπης θα παρακολούθησε και την επανάληψη της «αλλαγής πλάνων» μόλις από τις πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος.

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟ 2 ΣΤΑ 2

Βόλος και Παναιτωλικός είναι 2 ομάδες με πολύ χαμηλότερο μπάτζετ και ένα ειδικό βάρος «φτερού». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μας έχουν κάνει ζημιές στο παρελθόν ή οι νίκες απέναντι τους έρχονται χωρίς προσπάθεια και κόπο. Με το βάρος του πρόωρου και άδοξου αποκλεισμού από την Ευρώπη στην πλάτη το 2 στα 2 στις πρώτες αγωνιστικές είναι μονόδρομος. Μόνο έτσι θα αποκτήσει λογική ο μεταγραφικός σχεδιασμός και η χαμένη από νωρίς εμπιστοσύνη προς την ομάδα θα αρχίσει να βρίσκει τον δρόμο της επιστροφής. Κουρασμένοι και μη, αισιόδοξοι και απαισιόδοξοι θα είμαστε εκεί… γιατί ΑΡΗ μου δεν γίνεται αλλιώς. ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΜΟΥ!

ΥΓ. Καλή τύχη στον αρχηγό στον επόμενο σταθμό της καριέρας του. Συμπαθής ο Κουέστα καθαρά όμως αγωνιστικά δεν νομίζω να λείψει σε πολλούς. Παρόλα αυτά, όσο και αν κλονίστηκαν οι σχέσεις Καρυπίδη-Κουέστα η διαχείριση του όλου θέματος ήταν τραγική.